ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΕΔΕΣΣΑΣ

18 Οκτωβρίου 1912: Η Απελευθέρωση της Έδεσσας kalinda kalinda 18 Οκτωβρίου 2026 · 4΄ ανάγνωση 18 Οκτωβρίου 1912: Η Απελευθέρωση της Έδεσσας Πρόσθεσε το olympia.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google Η απελευθέρωση της Έδεσσας υπήρξε αποτέλεσμα της προέλασης του ελληνικού στρατού κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού πολέμου και έθεσε τέρμα στη μακρόχρονη υποδούλωσή της στην Οθωμανική κυριαρχία, η οποία κράτησε πάνω από πεντακόσια χρόνια. Η επιβίωση του ελληνικού στοιχείου κατά τη διάρκεια της μακραίωνης αυτής δουλείας ήταν αξιοθαύμαστη δεδομένου ότι οι χριστιανοί Έλληνες όχι μόνο δεν αφομοιώθηκαν παρόλη τη μαύρη σκλαβιά και την εγκατάσταση πολλών μουσουλμάνων Τούρκων στην περιοχή αλλά αναπτύχθηκαν τόσο πνευματικά όσο και οικονομικά. Η μάχη στον ποταμό Λουδία, 18-20 Οκτωβρίου 1912 ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Η μάχη στον ποταμό Λουδία, 18-20 Οκτωβρίου 1912 Τελευταίος κρίκος στην αλυσίδα της μακραίωνης αυτής υποδούλωσης υπήρξε ο Μακεδονικός αγώνας η συμβολή του οποίου ήταν ιδιαίτερα σημαντική στη νικηφόρα έκβαση των βαλκανικών πολέμων. Οι Βούλγαροι κομιτατζήδες με σύνθημά τους την αυτονόμηση της περιοχής της Μακεδονίας παρουσιάστηκαν ως αυτόκλητοι προστάτες των καταπιεζόμενων χριστιανικών πληθυσμών. Όταν διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να αλλάξουν το φρόνημα των Ελλήνων κατοίκων της Μακεδονίας με αναίμακτα προπαγανδιστικά μέσα, εξαπέλυσαν ένα κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων επιδιώκοντας το βίαιο προσηλυτισμό τους. Απώτερος σκοπός ήταν η εθνολογική αλλοίωση της ελληνικότητας της Μακεδονίας και ο αφανισμός του ελληνικού στοιχείου με τους διωγμούς, τις δολοφονίες, τις σφαγές. Ενδεικτική της κατάστασης στην περιοχή μας ήταν μια επιστολή του μητροπολίτη Έδεσσας Στέφανου Δανιηλίδη προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη στις 15-9-1904, όπου γράφει μεταξύ άλλων: «οι λησταντάρται(εννοώντας τους κομιτατζήδες) αμείλικτον διωγμόν εκίνησαν εναντίον των χριστιανών της επαρχίας μου και των τριών τμημάτων αυτής, ελευθέρως και ανενοχλήτως πλέον … περιέρχονται εις τα χωρία και εξαναγκάζουσι τους χωρικούς δι απειλών, αικισμών, δολοφονιών και λοιπών φρικαλεοτήτων να εκδιώξουσι τους διδασκάλους και τους ιερείς των και να ασπασθώσι το σχίσμα…»…. Η Έδεσσα υπήρξε από τις πρώτες πόλεις όπου συγκροτήθηκε Επιτροπή αμύνης κατά της βουλγαρικής προπαγάνδας και των κομιτατζήδων και για να υποστηρίζει και να συνεργάζεται στενά με τα ελληνικά ανταρτικά σώματα. Πρόεδρος ο γιατρός Δημήτριος Ρίζος και μέλη ο Αθανάσιος Φράγκος, ο Ιωάννης Χατζηνίκος, ο Αρχιερατικός επίτροπος Παπασιβένας Ιωάννης. 18 Οκτωβρίου 1981: Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση ο λαός στην εξουσία ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ 18 Οκτωβρίου 1981: Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση ο λαός στην εξουσία Στενοί συνεργάτες υπήρξαν πολλοί άλλοι επώνυμοι και ανώνυμοι Εδεσσαίοι, η προσφορά των οποίων ήταν ανεκτίμητη. Ο αρχηγός και η ψυχή του αγώνα στην Έδεσσα και στην ευρύτερη περιοχή της ήταν ο υπολοχαγός Κων/νος Μαζαράκης ή καπετάν Ακρίτας. Με τον Μακεδονικό αγώνα οι ελληνόφωνοι και σλαβόφωνοι ελληνικοί πληθυσμοί της Έδεσσας και ολόκληρης της Μακεδονίας, κληρικοί και λαϊκοί, ανακτούν το θάρρος τους και την αυτοπεποίθησή τους που τα είχαν απολέσει τα δύσκολα χρόνια της βουλγαρικής τρομοκρατίας και προσφέρουν τα μέγιστα. Η επικοινωνία του ελληνισμού της Μακεδονίας με τους Έλληνες της υπόλοιπης Ελλάδας δημιουργεί στενότερους δεσμούς αλληλεγγύης μεταξύ τους. Το ηθικό και το εθνικό φρόνημα των κατοίκων της περιοχής εξυψώνεται σε μεγάλο βαθμό. Κατά το διάστημα αυτό τα στελέχη του ελληνικού στρατού, τα οποία υπηρετούν ως αρχηγοί ανταρτικών σωμάτων, ως εκπαιδευτές, πράκτορες και διαφωτιστές του ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας αποκτούν εμπειρίες και γνώσεις για την περιοχή, οι οποίες θα εξαργυρωθούν στους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους. Η Ελλάδα μέσα από το Μακεδονικό αγώνα βγαίνει ανανεωμένη και γεμάτη αυτοπεποίθηση έτοιμη να καθορίσει στα πεδία των μαχών το μελλοντικό καθεστώς της Μακεδονίας. Ο αγώνας αυτός είχε δώσει τότε στην πατρίδα μας το δικαίωμα όχι μονάχα να επικαλείται την ελληνικότητα της Μακεδονίας στα διάφορα συνέδρια, αλλά και να πραγματοποιήσει το μεγάλο όνειρο της φυλής με τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13. Πιο συγκεκριμένα στις 5 Οκτωβρίου 1912 η Ελλάδα κηρύττει τον πόλεμο κατά της Τουρκίας. Ο Ελληνικός στρατός μετά τη νίκη του στη μάχη του Σαρανταπόρου στις 9 και 10 Οκτωβρίου, προελαύνει ορμητικά στην πεδιάδα της κεντρικής Μακεδονίας και απελευθερώνει διαδοχικά τη Βέροια και τη Νάουσα. Καθώς τα νέα φτάνουν στην Έδεσσα, ανάμεικτα συναισθήματα δημιουργούνται στους κατοίκους της πόλης μας. Oι μεν Έλληνες περιμένουν με ανυπομονησία τον Ελληνικό στρατό και ανταλλάσσουν μεταξύ τους την ευχή «Χριστός Ανέστη», ενώ οι Τούρκοι αισθάνονται αγωνία για τη ζωή και τις περιουσίες τους μιας και ο τουρκικός στρατός εγκατέλειψε την πόλη και κατευθύνθηκε προς την πεδιάδα των Γιαννιτσών για να δώσει την αποφασιστική μάχη του πολέμου στις 19-20 Οκτωβρίου 1912. Στην Έδεσσα απομένουν μόνο λίγοι άνδρες της τουρκικής εθνοφρουράς, ο φρούραρχος της πόλης Ταγματάρχης Ρασίτ μπέης, ο καϊμακάμης Γκαλίπ μπέης και δήμαρχος της πόλης Αλή Ριζά. Οι Τούρκοι αξιωματούχοι λίγες μέρες πριν την απελευθέρωση της Έδεσσας ενεργώντας προληπτικά, συνέλαβαν ως ομήρους επιφανείς Εδεσσαίους που είχαν αναπτύξει αξιόλογη δράση στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα και τους μετέφεραν στη Θεσσαλονίκη, στις φυλακές Επταπυργίου … elkosmos #ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΕΔΕΣΣΑΣ Βρήκατε ενδιαφέρον το άρθρο; Κοινοποιήστε το

ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ

Το άδοξο τελος του Νικηταρά του Τουρκοφαγου, πέθανε άστεγος, τυφλός και επαίτης στους δρόμους kalinda kalinda 25 Σεπτεμβρίου 2026 · 2΄ ανάγνωση Το άδοξο τελος του Νικηταρά του Τουρκοφαγου, πέθανε άστεγος, τυφλός και επαίτης στους δρόμους Πρόσθεσε το olympia.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google Σαν σήμερα πέθανε άστεγος, τυφλός και επαίτης στους δρόμους ο αγωνιστής της επανάστασης Νικηταράς ο “Τουρκοφάγος”. Ο Νικηταράς κυνηγήθηκε από το Οθωνικό καθεστώς, με την κατηγορία πως είναι πράκτορας της Ρωσίας και φυλακίσθηκε για χρόνια μετά την επανάσταση. Στα σκίτσα που ακολουθούν, απεικονίζεται η τρομερή σκηνή που ένας ξένος πρέσβης πήγε να επισκεφθεί τον Νικηταρά στο μέρος που του επέτρεπε η Βαυαρική κυβέρνηση να ζητιανεύει για να ζήσει, μόνο μερικές ώρες και μέρες της εβδομάδος! Ντουρντουβάκια: Μαθαίνω, θυμάμαι, δεν ξεχνώ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Ντουρντουβάκια: Μαθαίνω, θυμάμαι, δεν ξεχνώ 🧐 Ο ξένος πρέσβης ρωτώντας τον Νικηταρά “τι κάνεις εκεί κάτω στο πάτωμα;” έλαβε την απάντηση από τον αγωνιστή πως “θαυμάζω την ελεύθερη πατρίδα μου. Αυτό το μέρος να ζητιανεύω η πατρίδα μου το έδωσε για ζητιανεύω και το εκτιμώ”. IMG 5707 💵 Τότε, ο πρέσβης άφησε να πέσει από την τσέπη του ένα πουγκί με χρυσά νομίσματα “καταλάθος” για να το πάρει ο Νικηταράς, διότι ο πρέσβης ντρεπόταν να δώσει έτσι απλά λεφτά στον αγωνιστή. 😮 Ο Νικηταράς όμως δεν τα πήρε, τυφλός όντας, άκουσε τον ήχο από το πουγκί και φώναξε τον πρέσβη να το πάρει, διότι στην περιοχή υπάρχουν κλέφτες και μπορεί να του το κλέψουν. 😓 Πριν πεθάνει, διορίστηκε γερουσιαστής μετά την επανάσταση του Σεπτεμβρίου του 1843 για απόδοση Συντάγματος από τον Όθωνα και έτσι του δόθηκε πρώτη φορά ένας μισθός από την κυβέρνηση για να ζήσει όσο καιρό του έμεινε. Αυτός ήταν ο Τουρκοφάγος. Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων 🔴 Η σκιτσογραφική αναπαράσταση των γεγονότων έγινε από τον καλλιτέχνη της καρδιάς μας @kn_pappas_art κατά παραγγελία της Πρακτικής Σκέψη #ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ Ο ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ

ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια το 1831 kalinda kalinda 27 Σεπτεμβρίου 2026 · 4΄ ανάγνωση Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια το 1831 Πρόσθεσε το olympia.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google Το ημερολόγιο γράφει 12 Ιανουαρίου 1828. Στον καθεδρικό Ναό της Παναγίας στην Αίγινα στέκονται δίπλα δίπλα δύο άνδρες: Ο Ιωάννης Καποδίστριας και ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας και ο γιος του «βασιλιά της Μάνης» Γεώργιος Μαυρομιχάλης. Τρία χρόνια αργότερα, σε έναν άλλο Ναό στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, στον Άγιο Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο ο δεύτερος θα εκτελούσε τον πρώτο! Η αγάπη και ο σεβασμός στον Σωτήρα, όπως όλοι τον έλεγαν είχε γίνει μίσος και κατέληξε σε βεντέτα. Ντουρντουβάκια: Μαθαίνω, θυμάμαι, δεν ξεχνώ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Ντουρντουβάκια: Μαθαίνω, θυμάμαι, δεν ξεχνώ Η Ελλάδα μπορεί να ήταν μικρή σε έκταση, αλλά τα πολιτικά της πάθη ήταν μεγάλα. Ο Καποδίστριας άφησε τα αξιώματα στη Ρωσία όπου έφθασε να γίνει υπουργός Εξωτερικών για να υπηρετήσει τη πατρίδα του. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνηςστα απομνημονεύματά του διεκδικεί την ιδέα της πρόσκλησής του στην Ελλάδα, αν και αρχικά δεν ήταν υπέρ αυτής της ιδέας. Όταν άλλαξε γνώμη έπεισε τον Άγγλο μοίραρχο Χάμιλτον και τον Στάμφορντ Κάνινγκ. Kap2 Οι Άγγλοι δεν είδαν την εκλογή του με καλό μάτι. Θεωρούσαν ότι στα επτά χρόνια που θα διαρκούσε η θητεία του θα επηρεαζόταν από τη Ρωσία και τον Τσάρο. Ο Καποδίστριας γνωρίζοντας τα προβλήματα της χώρας που αναλάμβανε να κυβερνήσει προσπάθησε να πάρει εγγυήσεις από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Ξεκίνησε από τη Λονδίνο, αλλά η υποδοχή ήταν ψυχρή. Άλλωστε την ίδια μέρα κηδευόταν ο Τζόρτζ Κάνινγκ. Ακολούθησε το Παρίσι και δέκα μήνες μετά την εκλογή του έφθανε, επιτέλους, στο Ναύπλιο στις 18 Ιανουαρίου 1928 και τέσσερις μέρες αργότερα πήγε στην Αίγινα, την τότε πρωτεύουσα του κράτους. Κράτος που δεν είναι… κράτος Βρήκε ένα κράτος σε αποσύνθεση, ή σωστότερα ένα κράτος που ποτέ δεν είχε αποκτήσει θεσμούς και ισχυρή διοίκηση. Τουρκικά στρατεύματα υπήρχαν ακόμα μέσα στα όρια του, οι μάχες δεν είχαν σταματήσει, η πειρατεία απειλούσε την τροφοδοσία της χώρας, εμφύλιες διαμάχες ξεσπούσαν με πρώτη ευκαιρία. Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων Στρατός δεν υπήρχε. Προσπάθησε να μετατρέψει τα άτακτα αποσπάσματα σε ενιαία στρατιωτική δύναμη, ενώ τα ιδιόκτητα πλοία των καραβοκύρηδων τα μετέτρεψε σε Πολεμικό Στόλο. Κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να διοικήσει δημοκρατικά μια χώρα που είχε πίσω της 400 χρόνια σκλαβιάς και ένα διοικητικό σύστημα απολυταρχικό που κατευθυνόταν από τον Σουλτάνο. Σε αυτό ήταν σαφέστατες οι επιρροές του κι από την Τσαρική Ρωσία όπου υπήρχε παντελής έλλειψη Δημοκρατίας. Θεωρούσε ότι σε πρώτη φάση θα έπρεπε να υπάρχει Δεσποτεία, να λειτουργήσουν οι θεσμοί κι έπειτα να αποφασίζει ο λαός για το μέλλον του. Άλλωστε για το μέλλον δεν αποφάσιζε ούτε ο λαός, ούτε η κυβέρνηση, αλλά οι Μεγάλες Δυνάμεις που ήταν εγγυήτριες της δημιουργίας του. Επί των ημερών του τερματίστηκαν οι μάχες με τους Τούρκους με την νικηφόρα μάχη της Πέτρας (Σεπτέμβριος 1829), ενώ λίγο έλειψε στο νέο ελληνικό κράτος να περιληφθούν η Σάμος και η Κρήτη. Ενώ συμφώνησαν σε αυτό οι πρεσβευτές των Μεγάλων Δυνάμεων, υπαναχώρησαν οι κυβερνήσεις τους. Προσπάθησε να περιορίσει τα προνόμια που είχαν δοθεί σε διάφορους τοπάρχες από τους Τούρκους, είχαν διατηρηθεί στη διάρκεια της Επανάστασης, αλλά δεν μπορούσαν να γίνουν αποδεκτά σε μια ανεξάρτητη χώρα. Αυτό δημιούργησε συγκρούσεις, εντάσεις στις οποίες ρόλο έπαιξαν και οι Μεγάλες Δυνάμεις. Άγγλοι και Γάλλοι δεν τον έβλεπαν ως Κυβερνήτη της Ελλάδας, αλλά ως Υπουργό Εξωτερικών του Τσάρου. Κι ας είχε αρνηθεί την οικονομική αποζημίωση της Ρωσίας όπως επίσης μισθό από το κράτος. Η βεντέτα που οδήγησε στη δολοφονία του Το 1830 ξέσπασε ανταρσία στη Μάνη με ηγέτη τον Τζανή Μαυρομιχάλη, αδελφό του Πετρόμπεη. Ο τελευταίος μπήκε σε περιορισμό στο Ναύπλιο, ενώ είχε ζητήσει να πάει στη Μάνη για να ηρεμήσει τα πνεύματα. Η απόπειρά του να διαφύγει με Αγγλικό πολεμικό έκανε ακόμα πιο δύσκολη την κατάσταση. Η απόφαση πάρθηκε: Εκδίκηση, δηλαδή βεντέτα. Ο Κωνσταντής και ο Γιώργης Μαυρομιχάλης, αδελφός και γιος του Πετρόμπεη αντίστοιχα ανέλαβαν να πάρουν το αίμα τους πίσω. Konsandis Ο Κωνσταντής Μαυρομιχάλης Στις 27 Σεπτεμβρίου μαχαίρωσαν και πυροβόλησαν τον πρώτο Κυβερνήτη έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο. Ο Γιώργης Μαυρομιχάλης τον πλησίασε και του έμπηξε ένα μαυρομάνικο μαχαίρι στην κοιλιά. Ο Καποδίστριας τραυματισμένος οπισθοχώρησε, αλλά πίσω του ο Κωνσταντής Μαυρομιχάλης έβγαλε το πιστόλι του και πυροβόλησε. Μαζί τους ο αστυνομικός Ιωάννης Καραγιάννης που πυροβόλησε αλλά αστόχησε. Αμέτοχος έμεινε ο τέταρτος, επίσης αστυνομικός Ανδρέας Γεωργίου. Georgios Ο Γιώργης Μαυρομιχάλης Ο Κρητικός σωματοφύλακας Γιώργος Κοζώνης που είχε χάσει το χέρι του στην αγώνα για την ανεξαρτησία του νησιού του πυροβόλησε τον Κωνσταντή που τον αποτελείωσε ο Ταγματάρχης Χρήστος Φωτομάρας. Την ώρα που ο Κυβερνήτης ξεψυχούσε ο Γιώργης Μαυρομιχάλης κατέφυγε στο σπίτι του Γάλλου πρέσβη. Το εξοργισμένο πλήθος το κύκλωσε κι απειλούσε να βάλει φωτιά. Τελικά παραδόθηκε στις αρχές. Δικάστηκε, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε λίγες μέρες αργότερα. Το πτώμα του Κωνσταντή πετάχτηκε στη θάλασσα. Ο ρόλος των ξένων και η ομολογία του Πετρόμπεη Υπάρχουν στοιχεία που εμπλέκουν τη Γαλλία στη δολοφονία του Κυβερνήτη με την Αγγλία να γνωρίζει, αλλά να μην αντιδρά. Χρόνια αργότερα, το 1840 ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ακούγοντας κάποιον να κατηγορεί τον Καποδίστρια, φέρεται να είπε: «Δεν μετράς καλά φιλόσοφε … Ανάθεμα στους Αγγλογάλλους που ήσαν η αιτία κι εγώ έχασα τους δικούς μου, και το Έθνος έναν άνθρωπο που δε θα τονε ματαβρεί, και το αίμα του με παιδεύει ως τώρα …». #ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

ΑΠΟΨΕΙΣ

ΓΙΑΤΙ, ΕΛΛΗΝΑ, ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΑΛΥΣΕΙ; του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη Η Κυβέρνηση προχωρεί σε εξοπλιστικά προγράμματα τεράστιου κόστους, προκειμένου να αντιμετωπίσει την υπαρκτή τουρκική απειλή και καλώς πράττει. .Την ίδια στιγμή, όμως, εισβάλουν στρατιές του Ισλάμ οι οποίοι μπορεί εν δυνάμει να γίνουν εχθροί. Αποβιβάζονται αδιάκοπα με μικρά σκάφη στην Κρήτη, στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, ακόμη και στην Πελοπόννησο, ενώ άλλοι διέρχονται πεζή από τον Έβρο. Εκατομμύρια άλλοι αναμένουν στον Τρίτο Κόσμο την είσοδό τους στην Ελλάδα, την οποία θεωρούν χώρα με ανοιχτά σύνορα και ευνοϊκές συνθήκες υποδοχής. Ανάλογες μεταναστευτικές ροές καταγράφονται και προς την Κυπριακή Δημοκρατία, καθώς και προς άλλες μεσογειακές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και το εξωφρενικό, είναι ότι η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής, η γνωστή μας «Frontex», η οποία έχει ως αποστολή την υποστήριξη της διαχείρισης των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκτελεί στην πράξη ρόλο ναυαγοσώστη , ενώ το Λιμενικό μας Σώμα τον δωρεάν μεταφορέα των παράνομων μεταναστευτικών ροών προς την Ελλάδα Οι μεταναστευτικές ροές αποτελούν αντικείμενο γεωπολιτικής εκμετάλλευσης από την Τουρκία, και οικονομικής εκμετάλλευσης από ένα ευρύ φάσμα ημεδαπών και αλλοδαπών διακινητών , μεσαζόντων και ΜΚΟ . Είναι πολύ το χρήμα. Οι ελληνικές κυβερνήσεις , ενεργούν σαν δωρεάν ξενοδόχοι και φιλάνθρωποι, παρέχοντας στέγαση, εκλεκτή τροφή και άλλες ακριβές υπηρεσίες στους νεοεισερχομένους. Παράλληλα, δημιουργούν και επεκτείνουν «πόλεις» και «χωριά» μεταναστών (δομές φιλοξενίας τις λένε) ,που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, τόσο στην ηπειρωτική Ελλάδα όσο και στα νησιά του Αιγαίου. Μέρος των μεταναστών συνεχίζει προς τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης, ενώ άλλοι παραμένουν στη φιλόξενη Ελλάδα. Η φυλάκιση τους θεωρείται γι’αυτούς προσωρινός και πληρωμένος χρόνος διακοπών, μέχρις ότου πάρουν την ιθαγένεια Οι ευνοικές συνθήκες υποδοχής και οι προοπτικές παραμονής αποτελούν, ισχυρό κίνητρο για ανθρώπους που αναζητούν καλύτερες συνθήκες ζωής, προερχόμενους από φτωχότερες χώρες του Τρίτου Κόσμου. Ο αριθμός των μεταναστών που φθάνουν και παραμένουν στη χώρα δεν ανακοινώνεται και τηρείται μυστικός . Χωρίς αξιόπιστα στοιχεία, η κοινωνία αδυνατεί να γνωρίζει την πραγματική έκταση του προβλήματος . Είναι και αυτό μια μέθοδος εξαπατήσεως των ψηφοφόρων. Όμως κανένα από τα κοινοβουλευτικά κόμματα και κομματάκια δεν αρθρώνει λέξη Το άκρον άωτον της πολιτικής σύγχυσης, είναι η χορήγηση «Ελληνικής ιθαγένειας» σε αλλοδαπούς, καθώς πρόκειται για μια απόφαση που συνδέεται με την ιδιότητα του Έλληνα το γένος , σε άτομα που ούτε την γλώσσα γνωρίσου , ούτε την Ελληνική ιστορία , αλλά και ούτε και τον Ελληνικό Πολιτισμό. Τούτο έχει σαν αποτέλεσμα την «περιθωριοποίηση » τους και την δημιουργία γκέτο Με την πολιτική αυτή μεταβάλλεται ραγδαία η δημογραφική σύνθεση της χώρας μας που αντιμετωπίζει οξύτατο δημογραφικό πρόβλημα, με τον δείκτη γονιμότητας να βρίσκεται πολύ κάτω από τα περίπου 2,1 παιδιά ανά γυναίκα που απαιτούνται, μακροπρόθεσμα, για την αναπλήρωση των γενεών χωρίς μεταναστευτικές εισροές. Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΟΗΜΑΤΩΝ … 1. Η απομάκρυνση από το Φυσικό Νόμο( σύμφωνα με τον οποίο κάθε είδος ζει, αναπτύσσεται και υπερασπίζεται τον χώρο του) ονομάστηκε «εκσυγχρονισμός» 2. Η ανάμειξη λαών, πολιτισμών και θρησκειών, παρουσιάστηκε ως «παγκοσμιοποίηση».. 3. Η στέρηση της εθνικής κυριαρχίας των κρατών και το άνοιγμα των συνόρων ονομάζεται ατομικό δικαίωμα του Μετανάστη. 4. Η αγάπη προς την πατρίδα και η υπεράσπιση της εθνικής ταυτότητας θεωρείται ύποπτη ή αντιδημοκρατική στάση. 5. Η αντίθεση στους μετανάστες χαρακτηρίζεται ως εχθρική ή καταδικαστέα πράξη , ακόμη και όταν εκφράζεται ως πολιτική διαφωνία και όχι ως υποστήριξη εγκληματικών πράξεων ή βίας. 6. Η αυστηρότερη φύλαξη των συνόρων και ο περιορισμός των παράτυπων εισόδων παρουσιάζονται ως αντιευρωπαϊκή και εθνικιστική πράξη, 7. Η δωρεάν στέγαση και η παροχή βασικών αγαθών στους μετανάστες, με δημόσια χρηματοδότηση, παρουσιάζονται ως έκφραση ανθρωπισμού και αλληλεγγύης , έστω κι’αν οι γηγενείς δυστυχούν. Οι διαμαρτυρόμενοι μπορεί να χαρακτηριστούν ακόμη και Ναζιστές 8. Η χορήγηση επιδομάτων και άλλων παροχών από δημόσιο χρήμα, σε μετανάστες που τεμπελιάζουν στις δομές θεωρείται φιλανθρωπία. 9. Η απονομή της ελληνικής ιθαγένειας σε άτομα αλλοδαπής καταγωγής έχει απλουστευθεί, σε τέτοιο βαθμό ώστε να γεννά ανησυχίες για τη διαφύλαξη της εθνικής ταυτότητας και των κοινοβουλευτικών εκλογών 10. Η ευρεία χορήγηση ελληνικής ιθαγένειας προκαλεί ανησυχίες για πιθανές μελλοντική δημογραφική διαφοροποίηση της σύστασης του πληθυσμού και του αποτελέσματος των κοινοβουλευτικών εκλογών. 11. Αντί η ελληνική Κυβέρνηση να λαμβάνει σοβαρά υπόψη τις απόψεις και τις ανησυχίες των Ελλήνων πολιτών, παραμερίζει τους γηγενείς προς όφελος της μεταναστευτικής πολιτικής της. 12. Και αντί να εξετάσουμε με σοβαρότητα παραδείγματα αυστηρής μεταναστευτικής πολιτικής, όπως εκείνη του Ισραήλ, διότι και οι δύο λαοί αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα από μεγάλες ισλαμικές χώρες . ΤΑ ΚΡΙΣΙΜΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ Γιατί συγκεντρώνονται τόσο μεγάλες μεταναστευτικές ροές στην Ελλάδα; Γιατί το ιστορικό κέντρο της Αθήνας μεταβλήθηκε τόσο έντονα πληθυσμιακά και πολιτισμικά, προκαλώντας σε πολλούς κατοίκους φόβο και ανησυχία για την ταυτότητα και τη φυσιογνωμία της πόλης; Γιατί ενώ η Τουρκία ενισχύει με πράξεις τις μεταναστευτικές ροές ως εργαλείο πολιτικής πίεσης προς την Ελλάδα, αλλά και προς την Ευρώπη γιατί η χώρα μας και οι Βρυξέλλες δεν αντιδρούν; Μήπως οι ίδιοι ευνοούν την μελλοντική ισλαμοποιηση της Ευρώπης; Μήπως η γνωστή ρήση του Τουργκούτ Οζάλ, ότι «δεν χρειάζεται πόλεμος για να αλλάξουν οι ισορροπίες εις βάρος της Ελλάδας», αντανακλά έναν ευρύτερο φόβο που οφείλουμε να εξετάσουμε με σοβαρότητα και τεκμηρίωση; Γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις εμφανίζονται αδύναμες να διαμορφώσουν μια συνεκτική, σταθερή και αποτελεσματική πολιτική προστασίας των συνόρων και να δώσουν ένα όραμα στους πολίτες, αλλά πλέουμε με πλοίο χωρίς πυξίδα. Γιατί η φύλαξη των συνόρων και η αντιμετώπιση των δικτύων παράνομης διακίνησης ανθρώπων δεν αποτελούν σταθερά αντικείμενο μιας πολιτικής με μετρήσιμα αποτελέσματα, σαφείς στόχους και ουσιαστική λογοδοσία, αντίθετα απουσιάζει από τον δημόσιο διάλογο ; Γιατί ακολουθούμε συχνά, χωρίς επαρκή διαπραγμάτευση ή διεκδίκηση εξαιρέσεων, αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ακόμη και όταν θεωρούμε ότι ενδέχεται να βλάπτουν τα εθνικά μας συμφέροντα; Γιατί η πολιτεία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι εταιρείες δημοσκοπήσεων δεν έχουν συμβάλει σε μια σταθερή, συστηματική και διαφανή καταγραφή της γνώμης των πολιτών για το Μεταναστευτικό; Γιατί δεν έχει αναδειχθεί μέσα από μια ευρεία δημόσια διαβούλευση ή, όπου κρίνεται σκόπιμο, ένα δημοψήφισμα η πραγματική βούληση της κοινωνίας για τις βασικές κατευθύνσεις της μεταναστευτικής πολιτικής; Είναι δίκαιο να τίθενται πάντοτε τα συμφέροντα των μεταναστών υπεράνω των συμφερόντων των Ελλήνων πολιτών; ; ΕΛΛΗΝΑ, ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΜΕΝΕΙΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ; Η Ελλάδα έχει δικαίωμα και υποχρέωση να προστατεύει τα σύνορά της, να εφαρμόζει τους νόμους της, να ελέγχει τις μεταναστευτικές ροές και να επιστρέφει όλους τους παράνομους λαθρομετανάστες και δεν πρέπει να παραμείνουν στην επικράτειά της. Έχει, επίσης, δικαίωμα να απαιτεί από την πολιτική της ηγεσία την μηδενική άφιξη λαθρομεταναστών. Η προστασία της εθνικής κυριαρχίας, η δημογραφική επιβίωση, η κοινωνική συνοχή και η ασφάλεια των πολιτών δεν είναι ζητήματα που μπορούν να αντιμετωπίζονται με αδιαφορία ή με ευχολόγια. Απαιτούν συγκεκριμένες αποφάσεις, υπεύθυνη πολιτική, αξιόπιστα στοιχεία και ουσιαστική λογοδοσία. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται πολίτες παραλυμένους από τον φόβο ή παθητικούς θεατές των εξελίξεων. Δεν πρέπει να σε φοβίζει κανένας νόμος επειδή δεν θέλεις τους μετανάστες να σου πάρουν την πατρίδα. Υπέρτατος Νόμος η Σωτηρία της Πατρίδας" Οι διάφορες ευκαιριακές ενώσεις και αυτοκρατορίες πέφτουν .Η Ελλάδα είναι αιωνία. Σύμβολο Ελευθερίας και Δημοκρατίας και πνευμτικού φωτός. Το μέλλον της χώρας απαιτεί εγρήγορση., συμμετοχή, ΘΑΡΡΟΣ και ΑΓΩΝΑ ΕΛΛΗΝΑ, ΜΗΝ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ (15/10/26) Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

ΠΕΛΑΣΓΟΙ 1

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΠΕΛΑΣΓΩΝ-Μέρος Ι του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη Οι Πελασγοί και ο Ελληνικός κόσμος Οι Πελασγοί ήταν πραγματικοί Αρχαιοέλληνες κάτοικοι της Ελλάδος. Τούτο δηλώνεται περίτρανα από «ΤΑ ΟΡΦΙΚΑ» και τις νεώτερες ανθρωπολογικές έρευνες που έγιναν στην Ελλάδα, στην Μεσοποταμία, στη Νότιο Ρωσία, τη Δυτική Ευρώπη, στην Αμερική και αλλαχού. Ο Θουκυδίδης είναι ακριβέστατος και όχι παραμυθάς, ο οποίος λέγει ότι: «Οι Έλληνες και οι Πελασγοί αποτελούν το αυτό έθνος». Ιστορικά, οι Πελασγοί αποτελούν το παλαιότερο πρόγονο του ελληνικού κόσμου. Οι αρχαίες πηγές τους συνδέουν με διάφορες περιοχές του ελλαδικού χώρου, ιδιαίτερα με την Αρκαδία, τη Θεσσαλία και τη Δωδώνη. Ο Όμηρος μάλιστα αναφέρεται στον Δία ως «Ζεῦ ἄνα Δωδωναῖε Πελασγικέ». Όμως ο Ηρόδοτος, είτε από άγνοια είτε από επιπολαιότητα, αγνοεί τον Όμηρο, Εύφορο, Αντικλείδα, Ατθιδογράφους κ.λπ. Τα ελληνικά φύλα και η κοινή ταυτότητα Με τον χρόνο διαμορφώθηκαν τα επιμέρους φύλα — Αιολείς, Αχαιοί, Ίωνες και Δωριείς. Οι διαφορετικές ονομασίες και οι τοπικές ταυτότητες όμως δεν αναιρούν την ευρύτερη ελληνική τους ταυτότητα. Όπως σήμερα ο Έλληνας της Μακεδονίας δεν παύει να είναι Έλληνας επειδή είναι Μακεδόνας, ούτε ο Πελοποννήσιος παύει να είναι Έλληνας επειδή είναι Πελοποννήσιος, έτσι και τότε το φύλο και η περιοχή δεν αναιρούσαν την κοινή ελληνική ταυτότητα. Αυτή στηριζόταν στα κοινά στοιχεία που χαρακτήριζαν τον Ελληνικό κόσμο: το όμαιμον, το ομόγλωσσον, το ομόθρησκον και το ομότροπον. Ο ελλαδικός χώρος και η εξάπλωση του Ελληνισμού Η Θεσσαλία, η Μακεδονία, η Ήπειρος, η Πίνδος, η κεντρική Ελλάδα και τα νησιά του Αιγαίου αποτέλεσαν σημαντικό χώρο διαμόρφωσης και μετακίνησης ελληνικών πληθυσμών και παραδόσεων. Οι Έλληνες ήταν από αμνημονεύτων χρόνων ναυτικός λαός και ιδιαίτερα στα νησιά του Αιγαίου, στην Κρήτη, και ξαπλώθηκαν σε όλο τον κόσμο. Ο Ελληνισμός δεν περιορίστηκε στην κοινή καταγωγή. Όσο εξαπλωνόταν, τόσο μεγαλύτερη σημασία αποκτούσαν η κοινή γλώσσα, η θρησκεία, τα ήθη, η παιδεία και ο πολιτισμός. Ο Ισοκράτης θα εκφράσει αργότερα αυτή την εξέλιξη, συνδέοντας το «Ἕλληνες» όχι μόνο με την καταγωγή αλλά και με την κοινή παιδεία. Οι Πελασγοί ως εκπολιτιστές και φορείς πολιτισμού Οι Πελασγοί ταξίδεψαν, ίδρυσαν αποικίες, δημιούργησαν εμπορικούς σταθμούς και εγκαταστάθηκαν σε ξένους τόπους. Μαζί τους έφεραν τη γλώσσα, τους θεούς, τους μύθους, την τέχνη, την αρχιτεκτονική και τον πολιτισμό τους. Γι’ αυτό σε μακρινά μέρη του κόσμου μπορεί να συναντούμε ίχνη Ελληνικής παρουσίας ή Ελληνικής πολιτισμικής επίδρασης: λέξεις, σύμβολα, μύθους, παραδόσεις, τοπωνύμια ή αρχιτεκτονικά στοιχεία κ.σ., σαν απομεινάρια του παρελθόντος. Αυτά αποτελούν ενδείξεις επαφής, πολιτισμικής επίδρασης ή πραγματικής εγκατάστασης Ελλήνων, οι οποίοι με τα χρόνια αφομοιώθηκαν Οι αρχαίες αντιλήψεις για τους Πελασγούς Οι αρχαίοι συγγραφείς έχουν συγκεχυμένη ιδέα για την προέλευση της φυλής μας, διότι ελάχιστα γνώριζαν περί των Αιγαίων και του αρχαίου πολιτισμού τους, όπως και μεις μέχρι πρότινος ελάχιστα γνωρίζαμε για τα Ορφικά. Πάντως όλοι γνώριζαν ότι οι Πελασγοί ήταν μέγας λαός που είχε επεκταθεί στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και αποτελούσε τον γνωστό μας Ελληνικό κόσμο, στη Μικρά Ασία, την Κύπρο, την Κρήτη, την Ιταλία κ.ά. Τους Πελασγούς θα τους βρούμε στη Λήμνο, στην Ίμβρο, στους οικιστές Τηρσηνούς του Αβυος στην Ιταλία αλλά και στην Αθήνα. Αρκαδία, Τυρρηνία και οι διαφορετικές ονομασίες Οι Πελασγοί αναπτύχθηκαν στην Αρκαδία και κατόπιν πήγαν στην Τυρρηνία, από την οποίαν όμως επέστρεψαν αργότερα στην Αρκαδία σαν Τυρσηνοί και εν συνεχεία εισέδυσαν στα μέρη που προαναφέρθηκαν. Στις διάφορες χώρες πήραν και διαφορετικά ονόματα, αλλά ο πολιτισμός τους ήταν καθαρά Ελληνικός, έχοντες κοινό το όμαιμον, ομόθρησκον, ομόγλωσσον και ομότροπον. Από την Κρήτη, λ.χ., μετέβησαν στην έναντι Μικρά Ασία και ονομάστηκαν Ετεοκρήτες και εγκατεστάθηκαν εκεί ως Χετταίοι ή Μιττάνι. Η διάδοση του πολιτισμού Στις χώρες που πήγαν έγιναν το κυρίαρχο στοιχείο και δημιούργησαν οργανωμένα κράτη με τους πρωτόγονους εκεί πληθυσμούς, στους οποίους μετέδωσαν τον Ελληνικό πολιτισμό, γιατί σύμφωνα με τις μέχρι τώρα ενδείξεις αυτοί εφεύραν πρώτοι και την γραφή. Ο Αισχύλος στις «Ικέτιδες» παρουσιάζει τον γηραιό βασιλιά του Άργους να ορίζει το Πελασγικό κράτος του, ενώπιον του Δαναού, από της Πελοποννήσου — όπου ήδρευε — μέχρι της Μακεδονίας και της Ηπείρου. Η παρουσία των Πελασγών στην Ελλάδα Συνεπώς, οι Πελασγοί ανέκαθεν κυριαρχούσαν στην Ελλάδα και από την απώτατη αρχαιότητα εμφανίζονται ως μόνιμοι κάτοικοι ολόκληρης της Ελλάδος. Η απόδειξη ότι δεν αναφέρεται κανένα άλλο φύλο της αρχαιότητας στην περιοχή αυτή και στον χώρο που ήκμασαν οι Πελασγοί. Ο Ευσέβιος γράφει ότι οι Πελασγοί ήταν θαλασσοκράτορες — προφανώς οι Κυκλαδίτες και Κρητικοί ναυτικοί — οι οποίοι μετέπειτα δημιούργησαν τον Μινωικό και βραδύτερα τον Μυκηναϊκό πολιτισμό ως την Κύπρο πριν από τους Φοίνικες. Η ελληνική παρουσία στον κόσμο Οι Πελασγοί ταξίδεψαν, ίδρυσαν αποικίες, δημιούργησαν εμπορικούς σταθμούς και εγκαταστάθηκαν σε ξένους τόπους. Μαζί τους ταξίδεψαν η γλώσσα, οι θεοί, οι μύθοι, η τέχνη, η αρχιτεκτονική και οι ιδέες τους. Γι’ αυτό σε μακρινά μέρη του κόσμου συχνά συναντούμε ίχνη ελληνικής παρουσίας ή ελληνικής πολιτισμικής επίδρασης: λέξεις, σύμβολα, μύθους, παραδόσεις, τοπωνύμια ή αρχιτεκτονικά στοιχεία, τοπωνύμια κ.ά. Αυτά αποτελούν ενδείξεις επαφής, πολιτισμικής επίδρασης ή πραγματικής εγκατάστασης Ελλήνων. Οι Έλληνες εγκαταστάθηκαν πραγματικά σε ξένους τόπους. Άλλοι αφομοιώθηκαν με τους γηγενείς και άφησαν πίσω τους το αποτύπωμά τους· άλλοι διατήρησαν την ταυτότητά τους και δημιούργησαν ελληνικές κοινότητες. Αυτό διατηρείται ακόμη και σήμερα στην ελληνική ομογένεια ανά τον κόσμο. Οι Έλληνες δημιουργούν πολιτιστικούς φορείς, συλλόγους και κοινότητες στις χώρες όπου ζουν, διατηρώντας τη γλώσσα, την παράδοση, τη θρησκεία και τα έθιμά τους. Γι’ αυτό και η ελληνική ομογένεια διακρίνεται για την έντονη πολιτιστική της πρόοδο Δυστυχώς το Ελληνικό κράτος στερείται ενός μακροπρόθεσμου οράματος για το μέλλον του Ελληνισμό ανά τον κόσμο με αποτέλεσμα την σταδιακή αφομοίωση του . ( 6/10/26) Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΠΕΛΑΣΓΟΙ 2

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΠΕΛΑΣΓΩΝ-Μέρος ΙΙ του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη Ο ελληνικός μυθολογικός και πολιτισμικός ορίζοντας Ακόμη και οι αρχαίες παραδόσεις που συνδέουν τον Ηρακλή, τον Διόνυσο, τον Περσέα, τον Μέμνονα, τον Ιάσονα ή τον Ορφέα κ.σ. σε μακρινούς τόπους της Δύσης, της Ανατολής, του Βορρά και του Νότου δείχνουν πόσο μακριά έφτασε ο ελληνικός μυθολογικός και πολιτισμικός ορίζοντας. Αργότερα, με τον Αλέξανδρο, ο ελληνικός πολιτισμός θα κινηθεί ακόμη βαθύτερα στην Ανατολή και θα δημιουργήσει τον ελληνιστικό κόσμο. Η Ινδοευρωπαϊκή θεωρία Και ελλείψει αποδείξεων περί του αντιθέτου προβάλλουν την αστήριχτη θεωρία «περί Ινδοευρωπαίων». Η Ινδοευρωπαϊκή θεωρία υποστηρίζει ότι πολλές γλώσσες της Ευρώπης και της Ασίας προέρχονται από μια κοινή, αρχαία μητρική γλώσσα, την Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή. Στηριζόμενοι στην ομοιότητα ορισμένων κοινών λέξεων, χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν ότι σε πανάρχαια χρόνια από εκεί πέρασε ο εκπολιτιστής Ηρακλής, Διόνυσος και αργότερα ο Μέμνων και, μεταξύ των άλλων, άφησαν το αποτύπωμά τους και στη γλώσσα, όχι μόνο στην Ινδία αλλά και στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Σχολιασμός 1. Η αμφισβήτηση της καταγωγής μας Κι’ όμως υπάρχουν σήμερα επίσημα κέντρα που αμφισβητούν την καταγωγή μας, δηλαδή ότι είμαστε γηγενείς, που ανέκαθεν οι πρόγονοί μας κατοικούσαν στα ίδια τούτα μέρη και ότι δεν ήρθαν από ξένη χώρα, ούτε ότι υπεστήκαμε κάποια ολοσχερή γενοκτονία ώστε να αδειάσει ο τόπος και να τρέξουν άλλοι να τον γεμίσουν. 2. Τα τεκμήρια και η προϊστορία Οι άνθρωποι που μας αμφισβητούν δεν ακολουθούν φυσικά τη λογική, ούτε τα γραπτά της ιστορίας, αλλά θέλουν τεκμηριωμένες αποδείξεις. Οι πανάρχαιοι Πελασγοί άφησαν πίσω τους πολλά τεκμήρια, αλλά δυστυχώς για κάποιο λόγο το κατεστημένο δεν θέλει να φτάσει στην προϊστορία, γιατί εκεί συναντάει παντού τον Πελασγό και τον Ελληνικό πολιτισμό να προηγείται όλων των άλλων, σαν ο ευρετής του σε πανάρχαια χρόνια παγκόσμιου πολιτισμού. 3. Η αμφισβήτηση της ιστορικής αλήθειας Ακόμη και σήμερον οι φανεροί εχθροί του Ελληνισμού και οι αποδεδειγμένοι διαστρεβλωτές της Ιστορικής αλήθειας, με ασύστολα ψευδολογήματα και με αναπόδεικτους και υποχθόνιους ισχυρισμούς, επιβάλλουν ανθελληνικές απόψεις. 4. Η φωνή των υπερασπιστών του Ελληνισμού Όπως γράφει ο μεγάλος ιστοριογράφος Ντρόυσεν, ότι η τίμια και ειλικρινής φωνή των υπερασπιστών του Ελληνισμού πνίγεται από τον θόρυβο και τις συνεχείς κραυγές από όλα τα ελεγχόμενα κέντρα, μίντια κ.ά., οι οποίες μοιάζουν με αυτές που δημιουργούσαν οι Μαινάδες του Διονύσου όπου μετέβαιναν. 5. Τα ιστορικά τεκμήρια Έχουν στερεοποιήσει (κοινώς τσιμεντάρει) τα ιστορικά ψεύδη τους και δεν δέχονται πλέον νεώτερα τεκμήρια της ιστορικής έρευνας και φυσικά δεν θεωρούν αξιόπιστους τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς — όπως λ.χ. ο έγκριτος Θουκυδίδης — χωρίς προηγουμένη τεκμηρίωση. 6. Η αμφισβήτηση και οι ιδεολογικές αναφορές Είναι γνωστό το αντιδημοκρατικό και απολυταρχικό κέντρο από το οποίον εκπηγάζει η αμφισβήτηση. Ο καλύτερος όμως εκφραστής του είναι ο διεθνής κομμουνισμός και τα παρακλάδια του. 7. Ο πληθυσμός των Πελασγών Ήταν τόσο πολυπληθείς στην εποχή τους οι Πελασγοί, ώστε αν είχαν σχηματίσει ένα ενιαίο έθνος και δεν είχαν κατακερματιστεί με τη δημιουργία διαφορετικών εθνών, σήμερα ίσως να ήταν η πολυπληθέστερη πληθυσμιακά χώρα, όπως είναι η Κίνα. 8. Το Πελασγικό DNA Το Πελασγικό DNA δεν βρίσκεται μόνο στους Έλληνες της Ελλάδας, αλλά και σε μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων στη Μικρά Ασία, στην Κάτω Ιταλία, στην Βαλκανική, στην Νότια Ευρώπη, στον Εύξεινο Πόντο κ.ά. Επίλογος Η συνέχεια του Ελληνισμού Ο Ελληνισμός δεν έμεινε στατικός. Μετακινήθηκε, εξαπλώθηκε, αφομοιώθηκε, επηρέασε και επηρεάστηκε και δημιούργησε τον μεγαλειώδη Ελληνικό Πολιτισμό, τον μοναδικό ανθρωπιστικό. Και έχοντας μια τόσο μεγάλη κληρονομιά, έχουμε και μια ευθύνη: να τη διατηρήσουμε ζωντανή και να την ακτινοβολήσουμε στον κόσμο, όχι ως υπεροχή απέναντι στους άλλους, αλλά ως προσφορά στην ανθρωπότητα. Οι αξίες της κληρονομιάς μας Δημοκρατία, ελευθερία, δικαιοσύνη, ενωτικό πνεύμα, συνεργασία, ανθρωπισμός και ειρήνη. Αυτή είναι η ουσία της κληρονομιάς μας: όχι μόνο να γνωρίζουμε από πού ερχόμαστε, αλλά να κάνουμε αυτό που παραλάβαμε δημιουργική δύναμη για το μέλλον. Το καθήκον μας σήμερα Να μεταδώσουμε και πάλι τις Αξίες αυτού του πολιτισμού στην ανθρωπότητα που παραπαίει και τραβάει στο χάος ένεκα των τεράστιων προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα (Περιβάλλον — Κλιματική κρίση, Πυρηνικά όπλα, τεχνολογικός προσανατολισμός της ΑΙ κ.ά.). Δυστυχώς, σήμερα, καθώς το αυταρχικό τουρκικό κράτος, με λόγια και έργα, προωθεί την ανασύσταση της οθωμανικής του επιρροής, το ελληνικό κράτος, στερούμενο ενός σαφούς οράματος για το μέλλον, αντιμετωπίζει παθητικά την τουρκική πίεση και διστάζει ακόμη και να αναλάβει μια διεθνή πολιτιστική εκστρατεία για τη διάδοση και την ανάδειξη των διαχρονικών ιδανικών της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας και της Ειρήνης. (7/10/26) Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΣΙΚΕΛΙΑ

Αποικισμός της Σικελίας: Πώς οι Έλληνες και οι Καρχηδόνιοι Εδραιώθηκαν στο Νησί kalinda kalinda 6 Οκτωβρίου 2026 · 4΄ ανάγνωση Αποικισμός της Σικελίας: Πώς οι Έλληνες και οι Καρχηδόνιοι Εδραιώθηκαν στο Νησί Πρόσθεσε το olympia.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google Η Ελληνική Άφιξη και Επέκταση Ο Αποικισμός της Σικελίας και πώς οι Έλληνες και οι Καρχηδόνιοι εδραιώθηκαν στο νησί ξεκινά το 735 π.Χ. Τότε άποικοι από τη Χαλκίδα έφτασαν στις ανατολικές ακτές του νησιού. Εκεί, βρήκαν ένα ιδανικό μέρος με ένα φυσικά προστατευμένο λιμάνι και ίδρυσαν την πρώτη Ελληνική αποικία, τη Νάξο. Αυτή η επιτυχία πυροδότησε μια μεγάλη αποικιστική κίνηση. Μέσα σε μόλις δέκα χρόνια, οι Έλληνες είχαν ήδη δημιουργήσει έξι ακόμη οικισμούς, ενώ σε έναν αιώνα ο αριθμός τους έφτασε τις είκοσι. Σύντομα, οι Ελληνικές πόλεις-κράτη, που κυβερνούσαν ισχυροί τύραννοι, κυριαρχούσαν στις ανατολικές και νότιες ακτές της Σικελίας. Η Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία και η Σημασία της ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Η Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία και η Σημασία της Η Άνοδος των Τυράννων: Ιπποκράτης και Γέλων Στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ., ο τύραννος Ιπποκράτης κυβέρνησε τη Γέλα και επέκτεινε την επιρροή του σε μεγάλο μέρος της ανατολικής Σικελίας. Πράγματι, ο στρατός του ήταν ασταμάτητος. Ωστόσο, ο Ιπποκράτης έπεσε νεκρός το 491 π.Χ. κατά την πολιορκία των Μεγάρων Υβλαίων. Τότε, ο ανώτερος αξιωματικός του, ο Γέλων, ένας φιλόδοξος άνδρας από ευγενές υπόβαθρο, ανέλαβε τον έλεγχο. Συνεπώς, συνέχισε την επέκταση του προκατόχου του και μάλιστα κατάφερε να κατακτήσει τις Συρακούσες το 483 π.Χ.. Επιπλέον, αναγνωρίζοντας τη στρατηγική σημασία τους, ο Γέλων μετέφερε την αυλή του εκεί, καθιστώντας τις το νέο κέντρο της αυτοκρατορίας του. Η Καρχηδονιακή Δύναμη και Επικράτεια Παράλληλα, στις δυτικές και βόρειες ακτές, οι Καρχηδόνιοι, ένας λαός Φοινικικής καταγωγής, εδραίωναν τη δική τους αυτοκρατορία. Από την ίδρυσή της, περίπου το 814 π.Χ., η Καρχηδόνα είχε κάνει επέκταση σε ολόκληρη τη Δυτική Μεσόγειο, ωστόσο η Σικελία ήταν το πιο κερδοφόρο μέρος για αυτούς. Ίδρυσαν την πρώτη τους αποικία, τη Μότυα, στο δυτικό άκρο του νησιού και σύντομα απέκτησαν ισχυρή βάση. Οι Καρχηδόνιοι προστάτευαν με σθένος την επικράτειά τους και νίκησαν κάθε ελληνική προσπάθεια για ίδρυση οικισμών στη σφαίρα επιρροής τους. Η Αναπόφευκτη Σύγκρουση Μέχρι το 483 π.Χ., η Σικελία θα έκανε δύο μεγάλες ζώνες επιρροής. Στα ανατολικά και νότια, ο Γέλων και ο σύμμαχός του, Θήρων, είχαν δημιουργήσει ένα ισχυρό Ελληνικό μπλοκ. Στα δυτικά και βόρεια, η Καρχηδόνα με τους συμμάχους της κυριαρχούσαν. Αν και οι δύο πλευρές διατηρούσαν μέχρι τότε ήπιες σχέσεις, οι περιστασιακές διαμάχες για την κυριαρχία στο νησί ήταν ένας σαφής δείκτης ότι μια σύγκρουση πλησίαζε. Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Καρχηδόνιοι, λοιπόν, εδραιώθηκαν στο νησί, αλλά αυτός ο αποικισμός της Σικελίας και πώς οι Έλληνες και οι Καρχηδόνιοι εδραιώθηκαν στο νησί τους οδήγησε αναπόφευκτα στην αντιπαράθεση. Η Ελληνική Άφιξη και Επέκταση Ο Αποικισμός της Σικελίας και πώς οι Έλληνες και οι Καρχηδόνιοι εδραιώθηκαν στο νησί ξεκινά το 735 π.Χ. Τότε άποικοι από τη Χαλκίδα έφτασαν στις ανατολικές ακτές του νησιού. Εκεί, βρήκαν ένα ιδανικό μέρος με ένα φυσικά προστατευμένο λιμάνι και ίδρυσαν την πρώτη Ελληνική αποικία, τη Νάξο. Αυτή η επιτυχία πυροδότησε μια μεγάλη αποικιστική κίνηση. Μέσα σε μόλις δέκα χρόνια, οι Έλληνες είχαν ήδη δημιουργήσει έξι ακόμη οικισμούς, ενώ σε έναν αιώνα ο αριθμός τους έφτασε τις είκοσι. Σύντομα, οι Ελληνικές πόλεις-κράτη, που κυβερνούσαν ισχυροί τύραννοι, κυριαρχούσαν στις ανατολικές και νότιες ακτές της Σικελίας. Πώς οι Έλληνες απέκτησαν ενιαία ταυτότητα μέσα από μύθους, πόλεις-κράτη και κοινή θρησκεία ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Πώς οι Έλληνες απέκτησαν ενιαία ταυτότητα μέσα από μύθους, πόλεις-κράτη και κοινή θρησκεία Η Άνοδος των Τυράννων: Ιπποκράτης και Γέλων Στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ., ο τύραννος Ιπποκράτης κυβέρνησε τη Γέλα και επέκτεινε την επιρροή του σε μεγάλο μέρος της ανατολικής Σικελίας. Πράγματι, ο στρατός του ήταν ασταμάτητος. Ωστόσο, ο Ιπποκράτης έπεσε νεκρός το 491 π.Χ. κατά την πολιορκία των Μεγάρων Υβλαίων. Τότε, ο ανώτερος αξιωματικός του, ο Γέλων, ένας φιλόδοξος άνδρας από ευγενές υπόβαθρο, ανέλαβε τον έλεγχο. Συνεπώς, συνέχισε την επέκταση του προκατόχου του και μάλιστα κατάφερε να κατακτήσει τις Συρακούσες το 483 π.Χ.. Επιπλέον, αναγνωρίζοντας τη στρατηγική σημασία τους, ο Γέλων μετέφερε την αυλή του εκεί, καθιστώντας τις το νέο κέντρο της αυτοκρατορίας του. Η Καρχηδονιακή Δύναμη και Επικράτεια Παράλληλα, στις δυτικές και βόρειες ακτές, οι Καρχηδόνιοι, ένας λαός Φοινικικής καταγωγής, εδραίωναν τη δική τους αυτοκρατορία. Από την ίδρυσή της, περίπου το 814 π.Χ., η Καρχηδόνα είχε κάνει επέκταση σε ολόκληρη τη Δυτική Μεσόγειο, ωστόσο η Σικελία ήταν το πιο κερδοφόρο μέρος για αυτούς. Ίδρυσαν την πρώτη τους αποικία, τη Μότυα, στο δυτικό άκρο του νησιού και σύντομα απέκτησαν ισχυρή βάση. Οι Καρχηδόνιοι προστάτευαν με σθένος την επικράτειά τους και νίκησαν κάθε ελληνική προσπάθεια για ίδρυση οικισμών στη σφαίρα επιρροής τους. Η Αναπόφευκτη Σύγκρουση Μέχρι το 483 π.Χ., η Σικελία θα έκανε δύο μεγάλες ζώνες επιρροής. Στα ανατολικά και νότια, ο Γέλων και ο σύμμαχός του, Θήρων, είχαν δημιουργήσει ένα ισχυρό Ελληνικό μπλοκ. Στα δυτικά και βόρεια, η Καρχηδόνα με τους συμμάχους της κυριαρχούσαν. Αν και οι δύο πλευρές διατηρούσαν μέχρι τότε ήπιες σχέσεις, οι περιστασιακές διαμάχες για την κυριαρχία στο νησί ήταν ένας σαφής δείκτης ότι μια σύγκρουση πλησίαζε. Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Καρχηδόνιοι, λοιπόν, εδραιώθηκαν στο νησί, αλλά αυτός ο αποικισμός της Σικελίας και πώς οι Έλληνες και οι Καρχηδόνιοι εδραιώθηκαν στο νησί τους οδήγησε αναπόφευκτα στην αντιπαράθεση. #ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ