ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ 1944

ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ 1944 : ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΗΣ Γράφει ο ΙΑΣΩΝ ΤΙΦΕΥΣ Πρόλογος : Η αφορμή εδόθη από την διαχείριση του δικτυακού ημερολογίου που σχολίασε ένα τερατούργημα, αποκληθέν από τον δημιουργό του "ποίημα" προελθών από το σύνηθες γάνωμα της ιστορίας με τις σταλινικές κομμουνιστικές ύβρεις. Των δολοφόνων και των επιγόνων τους που αναμοχλεύουν το εφιαλτικό παρελθόν και ξυπνούν μνήμες των αδικοχαμένων, που οι περισσότεροι παραμένουν άταφοι σε άγνωστους τάφους και σε πηγάδες... Εισαγωγή Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ <<ΛΑΪΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ>> «Από της απόψεως αυτής ο «Δεκέμβριος» υπήρξεν από εθνικής απόψεως «ευτύχημα». Διότι χάρις εις αυτόν μετεστράφη το λαϊκό ρεύμα κατά του ΚΚΕ και τα θύματα του ‘’Δεκεμβρίου’’ είναι οι Ήρωες και οι Μάρτυρες , που πότισαν με το αίμα των τον δένδρον της ελευθερίας...» Ελευθέριος Σταυρίδης Βουλευτής ΚΚΕ Γενικός Γραμματεύς του ΚΚΕ. Τόσα χρόνια η μονομερής εξιστόρησις των συμβάντων κατά τα έτη 1946-1949 προκάλεσε και προκαλεί το κοινόν αίσθημα. Έχει ιστορικά τεκμηριωθεί, έχει γίνει παραδεκτό από του πρωτεργάτες της κομμουνιστικής εξεγέρσεως ότι κομμουνιστική ανταρσία απέβλεπε στην κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος και την αυτονόμηση της Μακεδονίας και Θράκης(Δηλώσεις Φλωράκη στο Βήμα ... Ο Συμμοριτοπόλεμος διήρκεσε πλέον των τριών ετών (Μάρτιος 1946-Αύγουστος 1949) και επισώρευσε πλείστα όσα δεινά εις την χώραν, αφού εξεκληρίσθη το άνθος της Ελληνικής νεολαίας, συνεσωρεύθησαν τεράστιαι υλικαί καταστροφαί ενώ 28.000 Ελληνοπαίδων κατά το παιδωμάζωμα ωδηγήθησαν εις τα χώρας του Σιδηρού Παραπετάσματος. Δυστυχώς. Και να θέλουν λοιπόν οι Έλληνες (όπως προτρέπει η διαχείριση του δικτυακού ημερολογίου σκεπτόμεθα Ελληνικά κος Αργύρης) να λησμονήσουν τα όσα τραγικά συνέβησαν κατά την περίοδο του αντισυμμοριακού αγώνος και να συμφιλιωθούν μεταξύ των δεν δύναται. Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, οι συνοδοιπόροι και οι παραχαράκτες δεν το επιτρέπουν αναμοχλεύοντες το παρελθόν και παρουσιάζοντες αυτό υπό το παραμορφωτικό πρίσμα της μονομερείας... Δεκεμβριανά: 1. Τα γεγονότα όπως τα είδαν τότε: 1.1 Ελευθέριος Σταυρίδης (βουλευτής και Γ.Γ του ΚΚΕ, στο βιβλίο «Τα παρασκήνια του ΚΚΕ» σελίς 552) «.. Ο ‘’Δεκέμβριος’’ ασφαλώς δεν ηδύνατο να είναι ‘’επανάστασις’’ ... άνευ συμμετοχής ενεργού εις αυτήν της εργατικής τάξεως , άνευ συμπαθείας προς αυτήν των αγροτών, άνευ ουδετερότητος πλήρους της μικροαστικής τάξεως .Και είναι βέβαιον ότι ούτε η εργατική τάξις εν τω συνόλω της μετέσχε της ‘’Δεκεμβριανής επιχειρήσεως’’ ούτε η αγροτική τάξις συνεπάθει την κομμουνιστικήν τοιαύτην επίθεσιν, ως μόνη ανάμνησιν έχουσα τας άρπαγας των προϊόντων της τας αγγαρείας τα εγκλήματα και την επιβολή φορολογιών. Όσον αφορά στην μικροαστικήν τάξιν, αυτή όχι μόνον δεν ήτο ουδετέρα αλλά σαφώς και θετικώς αντίθετος προς την κομμουνιστικήν επίθεσιν... Ο ’’Δεκέμβριος’’ ασφαλώς δεν ήτο ούτε ’‘’κοινωνική επανάστασις’’ ούτε καν ένοπλος στάσις δύναται να χαρακτηρισθή διότι δεν επρόκειτο περί ενόπλου στάσεως τμήματος τινός Λαού ή Στρατού αμφισβητούντος το κύρος μιας νομίμου εξουσίας. Τι ήτο λοιπόν ο Δεκέμβριος; Μια απλή συνέχεια της στρατιωτικής προελάσεως του ΕΛΑΣ Προς το κέντρο των Αθηνών λόγω της μέθης των μέχρι τότε επιτυχιών και της κομμουνιστοκρατίας των Αθηνών δια των συλλαλητηρίων... Αλλά κοινωνικώς ήτο αστήρικτος και βλακώδης! ...Εάν αντί του Δεκεμβρίου κατέχον τα 7 υπουργεία του , εζήτει και ηξίου απλως εκλογάς... πολύ φοβούμαι ότι το ΚΚΕ ως ΕΑΜ θα ελάμβανε ασφαλώς την πλειοψηφίαν των βουλευτών της χώρας...οπότε άγνωστον αν η ΕΛΛΑΣ θα απέφευγε τον κίνδυνον να εγκλεισθή εντός του σιδηρού παραπετάσματος. Από της απόψεως αυτής ο «Δεκέμβριος» υπήρξεν από εθνικής απόψεως «ευτύχημα». Διότι χάρις εις αυτόν μετεστράφη το λαϊκό ρεύμα κατά του ΚΚΕ και τα θύματα του ‘’Δεκεμβρίου’’ είναι οι Ήρωες και οι Μάρτυρες , που πότισαν με το αίμα των τον δένδρον της ελευθερίας... Το ΚΚΕ προσεπάθησε να εξυμνήση τον ‘’Δεκέμβριον ‘’ του ως ηρωικόν αγώνα του λαού υπό την καθοδήγησιν του. Και ομως το αληθες ειναι οτι ο λαος των Αθηνών έμεινεν αμέτοχος ..» 1.2 Κωνσταντίνος Τσάτσος. «.. Στην Ελλάδα ο κομμουνισμός πέρα από την εσωτερική κοινωνική πολιτική, είχε τη δική του εξωτερική πολιτική. Όπως έβαζε τη ιδέα του ανθρώπου κάτω από την ιδέα της κοινωνικής τάξης , έτσι έβαζε την ιδέα του Έθνους κάτω από την ιδέα του κομμουνιστικού κινήματος. Και εν ονόματι αυτού του τελευταίου πρόθυμα έκανε παραχωρήσεις Ελληνικών εδαφών στους ιδεολογικά ομόλογους βόρειους , οι οποίοι ήταν πρώτα εθνικιστές και ύστερα κομμουνιστές , ενώ φανατικοί αφελείς δικοί μας , οραματιζόμενοι μια ομοσπονδία βαλκανικών λαών, όλων κομμουνιστών, δεν ενδιαφέρονταν για τα εδαφικά σύνορα της Ελλάδος . Τέτοιοι ήταν εκείνοι που διηύθηναν το ΕΑΜ , όπου πολλοί αθώοι και αφελείς είχαν ανεπανόρθωτα εμπλακεί. Προς τα εκεί αυτοί βαδίζανε. Και θα κατόρθωναν πιθανώς το 1944 να επιτύχουν το σκοπό τους , αν δεν έκανα λάθη τακτικής. Αν δεν έσφαζαν πέρα από το ανεκτό όριο, ώστε να προκαλέσουν την αντίδραση των και των πιο αδρανών και των πιο φοβισμένων. Αν δε έβγαζαν τόσο γρήγορα το προσωπείο του πατριώτη και αν αντί να υπακούσουν στον Τίτο, υπάκουαν στον Στάλιν, που για γενικότερους λόγους είχε παραχωρήσει την Ελλάδα στην ζώνη επιρροής της Μεγάλης Βρεταννίας... » 1.3 Παναγιώτης Κανελλόπουλος Από το βιβλίο του «Τα χρόνια του Μεγάλου Πολέμου 1939-1944» στην σελίδα 96 μιλώντας στην συνεδρίαση της 27-12-1944 στην οποία συμμετείχαν και εκπρόσωποι του ΚΚΕ. «Ο κ. Σιάντος ξεκίνησε από κάτι απαράδεκτον και επιθυμώ να γνωρίζω τι λέγει ο πολιτικός κόσμος της χώρας. Είπεν ότι ο πόλεμος είναι πόλεμος μεταξύ των Βρετανών και του Ελληνικού Λαού. Είναι τάχα, πόλεμος κατά Βρετανών η σύλληψις χιλιάδων γυναικών και παιδιών και η απαγωγή των εις στρατόπεδον των Θηβών και αλλού υπό τρομεράς συνθήκας; Αυτό είναι Γερμανικη μέθοδος. Είναι φασισμός. Έχετε τον λαόν μαζί σας, όπως λέτε κ Σιάντο. Πως συμβαίνει ώστε χιλιάδες να εισέρχονται και να καταφεύγουν εις την ιδική μας ζώνη... και ουδείς εις την ιδικήν σας; Η ψευδής κυριαρχία σας επί του λαού έληξε. Όταν ήλθα από την Πελοπόννησο αποσιώπησα το γεγονός των χιλιάδων φόνων που είχατε διαπράξει εκεί, καθώς και τις φυλακίσεις. Εσκέφθηκα τότε ότι έπρεπε να απαλλαγείτε από τας παρελθούσας ευθύνας σας και δι’αυτό δεν ωμίλησα. Και θα είμεθα ευτυχείς, εάν είχατε εισέλθει έκτοτε εις τον νόμιμον πολιτικό βίον. Εμφανίζεσθε , κατέχοντες τόσα όπλα και πολεμοφόδια ώστε απορεί κανείς πως δεν τα εξαντλήσατε μαχόμενοι τους Γερμανούς , αφού λέτε ότι επολεμήσατε εναντίον των» 1.4 Λεωνίδας Τζεφρώνης, γραμματεύς της ΕΠΟΝ Σπουδάζουσας του ΚΚΕ , μέλος του ΔΣΕ, γνωστός και από την μυθιστορηματική του απόδραση από τις φυλακές των Βούρλων την 17η Ιουλίου 1955 - αφηγείται στο βιβλίο του Στέλιου Κούλογλου, «Μαρτυρίες για τον εμφύλιο και την Ελληνική αριστερά» «..Δεν προλάβαμε να διώξουμε τους Γερμανούς και φτάσαμε στο Δεκέμβρη. Χωρίς να ξέρουμε στην ουσία τι γινόταν. Ο Δεκέμβρης ξεκίνησε με το μεγάλο συλλαλητήριο στην Αθήνα, μετά την παραίτηση των τεσσάρων πρώτων υπουργών του ΚΚΕ, όπου κτύπησε η Ασφάλεια και σκοτώθηκαν διαδηλωτές. Ήμουν τότε δεύτερος γραμματέας των φοιτητών. Η εντολή που είχαμε στο συλλαλητήριο αυτό ήταν ότι, οι φοιτητές που ήταν ενταγμένοι στο ΕΛΑΣ, κάπου 30-50 άτομα , έπρεπε να ήσαν ένοπλοι. Και ότι θα έδιναν εντολή οι επικεφαλής τους για το που θα κτυπήσουν τα τανκς, που σημαίνει ότι ήταν αποφασισμένη η σύγκρουση. Διότι δεν κάνεις ένα συλλαλητήριο με ενόπλους όταν δεν θέλεις να γενικευτεί η σύγκρουση...» σελίς 546,547 1.5 Ιστορική καταγραφή των γεγονότων του Ι. Κοραντή από το βιβλίο του, «Πολιτική και Διπλωματική Ιστορία της Ελλάδος 1941-1945», εκδόσεις ΕΣΤΙΑΣ Τόμος 2ος ,Σελίς 287 «Πριν όμως αποσυρθούν εκ της περιοχής των Αθηνών Πειραιώς , οι στασιασταί είχαν προβή εις μαζικάς εκτελέσεις αθώων ανθρώπων, ανδρών γυναικών και παιδιών κατά τον αγριώτερον τρόπον… Παντού οι Ελληνοβρεταννικές δυνάμεις εύρισκον ομαδικούς τάφους, έτι δε και κατακρεουργημένα φρικτώς παραμορφωμένα πτώματα, ανδρών, γυναικών και παιδίων άταφα. Αι αποκαλύψεις των φρικαλεοτήτων του ΕΛΑΣ προκάλεσαν εν κύμα φόβου και αηδίας εις ολόκληρον τη πρωτεύουσαν. Επί του προκειμένου όμως υπάρχει η έκθεσις Σερ Ουώλτερ Σιτρίν Επιτροπής Ερεύνης Εργατικών Ενώσεων. Ο Ουώλερ Σιτρίν ήρχετο δήθεν δια να ενημερωθεί επι των ζητημάτων των Ελληνικών Εργατικών Ενώσεων. Αλλά δεν υπήρχεν αμφιβολία ότι θα ανεζήτει περιπτώσεις ολισθημάτων των Βρεταννών στην Ελλάδα. Ο Σκόμπυ γράφει στο ημερολόγιον του. « Ο Σιτρίν μου ετηλεφώνησε ότι είχεν επισκεφθή ενα μαζικό τάφο. Έκαμε δύο φορές εμετό και δεν μπόρεσε να με δή.» Τελικώς στην έκθεσιν την οποίαν συνέταξαν ανέφεραν ότι είδαν 250 πτώματα εκτεθειμένα προς αναγνώρισιν και συνεπλήρωσαν, «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σχεδόν όλοι ήσαν θύματα οργανωμένου εγκλήματος. Το συμπέρασμα είναι ότι ο ΕΛΑΣ εξετέλεσε φρικτά εγκλήματα» 1.6 Άγις Στίνας αρχειομαρξιστής, τροτσκιστής παλαιό μέλος του ΚΚΕ , δραπέτης των φυλακών της Ακροναυπλίας τον Οκτώβριο του 1942, στο βιβλίο του «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ – ΟΠΛΑ» «Σήμερα όλοι όσοι δεν θέλουν να κοροϊδεύουν τον εαυτό τους, τους άλλους και την ιστορία, ξέρουν ότι η «εθνική αντίσταση» σε τίποτε δεν συνετέλεσε ούτε στην απελευθέρωση της χώρας ούτε στην τελική νίκη των συμμάχων ούτε και μπόρεσε να επηρεάσει το ηθικό και την πολεμική ικανότητα του στρατού κατοχής....Ξέρουμε την διακήρυξη του ΚΚΕ για εξέγερση του λαού για την «απελευθέρωση» της χώρας και ξέρουμε και την απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ για την προώθηση του αγώνα σε ένοπλη πάλη....Ξέρουμε τί ήταν αυτή η «λαϊκή εξέγερση»: επιθέσεις είτε εναντίον μεμονωμένων στρατιωτών ή αξιωματικών των στρατών κατοχής είτε στρατιωτικών περιπόλων ή μικρών μονάδων. Και το άμεσο, βέβαιο από τα πριν αποτέλεσμα τα τρομακτικά αντίποινα εις βάρος αθώων αγροτών και ομήρων, εμπρησμοί χωριών. Αυτές τις «πολεμικές επιχειρήσεις» τις πλήρωσε πολύ ακριβά η χώρα. Ξέρουμε και ήξεραν καλύτερα εκείνοι που τις οργάνωναν ότι σε τίποτε δεν συντέλεσαν αυτές οι «επιχειρήσεις» στην απελευθέρωση της χώρας και ούτε γι' αυτόν το σκοπό δημιουργήθηκαν..» Και στη «Σύνοψη των Γεγονότων» συμπληρώνει: «..Θα το ξαναγράψουμε και θα το ξαναπούμε. Σε έναν πόλεμο που κρατάει τρία χρόνια, κανείς από την πολιτική, στρατιωτική, πνευματική ηγεσία αυτού τον πολέμου, ούτε πιάστηκε ούτε εκτελέσθηκε ούτε σκοτώθηκε στη μάχη, ούτε τραυματίστηκε ούτε πέρασε από τα κρατητήρια της Μέρλιν. Όλοι είναι σώοι και υγιείς, ούτε μία γρατσουνιά στο πρόσωπο τους. Και είναι αυτοί που με πύρινα άρθρα, με απομνημονεύματα και αναμνήσεις προβάλλουν το έργο τους για εθνική εποποιία, Νέο '21 κ.λπ., και διεκδικούν δάφνες, παράσημα, και συντάξεις» 1.7 Φλωράκης καπεταν Γιώτης βουλευτής και ΓΓ ΚΚΕ Βημα 9-12-2001 «Ο Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είχε λήξει και οι επιχειρήσεις συνεχίζονταν. Εμείς θα είχαμε τη δυνατότητα να οργανωθούμε κανονικά και θα κοβόταν η Ελλάδα αλά Κορέα, μισή μισή. ... Υπήρχε η δική μας προσδοκία: ο Κόκκινος Στρατός. Αυτόν περιμέναμε να κάνει προς τα κάτω, αλλά μπήκε μονάχα σαράντα έως πενήντα χιλιόμετρα στην περιοχή της Θράκης, ξαναγύρισε στη Βουλγαρία και πήγε προς τη Γιουγκοσλαβία. Περιμέναμε εμείς ο έρημοι να 'ρθει προς τα κάτω. Δεν ήρθε. Δεν είχαμε ανάγκη από στρατιωτική βοήθεια, είχαμε όμως ανάγκη από την πολιτική του στήριξη» 1.8 Τάκης Λαζαρίδης ( καταδικάσθηκε σε θάνατο μαζί με τον Μπελογιάννη, φυλακίσθηκε 15 χρόνια και έγραψε το ιστορικό βιβλίο «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι» « ..Όλοι μας μέλη και στελέχη του ΚΚΕ έχουμε μερίδιο ευθύνης. Γιατί στη δράση τους οι ηγέτες του ΚΚΕ είχαν τη δική μας υποστήριξη και ανοχή χωρίς την οποίαν δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Μας εξέφραζαν και μας εκπροσωπούσαν. Είμαστε συνυπεύθυνοι για όλα. Για τα φοβερά εγκλήματα του Στάλιν. Για τις δίκες της Μόσχας και τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Για τις εκτελέσεις μυριάδων ανθρώπων. Για το φοβερό ζυγό που επιβλήθηκε στο μεγάλο ρωσσικό λαό. Και για τον βαρύτερο ακόμη ζυγό που επιβλήθηκε σε τόσες χώρες της ανατολικής και κεντρικής Ευρώπης...Κι είμαστε ειδικότερα συνυπεύθυνοι για τα δεινά που έπληξαν την πατρίδα μας και τόσο σημαντικά καθυστέρησαν την οικονομική και κοινωνική της πρόοδο. Για τον Δεκέμβρη και τον Εμφύλιο. Για το αδικοχαμένο αίμα των συντρόφων μας αλλά και των αντιπάλων μας. Για την Ελένη Γκατζογιάννη και τις άλλες μαρτυρικές μανάδες της Ηπείρου. Και για τις αδιάκοπες όσο ηλίθιες προσπάθειες μας να μετατρέψουμε την πατρίδα μας σε σοβιετικό προτεκτοράτο..» 2. Πολιτικός Επίλογος. Θ. Παπακωνσταντίνου (Τροτσκιστής στα νιάτα του εκδιωχθείς για τις πεποιθήσεις του από το Πανεπιστήμιο) στο βιβλίο του «Ανατομία της Επαναστάσεως» «Η δεκεμβριανή επανάστασις δεν κατόρθωσε να επικρατήση μολονότι κατά την κρίσιμον στιγμήν αι ένοπλοι δυνάμεις της ήσαν πενταπλάσιαι των ηνωμένων Ελληνικών και Αγγλικών δυνάμεων και είχαν επιτύχη να δεσπόζουν πλέον των εννέα δεκάτων της όλης εκτάσεως της Ελληνικής πρωτευούσης . Την 10ην Ιανουαρίου 1945» γράφει ο Παπακωνσταντίνου, «οι κομμουνιστές εζήτησαν και υπέγραψαν ανακωχήν… Τέσσαρας μόλις μήνας μετά την αποτυχίαν και υπό την κατάθλιψιν της καθολικής αγανακτήσεως του Έθνους ηναγκάσθησαν να τα ομολογήσουν συνοπτικώς και εκείνοι ακόμη, οι οποίοι υπήρξαν πρωτεργάται της ή συνοδοιπόροι της, αφού είχαν ήδη εξασφαλίσει την προσωπική ατιμωρησίαν των. Την 5ην Απριλίου 1945 εδημοσιεύθη εις τον Ριζοσπάστην υπόμνημα υποβληθέν εις τον Αντιβασιλέα και τον Πρωθυπουργόν, φέρον τας υπογραφές των Σιάντου, Ζευγου, Πορφυρογένη, Σβώλου, Αγγελόπουλου, Ασκούτση, Μάντακα κλπ. Και εις το υπόμνημα τούτο εγράφοντο τα εξής: ‘’Εγινε ένα κίνημα που όλοι αναγνωρίζουν ότι δεν έπρεπε να γίνη και έπρεπε να αποφευχθή… Και δυστυχώς κατά το κίνημα αυτό έγινα όσα έγιναν εναντίον αμάχων και αθώων…» Τι Αποκαλύπτουν οι συγγενείς των Θυμάτων και οι δολοφόνοι εκτελεστές Θα προτιμουσαμε να ειχε γίνη σεβαστή η πραγματική λήθη με σεβασμό για τα θύματα και μεταμέλεια από τους ενόχους. Ατυχώς όμως αυτό δεν συμβαίνει. Και όχι μόνο. Οι δολοφόνοι και ιδεολογικοί επίγονοι αντί να μετανοήσουν για τα εγκλήματά τους, δεν αφήνουν ευκαιρία που να μην δηλώσουν, πόσο υπερήφανοι εξακολουθούν να είναι. Διοργανώνουν γιορτές και πανηγύρια όπου εκθειάζουν τα έργα τους αμετανόητοι και προκλητικοί. Κάθε μέρα ρίχνουν λαδί στη φωτιά. Ενώ με τα ψεύδη και την προπαγάνδα τους από τα μαρξιστοκρατούμενα Μέσα Ενημερώσεως βιώνουμε την αντεστραμμένη κατάσταση. Όπου τα υπαρκτά θύματα έχουν παραδοθεί στη λήθη, οι θύτες έχουν αγορευθεί σε «ηρωικούς μαχητές» και το μισητικό κόμμα του εγκλήματος και της προδοσίας, παρουσιάζεται ως το απαύγασμα της Δημοκρατίας. Ταυτόχρονα οι πολιτικοί των αστικών κόμματων εν ονόματι της ψηφοθηρίας και του «προοδευτισμού» συνοδοιπορούν. Ενταφιάζουν με Εθνικές τιμές του αρχισφαγείς του Ελληνικού λαού, τους πρωτεργάτες του παιδομαζώματος, τους φανατικούς υποστηρικτές της διαιρέσεως της Ελλάδας αλά Κορέα. Επισκέπτονται μονομερώς τόπους εξορίας αριστερών κομμουνιστών, ενώ ηθελημένα αγνοούν παντελώς τις θυσίες των Ελλήνων που προσέφεραν την ζωήν των , για να μπορούν οι σημερινοί ανεπάγγελτοι κληρονομικοί πολιτικοί μας, να έχουν μια θέση στο Κοινοβούλιο. Έτσι μολονότι το έγκλημα είναι έγκλημα και δεν θα έπρεπε να αναφέρεται από σεβασμό στη μνήμη των νεκρών και για να επέλθη λήθη, αυτή η συμπεριφορά του μίσους και του ψεύδους προς τα θύματα, της περιφρονήσεως και της πλαστογραφήσεως της αληθείας, μας εξαναγκάζει να τα επαναφέρουμε στην ιστορική μνήμη και να μνημονεύουμε τα θύματα, μέχρις ότου η αληθινή συμφιλίωση αν ποτέ υπάρξει, να είναι προϊόν ειλικρινούς μετανοίας και συγγνώμης. Αποδόσεως της ευγνωμοσύνης και του σεβασμού που αρμόζει σ’ αυτούς που πολέμησαν για να μπορούμε όλοι εμείς να είμεθα σήμερα ελεύθεροι. Όχι λιμοκτονούντες βορειοκορεάτες ή πτωχοί βαλκάνιοι μετανάστες. 1. Ελένη Παπαδάκη. Στό πόνημα του Πολύβιου Μαρσάν « Ελενη Παπαδακη,» εξιστορείται, ένα απ’ αυτά, η δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη, την οποία ουσιαστικώς κατεδίκασε η Γενική Συνέλευση του αριστερού σωματείου των Ελλήνων ηθοποιών (ΣΕΗ) και εξετέλεσαν οι δήμιοι του ΚΚΕ / ΕΑΜ / ΕΛΑΣ. Βεβαίως αν η Ελένη Παπαδάκη ηταν κομμουνίστρια, θα είχαμε μνημείο με την προτομή της, δρόμο με το όνομά της και θα ήταν γραμμένη και στο βιβλίο ιστορίας της τρίτης λυκείου.Ενω σε καθε επετειο θα ειχαμε διαγωνισμο αρθρων εξιστορουντα τα του θανατου της. «.. Στον χώρο των Διυλιστηρίων γενικός δερβέναγας ήταν ο καπετάν Ορέστης. Εκεί βρίσκονταν και οι φοβεροί δήμιοι Ιωάννης Κοκότσης, που ηταν ο φρούραχος της περιοχής, ο Πέτρος Τζογανάλης, ο Στέφανος Λιόλιος , ο Βλάσης Μακαρώνας μπακάλης από τους Ποδαράδες.Τα υποψήφια θύματα τα οδηγούσαν σ’ ένα από τα οικήματα των Διυλιστηρίων, όπου κρατούντο πολλοί από τους συλληφθέντας. Τους αφαιρούσαν ό,τι πολύτιμο είχαν και ο Ορέστης έπαιρνε τα δαχτυλίδια τα κοσμήματα τα ρολόγια τα χρήματα τις λίρες που είχαν μερικοί μαζί τους. Μετά οδηγούσαν ένα ένα τα θύματα στο χώρο των εκτελέσεων, καμιά εκατοστή μέτρα από τα οικήματα της Ούλεν. ..’’ Μου την φεραν με ενα ταξι ‘’ διηγηθηκε ο Μακαρωνας, ‘’ την ειχαν στριμωγμενη ανθρωποι της πολιτοφυλακης .’’ Απο τις καταθεσεις των αλλων εκτελεστων , που εγινα μετα την συλληψη τους , φαινεται οτι το ιδιο βραδυ εκτος απο την Ελενη μετεφεραν για εκτελεση και εφτα χωροφυλακες...Γράφει ο Δημήτρης Μυράτ στο τελευταίο του βιβλίο. ‘ ..Σαν ήρθε ο καπετάν Ορέστης άρχισαν να παρελαύνουν μπροστά του οι κρατούμενοι. Οπως μάθαμε στη δίκη (των εκτελεστών) όταν πέρασε η Ελένη, ο καπετάνιος της πήρε τα δαχτυλίδια και την ξαπόστειλε για ομηρία. Οταν πέρασαν καμμιά δεκαριά άλλοι την θυμήθηκε. Πως είπε αυτή πως την λένε? Παπαδάκη? Δεν είναι αυτή που καταδίκασαν στο σωματείο ηθοποιών? Κι’ έδωσε την διαταγή του Θανάτου, Ο απόηχος της περίφημης δίκης… Το τέλος της άτυχης Ελένης ήταν φοβερό. Ο Μακαρώνας την παρέλαβε μπροστά στον Ορέστη, ο οποίος είχε διατάξει την εκτέλεση με τσεκούρι, όπως γινόταν με τα άλλα πολυάριθμα θύματα. Την διέταξαν να γδυθή ενώ εκείνη είχε αντιληφθεί ότι πλησιάζει το τέλος της. Ετρεμε από το κρύο και το φόβο και κλαίγοντας τους παρακαλούσε. Εβγαλε την γούνα της την οποία παρέλαβε ο Ορέστης και όταν την διέταξε να βγάλει και τα υπόλοιπα ρούχα της αναλύθηκε σε δυνατές κραυγές απελπισίας και γόους. Ορμησαν τότε αφιονισμένοι πάνω της και μεσα σ’ ένα κατήφορο από προπηλακισμούς την έσυραν κοντά σε ένα ανοιγμένο λάκκο κι’ εκεί την έγδυσαν με την βία. …» Και ο επίλογος του δράματος. «..Είχε περάσει πάνω από δυο μήνας από τότε που έγινε η απαγωγή της Ελένης από το σπίτι των Μυράτ την 21η Δεκεμβρίου 1944 , όταν στις 26 Ιανουαρίου του Ιανουαρίου 1945 ο προιστάμενος του Β’ Νεκροταφείου στα πατήσια ειδοποίησε τον Σαμ Μπράντενμπουργκ, ότι κατά την εκταφή πτωμάτων που είχε αρχίσει στον περίβολο των Διυλιστηρίων της Ουλεν, κάτι τον ενδιέφερε. Ο Σαμ οδηγούμενος από τον Γελαδάκη , πιστοποίησε αυτή του τη ανακάλυψη: Σωστό ράκος αναγνώρισε την Ελένη Παπαδάκη που ήταν σε κοινό όρυγμα με τρις- τέσσερις άλλους. Σε μια κατηφόρα φυτεμένη με πεύκα ήταν ο λάκκος που βρέθηκε η Ελένη. Με μια κομπιναιζόν ανασηκωμένη γύρω από τον θώρακα, με τις ζαρτιέρες ζωσμένη στη μέση, η Ελένη αναγνωρίστηκε αμέσως. Μία σφαίρα στον αυχένα με διέξοδο στην αριστερή μετωπική χώρα είχε δώσει τέλος στο μαρτύριο της…Η βοηθός του καθηγητή Γεωργιάδη που έκανε την ιατροδικαστική εξέταση θυμόταν.. ‘ Εχω δή πολλά ως εκ του επαγγέλματος μου, αλλά τέτοια φρικτή κατάσταση δεν έχω ξαναδή..’… Οι φοβεροί σφαγείς των Διυλιστηρίων της Ούλεν, οι φυσικοί αυτουργοί συνελήφθησαν δύο μήνες αργότερα τελείως συμπτωματικά. Μέσα σ’ ένα τράμ ένας επιβάτης αναγνώρισε ότι το πουλόβερ που φορούσε ένας τροχιοδρομικός υπάλληλος ανήκε σ’ ένα εκτελεσθέντα συγγενή του. Έτσι σιγά-σιγά συνελήφθη όλο το συνεργείο των δημίων. Η αναπαράσταση των εγκλημάτων έγινε στα τέλη Μαρτίου 1945 στον τόπο των εκτελέσεων και έφερε στο φώς τις φρικιαστικές λεπτομέρειες.» 2. « Ιωάννης Γκουζιας του Κωνσταντίνου. Ετών 23. Σφαγιασθείς παρά των κανιβάλλων της ΟΠΛΑ Ζωγράφου. Πρωτοστάτης εκτελεστής ο Αλέκος Λεμπέσης του Χρήστου. Εξετελέσθη δια συρμάτινου βούρδουλα εις το δεσμωτήριο υπόγειον της πολιτοφυλακής, τη 1/10/1944, ώρα 5μμ. Το έδειρε το παιδί μου με συρμάτινον βούρδουλα, αφού εγύμνωσαν το παιδάκι μου , μέχρις αίματος σκίσας τας σάρκας του παιδιού μου, έως ότου υπέκυψεν την 1/10/1944, ζητών στα τελευταία λόγια να ειδοποιήσουν τους γονείς του, να τους ίδη προτού αποθάνει. Ημείς εβεβαιωθήμεν τον θάνατο του παιδιού μας την 10.3.1945, παρά του Εμμαν. Μανδαλάκη. Στην πηγάδα Άγιος Πέτρος Καισαριανής, έρριψαν το βασανισμένο και αγιασμένο σώμα του.» 3. «Η Απελεύθερωσις της Ελλάδος και τα μετά ταύτην Γεγονότα» (Είναι ένα από τα ολίγα διασωθέντα πριν την πολτοποίηση επί υπουργίας του Ευάγγελου Αβέρωφ στο υπουργείο Εθνικής Αμύνης το 1976 .) «Μόνον στην πρωτεύουσα και τον Πειραιά εσφαγιάσθησαν 15.685 άτομα και συνελήφθησαν περί τους 9.800 όμηρους ανδρών και γυναικών πάσης τάξεως και ηλικίας, οίτινες , πάντες εν μέσω χειμώνι απήγοντο νυκτωρ εκ των οικιών των και πεζή , νήστεις και ρακένδυτοι δια μέσου των χιόνων και των χαράδρων ωδηγούντο ως όμηροι. Οι εκ των συλλαμβανόμενων προς εκτέλεσιν ωδηγούντο εις διάφορα σημεία των Αθηνών εκ των προτέρων καθορισμένα. Εις τον συνοικισμόν Περιστέρι οι κομμουνισταί εξετελούν τα προσαγόμενα θύματα με ομαδικόν τυφεκισμόν και εν συνεχεία έρριπτον αυτά εντός ορυγμάτων. Εις τα διυλιστήρια της Ούλεν , αποκεφάλιζαν τα θύματα των δια πελέκεως και τα ενεταφιάζον εις παρακείμενον αγρόν. Εις το πεδόον βολής της Σχολής Ευελπίδων εξετελούν ομαδικώς δια μαχαίρας όργανα της ασφάλειας του κράτους, χωροφύλακες, αστυφύλακες καθώς και ιδιώτας. Εις το φρέαρ του Αγίου Πέτρου Καισαριανής μετά φρικώδη βασανιστήρια εφόνευον τα θύματα των δια σφαίρας εξ επαφής εις τον αυχένα. Κατά παρομοίους τρόπους εξετελούν τα θύματα των εις το κέντρων Ροσινιόλ της περιοχής των Σεπολίων, εις τα λατομεία της Κυψέλης και της Καισαριανής εις τα τουρκοβούνια την χωματερήν , την Γούβαν, το Μπραχάμι το Δουργούτι, το άσυλον Κοκινιάς. Ο εκ των εκτελεστών κομμουνιστής Σταμάτιος Λιόλιος ενώπιον του δικαστηρίου περιέγραψε, ως κάτωθι τον τρόπο εκτελέσεως των θυμάτων του εις τα διυλιστήρια Ούλεν. « Τους διέταζα πρώτα να γδυθούν και ύστερα τους έβαζα να γονατίσουν στο χώμα και να σκύψουν το κεφάλι πάνω σε μεγάλε πέτρες, που είχα αραδιάσει έξω από τα διυλιστήρια. Τότε έπαιρνα το τσεκούρι και τους έδινα μια τσεκουριά πάνω στο κεφάλι και αν δεν τους αποτελείωνα με την πρώτη τους έδινα και δεύτερη και τρίτη ώσπου να τα βροντήξουν. Άλλα παλληκάρια τους έδινα κάμποσες μαχαιριές στην καρδιά και κατόπιν έρχονταν αλλουνού σειρά. Όταν κουραζόμουνα έπαιρνε άλλος την σειρά μου.» Άλλοι δήμιοι κομμουνισταί ήσαν, ο Τζογανάκος, ο Μακαρονάς, ο Μπουρδής, ο Μονέδας ( ο οποίος έκλεινε τα στόματα των θυμάτων του δια των σπλάχνων των) και άλλοι δια τους οποίους το ΚΚΕ και ο διεθνής κομμουνισμός οργάνωσαν παγκόσμιο σταυροφορίαν δια την μη εκτέλεσιν των μετά την καταδίκην των. Οι λόγοι εκτελέσεων ήσαν απίστευτοι. Η συμμετοχή των θυμάτων εις εθνικάς οργανώσεις, η υπηρεσία των εις τον Εθνικόν Στρατόν ή συγγένεια με στρατιωτικούς ή των σωμάτων ασφαλείας , η συμπάθεια και η περίθαλψις Βρετανών… ήσαν ικαναί να οδηγησώσιν εις εκτελέσιν... 4. Έκθεσις της επιτροπής του Βρετανικού Εργατικού Ηγέτου Γουόλτερ Σίτριν 38. Από πολλάς πηγάς ηκούσαμε τρομακτικάς ιστορίας δια τα φρικαλεότητας τας οποίας διέπραξε ένα τμήμα του ΕΛΑΣ, υπό τα όμματα της ΟΠΛΑ. Οιαδήποτε και αν είναι η αλήθεια είναι αξιωματικά πίστευτον από το σύνολο του πληθυσμού των Αθηνών , ότι η ΟΠΛΑ είναι μια τρομοκρατική οργάνωσις υπό της οποίας πολλοί πολίται, χωρίς να έχουν αναμιχθή εις τας μάχας εδολοφονήθησαν. Αποδείξεις μας εδόθησαν από τας χήρας , αι οποίαι μας κατέκλυζαν καθημερινώς των οποίων είχον φονεύσει τους συζύγους των, χωρίς καν να απολογιθωσι. Από αυτήν την απόδειξιν , θα ήτο λάθος να βεβαιωθώμεν ότι όλαι αι εκτελέσεις ηκολούθησαν το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου. Διότι πολλές εκτελέσεις έλαβον χώραν συστηματικώς πολύ ενωρίτερον. Επεσκέφθημεν επίσης το Περιστέρι, προάστειον των Αθηνών, όπου εις το έδαφος το οποίον περιέβαλεν το νεκροταφείον , είδομεν πτώματα εκθαμμένα από τα ορύγματα. Περίπου 350 ήσαν εκτεθειμένα δι αναγνώρισιν και υπήρχον ακόμη πολλά ορύγματα τα οποία δεν είχον ανοίχθη. 39. Ηρωτήσαμεν διαφόρους συγγενείς , οι οποίοι ήσαν εκεί και δεν υπήρχε λόγος να αμφιβάλωμε, ότι όλα ήσαν θύματα οργανωμένης δολοφονίας. Είχαν εκτελέσθει εις κλειστόν χώρον και δεν υπήρχον δείγματα , ότι είχε προηγήθη μάχη. Διότι πολλά από αυτά τα θύματα είχον τας χείρας των δεμένας με ηλεκτρικά καλώδια εις την πλάτην των άλλων ήσαν διαρρηγμένα τα κρανία δι αιχμηρού οργάνου κλπ. Εβεβαιωθήμεν, ότι εις την περιοχήν αυτήν ούτε Ελληνικά ούτε Βρετανικά στρατεύματα ούτε τμήματα της Εθνοφυλακής , ευρίσκοντο, όταν έγιναν αι ομαδικαί εκτελέσεις Αυτά τα πτώματα απεκαλύφθησαν ολίγας ημέρας προ της αφίξεως μας και κατά βεβαίωσιν των Ελλήνων και Βρετανών ιατρών, οι οποίοι προέβησαν εις νεκροψίας , οι θάνατοι των θυμάτων είχον προέλθει προ μηνός. Μέχρι της 31ης Ιανουαρίου 1945 μόνον εις ελαχίστας περιοχάς των Αθηνών τας οποίας επεσκέφθημεν είχον εκταφή 1050 πτώματα ανδρών και γυναικών. Εις αυτά δεν συμπεριλαμβάνονται περί τα 800 άλλα πτώματα , τα οποία είχον φονευθεί κατά τας μάχας και των οποίων τα πτώματα , μετεφέρθησαν εις το νεκροταφείον. Τα περισσότερα από τα πτώματα , τα οποία είδομεν ήσαν γυμνά χωρίς υποδήματα... 42 Είχομεν δυο ευκαιρίας κατά την διάρκειαν της επισκέψεως μας να συναντηθώμεν με ομήρους , μόλις απελευθερωθέντας από τον ΕΛΑΣ. Με την πρώτην ομάδα συνηντήθημεν εις τα Αθήνας. Η κατάστασις αυτών των ανθρώπων ήτο αξιοθρήνητος. Κανείς από αυτούς δεν είχεν υποδήματα και ήσαν πολύ ελαφρά ενδεδυμένοι ή έφερον παλαιά ράκη ενδυμάτων. Όλοι διηγούντο φρικτός ιστορίας κακομεταχειρίσεως της οποίας έτυχον από τους φρουρούς του ΕΛΑΣ... Υπάρχουν εκατοντάδες περιπτώσεις θυσιασθέντων μαρτύρων που έστω και έτσι, όπως σ’ αυτές που μας περιγράφουν οι συγγενείς των, με τις τραγικές τους αναμνήσεις, είχαν την «τύχη» οι συγγενείς των να τα ξεθάξουν, να τα αναγνωρίσουν παρουσία του κτηνώδους δημίου, που τις περισσότερες φορές, φοράει τα ρούχα του θύματος, και εν συνεχεία να τα να νεκρολογήσουν και να τα ξαναθάψουν με αιώνια αναπάντητα ερωτηματικά και ακοίμητες ενοχές γιατί δεν μπόρεσαν να τα σώσουν ή να απαλύνουν το μαρτύριο τους. Οι περισσότεροι όμως, ούτε αυτή την «τύχη» της ταφής και τού θρήνου της κηδείας είχαν. Διότι οι νεκροί των δεν ευρέθησαν και τα οστά των αγαπημένων τους λευκάνθησαν στις πηγάδες, στους ασβεστόλακκους και στις απρόσιτες χαράδρες, που θα παραμείνουν άγνωστες Ας είναι και αυτή η αναφορά ένα μνημόσυνο τιμής αγάπης σεβασμού και μνήμης της θυσίας των. Ο Γεώργιος Παπανδρέου για τα Δεκεμβριανά και το ΚΚΕ /ΕΑΜ /ΕΛΑΣ Δημοσιευθείσα συνέντευξις του Γ. Παπανδρέου εις τα «καθημερινά νέα» της 24ης Μαρτίου 1945 «...Ο γ.γ του ΚΚΕ Γ. Σιαντος έδωσε μακρόν συνέντευξιν εις τον Ριζοσπάστην της 20ης Μαρτίου (1945) δια ν’ απαντήση «εις τα ερωτήματα που γεννηθήκαν στην κοινή γνώμη σχετικά με τα γεγονότα του Δεκέμβρη» Εις την συνέντευξι του μου κάμνει την τιμήν διαρκώς να με αναφέρη, του οφείλω επομένως απάντησιν. «Επνιξαμεν εις το αίμα τον άοπλον λαόν της Αθήνας!!!» γράφει ο Σιαντος. Ηυτοκτόνησαν λοιπόν οι αστυφύλακες οι οποίοι έπεσαν νεκροί την ημέραν του συλλαλητηρίου; Και έπρεπε να υποστούν ομαδικόν αφοπλισμόν και να παραδώσουν όλα τα αυτόματα όπλα των εις τα ωργανωμένας ομάδας του Κομμουνισμού, χωρίς να αντιτάξουν άμυνα; «Το λαϊκόν Δημοκρατικό κίνημα» γράφει ο Σιαντος «υποχρεώθηκε να δεχθή την πρόκληση.» Ήτο λοιπόν πρόκλησις ιδική μας η επίθεσις εναντίον των αστυνομικών τμημάτων και η σφαγή των αστυνομικών, μέχρις ότου την 6ην Δεκεμβρίου, τα Βρεταννικά στρατεύματα ηναγκάσθησαν πλέον να επέμβουν; Αλλά υπάρχουν οι όμηροι και οι φόνοι. Ο Σιαντος , δια να ελαφρύνει την ανεξιλέωτων ευθύνη του, γράφει ότι η κυβέρνησις είχε συλλάβει ομήρους. Απόλυτον ψεύδος! Η κυβέρνησις είχε συλλάβει μόνον στασιαστάς και τους έστειλε εις το εξωτερικό, διότι άδω δεν υπήρχε τρόπος ούτε φρουρήσεως ούτε στεγάσεως ούτε τροφής. Δια να επανέλθουν όμως αμέσως μετά την στάσιν, όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερον... Ενώ ο ΕΛΑΣ συνελάμβανε ομήρους κατά τετράγωνα, άνδρας, γέροντας, γυναίκας και παιδιά, τους έστελνε γυμνούς εις τα βουνά δια να μην επιστρέψουν πολλαί χιλιάδες.!... «Αν έγιναν» λέει ο Σιαντος «και από μέρους ατόμων της παράταξής μας εκτελέσεις αυτό ήταν αναπόφευκτο από αυτή τη φύση του εμφυλίου πολέμου.» Αν έγιναν Κε Σιαντο! Αλλά όταν αι εκτελέσεις ανέρχονται εις χιλιάδας παύουν να είναι εξαίρεσις η οποία βαρύνει τα άτομα, είναι τραγικός κανών και βαρύνει την ηγεσίαν. Και με την ευκαιρίαν αυτήν θα ηθέλαμεν να απευθυνθώμεν προς την Κυβέρνησιν: Τώρα που αποκαθίσταται το Ελληνικόν κράτος εις όλην την χώραν, πρέπει επιτέλους να γίνη μια απαρίθμησις των εγκλημάτων. Διότι πρέπει κάποτε να μάθωμεν ακριβώς –και ημείς και η συμμαχική κοινή γνώμη και η ιστορία, πόσους Γερμανούς και πόσους Έλληνας έχει φονεύσει ο ΕΛΑΣ, ο απελευθερωτικός αγών του ΕΛΑΣ!.. Υπάρχει όμως και άλλη καταπληκτική αποκάλυψις! Γράφει ο Σιαντος «Πολλά εκατομμύρια ξοδεύτηκαν σε πολυάριθμα συνεργεία που ξέθαβαν τους νεκρούς απ’ όλες τις γωνίες της Αθήνα και τον Πειραιά και τους κουβαλούσαν στο Περιστέρι. Πολλά ειδικά συνεργεία ασχολήθηκαν για να βγάζουν μάτια και άντερα και να κόβουν γεννητικά όργανα από νεκρούς για να βεβαιωθούν οι ωμότητες της αριστεράς. Αυτή η τυμβωρυχία και θηριωδία πάνω σε νεκρούς αποτελεί πρωτάκουστη βαρβαρότητα που μόνον φασίστες μπορούσαν να κάνουν…» Είναι πράγματι απίστευτον! Θεωρεί λοιπόν τόσον ηλίθιους όλους και τους οπαδούς και τους αναγνώστας του ο Σιαντος ώστε να αποτολμά την καταπληκτική κατασκευή αυτού του μύθου προς μετάθεσιν των τρομερών ευθυνών του;» Επιστολή Γεωργίου Παπανδρέου Της 8ης Ιανουαρίου 1944, προς την Ελληνικήν Κυβέρνησιν και το Συμμαχικό Στρατηγείο. «…..Όσοι σωθούν από την μανία του κατακτητού, κινδυνεύουν από την αδελφοκτόνο μανία των κουμμουνιστικών οργανώσεων» γράφει ο Γέρος της Δημοκρατίας , όπως τον αποκαλούσαν οι οπαδοί της Ενώσεως Κέντρου, και συνεχίζει. «Ο Ελληνικός λαός , αγωνιών διερωτάται, πως και πότε θα σωθή από τα εγκλήματα και την κατατυράννησιν των δυναμικών οργανώσεων του ΕΑΜ, σπονδυλική στήλη των οποίων, ηγετική δύναμις είναι το Κομμουνιστικόν Κόμμα, το οποίον ενώ αποτελεί ελαχίστην μειοψηφίαν του Ελληνικού λαού, ασκεί δια των οργανώσεών του τρομοκρατίαν. Διότι πρέπει να γνωσθή ότι το ΕΑΜ επέρασεν από τρείς φάσεις. Κατ’ αρχάς υπήρξε μεγάλη εθνική, ηθική, λαική δύναμις. Βαθμιαίως όμως έγινε η αποκάλυψις των πολιτικών του σκοπών. Ο λαός αντελαμβάνετο ότι η σημαία του εθνικού αγώνος εχρησιμοποιείτο υπό της κομμουνιστικής ηγεσίας του ΕΑΜ δια την προετοιμασίαν της μετακατοχικής επικρατήσεως δια την βιαίαν κατάληψιν της εξουσίας εκ μέρους του κομμουνιστικού κόμματος. Και τότε άρχισε η Δευτέρα φάσις, αι αμφιβολίαι και αι επικρίσεις του λαού, δια την κατάπνιξιν των οποίων, η κομμουνιστική ηγεσία του ΕΑΜ , κατέφυγεν εις την βίαν, την καταδυνάστευσιν και την δίωξιν του λαού. Και τότε το ΕΑΜ εισήλθε εις την τρίτην φάσιν, η οποία πλέον έχει διαμορφωθεί οριστικώς . Επαυσε να είναι εθνική, λαική δύναμις, έγινε λαομίσητον. Και αποτελεί πλέον την ένοπλον οργάνωσιν της ελαχίστης μειοψηφίας η οποία ασκεί απηνή, αιματηρά τρομοκρατίαν εναντίον της μεγάλης πλειονοψηφίας Σημερα : Η γενικη διαχρονικη διαπιστωσις για το ΚΚΕ και τους σταλινικους επιγονους των : «..Και μετά την κατατροπωσιν αυτών και την γενικην αποδοκιμασιαν δια τα φρικώδη εγκλήματα αυτων κατα της πατριδος ημων εγκληματα και των αγρίων σφαγών δεν αισχύνονται,...αλλά επιτίθενται εναντίον της αστικής τάξεως , εναντίον του καθεστωτος..Απεναντι τούτων τι καμνει το αντιπαλον στρατοπεδον;...καθευδει υπό μανδραγορα και πάντες μοιρολατρικώς οικτίρομε την καταστασιν αλλά ουδεν πραττομεν.. Αλλά καιρός του σιγαν και καιρός του λαλειν. ..αναγκάζομαι ενταύθα να παρενειρω τινα αυτων... ινα αποδείξω πόσον ρευστός ειναι ο χαρακτήρ των Ελλήνων και πόση κατάπτωσις παρατηρείται εις εν τέταρτον μόνον του αιώνος , σύμπτωμα ουχί ευοίωνον δια το μέλλον της φυλής..» http://www.thermopilai.org/content/dekembriana-meros-1on-o-efialtis-tis-%C2%ABlaikias-dimokratias%C2%BB

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ 2ον

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ 2ον Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων Οι Πρώτες Δυναστείες-Πρώτη Εποχή Οι έξι πρώτες δυναστείες –πρώτοι κυβερνήτες της Αιγύπτου ήταν Έλληνες θεοί και ημίθεοι , όπως τους αναφέρει ο Μανέθων.( Από 28.125 π.Χ και κατ’ άλλους 30.544 π.Χ) Ο Ηφαιστος με τους απογόνους του βασίλευσε 11.985 χρόνια.: Ηφαιστος ,Ηλιος,(γιός Ηφαίστου) Σώσις , Κρόνος, Όσιρις , Τυφών(αδελφός Οσιρις) Ωρος (αδελφός του Οσιρι) Αργότερα άλλοι βασιλείς συνέχισαν επί 13.900 χρόνια . Μετά τους Θεούς βασίλεψαν οι Ηρωες 1.255 χρόνια. Και μετά άλλοι . Συνολικά 32 δυναστείες έως τους Πτολεμαίους και την Κλεοπάτρα και 2.000 έως σήμερα περίπου Ο Μανέθων αναφέρει ότι οι Θεοί του Ολύμπου υπήρξαν άνθρωποι που κυβέρνησαν τον Ελληνισμό και τους άλλους λαούς της Μεσογείου και με τα χρόνια θεοποιήθηκαν. Ο Απίων ο γραμματεύς που έγραψε ιστορία της Αιγύπτου αναφέρει ότι την εποχής που ήταν κυβερνήτης στην Αίγυπτο ο Ανουβις στο Αργος ήταν βασιλιάς ο Ιναχος Η Δεύτερη Εποχή Αυτή ξεκινά από την πτώση των Ατλάντων και την επικράτηση των Ελλήνων στο Μεσογειακό χώρο για δεύτερη φορά σύμφωνα με τις αναφορές του Αισχύλου, Πλάτωνα και των άλλων κλασσικών. Ακολούθησε ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνος ( 14.000 Π.Ε περίπου) Ακολουθεί νέα σιγή της ιστορικής παράδοσης σύμφωνα με τα κείμενα και νέα μεγάλη χρονολογική διαφορά Τρίτη Εποχή Βασίλεψαν πολλοί Έλληνες θεοποιημένοι από τους Αιγυπτίους και ακολούθησε ο Πρωτεύς( Οι Αιγύπτιοι τον ονόμαζαν Κετην (εποχή του Τρωικού πολέμου) Ο Παρις ‘ήρθε στον Πρωτέα . Αργότερα ήρθε ο Μενέλαος που έλεγε ότι ήταν συγγενής του. Δεύτερος γνωστός ο Ρέμφις γιός του Πρωτέως και ακολουθούν άλλοι βασιλείς που έχουν καταγωγή από το Αργος και τις Μυκήνες Τετάρτη Εποχή Μετά τον Κατακλυσμό της Αιγύπτου βασίλεψαν επί 252 χρόνια ο Μίνωας και επτά απόγονοι του. Ο Μίνωας ένωσε την Άνω με την Κάτω Αίγυπτο σε ενιαίο βασίλειο , διέδωσε την θρησκεία του Ήλιου-Ρα,τη φωνητική γραφή, το ημερολόγιο και έχτισε μνημεία στην Αβυδο, Χελώνα και Σακκάρα. Η αναφορά του Ομήρου ότι ήρθε προς το τέλος του πολέμου σύμμαχος των Τρώων ο βασιλιάς της Αιθιοπίας Μέμνων μαζί με Αιγυπτίους συμπίπτει με την πραγματική ημερομηνία του πολέμου της Τροίας 3.500 π.Χ. Τότε βασίλευε στην Αίγυπτο ο Μίνωας -πρώτος κυβερνήτης της 1ης δυναστείας -της Νέας Εποχής , αλλά και στην Αιθιοπία ο γιος του Μέμνων. Τον Μίνωα ή Μινην άρπαξε και φόνευσε ένα τεράστιος ιπποπόταμος Ο Αθωσις ήταν γιατρός που έγραψε βιβλία ανατομίας .Αυτός λέγεται ότι οικοδόμησε τα ανάκτορα της Μέμφιδας Σχολιασμός Ο Ηφαίστου, Ήλιος, Κρόνος, Όσιρις και Ίσιδα Οι αναφορές αυτές προέρχονται κυρίως από τον αρχαίο συγγραφέα Διόδωρος Σικελιώτης, ο οποίος ταύτιζε αιγυπτιακές θεότητες με ελληνικούς θεούς. Στην Ελληνική ιστορία παρουσιάζεται ένα όχι μόνο θλιβερό και οικτρό φαινόμενο, το οποίον μπορεί να χαρακτηριστεί και εγκληματικό, αφού αμφισβητούν όλους τους αρχαίους συγγραφείς και τους θεωρούν ως μυθοπλάστες , διότι αισθάνονται αλλεργία από το βάθος της Ελληνικής προϊστορίας που εκτείνεται σε πολλές δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν . Και με την μέθοδο της δογματικής ψαλίδας την ακρωτηριάζουν στα μέτρα τους, ώστε να μην υπερβαίνει όσα γεγονότα αυτοί θέλουν να προβάλουν σαν αρχαιότερα. Την ίδια μέθοδο έχουν εμβάλλει και στην ΑΙ . Και ο νοών νοείτω 1. Οι χρονολογίες δεκάδων χιλιάδων ετών Αμφισβητούν τις χρονολογίες του Μανέθωνα για βασιλεία θεών και ημιθέων επί δεκάδες χιλιάδες χρόνια κατά τρόπον δογματικό θεωρούνται από τη σύγχρονη ιστορική έρευνα μυθολογικές και συμβολικές. Συχνά όμως διαψεύδονται και οι αρχαίοι επιβεβαιώνονται από τις ανασκαφές και την αρχαιολογική έρευνα Η οργανωμένη αιγυπτιακή ιστορία αρχίζει περίπου την 4η χιλιετία π.Χ. με την ενοποίηση της Άνω και Κάτω Αιγύπτου , όπως συμβαίνει και με την ιστορία της Ευρώπης, την οποία αρχίζουν από τον Καρλομάγνο και λησμονούν χιλιάδες χρόνια προηγούμενου ιστορικού βίου 2. Ο Μίνωας και ο Μένης Ο Μένης (Μηνάς ή Μιν), ήταν γιός του Μίνωα βασιλιά της Κρήτης . Αυτός έκανε την ιστορική ενοποίηση της Αιγύπτου. 3. Η Σάις και οι Έλληνες Οι αρχαίοι Έλληνες πράγματι θεωρούσαν ότι υπήρχαν αρχαιότατοι δεσμοί μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου. Στον Πλάτωνα αναφέρεται ότι οι ιερεις της Σαιδος διατηρούσαν πανάρχαιες παραδόσεις για την Αθήνα πριν από τον κατακλυσμό. Και ο Πλάτων όπως οι άλλοι Έλληνες σοφοί ήταν λίαν αξιόπιστοι και είχαν μελετήσει σε βάθος την προιστορία Οι Ελληνικές Πόλεις της Αιγύπτου Εκατόν είκοσι έξη (126) πόλεις ίδρυσαν στην Αίγυπτο οι Έλληνες Οι σημαντικότερες είναι: Αλεξάνδρεια – ιδρύθηκε το 331 π.Χ. από τον Μέγας Αλέξανδρος και εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο πνευματικό κέντρο του ελληνιστικού κόσμου. Ναύκρατις – η πρώτη οργανωμένη ελληνική αποικία στην Αίγυπτο, ήδη από τον 7ο αιώνα π.Χ. Πτολεμαΐς Ερμίου – σημαντικό διοικητικό και πολιτιστικό κέντρο των Πτολεμαίων. Αρσινόη – μία από τις πολλές πόλεις που έφεραν το όνομα μελών της πτολεμαϊκής δυναστείας. Φιλοτερίς Αντινόπολη – με έντονο ελληνικό χαρακτήρα. Ηλιούπολη – την οποία η ελληνική παράδοση συνέδεε με τον Ακτί, γιο του Ήλιου. Θήβα – ταυτίστηκε από τους Έλληνες με τη δική τους Θήβα και συνδέθηκε μυθολογικά με τον Όσιρι. Μέμφιδα – σημαντικό κέντρο όπου εγκαταστάθηκαν και Έλληνες κατά τις ύστερες περιόδους. Κατά την ελληνιστική εποχή των Πτολεμαίος Α΄ Σωτήρ και των διαδόχων του, δεκάδες πόλεις και οικισμοί έφεραν ελληνικά ονόματα όπως Αρσινόη, Βερενίκη, Πτολεμαΐς, Φιλαδέλφεια, Αντινόπολη και άλλες, δημιουργώντας ένα εκτεταμένο δίκτυο ελληνικού πολιτισμού στην Αίγυπτο. Πανάρχαια η Ελληνική παρουσία στην Αίγυπτο «Πέρα από τις προιστορικές και ιστορικές μαρτυρίες , η ελληνική παρουσία στην Αίγυπτο αποδεικνύεται από τις ελληνικές πόλεις που αναπτύχθηκαν εκεί. .Σημαντικότερες ήταν η Ναύκρατις, η Αλεξάνδρεια, η Πτολεμαΐς, η Αρσινόη, η Φιλαδέλφεια και πολλές άλλες πόλεις των Πτολεμαίων. Η Αλεξάνδρεια εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο πνευματικό κέντρο του ελληνισμού, με τη Βιβλιοθήκη και το Μουσείο της να συγκεντρώνουν τη γνώση ολόκληρου του αρχαίου κόσμου. Η ελληνική γλώσσα παρέμεινε επί αιώνες η γλώσσα της διοίκησης, της επιστήμης και του εμπορίου στην Αίγυπτο.» Γενικό Συμπέρασμα : Ο Ελληνισμός τους έδωσε τα φώτα να εισέλθουν στον πολιτισμό και να βγουν από την βαρβαρότητα τώρα οι αγνώμονες και αμνήμονες δογματικά τον υποβαθμίζουν 3/6/26 Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ 1ον Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων Πρώτος βασιλιάς της Αιγύπτου ήταν ο Ηφαιστος, μετά ο Ηλιος και ύστερα ο Κρόνος . Αυτός νυμφεύτηκε την αδελφή του Ρέα και γέννησε τον Οσιρι και την Ισιν. Ο Όσιρις-Διόνυσος και η γυναίκα του Ισις έχτισαν την Εκατομπυλον πόλη και της έδωσαν το επώνυμο της μητέρας τους Ρέας και αργότερα το όνομα Θήβα. Ο Οσιρις απέκτησε και τον Ανουβι με την αδελφή του Νέμφθυα. Οπως Αναφέρει ο Διόδωρος Σικελιώτης : Ο Ακτύς γιός του Ηλιου, απόγονος πρώτων κατοίκων της Ρόδου, Τελχίνων οι οποίοι κατά παράδοση ήταν παλιοί, ώστε φρόντιζαν τον Ποσειδώνα όταν ήταν βρέφος. Ο Ακτίς λοιπόν απέπλευσε από την Ρόδο για την Αίγυπτο και εκεί έκτισε την Ηλιούπολη. Αργότερα έγινε κατακλυσμός στους Έλληνες και από την νεροποντή χάθηκαν οι περισσότεροι άνθρωποι, μαζί με αυτούς και τα γραπτά μνημεία των Ελλήνων. Λαο αθτ’π ε’ομαο η αιτία που οι Αιγύπτιοι ιδιοποιήθηκαν τη γνώση της Αστρονομίας , καθώς οι Ελληνες δεν μπορούσαν τότε να επικαλεστούν γραπτές μαρτυρίες και επικράτησε η γνώμη ότι αυτοί πρώτοι ανακάλυψαν τους αστερισμούς και την ονοματοθεσία των . Κατά τον ίδιο τρόπο και οι Αθηναίοι που έχτισαν μια πόλη που ονομάζεται Σαίς δοκίμασαν την ίδια άγνοια εξαιτίας του κατακλυσμού. Γι’ αυτούς τους λόγους πολλές γενιές αργότερα ο Κάδμος και ο γιός του Αγήνορας θεωρήθηκε ότι ήταν ο πρώτος που ανακάλυψε τα γράμματα από την Ελληνική άλλωστε Φοινίκη και τα έφερε στην Ελλάδα. Οι θεοί των Ελληνων και οι Έλληνες έκτισαν στην Αίγυπτο Εκατόν είκοσι έξη (126) πόλεις από την εποχή του Ηγαίστοφ έως την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου καθώς και τις πολεις των Πτολεμαίων. Οι Δυναστείες των Αρχαίων Αιγυπτίων Πριν από το μεγάλο κατακλυσμό στην Αίγυπρο κυβερνούσαν οι θεοί από το 32.544 Π.Ε έως το 18.644 Π.Ε, Από το 16.644 Π.Ε έως το 15,389 Π.Ε κυβερνούσαν οι Ημίθεοι. Μετά κυβερνούσαν οι ήρωες έως 11.985 χρόνια . Αργότερα άρχισε η εποχή των βασιλέων και οι Δυναστείες των Πνευμάτων των Νεκρών Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως 11.340 χρόνια πριν από αυτόν , κυβερνούσαν την Αίγυπτο οι Θεοί. Μετά κανένας θεός δεν εμφανίστηκε με ανθρώπινη μορφή (συνεχίζεται) 2/6/26 Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ 1821

Ο έρωτας στα χρόνια της Επανάστασης: Οι άγνωστες ερωτικές ιστορίες των ηρώων του 1821 Ο έρωτας στα χρόνια της Επανάστασης: Οι άγνωστες ερωτικές ιστορίες των ηρώων του 1821 1 iStock Ανάμεσα στα βουνά της Επανάστασης, πίσω από τις φουστανέλες και τις σημαίες, ανθούσαν μυστικοί έρωτες, ίντριγκες και πάθη. Πίσω από τους ήρωες του ’21 υπήρχαν άνθρωποι που πόθησαν και ρίσκαραν τα πάντα – πρώτα για την ελευθερία, αλλά και για την αγάπη. ΑΠΟ ΣΙΝΤΥ ΧΑΤΖΗ 31 ΜΑΪ 2026 Η ιστορία της Ελληνική Επανάσταση του 1821 έχει συχνά παρουσιαστεί μέσα από τα κατορθώματα των αγωνιστών, τις πολιορκίες, τα αφιλόξενα βουνά όπου οι φουστανέλες λερώνονταν από χώμα, αίμα και ιδρώτα, και τα πεδία όπου η ελευθερία κατακτιόταν με κάθε τίμημα. Λιγότερο έχουμε φανταστεί τι γινόταν πίσω από τα όπλα και τις σημαίες, στα σπίτια, στα καπηλειά, στις κρυφές γωνιές όπου ο έρωτας και το πάθος ανθούσαν. Οι οπλαρχηγοί του Αγώνα, μακριά από τα χαρέμια των Οθωμανών πασάδων, έδιναν τη δική τους μάχη για να κερδίσουν την καρδιά των γυναικών, με μια ακατάλυτη φλόγα που καθρεφτιζόταν τόσο στα πεδία των μαχών όσο και στα κρυφά τους πάθη. Η Μαριώ του Γεώργιου Καραϊσκάκη Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, παρά τον γάμο του με τη Γκόλφω Ψαρογιαννοπούλου και τα τρία τους παιδιά, δεν ήταν άνδρας που μπορούσε να ζήσει χωρίς ερωμένη. Η ζωή του ήταν πολυκύμαντη, αφού ξεκίνησε κλέφτης στα βουνά, έγινε αρματολός κι αργότερα εισήλθε στον Αγώνα, όπου έθετε τη ζωή του σε συνεχή κίνδυνο. Μαζί του σε κάθε μάχη βρισκόταν η Μαριώ, μια εκχριστιανισμένη Τουρκάλα, την οποία είχε αιμαλωτίσει στο Ναύπλιο. Γρήγορα, η νεαρή κοπέλα έγινε η σκιά του. Τον φρόντιζε όταν ήταν άρρωστος, του μαγείρευε και τον βοηθούσε σε κάθε ανάγκη. Στις εκστρατείες, ντυνόταν με ανδρικά ρούχα και τη φώναζαν «Ζαφείρη». Όπως περιγράφει ο ιστοριοδίφης Γιάννης Βλαχογιάννης στην εφημερίδα «Εστία» το 1917, «ήταν στρογγυλοπρόσωπη, με μαύρα μάτια και μια κοτσίδα γύρω από το κόκκινο φέσι με τη γαλάζια φούντα. Ο Καραϊσκάκης, αρρωστιάρης και μακριά από τους δικούς του, είχε ανάγκη από τη φροντίδα μιας γυναίκας». Όταν η Γκόλφω δυσανασχέτησε για τη συνεχή παρουσία της Μαριώς, ο Καραϊσκάκης της απάντησε με το χαρακτηριστικό αθυρόστομο χιούμορ του: «Έγνοια σου, μωρή, μη μου χολιάζεις, έχω και για τα σένα!». Κολοκοτρώνης και Μαργαρίτα Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο αδάμαστος Γέρος του Μοριά,δεν καταγράφεται μόνο ως στρατηγικός νους και ηγέτης, αλλά και ως μια προσωπικότητα με έντονη ερωτική ζωή, η οποία ξεδιπλώνεται στις λιγότερο προβεβλημένες σελίδες της ιστορίας. Κατά τη φυλάκισή του στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία στην Ύδρα, τον φρόντιζε η πρώην μοναχή Μαργαρίτα. Μέσα σε αυτό το ιδιότυπο περιβάλλον εγκλεισμού, γεννήθηκε ο έρωτάς τους. Μετά την αποφυλάκισή του, ο Κολοκοτρώνης την πήρε μαζί του, ακόμη και κατά τη διάρκεια των εκστρατειών. Έναν χρόνο αργότερα, η Μαργαρίτα γέννησε το παιδί του, στο οποίο δόθηκε το όνομα Πάνος, ως φόρος τιμής στον γιο του Κολοκοτρώνη που είχε δολοφονηθεί κατά τον εμφύλιο του 1824. Παρά τα αυστηρά ήθη της εποχής, ο Κολοκοτρώνης δεν δίστασε να συμπεριλάβει το εξώγαμο παιδί στη διαθήκη του, γράφοντας: «αφήνω κι ένα μερίδιο στον υιό μου Παναγιωτάκην, τον οποίο απέκτησα με τη Μαργαρίτα, θυγατέρα του Αγγελή Βελισσάρη από τα Χαλικιάνικα». Ο Πάνος μεγάλωσε και έγινε αξιωματικός, υπασπιστής του βασιλιά Γεωργίου Α’ και διοικητής της Σχολής Ευελπίδων. Ο έρωτας στα χρόνια της Επανάστασης: Οι άγνωστες ερωτικές ιστορίες των ηρώων του 1821 2 Οι έρωτες της Μπουμπουλίνας Η Μπουμπουλίνα λέγεται πως είχε πολλές κατακτήσεις με Γάλλους πλοιάρχους αλλά κι ένα σύντομο ειδύλλιο με τον Κολοκοτρώνη. Τα κουτσομπολιά γύρω από αυτή τη σχέση ήταν έντονα και για να κοπάσουν οι φήμες, πάντρεψε την κόρη της Ελένη με τον γιο του Κολοκοτρώνη, Πάνο. Η Ελένη όμως, σχεδόν αμέσως, έκανε παράλληλο δεσμό με τον Θεόδωρο Γρίβα.Ένας άλλος έρωτας, όμως, θα κόστιζε τη ζωή της Μπουμπουλίνας. Ο γιος της ο Γιώργης είχε ερωτευθεί παράφορα τη Βγενή Κούτση, την οποία οι δικοί της ήθελαν να παντρέψουν με άλλον. Εκείνος την έκλεψε και την πήγε στο σπίτι της μητέρας του. Όταν έφτασαν τα αδέλφια της για να την πάρουν πίσω, η Μπουμπουλίνα στάθηκε στο πλευρό του γιου της και στον καυγά που ακολούθησε, δέχθηκε πυροβολισμό και σκοτώθηκε. «Πολεμιστής που θα μαγαριστεί, θα τον φάει το μαύρο φίδι» Η ζωή του Καπετάν Ζαχαριά, δασκάλου του Κολοκοτρώνη, ήταν γεμάτη πάθη που συχνά συγκρούονταν με τις σκληρές συνθήκες του πολέμου. Γνωστός για τη βιαιότητα που επέβαλε στα όρη του Μοριά, ο Ζαχαριάς Μπαρμπιτσιώτης δεν μπορούσε να αντισταθεί στη γοητεία των γυναικών. Η μεγαλύτερη ερωτική του περιπέτεια ήταν με την Ειρήνη Μουρτζίνου, την οποία ερωτεύτηκε με πάθος. Αυτός ο έρωτας, τελικά, θα του κόστιζε τη ζωή του. Ο Ζαχαριάς την έκλεψε και την πήρε μαζί του στα βουνά, αφήνοντας πίσω την ασφάλεια και την οικογενειακή τάξη, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει την επιθυμία της καρδιάς του. Το πάθος του όμως είχε συνέπειες. Ο πατέρας της Ειρήνης, αποφασισμένος να προστατεύσει την κόρη του, συνεννοήθηκε με τον κουμπάρο του τον Κουκέα, και όταν ο Ζαχαριάς εμφανίστηκε για να πάρει την αγαπημένη του, τον πυροβόλησε θανάσιμα. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει τη λαϊκή ρήση: «πολεμιστής που θα μαγαριστεί, θα τον φάει το μαύρο φίδι». Ένας σαιξπηρικός έρωτας στα χρόνια της Επανάστασης Η Μαντώ Μαυρογένους και ο Δημήτριος Υψηλάντης γνωρίστηκαν στην Τεργέστη, σε μια περίοδο όπου οι ελληνικές παροικίες της Ευρώπης λειτουργούσαν ως πυρήνες πολιτικής ζύμωσης πριν την Επανάσταση. Η νεαρή Μυκονιάτισσα, με σημαντική περιουσία και έντονη δράση υπέρ του Αγώνα, και ο Φαναριώτης αξιωματικός της Φιλικής Εταιρείας έγιναν γρήγορα ζευγάρι και αρραβωνιάστηκαν. Ο Υψηλάντης της έδωσε γραπτή υπόσχεση γάμου, την οποία θα εκπλήρωνε, σύμφωνα με το περιεχόμενό της, μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας. Μετά την έναρξη της Επανάστασης, οι δρόμοι τους συναντήθηκαν ξανά στον ελλαδικό χώρο και, ύστερα από την άλωση του Ναυπλίου το 1822, εγκαταστάθηκαν στην ίδια πόλη. Η Μαυρογένους είχε ήδη διαθέσει μεγάλο μέρος της περιουσίας της για τον εξοπλισμό πλοίων και τη συγκρότηση στρατιωτικών σωμάτων στις Κυκλάδες, ενώ στο Ναύπλιο κατοικούσε απέναντι από την οικία του Υψηλάντη. Η σχέση τους εξελίχθηκε εκεί, μέσα σε ένα περιβάλλον έντονων πολιτικών ανταγωνισμών και στρατιωτικών επιχειρήσεων. Όμως ο γαλλόφιλος Ιωάννης Κωλέττης, επιδιώκοντας να αποδυναμώσει την επιρροή του Υψηλάντη, διέδωσε φήμες ότι η Μαντώ είχε παράλληλη σχέση με τον Βρετανό φιλέλληνα Έντουαρντ Μπλάκιερ. Ο Υψηλάντης, προδομένος, διέλυσε τη σχέση. Η Μαντώ προσπάθησε να αποδείξει την αθωότητά της και φαίνεται πως υπήρξαν προσπάθειες επανασύνδεσης κι από τις δύο πλευρές, όμως το γυαλί είχε ήδη ραγίσει. Κατά τη Γ’ Εθνοσυνέλευση, η Μαντώ Μαυρογένους ζήτησε να διαβαστεί η αναφορά της μαζί με τη γραπτή υπόσχεση γάμου, αλλά το προεδρείο την αντιμετώπισε απαξιωτικά και το κείμενο δεν διαβάστηκε ποτέ. Ο Δημήτριος Υψηλάντης πέθανε το 1832. Η Μαυρογένους παρέστη στην κηδεία του και έζησε τα τελευταία της χρόνια μακριά από το Ναύπλιο, μέχρι τον θάνατό της το 1848 στην Πάρο. Η αρπαγή της Ωραίας Ελένης της Τζιάς Ο σλαβικής καταγωγής φιλέλληνας Βάσος Μαυροβουνιώτης, από τους πιο δραστήριους οπλαρχηγούς της Επανάστασης, γνώρισε το 1826 στην Κέα την Ελένη —ή Λέγκω— Ιωαννίτη, κόρη εύπορης εμπορικής οικογένειας με καταγωγή από την Ήπειρο. Εκείνη ήταν μόλις δεκαέξι ετών, μορφωμένη, με γνώσεις μουσικής και έντονη παρουσία στους κύκλους του νησιού. Είχε ήδη παντρευτεί τον προεστό Μιχαήλ Πάγκαλο, σημαντικό τοπικό παράγοντα μεγαλύτερης ηλικίας, και ήταν έγκυος στο παιδί του. Η γνωριμία με τον Μαυροβουνιώτη υπήρξε καθοριστική: την ερωτεύτηκε και, με τη συναίνεσή της, την απήγαγε, μεταφέροντάς τη στην Άνδρο, στον πύργο του Δημήτριου Γιαννούλη στον Αμμόλοχο, όπου την εγκατέστησε υπό φύλαξη για μήνες. Λίγο αργότερα, ο Πάγκαλος πέθανε βαριά άρρωστος, χωρίς να γνωρίσει την κόρη του, και μετά την επιστροφή του Μαυροβουνιώτη από εκστρατεία στον Λίβανο, το ζευγάρι παντρεύτηκε στο μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής στο Γαύριο. Η Ελένη ακολούθησε τον Μαυροβουνιώτη στις εκστρατείες, αναλαμβάνοντας τον ρόλο της νοσοκόμας στα πεδία των μαχών, αλλά και της γραμματέος του, αξιοποιώντας τη μόρφωσή της. Η παρουσία της καταγράφεται σε επιχειρήσεις στην Εύβοια και σε άλλα μέτωπα, ενώ αναφέρεται και ως από τις πρώτες γυναίκες που συνδέθηκαν ενεργά με την υγειονομική υποστήριξη του Αγώνα. Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, εγκαταστάθηκαν αρχικά στη Σαλαμίνα και στη συνέχεια στην Αθήνα, όπου ο Μαυροβουνιώτης εντάχθηκε στη στρατιωτική ιεραρχία του νέου καθεστώτος. Μαζί απέκτησαν τέσσερις γιους, τον Αλέξανδρο, τον Κωνσταντίνο, τον Γεώργιο και τον Τιμολέοντα. Η ρήξη ήρθε το 1839. Οι διαφορές στον χαρακτήρα και τον τρόπο ζωής τους —εκείνη εγγράμματη, με φιλελεύθερες ιδέες και έντονη κοινωνική δραστηριότητα στην Αθήνα, εκείνος στρατιωτικός με μακρές απουσίες λόγω της θέσης του στην Οροφυλακή στη Στυλίδα— οδήγησαν σε απομάκρυνση. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Ελένη ξέκινησε σχέση με άλλον άνδρα, κάτι που παραδέχτηκε σε γράμμα στον Μαυροβουνιώτη, βάζοντας τέλος στο γάμο τους. Ένας Καζανόβας κληρικός Ο Γρηγόριος Δικαίος, γνωστός ως Παπαφλέσσας, έδειξε από νωρίς έναν χαρακτήρα ορμητικό και απείθαρχο. Στα νιάτα του σύναψε ερωτικές σχέσεις με τη γυναίκα ενός Τούρκου αγά και αναγκάστηκε να γίνει μοναχός για να σωθεί. Πριν φύγει, φέρεται να δήλωσε πως θα επιστρέψει «ή δεσπότης ή πασάς». Στην Κωνσταντινούπολη αναδείχθηκε σε αρχιμανδρίτη και ήρθε σε επαφή με τη Φιλική Εταιρεία, όμως η καθημερινότητά του απείχε πολύ από το πρότυπο του κληρικού. Ήταν συνεχώς μπλεγμένος σε γυναικοδουλειές, συμμετείχε σε γλέντια και ξόδευε χρήματα της Εταιρείας σε μια έντονη νυχτερινή ζωή. Οι οθωμανικές αρχές τον συνέλαβαν επανειλημμένα για «άτοπον και ανοίκειον διαγωγήν», ενώ το όνομά του συνδεόταν με σκάνδαλα στη συνοικία όπου διέμενε. Αργότερα, έπεσε ηρωικά στο Μανιάκι, έχοντας γευτεί τις ηδονές της ζωής που τον γοήτευαν. Η παρολίγον κουμπαριά με τον Τζορτζ Ουάσινγκτον Κάτω από τη λάμψη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821, ξεχωρίζει η φιγούρα του νεαρού Αμερικανού αξιωματικού Ουίλιαμ Ουάσιγκτον, ανιψιού του πρώτου προέδρου των ΗΠΑ, Τζορτζ Ουάσιγκτον. Κατά την παραμονή του στην Ελλάδα, ο Ουάσιγκτον ερωτεύτηκε την δεκαεξάχρονη Βασιλική, κόρη του οπλαρχηγού των Σουλιωτών Μάρκου Μπότσαρη, ο οποίος είχε πεθάνει το 1823, σε ηλικία μόλις 33 ετών. Η ομορφιά και η χάρη της Βασιλικής μάγεψαν τον νεαρό φιλέλληνα, ο οποίος ζήτησε να την παντρευτεί· η πρότασή του όμως απορρίφθηκε κατηγορηματικά από τη μητέρα της και τη θεία της, που επέμεναν να συμβουλευτούν και έναν άνδρα συγγενή. Έτσι, απευθύνθηκαν στον καπετάν Κώστα Μπότσαρη, αδελφό του Μάρκου, αποστέλλοντας γράμμα το οποίο διασώζεται: «... εις τις µέρες ταύτας του θρήνου µας και κοπετού µας κατακλησµένες, µας ήλθεν εδώ προς χαιρετισµόν κάποιος Βάσικτος αµερικάνος, ο οποίος είναι γνωστός σας και ο ίδιος κοµιστής της παρούσης µας, αυτός λέγω µας επερίσευσε την λύπη µας ζητώντας µας την Βασιλική διά γυναίκαν του νόµιµην». Ο Κώστας Μπότσαρης, μόλις επέστρεψε στο Ναύπλιο από μια αποτυχημένη εκστρατεία στην Αττική, απάντησε αρνητικά, κλείνοντας έτσι τον δρόμο στον νεαρό φιλέλληνα. Τρεις μήνες αργότερα, στις 16 Ιουλίου 1827, ο Ουίλιαμ Ουάσιγκτον έπεσε στη μάχη, χτυπημένος από σφαίρα, και άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία μόλις 30 ετών, αφήνοντας πίσω του την ατελέσφορη ερωτική του ιστορία και τη μνήμη της γενναιότητάς του.

ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ

"Εάλω η Πόλις" γιατί ΕΠΡΟΔΟΘΗ...(29 Μαΐου 1453) - Του Στρατηγού Φρ. Φράγκου (βίντεο) Του Επίτιμου Αρχηγού ΓΕΣ & πρώην ΥΕΘΑ Στρατηγού Φρ. Φράγκου Πεντακόσια εβδομήντα τρία χρόνια πέρασαν μέχρι σήμερα από την αποφράδα εκείνη ημέρα της 29ης Μαΐου 1453. Από τότε που ακούστηκε η κραυγή "Εάλω η Πόλις" και η Βασιλεύουσα, η Πόλη των Αγίων, των Αυτοκρατόρων και των θρύλων, πέρασε στην κατοχή του Οθωμανού δυνάστη. Έτσι άρχισε η Τουρκοκρατία. Το Γένος μας απεβίωσε προσωρινά, αλλά η Κωνσταντινούπολις και η Αγιά Σοφιά συνεχίζουν να παραμένουν σε ξένα χέρια. Δείτε την ομιλία του Στρατηγού Φράγκου με θέμα "Η Άλωση της Βασιλεύουσας και οι Κρυπτοχριστιανοί" που διεξήχθη στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών στην Αθήνα και διοργάνωσε ο Σύλλογος Κωνσταντινοπολιτών: Έτσι το Βυζάντιο, η κιβωτός του πνευματικού πλούτου της Αρχαίας Ελλάδας και της Χριστιανικής διδασκαλίας, έπεσε. Δίκαια λοιπόν, ο Βυζαντινολόγος Στήβεν Ράνσιμαν αποκάλεσε την πτώση της Κωνσταντινούπολης, ως αίσχος των Λατίνων, γιατί όταν σε λίγο η οθωμανική πλημμυρίδα θα χτυπήσει τις πύλες της Ευρώπης, τότε πλέον οι Δυτικοί θα συνειδητοποιήσουν την ενοχή τους ή τη συμμετοχή τους καλύτερα σ’ αυτό το ιστορικό ανοσιούργημα, σ’ αυτή την τρομερή καταστροφή. Τότε επιτέλους θα ακούσουν οι Δυτικοί το θλιβερό απόηχο αυτής της μεγάλης συμφοράς. Πρέπει να θυμόμαστε την Άλωση για να αποτίουμε ένα διαρκή και μεγάλο φόρο τιμής στο Βυζαντινό κράτος, την Ρωμανία όπως την αναφέρουν τα κείμενα της εποχής, το εκχριστιανισθέν Ρωμαϊκό κράτος του Ελληνικού Έθνους, όπως το χαρακτηρίζει ο νεότερος βυζαντινολόγος ο Διονύσιος Ζακυνθηνός. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία με πρωτεύουσα τηνΚωνσταντινούπολη, η Νέα Ρώμη άντεξε επί 11 αιώνες. Μετά την Άλωση όμως από τους Σταυροφόρους το 1204 η εδαφική της έκταση και το σφρίγος της περιορίσθηκαν σημαντικά. Παρέμεινε όμως καθ' όλη τη διάρκεια του βίου της το κράτος στο οποίο πραγματοποιήθηκε η επιτυχημένη και δημιουργική συνάντηση Χριστιανισμού και Ελληνισμού. Σταμάτης Σπανουδάκης Εάλω η Πόλη " Θά 'ρθεις σαν αστραπή " Η Ελληνορθόδοξη παράδοση υπήρξε το αποτέλεσμα αυτής της συνάντησης και το Βυζάντιο τη διέδωσε με ειρηνικό τρόπο στους γειτονικούς λαούς του. Αυτή την ιεραποστολική δράση των Βυζαντινών προγόνων μας καταδεικνύουν και μαρτυρούν οι πολιτισμοί των σημερινών λαών της Ανατολικής Ευρώπης. Ο Ρώσος Πατριάρχης Αλέξιος παραδέχθηκε, όταν βρέθηκε το1992 στην Αθήνα, ότι η Ρωσία είναι πνευματικό τέκνο του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού του Βυζαντίου. Ο Ρουμάνος Ιστορικός και πολιτικός του 20ου αιώνα Νικολάϊ Γιόργκα χαρακτήρισε τηνΜολδοβλαχία μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, ως "το Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο". Και το κυριλλικό ελληνογενές αλφάβητο που χρησιμοποιούν οι σλαβικοί λαοί αποτελεί έμπρακτη επιβεβαίωση της ακτινοβολίας του Βυζαντινού πολιτισμού. Από αυτό λοιπόν τον πολιτισμό πρέπει να διδασκόμαστε εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες. Πρέπει να θυμόμαστε την Άλωση, διότι μέσα από τις διηγήσεις των ιστορικών της εποχής ξετυλίγεται η Ελληνική Διάρκεια και η διαχρονική πορεία των αξιών του οικουμενικού Ελληνισμού. Η συγκλονιστική ομιλία του o Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος πό την τελική επίθεση των Οθωμανών στις 28 Μαΐου 1453 στο λόγο που εκφώνησε στην Αγία Σοφία μεταξύ άλλων ανέφερε: “Διὰ τοῦτο λέγω καὶ παρακαλῶ ὑμᾶς ἴνα στῆτε ἀνδρείως καὶ μετὰ γενναίας ψυχῆς, ὡς πάντοτε ἕως τοῦ νῦν ἐποιήσατε, κατὰ τῶν ἐχθρῶν της πίστεως ἠμῶν. Παραδίδωμι δὲ ὑμὶν τὴν ἐκλαμπροτάτην καὶ περίφημον ταύτην πόλιν καὶ πατρίδα ἠμῶν καὶ βασιλεύουσαν τῶν πόλεων. Καλῶς οὒν οἴδατε, ἀδελφοί, ὅτι διὰ τέσσερα τινὰ ὀφείλεται κοινῶε ἐσμεν πάντες ἴνα προτιμήσωμεν ἀποθανεὶν μᾶλλον ἢ ζῆν, πρώτον μὲν ὑπὲρ τῆς πίστεως ἠμῶν καὶ εὐσεβείας, δεύτερον δὲ ὑπὲρ πατρίδος, τρίτον ὑπὲρ τοῦ βασιλέως ὡς Χριστοῦ Κυρίου, καὶ τέταρτον ὑπὲρ συγγενῶν καὶ φίλων. Λοιπόν, ἀδελφοί, ἐὰν χρεῶσται ἐσμεν ὑπὲρ ἑνὸς ἐκ τῶν τεσσάρων ἀγωνίζεσθαι ἕως θανάτου πολλῶ μᾶλλον ὑπὲρ πάντων ἠμεῖς, ὡς βλέπετε προφανῶς, καὶ ἐκ πάντων μέλλομεν ζημιωθῆναι.” Δηλαδη αγωνιζόμαστε: για την Πίστη, για την Πατρίδα, για τους συγγενείς μας. Προσθέτει και τον βασιλέα, διότι εκείνο ήταν το πολίτευμα της εποχής. Όμως το τρίπτυχο Πίστη, Πατρίδα, συγγενείς, που αναφέρει ο τελευταίος Αυτοκράτορας, μας συνδέει με τον όρκο των αρχαίων Αθηναίων εφήβων και με τον παιάνα των Σαλαμινομάχων, το "Ίτε παίδες Ελλήνων" και φθάνει αυτή η Ελληνική Διάρκεια μέχρι την προκήρυξη του Αλεξάνδρου Υψηλάντη, που έγραφε τον Φεβρουάριο του 1821 "Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος", και μέχρι τα λόγια του Κολοκοτρώνη προς τους μαθητές του πρώτου Γυμνασίου της Ελεύθερης πλέον Αθήνας: "Όταν πιάσαμε τ' άρματα είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως και ύστερα υπέρ Πατρίδος" . Αυτές είναι οι διαχρονικές αξίες του Ελληνισμού. Αυτός ο ηθικός δεσμός ενώνει τονΠαλαιολόγο με τους Σαλαμινομάχους και με τον Κολοκοτρώνη και με το 1940. Μαχόμεθα για την Πίστη, την Πατρίδα, την Οικογένεια όσο κι αν κάποιοι μας χαρακτηρίζουν ....αναχρονιστικούς. Τιμώντας την μνήμη των προδρόμων και των μαρτύρων της Ελληνικής Διάρκειας εμείς γι' αυτά θα συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε! Θυμόμαστε τα γεγονότα της εποχής πριν και γύρω από την άλωση, διότι μας διδάσκουν την πολύτιμη συμβολή της Ορθόδοξης εκκλησίας μας στην επιβίωση του Γένους μας. Λίγο πριν από την άλωση, η αυτοκρατορική εξουσία πίστεψε μάταια, ότι αν υπογράψουμε την υποταγή της Ορθοδοξίας στον Πάπα, θα έχουμε τη μεγάλη βοήθεια από τη Δύση κατά των Οθωμανών. Μεταξύ 1438 και 1439 στη Φερράρα και στη Φλωρεντία, διότι παρά την υπογραφή της ψευτοένωσης τα καράβια του Πάπα δεν φάνηκαν ποτέ στην μαχόμενη Βασιλεύουσα. Ο Βρετανός ιστορικός Στήβεν Ράνσιμαν στο περισπούδαστο έργο του "Η Μεγάλη εκκλησία εν Αιχμαλωσία" δικαιώνει εν μέρει τους ανθενωτικούς λέγοντας ότι διέσωσαν την ενότητα της εκκλησίας και μονάχα έτσι επιβίωσε ο Ελληνισμός. Και στο άλλο σπουδαίο έργο του, την "Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως" διαψεύδει όλους τους επικριτές της εκκλησίας και του μοναχισμού τονίζοντας ότι στα θαλάσσια τείχη της Βασιλεύουσας έναν από τους πύργους τον υπεράσπιζαν Έλληνες μοναχοί. Θυμόμαστε την Άλωση, διότι η ιστορία μας διδάσκει ότι όταν οι λίγοι αποφασίσουν να αντισταθούν κατά των πολλών, μπορεί να ηττηθούν πρόσκαιρα, αλλά τελικά σε βάθος χρόνου κερδίζουν. Η αντίσταση στα τείχη της Βασιλεύουσας των 5.000 χιλιάδων Ελλήνων και των 2.000 ξένων συμμάχων τους, έμεινε στις ψυχές των υποδούλων ως τίτλος τιμής και δέσμευση για νέους αγώνες. Η θυσία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στη πύλη του Ρωμανού έθεσε τις βάσεις για τον αγώνα του 1821. Τα πολλά κινήματα των υπόδουλων ενάντια στον Οθωμανό δυνάστη, τράφηκαν από τους θρύλους τουΜαρμαρωμένου Βασιλιά και της Κόκκινης Μηλιάς. Εάν οι αγωνιστές της Κωνσταντινούπολης είχαν παραδοθεί την 29η Μαΐου 1453, δεν θα υπήρχε ούτε αντίσταση στον κατακτητή, ούτε εθνεγερσία. Η συνθηκολόγηση θα ήταν μια ανεξίτηλη ντροπή. Ενώ η ηρωϊκή άμυνα γέννησε την υπομονή, την ελπίδα, την προσδοκία. Αυτή την ελπίδα εκφράζει και ο Ποντιακός θρήνος λέγοντας: "...Η Ρωμανία πέρασεν, Η Ρωμανία πόρθεν, Η Ρωμανία κι αν πέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο..." Άλλωστε και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έλεγε πολλές φορές προς τους ξένους συνομιλητές του: "Ο βασιλεύς μας συνθήκην δεν έκαμε, η φρουρά του πολεμά ακόμη και στο φρούριό του αντιστέκονται". Και εξηγούσε ότι αναφερόταν στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, στους κλεφτες αρματωλούς, στο Σούλι και στη Μάνη. Οι πεσόντες κατά την άλωση μας δώρισαν το δικαίωμα στην Μεγάλη ιδέα. Και χωρίς Μεγάλες ιδέες τα έθνη δεν πάνε μπροστά. Η αντίσταση των τελευταίων μαχητών της Κωνσταντινούπολης και η απάντησή τους στον Μωάμεθ τον Πορθητή εμπνέει πάντοτε το ΟΧΙ του Ελληνισμού. Εμπνέει το έπος του 1940κατά του Μουσσολίνι, το έπος του 1941 κατά του Χίτλερ. Και σήμερα όμως οφείλουμε να συνεχίζουμε και να αντιστεκόμαστε με κάθε τρόπο. Οι σημερινές αλώσεις είναι μικρές και καθημερινές. Άρα ύπουλες μεν, αλλά και εξίσου επικίνδυνες. Η υπονόμευση της γλώσσας μας, η άγνοια της ιστορίας μας, η ξενομανία, οι συκοφαντίες κατά της Παράδοσής μας, οι κατά καιρούς υποχωρήσεις απέναντι σε Τούρκους, Σκοπιανούς και πολλούς άλλους, όλα αυτά και πολλά άλλα αποτελούν μικρές αλώσεις που απαιτούν γνώση, αντίσταση και μαχητικότητα. Δεν αρνούμαστε την επικοινωνία και τη συνεργασία με άλλους λαούς και πολιτισμούς. Ο Ελληνισμός ποτέ δε κλείστηκε στο καβούκι του. Θα αρνηθούμε όμως την αφομοίωση, την αλλοτρίωση, τις γκρίζες ζώνες και θα υποστηρίξουμε τα κεκτημένα μας δίκαια, τα εδάφη μας, τα πελάγη μας, την ταυτότητά μας. Θα αγωνισθούμε με όπλα πρώτιστα πνευματικά και ηθικά. Και θα διδασκόμαστε από την Παράδοση και το βίωμα της εκκλησίας μας. Η Άλωση και οι μετέπειτα εξελίξεις μας διδάσκουν ότι τελικά επιβιώσαμε μέχρι σήμερα χάρις στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Διότι η Ορθόδοξη Παράδοση είναι Σταυροαναστάσιμη. Μας θυμίζει ότι μετά από την κάθε Σταύρωση του Γένους ακολουθεί η Ανάσταση. Αρκεί να το πιστέψουμε! Η πτώση της Κωνσταντινουπόλεως παρέμεινε μέσα στον θρύλο και τις παραδόσεις του Ελληνισμού και μάλιστα η 29η Μαΐου θεωρείται αποφράδα ημέρα. Πρόκειται για ένα από τα τραγικότερα γεγονότα της ιστορίας μας. Η 29η Μαΐου κατά την άποψή μου, μπορεί να ορισθεί ως μεταίχμιο μεταξύ της ένδοξης Ρωμηοσύνης και της πονεμένης Ρωμηοσύνης. Γιατί η Ρωμηοσύνη έζησε και μετά την πτώση της Ρωμανίας, αλλά με διαφορετική μορφή. Το γεγονός είναι ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δημιούργησε έναν πολιτισμό, ο οποίος μεγαλούργησε, ιδιαίτερα όσο η Αυτοκρατορία αυτή οδηγείτο προς το τέλος της ή καλύτερα την τελείωσή της, και αυτός ο πολιτισμός παρέμεινε και μετά την πτώση της μέχρι και σήμερα. Ιστορικά λοιπόν, την 21η Μαΐου 1453, εορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ο Μωάμεθ έστειλε στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο πρέσβεις με την πρόταση να του παραδώσει την Πόλη με αντάλλαγμα την ελευθερία και την περιουσία του ίδιου και των αρχόντων του. Ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος απέρριψε αμέσως την πρόταση του Μωάμεθ και του απάντησε με ένα ηρωϊκό όχι, που περιγράφεται στην παρακάτω απάντηση: “Το δε την Πόλιν σοι δούναι ούτ’ εμόν έστι ούτ’ άλλου των κατοικούντων εν αυτή, κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών”. Τελικά η Πόλις έπεσε. Πως έπεσε όμως; Έπεσε σαν θρυλλική ηρωΐδα, πολεμώντας ηρωϊκά μέχρι το τέλος. Συνεχίζουμε όμως να πονάμε και θα πονάμε πάντοτε για τη μαύρη Τρίτη που όλοι οι Έλληνες, συνεχίζουν να θεωρούν «αποφράδα ημέρα» και οι ψυχές μας θα συνεχίσουν να σκιρτούν, το θάρρος μας θα συνεχίσει να δυναμώνει όταν μιλάμε για τον τελευταίο αυτοκράτορα, που όρθιος, ατρόμητος και εγκαταλελειμμένος απ’ όλους απέκρουε τους άπιστους, μέχρι που ο αριθμός τους τον συνέθλιψε με αποτέλεσμα να πέσει έχοντας για σάβανό του τη δόξα της αυτοκρατορίας του. Αξίζει να σημειωθεί ο ηρωισμός των 170 Σφακιανών του Μανούσου Καλλικράτη αρχηγού σώματος εθελοντών που το Μάρτη του 1453 ξεκίνησε να βοηθήσει στην άμυνα της Πόλης και πολεμουσαν ασυγκρατητοι μονοι αυτοι ακομη και όταν «Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ» Όπως την περιγράφει στο Χρονικό του ο Γεώργιος Φραντζής:: «…καὶ ἐγκρατεῖς πάντων ἐγένοντο, ἄνευ δὲ τῶν πύργων τῶν λεγομένων Βασιλείου, Λέοντος καὶ Ἀλεξίου, ἐν οἶς ἑστήκεισαν οἱ ναύται ἐκεῖνοι οἱ ἐκ τῆς Κρήτης. Αὐτοὶ γὰρ γενναίως ἐμάχοντο μέχρι καὶ τῆς ἕκτης καὶ ἑβδόμης ὥρας καὶ πολλοὺς Τούρκους ἐθανάτωσαν καὶ τοσοῦτον πλῆθος βλέποντες καὶ τὴν πόλιν δεδουλομένη πᾶσαν, αὐτοὶ οὐκ ἤθελον δουλωθῆναι, ἀλλὰ μᾶλλον ἔλεγον ἀποθανεῖν κρεῖττον ἢ ζῆν. Τοῦρκος δέ τις τῷ ἀμηρᾷ ἀναφορὰν ποιὴσας περὶ τῆς τούτων ἀνδρείας, προσέταξεν ἵνα κατέλθωσιν μετὰ συνηβάσεως καὶ ὦσιν ἐλεύθεροι αὐτοί τε καὶ ἡ ναῦς αὐτῶν καὶ πᾶσα ἀποσκευή, ἥν εἶχον. Καὶ οὕτως γενόμενον, πάλιν μόλις ἐκ τοῦ πύργου τούτους ἔπεισαν ἀπελθεῖν.» Η Πόλις όμως εάλω! Αλλοίμονο όμως αν την αφήσουμε να αλωθεί και μέσα στην ψυχή μας! Δεν πρέπει να αφήσουμε να σβήσει στην ψυχή των νεότερων Ελλήνων η ανάμνηση της Βασιλίδος του Ελληνισμού, της Βασιλίδος των πόλεων. Τίποτε δεν χάνεται οριστικά, παρά μόνο εάν δεν υπάρχουν άνθρωποι για να το θυμούνται. Ζούμε σε καιρούς που η επιχειρούμενη να επιβληθεί συλλογική αφασία θέλει να αφυδατώσει τον Έλληνα από τους ζωτικούς χυμούς της εθνικής συγκίνησης και της υπερηφάνειας. Γιατί και η Άλωση της πόλης έχει στοιχεία που μπορούν να κάνουν τον Έλληνα υπερήφανο! Από την Άλωση της Πόλης που σήμανε και την τυπική κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, άρχισε η μεγάλη προετοιμασία για την ανάκτηση του «Ποθούμενου», δηλαδή της ελευθερίας. Αυτό άλλωστε υποδηλώνουν οι θρύλοι που ακολούθησαν την 29η Μαΐου 1453 και οι οποίοι φθάνουν ως τους καιρούς μας. Το Γένος αρνείτο πεισματικά να υποταχθεί. Αυτήν την πείσμονα άρνηση υπενθύμισε ο Κολοκοτρώνης σ’ έναν από τους λόγους του: «Το Γένος ποτέ δεν υποτάχθηκε στο Σουλτάνο! Είχε πάντα το Βασιλιά του, το στρατό του, το κάστρο του. Βασιλιάς του ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, στρατός του οι Αρματωλοί και κλέφτες, κάστρα του η Μάνη και το Σούλι». Ας αναλογιστούμε τι είχαμε, τι χάσαμε και τι κινδυνεύουμε να χάσουμε αν μείνουμε τούτες τις κρίσιμες ώρες που διέρχεται η πατρίδα μας στο λήθαργο της εθνικής μας ανευθυνότητας. Είναι η ώρα της εθνικής ομοψυχίας και των μεγάλων αποφάσεων, εάν θέλουμε εμείς και τα παιδιά μας να επιζήσουν στον κόσμο μας με ελληνική ταυτότητα! Η 29η Μαΐου 1453 ως ημέρα Μνήμης μας το επιβάλλει. Να μην είναι μόνο ημέρα μνήμης αλλά και ημέρα περισυλλογής και φρονηματισμού. Κωνσταντίνου - Πόλις. Ένας ακατάλυτος βωμός αθανασίας! Το άχραντο προσκυνητάρι του Έθνους μας! Εδώ, οι ψίθυροι των αιώνων με το κρυφομίλημα των ηρωϊκών τελευταίων υπερασπιστών της, φτάνουν σαν αιώνια υπόμνηση χρέους ώσπου νάρθει η πολυπόθητη ημέρα που θα αναστηθεί ο «μαρμαρωμένος βασιλιάς»! Και μαζί του τα όνειρα του έθνους μας! Δεν είναι ουτοπία! Είναι «μοιρολατρική πίστη»! Αξίζει να αναφέρουμε την αφιέρωση της Πόλης κατά το χρόνο των εγκαινίων της, όπως την ανέγραψε ο Μέγας Κωνσταντίνος το 330 μ.Χ. στην ιδρυτική στήλη της πόλης: «Σοι Χριστέ, κόσμου Βασιλεύς και δεσπότης, σοι προστίθημι την δε την δούλην πόλιν και σκήπτρα τήσδε και το παν Ρώμης κράτος φύλαττε ταύτην, σώζε δ’ εκ πάσης βλάβης». Ο ιστορικός της Άλωσης, Κωνσταντίνος Δούκας, για τη στιγμή του θανάτου του ηρωϊκού αυτοκράτορα γράφει: «ο βασιλεύς, ιστάμενος βαστάζων σπάθην και ασπίδα, είπε λόγον λύπης άξιον – “ουκ έστι τις των Χριστιανών τού λαβείν την κεφαλήν μου απ’ εμού;” - ην γαρ μονώτατος απολειφθείς. Τότε εις των Τούρκων, δους αυτώ κατά πρόσωπον και πλήξας, και αυτός τω Τούρκω ετέραν εχαρίσατο· των όπισθεν δ’ έτερος καιρίαν δους πληγήν, έπεσε κατά γης· ου γαρ ήδεισαν ότι ο βασιλεύς εστιν, αλλ’ ως κοινόν στρατιώτην τούτον θανατώσαντες αφήκαν». Άλλος ένας αυτόπτης μάρτυρας της Άλωσης, ο ιστορικός Γεώργιος Φραντζής, που είδε από κοντά τις φρικιαστικές στιγμές, γράφει: «Τις διηγήσεται τους τε κλαυθμούς και θρήνους; ει και εκ ξύλου άνθρωπος ή και εκ πέτρας ην, ουκ ηδύνατο μη θρηνήσαι!». «Ω, φρίξον ήλιε! Ω, στέναξον γη! Εάλω η Πόλις...!» Ας μην αφήσουμε λοιπόν τον πειρασμό της λήθης να ενσκήψει πάνω μας και να κυριεύσει την ψυχή μας! Τα τελευταία χρόνια αυτός ο πειρασμός κυριολεκτικώς έχει μολύνει την μνήμη μας! Οι ψυχές των ηρώων του Βυζαντίου, της Μ. Ασίας και της Κύπρου μας εγκαλούν! Οι βίαιοι απάνθρωποι διωγμοί των Ελλήνων αυτών των περιοχών σε όλη την διάρκεια του 20ού αιώνα άφησε ολάνοιχτες και αιμορραγούσες πληγές! Ξεχάσαμε την νύχτα της 5ης προς την 6η Σεπτεμβρίου 1955 που οι Τούρκοι πέτυχαν ότι δεν κατάφεραν τα στίφη του Πορθητή, δηλαδή τον αφελληνισμό της Κωνσταντινούπολης; Γιατί εκείνη η νύχτα σήμανε η οριστική Άλωση της Πόλης. Οι Τούρκοι επέτυχαν μέσα σε μια νύχτα ό,τι δεν πέτυχαν σε πέντε αιώνες κατοχής της! Ξεχάσαμε τα γεγονότα της Κύπρου το 1974; Ξεχάσαμε λοιπόν την ιστορία μας για χάρη σκοπιμοτήτων που βλάπτουν τα εθνικά μας συμφέροντα ενώ ο αιώνιος εχθρός μας ούτε μια συγγνώμη δεν καταδέχθηκε να ζητήσει από τα θύματά του! Αυτός που με το βάρβαρο παρελθόν του επιζητά το Ευρωπαϊκό του Μέλλον! Ο Ελληνισμός δεν θα ζήσει αν μείνει χωρίς οράματα, μνήμες και ελπίδα. Μόνο αν μείνει άπαρτο το κάστρο της μνήμης που το συντήρησαν και το συντηρούν οι θρύλοι και μαζί τους οι ενσαρκωτές της εθνικής μας ιδέας, το Γένος θα επιβιώσει και θα δοξαστεί. Οι κάθε λογής υποτελείς, οι συμβιβασμοί και οι ειρηνολογίες, δεν συμβαδίζουν ούτε με τον εθνικό πατριωτισμό, ούτε με το συμφέρον του ελληνισμού! Πολλοί λένε ότι είναι ουτοπία να θρέφεται η ψυχή με όνειρα ανεκπλήρωτα, είναι ουτοπία να βλέπουμε προς την Ανατολή και να ονειρευόμαστε την Αγιά Σοφιά απαστράπτουσα και λαμπροφορεμένη να λειτουργείται και πάλι ν’ αντηχεί στους θόλους της «το Χριστός Ανέστη»! Λένε ότι είναι ουτοπία να αναζητά κανείς στα χαλάσματα του Βυζαντινού τείχους, κοντά στην Πύλη του Ρωμανού, τον Παλαιολόγο ζωντανό και υπερήφανο! Λένε ότι είναι ουτοπία να ονειρεύεται κανείς, μα όποιος δεν ονειρεύεται παύει να ζει και προσαρμόζεται σε μια ζοφερή και ακίνητη πραγματικότητα, δέσμια σκοπιμοτήτων και συμφερόντων! Εμείς όμως, οι Έλληνες, μεγαλουργήσαμε στο χρόνο, πέρα από τα μεγάλα μας λάθη, το κάναμε γιατί ονειρευόμασταν έστω και αν ξέραμε ότι είναι ουτοπία! Λαοί χωρίς όνειρα και μνήμη είναι λαοί νεκροί! Ας αφήσουμε αυτούς τους λαούς να ζούνε με τις υλιστικές τους αξίες και ας μην τους ακολουθήσουμε στην παραζάλη των συμφερόντων. Το τέλος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος μετά τον τραυματισμό του Ιουστινιάνη , έδινε ήδη σαν απλός στρατιώτης στη πύλη του Αγίου Ρωμανού ένα απελπισμένο αγώνα τιμής. Είχε έρθει πλέον η στιγμή να λειτουργήσει σαν Σπαρτιάτης στις Θερμοπύλες, κάτι που ταίριαζε στην ιδιοσυγκρασία του και το παραστατικό του. Άλλωστε ήξερε ότι το μόνο που απέμενε πλέον σε εκείνον και τους πιστούς συμπολεμιστές του ήταν η τιμή τους. Έτσι μαζί με τους Θεόφιλο Παλαιολόγο, Ιωάννη Δαλμάτη, Φραγκίσκο του Τολέδο, Δημήτριο Κατακουζηνό και μερικές ακόμη δεκάδες πιστούς `` Καβαλάριους `` προσπαθεί με αφάνταστη γενναιότητα να κρατήσει την άμυνα. Όμως παρά τις προσπάθειες τους ο όγκος των εχθρικών δυνάμεων σαν ορμητικός χείμαρρος παρασύρει πλέον τα πάντα, ο αυτοκράτορας τότε πετάει τα βασιλικά ενδύματα και ξεχύνεται ενάντια στα χιλιάδες εχθρικά φουσάτα που ήδη αλαλάζουν από ενθουσιασμό και με το σπαθί στο χέρι πετσοκόβει όποιον βρίσκει μπροστά του. Αλλά η αριθμητική υπεροχή του εχθρού είναι τρομακτική με τους συντρόφους του να χάνονται ο ένας μετά τον άλλο και τον ίδιο να φωνάζει ότι "η πόλη χάνεται και εγώ ακόμη ζω ;" Γιατί από την αρχή της μάχης το δίλημμα για εκείνον ήταν ένα, "η θα νικήσω ή θα πεθάνω" και αφού πλέον δεν μπορούσε να νικήσει, δεν σκεφτόταν παρά τον θάνατο , αλλά ένα θάνατο έντιμο που θα βοήθαγε να κρατηθεί και το φρόνημα του υπόδουλου πλέον λαού του. Ορισμένοι δυτικοί ιστοριογράφοι είπαν ότι αφού είχε κτυπήσει αρκετούς γενίτσαρους, κάποιος από αυτούς του δίνει ένα χτύπημα με το σπαθί στο κεφάλι , τα αίματα του μπερδεύονται με αυτά των εχθρών του, δεν βλέπει πλέον τίποτε αλλά παρόλα αυτά συνεχίζει και μάχεται, τότε όμως ένας δεύτερος γενίτσαρος του δίνει το καθοριστικό χτύπημα και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος πέφτει και μαζί με αυτόν η λατρεμένη του πόλη που αλλάζει σελίδα … Ας κρατήσουμε άσβεστη τη μνήμη του Παλαιολόγου και κείνα τα υπέροχα λόγια το προς τον Πορθητή: «Το δε την πόλιν σοι δούναι, ούτ’ εμόν εστίν ουτ’ άλλου των κατοικούντων εν αυτή. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών»! Γι’ αυτό σύσσωμος ο ελληνικός λαός πρέπει: • Να αντιταχθεί στον αφανισμό. • Να ζητήσει να επιστραφούν τα κτήματα και οι περιουσίες που κατά καιρούς κατασχέθηκαν. • Να ανοίξουν όλες οι ελληνικές εκκλησίες και να αποστέλλονται Έλληνες κληρικοί και καλόγεροι (Σκεφθείτε ότι το ελληνικό δημόσιο μισθοδοτεί ακόμη και σήμερα τους μουφτήδες και τους εκπαιδευτικούς της μειονότητας στην Ελληνικη Θράκη). • Να δοθούν κίνητρα και διεθνείς εγγυήσεις επιστροφής των βίαια εκτοπισμένων προσφύγων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και Τενέδου, αφού τους δοθούν και πάλι οι περιουσίες τους και πολλά άλλα… τα οποία ξεφεύγουν των αρμοδιοτήτων αυτής της προβολής. Να μην ξεχνάμε λοιπόν ποτέ ! • 29η Μαΐου 1453: Ο Μωάμεθ εντός των πυλών. • 25η Μαρτίου 1821: Το πρώτο φως της Λευτεριάς. • 27η Αυγούστου 1922: Καταστροφή Μικράς Ασίας, Θράκης και Πόντου. • 1η Απριλίου 1955: Έναρξη Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα στην Κύπρο. • 6η / 7η Σεπτεμβρίου 1955: Σφαγές, λεηλασίες και βανδαλισμοί στην Κωνσταντινούπολη. • 20η Ιουλίου 1974: Ο Αττίλας 1 στην Κύπρο. • 14η Αυγούστου 1974: Αττίλας 2 και το 40% της Κύπρου στα χέρια των Τούρκων. • 15η Νοεμβρίου 1983: Ανακήρυξη ψευδοκράτους του Ντεκτάς, ως «Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου», ενώ το ελεύθερο τμήμα το ονόμασαν απροκάλυπτα «Ελληνική Διοίκηση Νότιας Κύπρου», χωρίς να θέλουν να κρύψουν ακόμη και τις μελλοντικές επιδιώξεις τους. • 18 Ιουνίου 1989 - 5 Απριλίου 1990: Συνεχείς προκλήσεις της μουσουλμανικής μειονότητος και των πατρώνων Τούρκων στη Δυτική Θράκη. • 31η Ιανουαρίου 1996: Ίμια. Τρεις Έλληνες αξιωματικοί νεκροί. • Αύγουστος 1996: Δολοφονίες Τάσου Ισαάκ και Σολάκη Σολωμού. • Φθινόπωρο 2002: Το εθνοκτόνο σχέδιο Αννάν, με το οποίο γίνεται και επίσημη αποδοχή της παράνομης τουρκικής εισβολής στην Κύπρο από το διεθνή παράγοντα • 24 Απριλιου Απορρίφθηκε από τους Έλληνες Κυπρίους μετά την υπερήφανη στάση που τήρησε ο αείμνηστος Πρόεδρος Τάσος Παπαδόπουλος. Η ΠΟΛΙΣ ... Είπες " Θα πάγω σ΄ άλλη γη , θα πάγω σ΄ άλλη θάλασσα. Μια Πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή. Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή κ΄ειν΄η καρδιά μου - σαν νεκρός - θαμμένη. Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει. Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι άν δω ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ, που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα " Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες. Η Πολις θα σε ακολουθεί. Στους δρομους θα γυρνάς τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς. και μες στα ίδια τα σπίτια αυτά θ΄ασπρίζεις. Πάντα στην Πολι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού - μη ελπίζεις - δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό. Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ στην κώχη τούτη την μικρή, σ΄ολην την γη την χάλασες. Το ποίημα αυτό γράφτηκε από τον Μεγάλο Αλεξανδρινό ποιητή Καβάφη το Έτος 1913..... δηλαδη πριν απο ακριβώς ένα αιώνα !............. Πόσο με αγγίζει και πόσο με πονάει.... Και όσο περνούν τα χρόνια ακόμα περισσότερο... Αναρτήθηκε από Ανώνυμος στις 2:00 μ.μ. Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis! Κοινοποίηση στο X Μοιραστείτε το στο Facebook Κοινοποίηση στο Pinterest Ετικέτες Ιστορικά γεγονότα, Φ.Φράγκος Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ !!!!

Κυριακή 31 Μαΐου 2026 9:00 μ.μ. - Η Πόλις Εάλω Μαρτυρία του Γεωργίου Φραντζή προς όλες τις γενεές των Ελλήνων ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ MAY 30 Είμαι ο Γεώργιος Φραντζής. Και γράφω όχι για να θυμηθούν οι άνθρωποι εμένα, αλλά για να μη χαθεί η μνήμη εκείνων που χάθηκαν μαζί με την Βασιλεύουσα. Πέρασαν χρόνια από τότε, κι όμως η ψυχή μου δεν έφυγε ποτέ από εκείνα τα τείχη. Ακόμη ακούω τις καμπάνες. Ακόμη βλέπω τις σημαίες να κυματίζουν πάνω από τους πύργους. Ακόμη περπατώ στους δρόμους της Πόλης όπως ήταν πριν σκοτεινιάσει ο ουρανός. Γιατί η Κωνσταντινούπολη δεν ήταν μόνο πέτρες, τείχη και παλάτια. Ήταν η καρδιά μας. Ήταν η μνήμη μας. Ήταν η ίδια η ανάσα του γένους μας. Και εγώ στάθηκα εκεί όταν η ανάσα αυτή άρχισε να σβήνει. Είδα ανθρώπους να προσεύχονται και ανθρώπους να φοβούνται. Είδα στρατιώτες να σφίγγουν τα όπλα τους και πατέρες να αγκαλιάζουν τα παιδιά τους. Είδα μάτια που προσπαθούσαν να κρύψουν τον τρόμο τους πίσω από λόγια γενναία. Μα η αλήθεια ήταν γνωστή σε όλους. Η θάλασσα είχε γεμίσει εχθρικά πανιά. Η γη έτρεμε από τα κανόνια. Και η μοίρα της Πόλης πλησίαζε βήμα προς βήμα. Τις νύχτες δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Όχι από τον θόρυβο. Αλλά από τις σκέψεις. Περπατούσα μόνος και κοιτούσα προς την Αγία Σοφία. Κοιτούσα τους τρούλους που είχαν δει αυτοκράτορες να στέφονται, πατριάρχες να ευλογούν, λαούς να δοξολογούν τον Θεό. Και αναρωτιόμουν. Ήρθε άραγε το τέλος; Ή μήπως ο Θεός θα έκανε ακόμη ένα θαύμα για την Ρωμανία; Κανείς δεν ήξερε. Κανείς δεν τολμούσε να απαντήσει. Και μέσα μου γεννιόταν μια πάλη που δεν έπαψε ποτέ. Γιατί αγαπούσα τον Θεό. Αλλά πονούσα. Πονούσα βλέποντας την Πόλη να οδηγείται στον θάνατο. Πονούσα βλέποντας τον λαό μας να μικραίνει μέρα με την ημέρα. Πονούσα γιατί οι προσευχές μας ανέβαιναν στον ουρανό και ο ουρανός έμενε σιωπηλός. Δεν είναι αμαρτία να το ομολογήσω τώρα. Υπήρξαν νύχτες που ρώτησα τον Θεό γιατί. Όχι με θυμό. Με δάκρυα. Γιατί; Γιατί να φτάσουμε ως εδώ; Γιατί να δούμε την Βασιλεύουσα να περικυκλώνεται; Γιατί να ακούσουμε τα τείχη που άντεξαν αιώνες να τρίζουν κάτω από το σίδερο; Δεν έλαβα απάντηση. Μόνο σιωπή. Και η σιωπή πολλές φορές πονά περισσότερο από τον θόρυβο του πολέμου. Κι όμως, μέσα σε εκείνη τη σιωπή στεκόταν ένας άνθρωπος. Ο τελευταίος αυτοκράτορας. Ο Κωνσταντίνος. Τον είδα. Τον άκουσα. Τον παρατήρησα. Δεν έμοιαζε με άνθρωπο που περίμενε να σωθεί. Έμοιαζε με άνθρωπο που είχε ήδη παραδώσει τον εαυτό του στην ιστορία. Σαν να γνώριζε ότι θα πέθαινε. Και όμως δεν λύγισε. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο θαύμα που είδα. Όχι η νίκη. Η πίστη μπροστά στην ήττα. Όχι η σωτηρία. Η αξιοπρέπεια μπροστά στον θάνατο. Και ύστερα ήρθε εκείνη η μέρα. Η μέρα που ακόμη και τώρα δυσκολεύομαι να ονομάσω. Ο ουρανός ήταν ο ίδιος. Ο ήλιος ανέτειλε όπως κάθε άλλη μέρα. Τα πουλιά πέταξαν πάνω από τα τείχη. Η δημιουργία συνέχισε τον δρόμο της. Μόνο οι άνθρωποι γνώριζαν πως ο κόσμος τους τελείωνε. Οι κραυγές. Ο καπνός. Το αίμα. Ο ήχος του σιδήρου. Τα δάκρυα. Δεν υπάρχουν λέξεις αρκετές. Ούτε η πένα μου ούτε η μνήμη μου μπορούν να χωρέσουν το βάρος εκείνων των ωρών. Και έπειτα ακούστηκε η φράση που θα ταξίδευε μέσα στους αιώνες. Η Πόλις εάλω. Τρεις λέξεις. Μα μέσα τους θάφτηκε ένας κόσμος. Εκείνη τη στιγμή δεν ένιωσα μόνο θλίψη. Ένιωσα ορφάνια. Σαν να ξεριζώθηκε η ίδια η καρδιά μου. Σαν να χάθηκε ένα μέρος της ψυχής μου που δεν θα επέστρεφε ποτέ. Και όμως, όσο βαθύ κι αν ήταν το σκοτάδι, υπήρχε κάτι που δεν μπόρεσε να αλωθεί. Δεν αλώθηκε η μνήμη. Δεν αλώθηκε η πίστη. Δεν αλώθηκε η ελπίδα ότι ο Θεός εξακολουθεί να γράφει ιστορία ακόμη και μέσα από τα ερείπια. Σήμερα, όταν κλείνω τα μάτια μου, δεν βλέπω πρώτα τα γκρεμισμένα τείχη. Βλέπω τους ανθρώπους. Τους ανώνυμους. Τους φοβισμένους. Τους γενναίους. Εκείνους που προσευχήθηκαν. Εκείνους που πολέμησαν. Εκείνους που πέθαναν χωρίς να γνωρίζουν ότι τα ονόματά τους θα χαθούν. Γι’ αυτούς γράφω. Γι’ αυτούς θυμάμαι. Γι’ αυτούς πονώ ακόμη. Και όσο υπάρχει άνθρωπος που θυμάται την Κωνσταντινούπολη, όσο υπάρχει ψυχή που δακρύζει ακούγοντας πως η Πόλις εάλω, η Βασιλεύουσα δεν θα έχει πεθάνει ολοκληρωτικά. Θα ζει μέσα στη μνήμη. Θα ζει μέσα στην προσευχή. Θα ζει μέσα στην πληγή που άφησε πίσω της. Και εγώ, ο Γεώργιος Φραντζής, ένας μάρτυρας της πτώσεώς της, καταθέτω αυτή τη μαρτυρία όχι για να θυμηθείτε το όνομά μου. Αλλά για να ακούσετε ακόμη μία φορά τον χτύπο της καρδιάς μιας αυτοκρατορίας που έσβησε μπροστά στα μάτια μου. Προσκλητήριο Μνήμης Εγώ, ο Γεώργιος Φραντζής, ταπεινός υπηρέτης της Βασιλεύουσας και μάρτυρας των τελευταίων ημερών της, σας καλώ. Σας καλώ όχι σε μια εκδήλωση. Σας καλώ σε μια συνάντηση με τη μνήμη. Πέρασαν αιώνες από τότε που τα τείχη της Κωνσταντινούπολης σείστηκαν από τα κανόνια και ο ουρανός σκοτείνιασε από τον καπνό της μάχης. Πέρασαν αιώνες από τότε που η κραυγή «Η Πόλις εάλω» διέσχισε τον κόσμο σαν πληγή. Κι όμως, για όσους έζησαν εκείνες τις ώρες, ο χρόνος δεν πέρασε ποτέ. Οι φωνές των πολιορκημένων ακόμη αντηχούν. Οι προσευχές των πιστών ακόμη ανεβαίνουν στον ουρανό. Τα δάκρυα των μανάδων, οι τελευταίες εξομολογήσεις των στρατιωτών, οι καμπάνες της Αγίας Σοφίας και η μορφή του τελευταίου αυτοκράτορα εξακολουθούν να στέκονται μέσα στη μνήμη της ιστορίας. Γι’ αυτό σας καλώ. Ελάτε να θυμηθούμε. Ελάτε να σταθούμε για λίγο μπροστά στα τείχη που έπεσαν, αλλά και μπροστά στις ψυχές που δεν λύγισαν. Ελάτε να ακούσουμε τη μαρτυρία εκείνων που είδαν έναν κόσμο να χάνεται και όμως δεν έχασαν την αξιοπρέπειά τους. Ελάτε να περπατήσουμε μαζί στα τελευταία βήματα της Ρωμανίας. Όχι για να θρηνήσουμε μόνο. Αλλά για να κατανοήσουμε. Να αφουγκραστούμε την αγωνία μιας εποχής, το βάρος των αποφάσεων, τη σιωπή των τελευταίων νυχτών πριν από την Άλωση. Να κοιτάξουμε κατάματα τον πόνο, χωρίς να τον φοβηθούμε. Γιατί η ιστορία δεν είναι μόνο ημερομηνίες. Είναι άνθρωποι. Είναι πρόσωπα. Είναι καρδιές που αγάπησαν, πίστεψαν, πολέμησαν και θυσιάστηκαν. Και όσο θυμόμαστε εκείνους, δεν έχουν πεθάνει ολοκληρωτικά. Σας καλώ λοιπόν να παρευρεθείτε. Να γίνετε συνοδοιπόροι σε αυτό το ταξίδι μνήμης. Να ακούσετε όχι μόνο τα γεγονότα της Άλωσης, αλλά και τον παλμό των ανθρώπων που τα έζησαν. Να αφιερώσουμε όλοι μαζί μια στιγμή σιωπής σε όσους έπεσαν υπερασπιζόμενοι την Πόλη. Και να κρατήσουμε ζωντανή τη φλόγα της μνήμης, ώστε η θυσία τους να μη χαθεί μέσα στη λήθη των αιώνων. Σας περιμένω. Όχι ως χρονογράφος. Όχι ως αξιωματούχος μιας χαμένης αυτοκρατορίας. Αλλά ως μάρτυρας. Ως άνθρωπος που είδε την Πόλη να πέφτει. Ως άνθρωπος που ακόμη ακούει την τελευταία της ανάσα. Ελάτε. Και ας θυμηθούμε μαζί. Γιατί όσο υπάρχει μνήμη, η Βασιλεύουσα δεν σιωπά. Και όσο υπάρχουν ψυχές που ακούν, η ιστορία εξακολουθεί να μιλά. Εύχεσθε στον Κύριο για εμένα. Φλέγων Νηρεύς Συντονίζουν: Χρῆστος Μαρινόπουλος Ἀβραάμ Σκεντερίδης Ἰωάννης Ασσιόγλου Σᾶς εὐχαριστοῦμε ὅλους

ΩΡΑΙΑ ΕΛΕΝΗ

Ιστορία - Γλώσσα - ΠολιτισμόςΘέματαΕλλάδαΠρωτεϊνόμενα Καθηγητής Λιαντίνης: Γιατί ο Όμηρος δεν περιγράφει ποτέ την Ελένη της Τροίας Με Ελληνοσκόπιο-28 Μαΐου 20261148 ΕΑΝ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΟΝΗΣ Η Ελένη της Τροίας είναι το μεγαλύτερο σύμβολο ομορφιάς στη λογοτεχνία ακριβώς επειδή ο Όμηρος δεν περιγράφει ποτέ τη φυσική της εμφάνιση. Αφήνοντάς την απροσδιόριστη, επιτρέπει σε κάθε γενιά και σε κάθε αναγνώστη να φανταστεί το δικό της απόλυτο ιδανικό ομορφιάς, δίνοντας στην Ελένη έναν άπειρο και διαχρονικό χαρακτήρα. (Όσοι από εσάς ενδιαφέρεστε να διαβάσετε περισσότερα για την τραγική φιγούρα του καθηγητή Λιαντίνη, ο οποίος αυτοκτόνησε σε αρκετά νεαρή ηλικία, παρακαλούμε να τον συνδέσετε εδώ) . Από την Συντακτική Ομάδα του Helleniscope Πριν ακούσουμε την αξιοσημείωτη ερμηνεία του καθηγητή Λιαντίνη για την Ελένη της Τροίας, αξίζει να σημειωθεί ότι το επιχείρημά του δεν αφορά στην πραγματικότητα την ομορφιά της Ελένης. Αφορά την ιδιοφυΐα του Ομήρου. Στη διάσημη σκηνή από την Ιλιάδα, η Ελένη εμφανίζεται στα τείχη της Τροίας ενώπιον του βασιλιά Πρίαμου και των πρεσβυτέρων των Τρώων. Ο Πρίαμος, ένας σοφός γέρος βασιλιάς που έχει υποφέρει πάρα πολύ κατά τη διάρκεια του πολέμου, κοιτάζει τη γυναίκα, η παρουσία της οποίας έχει προκαλέσει δέκα χρόνια αιματοχυσίας. Ωστόσο, αντί να την καταδικάσει, αναγνωρίζει κάτι εξαιρετικό στην ομορφιά της. Αρχικά, ο Λιαντίνης εστιάζει σε μία μόνο ομηρική λέξη: μια λέξη που υποδηλώνει ότι η Ελένη μοιάζει με τις αθάνατες θεές με έναν τρόπο που προκαλεί δέος, ακόμη και τρομακτικό. Η ομορφιά, υποστηρίζει, δεν είναι απλώς ευχάριστη ή ελκυστική. Η ύψιστη ομορφιά φέρει μέσα της ένα στοιχείο κινδύνου, θαύματος και καταστροφής. Μας κατακλύζει. Έχει τη δύναμη να αλλάζει πεπρωμένα. Αλλά τότε ο Λιαντίνης στρέφεται σε ένα βαθύτερο ερώτημα: Πώς έμοιαζε στην πραγματικότητα η Ελένη; Ήταν ψηλή ή κοντή; Ξανθιά ή μελαχρινή; Μπλεμάτα ή μαυρομάτα; Λεπτή ή γεροδεμένη; Ο Χόμερ δεν μας το λέει ποτέ. Και αυτό ακριβώς, λέει ο Λιαντίνης, είναι το ζητούμενο. Αν ο Όμηρος είχε περιγράψει την Ελένη λεπτομερώς, θα την είχε περιορίσει. Κάθε αναγνώστης έχει διαφορετικά γούστα, διαφορετικά ιδανικά, διαφορετικά οράματα για την ομορφιά. Οποιαδήποτε συγκεκριμένη περιγραφή θα έκανε την Ελένη απλώς μια όμορφη γυναίκα ανάμεσα σε πολλές. Αντίθετα, ο Όμηρος την αφήνει απροσδιόριστη. Δεν μας δίνει καμία σταθερή εικόνα, επιτρέποντας σε κάθε γενιά και σε κάθε αναγνώστη να φανταστεί την Ελένη σύμφωνα με τη δική της υψηλότερη αντίληψη για την ομορφιά. Με αυτόν τον τρόπο, η Ελένη γίνεται κάτι περισσότερο από ένα άτομο. Γίνεται μια ιδέα - ένα αιώνιο σύμβολο της ίδιας της ομορφιάς. Σύμφωνα με τον Λιαντίνη, αυτός είναι ο λόγος που η Ελένη παραμένει ασυναγώνιστη. Όχι επειδή ο Όμηρος περιέγραψε την πιο όμορφη γυναίκα που έζησε ποτέ, αλλά επειδή περιέγραψε μια ομορφιά τόσο απέραντη που δεν θα μπορούσε ποτέ να περιοριστεί από φυσικές λεπτομέρειες. Η μεγαλύτερη ομορφιά, υποστηρίζει, μερικές φορές δεν βρίσκεται σε αυτό που φαίνεται, αλλά σε αυτό που μένει ανείπωτο. ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΤΡΑΓΙΚΗΣ ΜΟΡΦΗΣ ΤΟΥ ΛΙΑΝΤΙΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΤΗΣ ΤΡΟΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ