ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΗΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη «Έλληνες γηγενείς εσμέν» γράφει ο Ηρόδοτος Οι Έλληνες είναι γηγενείς του ελλαδικού χώρου. Από αρχαιοτάτων χρόνων ταξίδευαν και κατοίκησαν σε ολόκληρο σχεδόν τον γνωστό κόσμο: Ευρώπη, Εύξεινο Πόντο, Μικρά Ασία, Παλαιστίνη, Αφρική, Ασία (Ινδία-Θιβέτ-Κίνα-Λάος-Ιαπωνία), Ειρηνικό Ωκεανό (Πολυνησία, Ινδονησία, Μελανησία, Μικρονησία), Ατλαντίδα και Αμερικανική Ήπειρο (κυρίως στις νότιες περιοχές και αλλού). Χαρτογράφησαν τον γνωστό και άγνωστο τότε κόσμο (Βόρειο και Νότιο πόλο της Γης). Σύμφωνα με τους Πτολεμαϊκούς χάρτες, όπως διασώθηκαν ως τις μέρες μας από τους Βυζαντινούς (χάρτες Πιρί Ρέις). Οι γενεαλογικοί ιστοί με τα γένη των Ελλήνων Αυτά ήταν καταγεγραμμένα παλιά από τον Ησίοδο και άλλους πανάρχαιους συγγραφείς στις διάφορες ελληνικές γραφές: Ιερογλυφικά, Συμβολικά, Γραμμική Γραφή Α΄ και Β΄. Ο Ησίοδος αντέγραψε από τις χαλύβδινες πλάκες του Μουσείου του Ελικώνα την πρώτη ιστορία και τα δρώμενα των Ελλήνων και της Αιγαίας Γης. Στην κλασική εποχή, οι διάφοροι ιστορικοί και δραματικοί κυρίως συγγραφείς αντλούσαν από τα αρχαιότερα κείμενα ξεχασμένα γεγονότα της Ελληνικής φυλής. Δυστυχώς, οι ελληνικοί γενεαλογικοί ιστοί ποτέ δεν συγκεντρώθηκαν και μόνο από άτομα έγιναν αξιέπαινες προσπάθειες συγκεντρώσεώς τους και δεν ταξινομήθηκαν χρονολογικά. Από τον Ησίοδο, τον Όμηρο, τον Απολλόδωρο, τον Διόδωρο και άλλους αρχαίους συγγραφείς και ποιητές δίδεται η γένεση του κόσμου. Αρχή του Κόσμου – Κυριαρχία του Χρόνου Στην αρχή ήταν ο αιώνιος Χρόνος, κυρίαρχος των πάντων. Μετά εμφανίστηκαν η Γαία και ο Έρως. Ο Χρόνος γέννησε το Χάος. Το Χάος γέννησε το Έρεβος και τη Νύκτα. Το Έρεβος γέννησε τον Αιθέρα και την Ημέρα. Από τη Νύχτα γεννήθηκαν: Ο Μόρος, η Κήρ, ο Θάνατος, ο Ύπνος (όνειρα), ο Μώμος, η Οϊζύς και οι Εσπερίδες, οι Μοίρες, οι Κήρες και η Νέμεσις. Η Απάτη, η Φιλότης, το Γήρας και η Έρις. Από την Έριδα: Πόνος, Λήθη, Λιμός, Άλγη, Υαμίναι, Φόβοι, Μάχαι, Ανδροκτασίαι, Νίκη, Λόγοι (ψευδείς), Αμφιλογίαι, Δυσνομία, Απάτη και Όρκος. Χρόνος = Νεφελώδης, άυλη και αιώνια κατάσταση του Σύμπαντος. Ο Χρόνος – Κρόνος γέννησε το Χάος. Σύμφωνα με την Ορφική θρησκεία (μονοθεϊστική φιλοσοφία που αναφέρεται στα 11.832–13.832 Π.Ε.). Χάος = (Οβιδ. Μετ. 1, 5) ύλη συγκεχυμένη από την οποία προέκυψε ο Κόσμος. «το πρώτον υπάρχον πρώτιστα χάος γίνεται» … «ερεβώδης και πρώτη ζώσα αρχή πάντων των ζώντων εν τω κόσμω». Εξ αυτού παρήχθησαν η Γη και ο Τάρταρος. Το δε Έρως γέννησε και το Έρεβος (το άφωτο σκότος) και τη Νύκτα, ήτις μετά του Ερέβους γέννησε τον Αιθέρα και την Ημέρα, η δε Γη γέννησε τον Ουρανό, τα Όρη και τον Πόντο. (Ησιοδ. Θεογ. 116) Έρεβος = τόπος σκότους κατ’ Ησίδ. Κατά τον Όμηρο, Έρεβος = τόπος σκότους μεταξύ Γης και Άδου. Νύχτα = σκοτάδι που γέννησε την Ημέρα. Οι Ορφικοί θεωρούσαν… (Στο ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο υπήρχε άγαλμα της Νυκτός, έργο του Ροίκου. Η Νύχτα παρήγαγε τα ολέθρια όντα (τέρατα). Θα αναφερθούν μόνο: α/ Τη Νέμεση = απονέμει σε κάθε άνθρωπο την αξία που του αναλογεί σε μερίδα ευτυχίας ή δυστυχίας (στη Ραμνούντα υπήρχε έργο του Φειδία). β/ Απάτη = ξεγελά τις αγαθές ψυχές. γ/ Φιλότητα = ερωτική επιθυμία. δ/ Το Γήρας = προετοιμάζει το τέλος της ζωής. ε/ Η Έρις = μητέρα όλων των αγαθών αλλά και όλων των κακών. Εμείς οι Έλληνες την έχουμε μονίμως φιλενάδα μόνο για τα κακά. Σχολιασμός 1/ Πόσα ψέματα δεν είπαν κάτι ανιστόρητοι και κακόβουλοι ξένοι για την καταγωγή των Ελλήνων, ότι τάχα καταγόμαστε από τους Ινδοευρωπαίους, που ήρθαν από το πουθενά, ουδένα άφησαν κάπου πολιτισμό, παρά μόνο λίγες κοινές λέξεις ή παράγωγα που συναντώνται σε διάφορες γλώσσες. 2/ Εμπνευστής της ινδοευρωπαϊκής θεωρίας ο Sir William Jones (1746–1794): το 1786, σε ομιλία του στην Καλκούτα, επισήμανε τη συστηματική συγγένεια μεταξύ σανσκριτικών, ελληνικών, λατινικών, γοτθικών και κελτικών. Ασφαλώς τούτο συμβαίνει διότι οι Έλληνες ταξίδευαν σε όλο τον κόσμο από τα πανάρχαια χρόνια και μετέδωσαν μαζί με τον πολιτισμό τους και την ελληνική γλώσσα. Μια επιπόλαια γλωσσολογική θεωρία κατέληξε να θεωρήσει τον υπέρλαμπρο ελληνικό πολιτισμό σαν δάνειο από απολίτιστες χώρες, χωρίς ο κύριος αυτός να μελετήσει προσεκτικά τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς και την ελληνική γραμματεία πριν προβεί στη θεωρία που ταλάνισε το Ελληνικό Έθνος επί μακρόν. 3/ Ένας δεύτερος ψευδολόγος, ο Γερμανός Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράιερ, με τη θεωρία του υποστήριζε αυθαίρετα ότι οι αρχαίοι Έλληνες είχαν σε μεγάλο βαθμό αντικατασταθεί πληθυσμιακά από Σλάβους και Αλβανούς κατά τον Μεσαίωνα, αμφισβητώντας έτσι τη δημογραφική συνέχεια μεταξύ αρχαίων και νεότερων Ελλήνων. Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 τον διέψευσε, γιατί και η Μακεδονία και η Ήπειρος επαναστάτησαν κατά των Τούρκων και του Αλή Πασά. 4/ Η κοσμογονία των αρχαίων Ελλήνων παρουσιάζει ορισμένες ενδιαφέρουσες ομοιότητες με σύγχρονες κοσμολογικές αντιλήψεις, κυρίως την ιδέα ότι το σύμπαν δεν υπήρχε εξαρχής με τη σημερινή του μορφή, αλλά προέκυψε από μια αρχική κατάσταση και εξελίχθηκε. Ωστόσο, δεν αποτελεί επιστημονική θεωρία αντίστοιχη με τη σύγχρονη κοσμολογία, η οποία βασίζεται σε παρατηρήσεις, μαθηματικά μοντέλα και πειραματικούς ελέγχους. Ωστόσο, υπάρχουν ακόμη αβεβαιότητες και διαφορετικές επιστημονικές υποθέσεις που εξακολουθούν να υπάρχουν σχετικά με την προέλευση και την εξέλιξη του σύμπαντος. ( 28/8/26) Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΘΕΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΙΔΙΑ ΘΕΩΝ -ΜΕΡΟΣ Α΄ του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη Οι Θεοί των Ελλήνων και οι γενεαλογικοί ιστοί 1. Οι Θεοί των Ελλήνων ήταν δώδεκα (12). Έξι θεοί: Ζευς, Ποσειδών, Απόλλων, Ήφαιστος, Άρης, Ερμής. Και έξι θεές: Ήρα, Δήμητρα, Εστία, Αθηνά, Άρτεμις, Αφροδίτη. 2. Δευτερεύουσες θεότητες Μήτις: η πρώτη σοφή και σεμνή γυναίκα του Δία και μητέρα της Αθηνάς. Πλούτων (Άδης). Διόνυσος: θεός της ψυχαγωγίας. Ηρακλής: σύμβολο της δύναμης και τιμωρός των κακών. 3. Όλυμπος, η κατοικία των Θεών Ο Όλυμπος, το ιερό όρος της Ελλάδος και του αρχαίου κόσμου, είναι πασίγνωστος σε ολόκληρο τον κόσμο. Κατά μία ερμηνεία, η λέξη Όλυμπος συνδέεται με την έννοια του «ολόλαμπου», του ουράνιου θόλου και της αξεπέραστης ομορφιάς. Ο Όλυμπος αποκαλείται επίσης: Αιγλίεις (λαμπερός), Πολυδειράς (πολυχάραδρος), Αιπύς (τραχύς, απότομος, υψηλός) και Γερο-Όλυμπος (ιερός Όλυμπος). Είναι το υψηλότερο βουνό της Ελλάδος και η υψηλότερη κορυφή του, ο Μύτικας, φθάνει τα 2.917 μέτρα. Στην ελληνική μυθολογική παράδοση, στα υψηλότερα σημεία του Ολύμπου βρίσκονταν τα ανάκτορα των θεών και ο θρόνος του Δία. Στις χαράδρες και στις πλαγιές, με τα υπεραιωνόβια δάση, κατοικούσαν οι Μούσες. Σύμφωνα με την παράδοση, οι θεοί κατέβαιναν στην όμορφη κοιλάδα των Τεμπών, για να λουστούν στον Πηνειό ποταμό και να περιδιαβάσουν στα καταπράσινα λιβάδια, ανάμεσα στα ήμερα ελάφια και στα πουλιά με τις μελωδικές φωνές. Σε πολλά μέρη του αρχαίου κόσμου, όπου οι Έλληνες εγκαταστάθηκαν ή ταξίδεψαν, έδωσαν στο υψηλότερο βουνό την ονομασία Όλυμπος, προς τιμήν των θεών τους. Στον Όλυμπο λατρεύονταν, σύμφωνα με τις παραδόσεις, δύο κατηγορίες Μουσών: οι Πιερίδες και οι Λειβηθρίδες Μούσες. Στο σπήλαιο των Λειβηθρίδων Μουσών, σύμφωνα με την παράδοση, γεννήθηκε ο Ορφέας, αν και η ακριβής θέση του σπηλαίου παραμένει άγνωστη.. Ο θεός Ζευς, ανώτατος άρχων και πατήρ θνητών και αθανάτων, κυβερνήτης και συντονιστής του έργου των Ολυμπίων θεών. Η Τιτανίδα Ήρα, σύζυγος του Δία, είναι μητέρα πολλών αθανάτων του Ολύμπου 4. Οι Έλληνες και Πατριαρχικό οικογενειακό σύστημα Οι Οι Έλληνες λειτουργούσαν, σύμφωνα με την κλασική πολιτική και κοινωνική παράδοση, κυρίως μέσα σε πατριαρχικό οικογενειακό σύστημα και όχι σε μητριαρχικό. Κατά τον Αριστοτέλη, πρώτη ενότητα της κοινωνίας είναι το παντρεμένο ζευγάρι — άνδρας και γυναίκα — που αναπαράγεται και δημιουργεί οικογένεια. Πολλές οικογένειες σχηματίζουν κώμες, κωμοπόλεις και, τελικά, πόλεις. 5 Το γένος και η καταγωγή Το γενεαλογικό δέντρο και οι γενεαλογικοί ιστοί αποτελούν έναν τρόπο παρακολούθησης της καταγωγής και της συγγένειας των πολιτών. Στη σύγχρονη εποχή, με την έντονη ανάμειξη πληθυσμών και τη μεταβολή των κοινωνικών και νομικών θεσμών, η έννοια της ιθαγένειας έχει διαχωριστεί από την καταγωγή. Η ιθαγένεια αποτελεί πλέον κυρίως νομική ιδιότητα, δηλαδή την ιδιότητα του πολίτη ενός κράτους, και μπορεί να αποκτηθεί από πρόσωπα διαφορετικής καταγωγής. Η ευγονική των Ελλήνων Η ευγονική αντίληψη των Ελλήνων εκδηλωνόταν στην ιδιαίτερη σημασία που απέδιδαν στην καταγωγή, στη σωματική και πνευματική ποιότητα των μελλοντικών γονέων και στην επιλογή συζύγου, με σκοπό τη δημιουργία υγιών και ικανών απογόνων και τη συνέχιση του γένους. Η μέριμνα των Ελλήνων για την καταγωγή, την οικογενειακή προέλευση και την επιλογή συζύγου συνδεόταν με την επιδίωξη της συνέχειας και της ευρωστίας της οικογένειας και του γένους. (25/8/26) Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΘΕΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΙΔΙΑ ΘΕΩΝ-ΜΕΡΟΣ Β’ του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη Οι διάφοροι λαοί ως προς τη γυναίκα και την οικογένεια Οι Ελληνες διέφεραν από τους άλλους λαούς στις αξίες μία εκ των οποίων ήταν ο ιερός θεσμός της οικογένειας. α/ Οι Αγάθυρσοι της Σκυθίας Αναφέρονται στις αρχαίες πηγές πρακτικές κοινοκτημοσύνης στις γυναίκες, ώστε να αποφεύγονται, κατά την περιγραφή των πηγών, το μίσος και η ζήλεια και να θεωρούνται όλοι αδελφοί. Κατά την ίδια παράδοση, θεωρούσαν όλα τα παιδιά κοινά. Αναφορές σε κοινή κατοχή περιουσιακών στοιχείων αποδίδονται επίσης σε αρχαίους συγγραφείς. β/ Οι Γαλακτοφάγοι της Σκυθίας Σύμφωνα με τον Νικόλαο Δαμασκηνό, είχαν τις γυναίκες και τα υπάρχοντά τους κοινά. Τους πρεσβυτέρους αποκαλούσαν πατέρες, τους συνομηλίκους αδελφούς και τους νεότερους γιους. γ/ Οι Νασαμώνες της Λιβύης Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι οι Νασαμώνες είχαν ελεύθερες ερωτικές σχέσεις και περιγράφει ιδιαίτερα έθιμα σχετικά με τον γάμο και την πρώτη νύχτα του γάμου. δ/ Η φυλή Αρούντα στην Αυστραλία Αναφέρονται επίσης σε ανθρωπολογικές μελέτες ιδιαίτερα γαμήλια και σεξουαλικά έθιμα ορισμένων αυστραλιανών φυλών. ε/ Η αρχαία Αιθιοπία Σε ορισμένες αρχαίες παραδόσεις αναφέρεται ότι τη βασιλική διαδοχή αναλάμβαναν οι γιοι των αδελφών του βασιλιά και όχι οι δικοί του γιοι. ζ/ Η Λυκία Στη Λυκία αναφέρεται από τον Ηρόδοτο ότι, όταν ερωτούνταν για την καταγωγή κάποιου, αυτή μπορούσε να δηλώνεται μέσω της μητρικής γραμμής. η/ Η Σπάρτη Στη Σπάρτη δεν υπήρχε νόμος που να καθιερώνει γενική «κοινοκτημοσύνη των γυναικών». Υπήρχαν, ωστόσο, ιδιαίτερες σπαρτιατικές πρακτικές σχετικά με τον γάμο και την τεκνοποίηση σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως περιγράφουν ο Ξενοφών και ο Πλούταρχος. Αυτό είναι διαφορετικό από την αντίληψη ότι οι γυναίκες αποτελούσαν κοινή ιδιοκτησία. Σχολιασμός «Ήταν πράγματι ευνοϊκές για τις κοινωνίες οι συνέπειες της αποδυνάμωσης των παραδοσιακών θεσμών, όπως η οικογένεια, το γένος, οι συγγενικοί δεσμοί και οι παραδοσιακοί ρόλοι των φύλων; Ή μήπως δημιούργησαν νέα κοινωνικά προβλήματα, τα οποία εξακολουθούν να αναζητούν λύση;» Προς το παρόν τουλάχιστον έχει επέλθει μια χαοτική διάλυση στις κοινωνίες Έχουν μεταβληθεί ακόμη και οι σημασίες ορισμένων λέξεων που συνδέονται με το γένος, την καταγωγή και την πολιτική ιδιότητα, όπως λ.χ. η ιθαγένεια. Το σύστημα έχει γίνει εχθρός στο γένος και στην οικογένεια και στη συγγένεια και τα αποξέσματα είναι ορατά δια γυμνού οφθαλμού Η σύγχρονη ιθαγένεια έχει αποσυνδεθεί από την έννοια του γένους, της καταγωγής και της κοινής εθνικής και πολιτισμικής ταυτότητας. Θέλουν μια κοινωνία συνονθύλευμα φυλών, εθνών, θρησκειών , αλλά τα πειράματα ως τώρα ήταν απογοητευτικά Το γένος δεν αποδίδεται απλώς ως nationality, διότι στα ελληνικά έχει ιστορικά και πολιτισμικά βαθύτερη σημασία: κοινή καταγωγή, συγγένεια, ιστορική συνέχεια και συλλογική ταυτότητα. Η έννοια της εθνικότητας επικαλύπτεται με ορισμένες από αυτές τις σημασίες, αλλά δεν είναι ταυτόσημη με το γένος. Γένος: κοινή καταγωγή, συγγένεια, ιστορική συνέχεια, κοινότητα πολιτισμού και συλλογική ταυτότητα. Εθνικότητα (nationality): στη σύγχρονη χρήση δηλώνει κυρίως την εθνική ταυτότητα ενός προσώπου, αλλά σε ορισμένα συμφραζόμενα χρησιμοποιείται και με την έννοια της ιθαγένειας. Ιθαγένεια (citizenship): πρωτίστως νομική ιδιότητα — η ιδιότητα του πολίτη ενός κράτους. Εθνότητα (ethnicity): η εθνοτική καταγωγή και η ένταξη σε συγκεκριμένη εθνοτική κοινότητα. Επομένως, όταν θέλουμε να δηλώσουμε την καταγωγή και το γένος ενός προσώπου, χωρίς να αναφερόμαστε στην κρατική του ιθαγένεια, η φράση: «Είναι Έλλην την καταγωγή» Είναι σαφής. Στα αγγλικά μπορεί να αποδοθεί: Greek by descent of Greek descent of Greek ethnicity Ενώ: «Έλλην την ιθαγένεια» → Greek citizen Η ιδιότητα του πολίτη, επομένως, μπορεί να είναι διαφορετική από την καταγωγή και την εθνική ή πολιτισμική συνέχεια ενός προσώπου. Η ευγονική των Ελλήνων Οι αρχαίοι πρόγονοί μας, αλλά και οι νεότεροι έως την εποχή μας, έδιναν σημασία στην οικογενειακή καταγωγή τόσο της νύφης όσο και του γαμπρού. Οι νέοι είχαν υποχρέωση πριν παντρευτούν να αποκαταστήσουν τις αδελφές του . Αυτό το έθιμο ίσχυε ως την εποχή μου. Εξ αιτίας του δεν μπόρεσα να νυμφευθώ την εκλεκτή της καρδιάς μου. Ακόμη και στη νεότερη ελληνική παράδοση υπήρχε η παροιμιακή φράση: «Πάρε σκυλί από μαντρί και γυναίκα από σπίτι.» Η φράση αυτή εξέφραζε την αντίληψη ότι, κατά την επιλογή συζύγου, έπρεπε να λαμβάνονται υπόψη η υγεία της νύφης και της οικογένειας, το ήθος νύφης και της οικογένειας, η ανατροφή, ο χαρακτήρας και η καταγωγή. Πολλώ δε μάλλον, κατά την παραδοσιακή αυτή αντίληψη, η επιλογή συζύγου από διαφορετική εθνική ή πολιτισμική καταγωγή θεωρούνταν ζήτημα που απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή προκειμένου ο γάμος να είναι σταθερός Σήμερα, συχνά η επιλογή συντρόφου γίνεται κυρίως με βάση την προσωπική έλξη, χωρίς να εξετάζονται πάντοτε η οικογενειακή προέλευση, η πολιτισμική, πνευματική και ηθική συγκρότηση της νύφης και η συμβατότητα του ζεύγου και άλλα χαρακτηριστικά, όπως η οικονομική διαφορά μεταξύ τους. . Συνήθως όταν υπάρχει χάσμα στα θέματα αυτά ο γάμος συχνά διαλύεται . Οι συνέπειες των επιλογών αυτών μπορεί να εμφανιστούν αργότερα μέσα στην οικογένεια και, σε κάθε περίπτωση, τα παιδιά είναι εκείνα που βιώνουν τις συνέπειες των οικογενειακών συγκρούσεων. Η συνέχεια του γένους, η οικογένεια και η πολιτισμική κληρονομιά αποτελούν, επομένως, ζητήματα που αξίζει να εξετάζονται με σοβαρότητα και υπευθυνότητα. "Ελληνες εσμέν και πρέπει να διαιωνισουμε το γένος μας. Τούτο αποτελεί εθνικό μας χρέος" (26/8/26) Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Η Αργοναυτικη Εκστρατεια

Η Αργοναυτική Εκστρατεία και τα νοοκίνητα πλοία των Φαιάκων Του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη Η Αργοναυτική Εκστρατεία αποτελεί μία από τις αρχαιότερες και σημαντικότερες παραδόσεις του ελληνικού κόσμου. Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, πραγματοποιήθηκε πριν από τον Τρωικό Πόλεμο και ανήκει επομένως σε μία ακόμη παλαιότερη γενιά ηρώων. Δεν πρόκειται για μια ιστορία που εμφανίστηκε ξαφνικά στους μεταγενέστερους χρόνους. Η μνήμη της Αργοναυτικής Εκστρατείας διασώθηκε μέσα από την ελληνική προφορική και γραπτή παράδοση και συνδέθηκε με συγκεκριμένους τόπους, λαούς και γεγονότα, μεταξύ των οποίων εξέχουσα θέση κατέχει η Κολχίδα και το χρυσόμαλλο δέρας. Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, η Αργώ ήταν πεντηκόντορος, δηλαδή πλοίο με πενήντα κώπες, και κατασκευάστηκε από τον Άργο, από τον οποίο έλαβε και το όνομά της. Η κατασκευή της συνδέεται με το ιερό ξύλο της Δωδώνης και με την Αθηνά. Αφού κατασκευάστηκε, ο Ιάσων συγκέντρωσε τους αρίστους της Ελλάδος και ξεκίνησε για την Κολχίδα. Ανάμεσα στους Αργοναύτες αναφέρονται ο Ορφέας, ο Ηρακλής, ο Θησέας, ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης και άλλοι επιφανείς ήρωες. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι η Αργώ, μέσα στην αρχαία παράδοση, δεν εμφανίζεται πάντοτε ως ένα απλό ξύλινο πλοίο. Της αποδίδονται ιδιότητες που υπερβαίνουν τις συνηθισμένες δυνατότητες ενός πλοίου. Έχει φωνή, αντιδρά στα γεγονότα και συμμετέχει κατά τρόπο σχεδόν έμψυχο στην περιπέτεια των Αργοναυτών. Το στοιχείο αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν το συγκρίνουμε με την περιγραφή των πλοίων των Φαιάκων στην Οδύσσεια. Η Οδύσσεια και η αρχαία μνήμη Η Οδύσσεια είναι η ιστορία του νόστου του Οδυσσέα, ο οποίος, μετά την άλωση της Τροίας, περιπλανήθηκε επί σειρά ετών καρ’ αλλους στην Μεσόγειο θάλασσα και κατ’ άλλους στον Ατλαντικό ωκεανά .μέχρι να επιστρέψει στην Ιθάκη. Για πολλούς αιώνες τα Ομηρικά Έπη αντιμετωπίστηκαν από ορισμένους ως ποιητικές δημιουργίες χωρίς ιστορικό υπόβαθρο. Η ανακάλυψη όμως των μυκηναϊκών κέντρων και ιδιαίτερα της Τροίας έδειξε ότι δεν είναι ορθό να απορρίπτεται μια αρχαία παράδοση απλώς και μόνο επειδή προέρχεται από τόσο μακρινή εποχή. Το γεγονός αυτό μας επιβάλλει να προσεγγίζουμε και την Οδύσσεια με ανοιχτό πνεύμα. Η παράδοση μπορεί να διασώζει πραγματικά γεγονότα, γεωγραφικές γνώσεις, ναυτικές εμπειρίες και τεχνολογικές αντιλήψεις, οι οποίες με την πάροδο των αιώνων περιβλήθηκαν με ποιητική γλώσσα. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι όταν μιλούμε για την Αργοναυτική Εκστρατεία μιλούμε, σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, για γεγονότα που προηγούνται ακόμη και του Τρωικού Πολέμου. Επομένως, η χρονική απόσταση από την εποχή της καταγραφής των επών είναι τεράστια. Η απαίτηση να διαθέτουμε σήμερα τα ίδια υλικά τεκμήρια που θα είχαμε για ένα πολύ μεταγενέστερο ιστορικό γεγονός είναι παράλογη. Ένα ξύλινο πλοίο αυτής της πανάρχαιας εποχής δεν είναι εύκολο να επιβιώσει επί χιλιάδες χρόνια. Το ίδιο ισχύει για αρχεία, ναυπηγικά σχέδια, ξύλινες πινακίδες και άλλα ευπαθή υλικά. Η απουσία τους δεν αποδεικνύει την ανυπαρξία των γεγονότων. Οι Φαίακες Στην Οδύσσεια οι Φαίακες παρουσιάζονται ως ένας ιδιαίτερα πολιτισμένος και φιλειρηνικός λαός. Αγαπούν τη φιλοξενία, τους αγώνες, τη μουσική, τον χορό και το τραγούδι. Διαθέτουν οργανωμένη κοινωνία και ιδιαίτερες γνώσεις ναυσιπλοΐας. Ο Οδυσσέας, ναυαγός και εξαντλημένος, βρίσκει κοντά τους προστασία και φιλοξενία. Οι Φαίακες τελικά τον βοηθούν να επιστρέψει στην Ιθάκη. Η εικόνα αυτή διαφέρει έντονα από εκείνη άλλων λαών και τόπων που συναντά ο Οδυσσέας κατά τις περιπλανήσεις του. Οι Φαίακες παρουσιάζονται επίσης ως λαός με ιδιαίτερη καταγωγή, «αγχίθεοι», δηλαδή πολύ κοντά στους θεούς. Ο χαρακτηρισμός αυτός δεν είναι αδιάφορος. Στον κόσμο της αρχαίας ποίησης η συγγένεια με το θείο συνδέεται με ιδιαίτερες ικανότητες και γνώσεις. Και εδώ ακριβώς εμφανίζεται το εντυπωσιακότερο στοιχείο: τα πλοία των Φαιάκων. Τα νοοκίνητα πλοία Ο Όμηρος περιγράφει τα πλοία των Φαιάκων με τρόπο που ακόμη και σήμερα προκαλεί απορία. Τα πλοία τους γνωρίζουν τους δρόμους της θάλασσας και μπορούν να φθάσουν στους προορισμούς τους χωρίς τη συνήθη διαδικασία ναυσιπλοΐας. Δεν παρουσιάζονται απλώς ως ταχύτατα πλοία. Παρουσιάζονται σαν να διαθέτουν γνώση και αυτονομία. Σήμερα, χρησιμοποιώντας τη σύγχρονη ορολογία, θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε μια τέτοια περιγραφή ως εικόνα ενός αυτόνομου ή νοήμονος πλοίου. Το πλοίο, κατά την ομηρική περιγραφή, φαίνεται να γνωρίζει «πάντων πόλιας και πίονας αγρούς». Με τη σημερινή γλώσσα θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι διαθέτει αποθηκευμένες γεωγραφικές πληροφορίες και γνωρίζει τη διαδρομή προς τον προορισμό του. Αυτό θυμίζει, σε εντυπωσιακό βαθμό, τα σύγχρονα αυτόνομα πλοία, τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης και τα ηλεκτρονικά συστήματα πλοήγησης. Βεβαίως, δεν γνωρίζουμε ποια πραγματική τεχνολογία μπορεί να κρύβεται πίσω από την ομηρική περιγραφή. Δεν πρέπει όμως και να αποκλείσουμε εκ των προτέρων την πιθανότητα ότι ο ποιητής περιγράφει, με τους όρους και τις εικόνες της εποχής του, μια παλαιότερη παράδοση την οποία ο ίδιος δεν μπορούσε να εξηγήσει διαφορετικά. Τα πλοία αυτά εμφανίζονται εξαιρετικά γρήγορα και η ταχύτητά τους παρομοιάζεται με την ταχύτητα της σκέψης. Σε άλλα σημεία περιγράφονται σαν να κινούνται με τρόπο που υπερβαίνει τις συνηθισμένες ιδιότητες των πλοίων. Αν κάποιος μεταφέρει αυτές τις εικόνες στη σύγχρονη εποχή, είναι φυσικό να κάνει παραλληλισμούς με την αυτονομία, την τεχνητή νοημοσύνη, τα συστήματα αυτόματης πλοήγησης και ακόμη και με τεχνολογίες που σήμερα δεν διαθέτουμε. Η Αργώ και οι Φαίακες Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα γίνεται η σύγκριση όταν παρατηρήσουμε ότι παρόμοια παράξενα χαρακτηριστικά αποδίδονται και στην Αργώ. Η Αργώ δεν είναι απλώς το μέσο μεταφοράς των Αργοναυτών. Μέσα στην παράδοση εμφανίζεται σχεδόν ως ζωντανή οντότητα. Έχει φωνή και παρουσιάζει συμπεριφορά που δεν ταιριάζει σε ένα συνηθισμένο άψυχο αντικείμενο. Η Αργοναυτική Εκστρατεία, σύμφωνα με τις αρχαίες παραδόσεις, δεν περιορίζεται επίσης στα γνώριμα νερά του Αιγαίου. Οι μεταγενέστερες παραδόσεις για την επιστροφή των Αργοναυτών περιλαμβάνουν εκπληκτικές διαδρομές και περιγραφές τόπων που επί αιώνες θεωρήθηκαν μυθικοί ή απροσδιόριστοι. Είναι δυνατόν όλα αυτά να αποτελούν ποιητική δημιουργία. Είναι όμως εξίσου θεμιτό να διερωτηθούμε αν πίσω από την ποιητική γλώσσα υπάρχει κάποια πανάρχαια ναυτική παράδοση και κάποια γνώση της γεωγραφίας που σήμερα δεν είμαστε σε θέση να ανασυνθέσουμε. Η μνήμη της Κολχίδας Ιδιαίτερη σημασία έχει και η σύνδεση της Αργοναυτικής παράδοσης με την Κολχίδα. Η παράδοση δεν διασώθηκε αποκλειστικά μέσα στην ελληνική γραμματεία. Η περιοχή του ανατολικού Ευξείνου Πόντου αποτέλεσε επί αιώνες χώρο συνάντησης λαών και πολιτισμών και η Αργοναυτική παράδοση συνδέθηκε βαθιά με τη γεωγραφία της περιοχής. Επομένως, η έρευνα δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στο ερώτημα αν βρέθηκε η Αργώ. Θα πρέπει να εξετάζει και τη μνήμη που διασώθηκε στον ίδιο τον χώρο της Κολχίδας, τις τοπικές παραδόσεις, τα αρχαιολογικά δεδομένα, τα αρχαία κείμενα και τις γεωγραφικές αντιστοιχίες. Η ιστορική μνήμη των λαών δεν αποτυπώνεται πάντοτε σε ένα αντικείμενο που μπορεί να τοποθετηθεί σε μια προθήκη μουσείου. Τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τις περιγραφές; Το μεγάλο ερώτημα επομένως δεν είναι αν πρέπει να πιστέψουμε ή να μην πιστέψουμε τον Όμηρο. Το πραγματικό ερώτημα είναι: Πόση πραγματική γνώση μπορεί να έχει διασωθεί μέσα στην ποιητική μορφή των επών; Όταν ο Όμηρος παρουσιάζει ένα πλοίο να γνωρίζει μόνο του τον προορισμό του, σήμερα μπορούμε να το ονομάσουμε «νοήμον πλοίο». Όταν περιγράφει μια κίνηση ταχύτερη από εκείνη των πτηνών και την παρομοιάζει με τη σκέψη, μπορούμε να αναρωτηθούμε αν πρόκειται αποκλειστικά για ποιητική υπερβολή ή για ανάμνηση κάποιου φαινομένου που ο αρχαίος άνθρωπος απέδωσε με τη γλώσσα που διέθετε. Το ίδιο ισχύει για την Αργώ. Δεν διαθέτουμε σήμερα τα σχέδια της ναυπήγησής της ούτε γνωρίζουμε τον μηχανισμό λειτουργίας της. Αυτό όμως είναι απολύτως αναμενόμενο όταν εξετάζουμε μια παράδοση που ανάγεται σε τόσο μακρινή εποχή. Η έλλειψη γνώσης δεν πρέπει να μετατρέπεται σε βεβαιότητα περί ανυπαρξίας. Η σύγχρονη τεχνολογία Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι η σύγχρονη ναυπηγική κινείται σήμερα προς την κατεύθυνση πλοίων όλο και περισσότερο αυτοματοποιημένων και αυτόνομων. Τα σύγχρονα συστήματα μπορούν να χρησιμοποιούν γεωγραφικές βάσεις δεδομένων, αισθητήρες, δορυφορική πλοήγηση, υπολογιστικά συστήματα και τεχνητή νοημοσύνη για να αναγνωρίζουν το περιβάλλον τους και να επιλέγουν ασφαλείς διαδρομές. Έτσι, η ιδέα ενός πλοίου που «γνωρίζει» τον δρόμο του και μπορεί να κινηθεί χωρίς τη συνεχή ανθρώπινη παρέμβαση δεν αποτελεί πλέον καθαρή επιστημονική φαντασία. Αυτό δεν αποδεικνύει ότι τα πλοία των Φαιάκων ήταν αρχαία αυτόνομα σκάφη με τεχνολογία αντίστοιχη της σημερινής. Αποδεικνύει όμως ότι η ιδέα που περιγράφει ο Όμηρος δεν είναι πλέον αδιανόητη για τον σύγχρονο άνθρωπο. Ένα ανοικτό ιστορικό ερώτημα Για την Αργώ και τα πλοία των Φαιάκων δεν έχει μέχρι σήμερα βρεθεί κάποιο αντικείμενο που να μας επιτρέπει να ανασυνθέσουμε τον τρόπο κατασκευής και λειτουργίας τους. Αυτό πρέπει να αναγνωρίζεται. Αλλά πρέπει να αναγνωρίζεται και το άλλο: η απουσία ενός τέτοιου ευρήματος δεν αποδεικνύει ότι τα πλοία αυτά δεν υπήρξαν. Η ιστορία των πανάρχαιων χρόνων είναι γεμάτη κενά. Πολλά από αυτά ίσως παραμείνουν για πάντα. Άλλα όμως μπορεί κάποτε να φωτιστούν από ένα τυχαίο αρχαιολογικό εύρημα, από μια νέα ανάγνωση αρχαίου κειμένου, από την αποκρυπτογράφηση μιας άγνωστης μέχρι σήμερα παράδοσης ή από την πρόοδο της επιστήμης. Γι' αυτό η Αργώ και τα πλοία των Φαιάκων αξίζει να παραμένουν αντικείμενο έρευνας και όχι αντικείμενο χλεύης ή προκατασκευασμένης απόρριψης. Η αρχαία ελληνική παράδοση μάς παρέδωσε μια εικόνα πλοίων που γνωρίζουν τον δρόμο τους, κινούνται με εκπληκτική ταχύτητα και διαθέτουν μια μορφή αυτονομίας που σήμερα θα χαρακτηρίζαμε «νοημοσύνη». Ίσως πρόκειται για ποιητική φαντασία. Ίσως όμως πίσω από την ποίηση να κρύβεται μια μακρινή ανάμνηση γνώσης που δεν έχουμε ακόμη κατορθώσει να κατανοήσουμε. Σε μια ιστορία τόσο παλιά όσο εκείνη των Αργοναυτών, η σωστή επιστημονική στάση δεν είναι να λέμε «αποκλείεται». Είναι να λέμε: «Δεν γνωρίζουμε ακόμη». Και ακριβώς γι' αυτό η έρευνα πρέπει να συνεχιστεί. Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΟΙ Κατακλυσμοι της Αττικης 1ον

ΟΙ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΙ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 1ον (του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη) Η Αττική υπέφερε από αρχαιοτάτων χρόνων από μεγάλους κατακλυσμούς. Η διαφορά έγκειται στο ότι τότε συνέβησαν τρεις μόνον μεγάλοι κατακλυσμοί, ενώ σήμερα παρατηρούνται πλημμυρικά φαινόμενα ακόμη και μετά από απλές βροχοπτώσεις. Σύμφωνα με την Ελληνική Αρχαιολογία, στην Ελλάδα αναφέρονται τρεις μεγάλοι κατακλυσμοί: του Ωγύγου, του Δαρδάνου και του Δευκαλίωνος. 1. Ο Κατακλυσμός του Ωγύγου Ο πρώτος κατακλυσμός συνέβη κατά τη βασιλεία του Ωγύγου και, γι’ αυτόν τον λόγο, έλαβε το όνομά του. Τότε πλημμύρισε η Αττική και οι κάτοικοί της, άλλοι μεν πνίγηκαν, ενώ άλλοι —όσοι πρόλαβαν— την εγκατέλειψαν. Η καταστροφή αυτή αποδίδεται στην υπερχείλιση του ποταμού Κηφισού, ο οποίος πλημμύρισε την Αττική και τη Βοιωτία [Παυσ. Βοιωτικά Ε΄ 1 και Η΄, Σχόλια στον Απόλλωνα Γ΄ 1177 κ.ά.]. Λέγεται ακόμη ότι τότε εμφανίσθηκε ένα παράξενο ουράνιο φαινόμενο στον δίσκο της Αφροδίτης, καθώς μεταβλήθηκαν η διάμετρος, το σχήμα, το χρώμα και η τροχιά της. Για τον λόγο αυτό ο Freret θεωρεί ότι το παράδοξο ουράνιο σώμα δεν ήταν η Αφροδίτη, αλλά κάποιος κομήτης. Μάλιστα, στη σχετική διατριβή του υποστηρίζει ότι επρόκειτο για τον ίδιο κομήτη που εμφανίσθηκε και το 1680 [Κάστωρ παρ’ Αυγουστίνω, Πολ. Θ΄ θ΄ Ιη΄, Υπομνήματα Ακαδημίας, τόμος Ι΄, σελ. 357]. Υποθέτουν ότι ο κομήτης αυτός πέρασε πολύ κοντά από τη Γη ή ότι τμήματά του προσέκρουσαν σε αυτήν, προκαλώντας τεράστιο παλιρροϊκό κύμα, το οποίο επέφερε ανυπολόγιστη καταστροφή. Κατά μία άποψη, εξαιτίας αυτής της φυσικής καταστροφής εξαφανίσθηκε ο Προκατακλυσμιαίος Αιγαιατικός Πολιτισμός. Ο Κατακλυσμός του Ωγύγου τοποθετείται στην Όγδοη Εποχή, δηλαδή περίπου 25.000 χρόνια πριν από την εποχή μας. Αναφέρεται ότι συνέβη κατά το 37ο έτος της βασιλείας του Ωγύγου. Η καταστροφή ήταν τόσο μεγάλη, ώστε δημιουργήθηκε ένα μεγάλο ιστορικό κενό μέχρι την εποχή του Κέκροπος, ο οποίος βασίλευσε πολύ αργότερα. Κατά τη μετακατακλυσμιαία περίοδο αγνοούμε σε μεγάλο βαθμό τι συνέβη στην Αττική. Ο Ωγύγος είχε σύζυγο τη Θήβη, θυγατέρα του Διός, και απέκτησε μαζί της τον Ελευσίνα και τις Πραξιδίκες. Μερικοί αναφέρουν ακόμη και κάποιον Κάδμο, γεγονός που προκαλεί αντιδράσεις σε όσους υποστηρίζουν φοινικική καταγωγή του από τους Γεφυραίους Φοίνικες· σε κάθε περίπτωση, όμως, θεωρείται αναμφισβήτητα Έλληνας. Πολύ πιθανόν ο Ωγύγος να υπήρξε και βασιλεύς της Βοιωτίας [Ευσέβιος, Χρονικά· Θεόφιλος εν Αυτολύκω Γ΄ 399]. Ο Ελευσίνας έκτισε την Ελευσίνα και εγκαταστάθηκε εκεί μετά τον κατακλυσμό. Ποιος θα μπορούσε όμως να φανταστεί την τύχη που θα επιφύλασσε ο χρόνος στην πόλη του, εξαιτίας της άλογης συγκέντρωσης βιομηχανιών και της αδιαφορίας των διαφόρων κυβερνήσεων για τον ιερό αυτό τόπο της Γαίας-Μητέρας (Δήμητρος); Υπήρχε όμως και άλλη πόλη με το όνομα Ελευσίνα, καθώς και Αθήναι στη Βοιωτία, πλησίον της λίμνης Κωπαΐδας, τις οποίες κατά την παράδοση κατάπιε η λίμνη όταν συνέβη μεγάλη πλημμύρα επί βασιλείας του Κέκροπος. 2. Ο Κατακλυσμός του Δαρδάνου Κατά τον Βιργίλιο και τον Πλάτωνα, ο Δάρδανος ήταν υιός του Κόρυθος και καταγόταν από την Ιταλία. Ο Κόρυθος όμως αναφέρεται ως Αρκάς και συχνά συγχέεται με τον Δία· επομένως, σύμφωνα με αυτή την παράδοση, ο Δάρδανος θεωρείται γιος του Διός. Ο Παυσανίας αναφέρει επίσης έναν δήμο των Τεγεατών με το όνομα Κορυθείς. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα έθιμα, οι θεοί, τα ονόματα και η γλώσσα των Τρώων παρουσιάζουν πελασγικά στοιχεία, παρόμοια με εκείνα των Αρκάδων. Για τον κατακλυσμό αυτό γνωρίζουμε ότι συνέβη μεγάλη πλημμύρα, η οποία κάλυψε τις πεδιάδες της Αρκαδίας. Τα όρη δεν επαρκούσαν πλέον για να συντηρήσουν όλους τους κατοίκους· έτσι, παρέμεινε εκεί μόνον ο Δίμας με ένα μέρος του πληθυσμού. Ο Δάρδανος και ο Ιασίων, παίρνοντας μαζί τους τους υπόλοιπους Αρκάδες, πέρασαν στη Σαμοθράκη, όπου ίδρυσαν ναό προς τιμήν των Μεγάλων Θεών. Επειδή όμως η Σαμοθράκη δεν μπορούσε να τους θρέψει, λόγω της άγονης φύσης της, ο Ιασίων παρέμεινε εκεί με μερικούς από τους κατοίκους, ενώ ο Δάρδανος πέρασε στην Ασία με τους υπολοίπους. Με την παράδοση αυτή συμφωνούν και οι γενεαλογικές αναφορές, διότι ο Δάρδανος ήταν μία γενεά μεταγενέστερος του Πάλλαντος και είχε σύζυγο θυγατέρα του Πάλλαντος. Από το γένος του Δαρδάνου μέχρι τη γενεά του Έκτορος μεσολαβούν επτά γενεές. Επομένως, ο Δάρδανος εγκαταστάθηκε στην Ασία πολύ πριν από τον Τρωικό Πόλεμο και θεωρείται πρόγονος των Τρώων, οι οποίοι, σύμφωνα με την παράδοση αυτή, είχαν ελληνική καταγωγή πριν υποστούν μεταγενέστερες πολιτισμικές και εθνοτικές μεταβολές. Ο Κατακλυσμός του Δαρδάνου τοποθετείται περίπου στο 9.000 π.Χ. Σχολιασμός : Τότε οι κατακλυσμοί ήταν έργο των φυσικών δυνάμεων. Σήμερα, όμως, ο ίδιος ο άνθρωπος, με τις επιλογές και τις πράξεις του, οδηγεί τον πλανήτη σε μια επερχόμενη κλιματική καταστροφή, η οποία ενδέχεται να αποδειχθεί εξίσου ολέθρια, αν όχι καταστροφικότερη, από τους μεγάλους κατακλυσμούς του παρελθόντος. Ξεφύγαμε από το μέτρο και οδηγηθήκαμε στην υπερβολή. Αντί να καλλιεργήσουμε έναν άνθρωπο ικανό να ζει σε αρμονία με τη φύση, τα οικοσυστήματα και τα υπόλοιπα είδη της Γης, επιλέξαμε έναν δρόμο αδιάκοπης εκμετάλλευσης και υπερκατανάλωσης. Στην αρχαία ελληνική σκέψη, μετά την Ύβριν ακολουθεί αναπόφευκτα η Άτη, η τύφλωση του νου που οδηγεί στην καταστροφή. Σήμερα, αντί να αναγνωρίσουμε τις δικές μας ευθύνες, κατηγορούμε τη φύση επειδή μας «τιμωρεί», ενώ αρνούμαστε να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας. Η φύση δεν μπορεί πλέον να αντέξει τη συνεχή υπερφόρτωση του περιβάλλοντος: τη ραγδαία αύξηση της ενεργειακής κατανάλωσης, τη ρύπανση από κάθε είδους χημικά και απόβλητα, την καταστροφή των οικοσυστημάτων και τη διαρκή επέκταση της ανθρώπινης δραστηριότητας, σαν ολόκληρος ο πλανήτης να αποτελεί αποκλειστική ιδιοκτησία του ανθρώπου. Και όμως, αντί να αναθεωρήσει την πορεία του, ο άνθρωπος εξακολουθεί να επενδύει σε πολέμους, να κατασκευάζει ολοένα πιο καταστροφικά όπλα, να σχεδιάζει νέα ενεργοβόρα συστήματα και να μεταθέτει διαρκώς την προστασία του περιβάλλοντος στο μέλλον. Ίσως τελικά ο σύγχρονος άνθρωπος να εξακολουθεί να μοιάζει περισσότερο με τον Επιμηθέα παρά με τον Προμηθέα: να διδάσκεται μόνο όταν η συμφορά έχει ήδη συντελεσθεί και να αποκτά σοφία μέσα από τις ίδιες του τις τραγωδίες. (6/8/26) Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Ο Κατακλυσμος του Δευκαλιωνος 2ον

3. Ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνος 2ον (του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη) Ο Δευκαλίων ήταν Έλληνας, υιός του Προμηθέως και της Κλυμένης, θυγατέρας του Άτλαντος. Η καταγωγή του στην Πελοπόννησο. Επειδή οι απόγονοι των Τιτάνων θεωρούνταν ασεβείς και κακόβουλοι, όπως και οι πρόγονοί τους, ο Ζευς αποφάσισε να εξολοθρεύσει το γένος αυτό. Στο συμβούλιο των θεών που συγκλήθηκε, σύμφωνα με την παράδοση, όλοι συμφώνησαν με την απόφασή Το γεγονός αυτό, κατά την ερμηνεία του συγγραφέα, φανερώνει τη δημοκρατική αντίληψη της Ελληνικής Θρησκείας πριν από την επικράτηση των ανατολικών δογμάτων. Όταν ο Προμηθεύς πληροφορήθηκε την απόφαση του Διός, ειδοποίησε τον Δευκαλίωνα για τον επερχόμενο κατακλυσμό και του υπέδειξε τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να σωθεί μαζί με τη σύζυγό του Πύρρα, επειδή και οι δύο θεωρούνταν ευσεβείς και δίκαιοι. Ο Δευκαλίων, λοιπόν, κατασκεύασε πλοίο και κλείστηκε σε αυτό μαζί με την Πύρρα. Μετά από αυτά, ο Ζευς έστειλε καταρρακτώδεις βροχές, οι οποίες έπνιξαν τα περισσότερα μέρη της Ελλάδος, μαζί με τα ζώα και τους ανθρώπους, εκτός από λίγους που πρόλαβαν να καταφύγουν στα υψηλότερα όρη. Ο Δευκαλίων, περιπλανώμενος επί εννέα ημέρες και νύκτες στα ύδατα, εξήλθε είτε στον Άθωνα είτε στη Δωδώνη είτε, σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση, στον Παρνασσό. Εκεί προσέφερε θυσία στον Φύξιο Δία. Τότε ο Ζευς έστειλε τον Ερμή για να του ζητήσει τι επιθυμούσε. Ο Δευκαλίων ζήτησε ανθρώπους για να κατοικηθεί και πάλι η γη. Ο Ζευς τού είπε να ρίχνει πέτρες πίσω του και από αυτές θα γεννιούνταν άνθρωποι. Και πράγματι, σύμφωνα με τον μύθο, από τις πέτρες που έριχνε ο Δευκαλίων γεννήθηκαν άνδρες, ενώ από εκείνες της Πύρρας γυναίκες. Έτσι κατοικήθηκε και πάλι η Ελλάδα και άρχισε ένας νέος κύκλος πολιτισμού. Για τον λόγο αυτό, σύμφωνα με την παράδοση, ο λαός ονομάσθηκε «λάος», από τη ρίζα «λα-», που σημαίνει λίθος. Ο Πίνδαρος αναφέρεται σε αυτόν ως «λίθινον γένος» [Ωγυγία, τόμος Δ΄, Αθανάσιος Σταγειρίτης, Εκδόσεις Ελευθέρα Σκέψις, Αθήνα]. Μακάρι, όπως σημειώνει ο συγγραφέας, να επέστρεφαν και σήμερα οι Έλληνες Θεοί για να μας δώσουν τη γνώση και τη δύναμη να αναγεννήσουμε την Ελλάδα, η οποία αντιμετωπίζει το πρόβλημα της υπογεννητικότητας, αλλά και να μας δείξουν τον δρόμο για την πνευματική και πολιτιστική της αναγέννηση. Η Καταστροφή του Προκατακλυσμιαίου Πολιτισμού Οι τρεις Κατακλυσμοί θεωρούνται, σύμφωνα με τις αρχαίες παραδόσεις, υπεύθυνοι για την καταστροφή ενός παλαιού και σπουδαίου πολιτισμού στον νησιωτικό (Αιγαιατικό) και παράκτιο χώρο της Ελλάδος. Στοιχεία αυτού του πολιτισμού, κατά την ίδια αντίληψη, διασώθηκαν στις ορεινές περιοχές, καθώς και στην Αίγυπτο και σε άλλες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου [Πλάτων, Τίμαιος]. Οι λαοί αυτοί, μολονότι δεν θεωρούνται από τον συγγραφέα δημιουργοί του πολιτισμού εκείνου, φέρονται αργότερα να υιοθέτησαν στοιχεία του και να τα ενσωμάτωσαν στις δικές τους παραδόσεις. Η άποψη αυτή στηρίζεται, κατά τον συγγραφέα, σε στοιχεία όπως οι αρχαίοι μύθοι, οι αστρονομικές αντιλήψεις, οι γλωσσικές συγγένειες, η οργανωτική δομή, οι θρησκευτικές αντιλήψεις και τα κοινά σύμβολα. Μεταξύ αυτών αναφέρονται το γοργόνιο της Αθηνάς, οι μαίανδροι, οι σπείρες, οι σβάστικες, τα αετώματα, οι ρόδακες, οι τρίαινες, οι στήλες, οι ναοί και γενικότερα στοιχεία αρχιτεκτονικής και συμβολισμού. Η Φιλονεικία του Ποσειδώνος και της Αθηνάς Ο Κέκρωψ, ενώ έθετε τα θεμέλια της νέας πόλεως των Αθηνών, βρήκε μία ελαία και μία πηγή. Όταν οι κάτοικοι ζήτησαν χρησμό από το Μαντείο των Δελφών για τη σημασία των δύο αυτών σημείων, έλαβαν την απάντηση ότι η πηγή ανήκε στον Ποσειδώνα, προστάτη της θάλασσας και της ναυτοσύνης, ενώ η ελαία ήταν το δώρο της Αθηνάς, προστάτιδας της σοφίας, της γεωργίας και της ελαιοκαλλιέργειας. Ο μύθος αυτός δεν αποτελεί απλώς μια ποιητική αφήγηση. Κρύβει έναν βαθύτερο συμβολισμό. Υποδηλώνει ότι η Αττική, πριν εξελιχθεί σε κατεξοχήν γεωργική χώρα, υπήρξε ναυτική και εμπορική δύναμη. Έτσι εξηγούνται, κατά μία άποψη, και τα πανάρχαια θαλάσσια ταξίδια των Ελλήνων προς μακρινούς τόπους. Κατά μία άλλη παράδοση, πρώτοι εγκαταστάθηκαν στην Αττική οι Πελασγοί, οι οποίοι δίδαξαν στους αυτόχθονες κατοίκους τη ναυτική και ακόμη και την πειρατική τέχνη. Αργότερα ο Κέκρωψ εισήγαγε τη γεωργία, την καλλιέργεια της ελιάς και τη λατρεία της Αθηνάς. Σήμερα, από εκείνη την εύφορη Αττική έχουν απομείνει κυρίως τα τοπωνύμια —όπως οι Αμπελόκηποι και ο Ελαιώνας— για να υπενθυμίζουν ότι κάποτε ο τόπος αυτός ήταν γεμάτος αμπέλια, ελαιώνες και καλλιεργήσιμη γη, πριν παραδοθεί στην άναρχη τσιμεντοποίηση και στην ανεξέλεγκτη αστική επέκταση. Η παράδοση αναφέρει ακόμη ότι ο Κέκρωψ συγκάλεσε συνέλευση των προκρίτων, προκειμένου να αποφασισθεί το όνομα της νέας πόλεως. Η απόφαση ήταν υπέρ της Αθηνάς. Ο Ποσειδών, εξοργισμένος από την επιλογή αυτή, πλημμύρισε την Αττική με τα νερά του. Πίσω όμως από τον μύθο ίσως κρύβεται μία ιστορική πραγματικότητα. Οι παράλιοι πληθυσμοί, που ζούσαν από τη θάλασσα, το εμπόριο και τη ναυτιλία, φαίνεται ότι προτιμούσαν ως προστάτη τους τον Ποσειδώνα και επιθυμούσαν η πόλη να ονομάζεται Ποσειδωνία. Αντίθετα, οι γεωργικοί πληθυσμοί της ενδοχώρας τιμούσαν περισσότερο την Αθηνά, ως θεά της γης, της σοφίας και της δημιουργίας, και προκρίθηκε τελικά η ονομασία Αθήναι. Σύμφωνα με παλαιές παραδόσεις, πριν από τη μετονομασία αυτή η πόλη ήταν γνωστή ως Ποσειδωνία, ενώ επί βασιλείας Κραναού έλαβε το όνομα Αθήναι, προς τιμήν της θυγατέρας του Αθηνάς. Ανεξάρτητα από την ιστορική ακρίβεια της παραδόσεως, ο μύθος αποτυπώνει εύγλωττα τη διαχρονική σχέση της Αττικής με δύο θεμελιώδεις άξονες του ελληνικού πολιτισμού: τη θάλασσα και τη γη. Ο Ποσειδών εκφράζει τη ναυτική δύναμη, την εξωστρέφεια και το εμπόριο· η Αθηνά συμβολίζει τη γνώση, την καλλιέργεια, την ειρηνική δημιουργία και τον πολιτισμό. Η σύνθεση των δύο αυτών στοιχείων υπήρξε εκείνη που διαμόρφωσε τη φυσιογνωμία της αρχαίας Αθήνας και συνέβαλε στη μετέπειτα ακμή της. Ίσως γι' αυτό ο μύθος της φιλονεικίας του Ποσειδώνος και της Αθηνάς εξακολουθεί να συγκινεί μέχρι σήμερα. Δεν αφηγείται απλώς τη διεκδίκηση ενός ονόματος· εκφράζει τη διαρκή αναζήτηση της ισορροπίας ανάμεσα στη δύναμη και στη σοφία, ανάμεσα στην οικονομική ανάπτυξη και στην πνευματική δημιουργία. Και υπενθυμίζει ότι οι μεγάλοι πολιτισμοί γεννώνται όταν οι δύο αυτές δυνάμεις συμπορεύονται, αντί να συγκρούονται. Η Φιλονικία Ποσειδώνος- Αθηνάς Ο Κέκρωψ, ενώ έσκαπτε τα θεμέλια της νέας πόλεως των Αθηνών, βρήκε μία ελαία και μία πηγή. Όταν οι κάτοικοι ρώτησαν το Μαντείο των Δελφών ποια ήταν η σημασία των δύο αυτών σημείων, έλαβαν την απάντηση ότι η πηγή συμβόλιζε τον Ποσειδώνα, προστάτη της θάλασσας και της ναυτοσύνης, ενώ η ελαία ανήκε στην Αθηνά, προστάτιδα της γεωργίας, της ελαιοκαλλιέργειας και της σοφίας. Ο μύθος αυτός υποδηλώνει ότι η Αττική, προτού εξελιχθεί σε κατεξοχήν γεωργική περιοχή, υπήρξε ναυτική και εμπορική δύναμη. Έτσι εξηγούνται και οι πανάρχαιες θαλάσσιες αποστολές των Ελλήνων προς τα πέρατα του τότε γνωστού κόσμου. Κατά μία άλλη παράδοση, πρώτοι εγκαταστάθηκαν στην Αττική οι Πελασγοί, οι οποίοι δίδαξαν στους αυτόχθονες κατοίκους τη ναυτική και την πειρατική τέχνη. Αργότερα ο Κέκρωψ εισήγαγε τη γεωργία, την ελαιοκαλλιέργεια και τη λατρεία της Αθηνάς. Σήμερα, από εκείνη την εύφορη Αττική έχουν απομείνει κυρίως τα τοπωνύμια —όπως Αμπελόκηποι και Ελαιώνας— για να θυμίζουν ότι κάποτε η γη αυτή ήταν γεμάτη καλλιέργειες, πριν καλυφθεί από την ανεξέλεγκτη επέκταση του αστικού ιστού. Λέγεται ακόμη ότι ο Κέκρωψ συγκάλεσε συνέλευση των προκρίτων για να αποφασίσουν ποιο όνομα θα λάμβανε η νέα πόλη. Η απόφαση ήταν υπέρ της Αθηνάς. Ο Ποσειδών, οργισμένος από την επιλογή αυτή, πλημμύρισε την Αττική. Λίγοι γνωρίζουν ότι, σύμφωνα με μία παλαιά παράδοση, η πόλη των Αθηνών ονομαζόταν αρχικά Ποσειδωνία και ότι επί βασιλείας Κραναού μετονομάσθηκε σε Αθήναι, προς τιμήν της θυγατέρας του Αθηνάς. Η ονομασία «Ποσειδωνία», κατά τον συγγραφέα, αποτελεί ένδειξη της πανάρχαιας ιστορίας της πόλεως, την οποία ανάγει σε απώτατες προϊστορικές εποχές. Ενδεχομένως ο μύθος της φιλονικίας μεταξύ Ποσειδώνος και Αθηνάς να συμβολίζει την αντιπαράθεση δύο διαφορετικών τρόπων ζωής: των παραλίων πληθυσμών, που προτιμούσαν τον Ποσειδώνα ως προστάτη της ναυτοσύνης και του εμπορίου, και των γεωργικών πληθυσμών της ενδοχώρας, που τιμούσαν περισσότερο την Αθηνά ως θεά της γεωργίας, της σοφίας και της δημιουργίας. Αθηνά:Θεά Σοφίας-Προστάτιδα Αθηνών Η Αθηνά θεωρείται πρωτίστως θεά της σοφίας. Παράλληλα όμως είναι και πολεμική θεότητα, διότι η ειρήνη, η δημιουργία και η πρόοδος προϋποθέτουν ασφάλεια και ισχύ. Για τον λόγο αυτό εικονίζεται πάντοτε με περικεφαλαία, ασπίδα και δόρυ. Η γέννησή της από την κεφαλή του Διός έχει βαθύ συμβολισμό. Ο Ζευς εκφράζει την ύψιστη διάνοια και τον συμπαντικό Νου· η Αθηνά αποτελεί τη σοφία που γεννάται από την καθαρή νόηση και κατευθύνει τον άνθρωπο τόσο στα ειρηνικά δημιουργήματα όσο και στους αναγκαίους αγώνες για την προάσπισή τους. Η προσωνυμία Παλλάς αποδίδεται είτε στο «πάλλειν το δόρυ» είτε στο «πάλεσθαι», υποδηλώνοντας ότι η σοφία δεν είναι παθητική κατάσταση αλλά δύναμη ενεργητική, αγωνιστική και δημιουργική. Κατά τον συγγραφέα, οι ηγέτες κάθε εποχής θα όφειλαν να αντλούν διδάγματα από την ελληνική παράδοση: ότι ούτε η ειρήνη ούτε η ελευθερία διατηρούνται χωρίς διαρκή εγρήγορση, φρόνηση και προσπάθεια. Το κράνος της Αθηνάς συμβολίζει την ευγένεια, την πνευματική ανωτερότητα και την προστασία του πολιτισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι το σύμβολό της υιοθετήθηκε κατά καιρούς από ακαδημαϊκά ιδρύματα, στρατιωτικά τάγματα και ναυτικές παραδόσεις της Ευρώπης. Η Αθηνά, νικώντας τον όφι της άγνοιας, συμβολίζει τη νίκη της γνώσεως επί της αμάθειας και του φωτός επί του σκότους. Το όνομα του μεγάλου Άγγλου δραματουργού Shakespeare έχει ερμηνευθεί ετυμολογικά ως «εκείνος που σείει το δόρυ», γεγονός που ο συγγραφέας συνδέει συμβολικά με το δόρυ της Αθηνάς ως όπλο κατά της άγνοιας. Στην ασπίδα της φέρει τη μορφή της Γοργόνος Μέδουσας, υπενθυμίζοντας τον μύθο κατά τον οποίο καθοδήγησε τον Περσέα στην εξόντωση του φοβερού τέρατος στα πέρατα του Ωκεανού. Ύβρις και Έλλειψη Αυτογνωσίας Με αφορμή τον συμβολισμό της Μέδουσας, ο συγγραφέας διατυπώνει τις προσωπικές του απόψεις για σύγχρονα ιστορικά και εθνικά ζητήματα, θεωρώντας ότι η άγνοια της ελληνικής παραδόσεως οδηγεί αναπόφευκτα στην ύβρη και στην απώλεια της αυτογνωσίας. Καταλήγει ότι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη της Αθηνάς προς τους ανθρώπους δεν είναι η πολεμική ισχύς, αλλά η σοφία, η φρόνηση και η επίγνωση των ορίων του ανθρώπου· αρετές που αποτελούν, κατά την ελληνική σκέψη, το ασφαλέστερο θεμέλιο κάθε πολιτισμού. (7/8/26) Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ

ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων Ως τώρα γνωρίσαμε την πρώτη και δεύτερη γένιά των θεών, τους θεούς ευεργέτες και άλλες κατώτερες θεότητες και τις Νύμφες. Συνεχίζοντας με τις Νύμφες διακρίνουμε τις εξής σπουαίες στην ελληνική παράδοση: α/ Οι Αμαδρυάδες Νύμφες: Χρυσόποια , Ατλάντεια , Φοίβη κ.α β/ Οι Κιθαιρωνίδες. Εμεναν στο όρος Κιθαιρών σε ένα σπήλαιο οπου παλιά υπήρχε Μαντείο που ονομαζόταν των «Σφραγιτίδων Νυμφών» γ/Οι Λιβηθρίδες Νύμφες οι οποίιες κατοικούσαν στο όρος της Πιερίας Λίβηθρο. Εκεί υπήρχαν αγάλματα Νυμφών και ύδο πηγές(η μία Λιβηθριάδα και η άλλη Πέτρα) που η μορφή τους έμοιαζε με στήθη γυναικός που έβγαζαν νερό αντί γάλα.. δ/ Οι Νύμφες της Αρκαδίας στο Παράσιον Αλσος : Ακακαλίς , Αίγλη, Αίγα ή Αίγη, Ελίκη, Αγνώ, Νέδα, Θεισώα, Οινόη ,Ιδη, Ανθρακία, Αλκινόη, Φρίξα , Δία, Αρχινόη και Μηρτωέσσα, (Τα αγάλματα αυτών των Νυμφών βρίσκονταν στο ναό της Αλέας Αθηνάς στην Τεγέα ολογυρα από το μεγάλο άγαλμα της Ρέας που κρατούσε στην αγκαλιά της το Δία βρέφος. Όπως ισχυρίζονται οι Αρκάδες σύμφωνα με την παράδοση τους ο Δίας μεγάλωσε στο όρος Κρητέα στην Αρκαδία και όχι από την Κρήτη. Εκεί κοντά είναι το Παράσιο Αλσος του Απόλλωνος στο Λύκαιον όρος ε/ Η Αμάλθεια κόρη του Αιμονίου που κατά μία εκδοχή ανάστησε αυτή το Δία στην Κρήτη και του έδωσε μάλιστα τη σφαίρα να παίζει όταν ήταν νήπιο. Από το ένα της κέρας έρρεε το νέκταρ και από το άλλο η αμβροσία που τάιζε τον θεό στ/ Η Κασταλία θυγατέρα του Αχελώου που έγινε από τον Απόλλωνα στους Δελφούς πηγή με μαντικές ιδιότητες. ζ/ Η Νύμφη Χρησιάς της Σάμου που με τον Ιμβρασο ποταμό του νησιού γέννησε την Ωκυρρόη η/ Οι Νυσηίδες ή Νυσιάδες έμεναν στο ομώνημο όρος της Νύσης και ήταν: η Κισσιής, η Νύσσα, η Ερατώ, η Ερίφια, η Βρομία και η Πολύμνια. Αυτές οι έξη Νύμφες ανέθρεψαν τον Διόνυσο θ/ Οι Μελίες Νύμφες κατοικούσαν σύμφωνα με τον Σοφοκλη στην Μιλία της Τραχίνας και ήσαν κόρες του Μελία και εγγονές του Ωκεανού ‘ξ γεννήθηκαν από το αίμα του Ουρανού και ήταν εννέα: Ελίκη, Κυνόσουρα, Αρέθουσα, Ιδη, Κρίμη, Βριθώ, Κελαινώ, Αδράστεια και Γλαύκη. ι/ Η Αίγλη ήταν η ωραιότερη Νύμφη από τις άλλες κόρες του Ηλίου και σύμφωνα με την παράδοση γέννησε τις Χάριτες Οι παραδόσεις λένε για τις Νύμφες Εννιά φορές πιο πολύ από τον άνθρωπο ζει η κόρακας Τέσσερες φορές περισσότερο ζει το ελάφι Τρεις φορές περισσότερο από το ελάφι ζει ο κόρακας Εννιά φορές περισσότερο από τον κόρακα ζει ο φοίνικας(το μυθικό πουλί) Δέκα φορές περισσότερο από τον φοίνικα ζουν οι Νύμφες Και συνολικά οι Νύμφες ζούσαν: 933.120 χρόνια. Ο Πλούταρχος με διαφορετικό υπολογισμό, τη μέση ζωή του ανθρώπου αναφέρει ότι ζούσαν 9.520 χρόνια Τα τέρατα στην Ελληνική παράδοση Η Ελληνική παράδοση έχει πολλές τερατογενίες. Και μόνο οι τερατογενήσεις μας παραπέμπουν σε προτόγονες εποχές χιλιάδες χρόνια πριν τότε που εμπλέκονταν τα γονίδια ανθρώπών και ζώων και δημιουργούσαν τερατογενέσεις και παράξενα αντθρωπόμορφα τέρατα . Τούτο για τους γενετιστές ξεδιπλώνει την προεία του ανθρώπου από την αυγή της προιστορίας του. α/Τέρατα που ταλαιπωρούσαν τους ανθρώπους υπήρχαν πριν από τους Ολύμπιους θεούς β/Τέρατα που γέννησαν οι θεοί για να τιμωρήσουν τους θνητούς γ/ Τέρατα παιδιά γυναικών που τα γέννησαν με θνητούς ή με Θεούς Σχολιασμός 1/ Ίσως θεωρηθεί εξεζητημένη η παρουσίαση των μυθολογικών όντων. Όμως αυτή σκοπεύει να δώσει το βάθος και το πλάτος της πανάρχαιας γνώσης η οποία ζυμώθηκε σε δεκάδες χιλιετίες για να φθάσει στην τελειότητα της πλοκής του έργου και της γλώσσας του Ομήρου. 2/ Αυτός που θα μελετήσει σε βάθος την ελληνική μυθολογία θα αντιληφθεί ότι η γνώση αυτή ξεκινάει από τον πρωτόγονο άνθρωπο και φθάνει στον νοήμονα πνευματικό ως τον φιλόσοφο. Είναι αδιάλειπτη και δεν αναμιγνύεται με άλλους πολιτισμούς όπως θέλουν να λένε ότι το φως πήραν οι Έλληνες από την Ανατολή. Ακριβώς το αντίθετο έγινε . Σε όλους τους λαούς το μετέδωσε και τώρα έρχονται τα μειράκια να διδάξουν τον πατέρα δημιουργό 4/ Μελίες θεωρούνταν οι Ελληνες τις ψυχές των ανθρώπων .Για τους προγόνους μας της πατρώας θρησκείας αλλά αλλά και για τους χριστιανούς η ψυχή του ανθρώπου δεν πεθαίνει με τον θάνατο αλλά απελευθερώνεται από το φθαρτό σώμα 5/ Απορίας άξιο ότι το Ελληνικό κράτος δεν δείχνει το ανάλογο ενδιαφέρον για την πολιτιστική μας κληρονομιά στις διάφορες χώρες ΄ όπως λ.χ Τουρκία, Λιβύη, Αίγυπτο, Συρία, Βακτριανή, ακόμη και στην γειτονική Αλβανία όπου οι Αλβανοί έφθασαν στο σημείο να ισχυριστούν ότι οι θεοί του Ολύμπου ήταν Αλβανοί ή Αρβανίτες. 6/ Το μέγα έγκλημα που έχουν διαπράξει στον Ελληνισμό είναι η αμφισβήτηση της συνέχειας , του, η συνεχής διχοτόμηση και διαίρεση της ιστορίας του, της μυθολογίας του , της εθνότητας του, της γεωγραφίας του, της γλωσσικής του συνέχειας και πατρότητας , αλλά και σε κάθε του εκδήλωση θα δεχθεί την αμφισβήτηση και τα βέλητους προς κάθε τι ελληνικό 7/ Αμφισβητούν την αλήθεια των Ελλήνων ιστορικών ,συγγραφέων και σοφών λόγω δήθεν ελλείψεως επιστημονικών αποδείξεων ,δηλαδή μια πλάκα με κάποιο χάραγμα που μπορεί να είναι κίβδηλο για αυτούς έχει περισσότερη αξία από τον λόγο του Σωκράτη, Πλάτωνα , Θουκυδίδη, Αισχύλου κ.α. Με τον τρόπο τους απαξιώνουν την τεράστια αξία των πνευματικών έργων των ανθρώπων του παγκόσμιου πολιτισμού . Αυτούς τους θεωρούν «μυθοπλάστες» δηλαδή αναξιόπιστους. Ο σκοπός τους είναι δόλιος. Να εξουδετερώσουν πρωτεία του Ελληνικού πνεύματος , που ξεκινάει και πριν από την εποχή των Θεών, των Ημιθέων ,των Ηρώων και συνεχίζεται στην εποχή των Πελασγών πριν διαιρεθούν σε φύλα (Δωριείς, Αιολείς Ιωνες, Αχαιούς κλπ) και σήμερα διατηρείται ως ο παγκόσμιος Ελληνισμός και Φιλελληνισμός 8/ Ο Ελληνισμός και οι απανταχού Φιλέλληνες όπου και αν ζούσαν είτε στην μητέρα πατρίδα είτε στην Διασπορά ανά την υδρόγειο έχουν τις ίδιες αξίες. Το Ελληνικό κράτος άργησε να το αντιληφθεί . Ο παγκόσμιος ιστός του διαδικτύου τώρα συνέδεσε τον απανταχού Ελληνισμό και καθώς βλέπω ότι με την αυτόματη μετάφραση σε όλες τις γλώσσες ξεπεράστηκε και αυτό το εμπόδιο και τα ελληνικά μηνύματα φθάνουν σε όλες τις χώρες του κόσμου. Αυτή είναι η νέα πολιτιστική δύναμη που προσπαθεί να κάνει καλύτερο , πιο πνευματικό και πιο ειρηνικό τον άνθρωπο(23/7/26) 1. Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης