ΕΛΛΗΝΟ-ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΣΤΟΝ Β ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

Ιστορία - Γλώσσα - ΠολιτισμόςΘέματαΑμερικήΕκκλησία Το «Ελληνικό Τάγμα»: Το 122ο Τάγμα Πεζικού στο Στρατόπεδο Κάρσον Με Ελληνοσκόπιο-24 Μαΐου 20267296 ΕΑΝ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΟΝΗΣ Από την Συντακτική Ομάδα του Helleniscope Στα σκοτεινά χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Ελλάδα βρισκόταν υπό βάναυση κατοχή από τον Άξονα και η Ευρώπη καιγόταν σε συγκρούσεις, σχηματίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες μια αξιοσημείωτη στρατιωτική μονάδα: το 122ο Τάγμα Πεζικού , που θα μείνει για πάντα στη μνήμη μας ως «Το Ελληνικό Τάγμα». Αυτό το εξαιρετικό τάγμα ενεργοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 1943 από τον Πρόεδρο Φράνκλιν Ντ. Ρούσβελτ και εκπαιδεύτηκε στο Στρατόπεδο Κάρσον — γνωστό σήμερα ως Οχυρό Κάρσον — στη σκιά των βουνών Τσεγιέν του Κολοράντο. Το όνομα του τάγματος έφερε βαθύ συμβολισμό. Το «122ο» τιμούσε τα 122 χρόνια από την ανεξαρτησία της Ελλάδας από την οθωμανική κυριαρχία το 1821. Ήταν κάτι περισσότερο από μια στρατιωτική ονομασία· ήταν ένας φόρος τιμής στον μακρύ αγώνα για την ελευθερία που ένωνε Έλληνες και Αμερικανούς. Ένα Τάγμα Γεννημένο από Δύο Πατρίδες Η μονάδα αποτελούνταν από Ελληνοαμερικανούς και Έλληνες υπηκόους , πολλοί από τους οποίους δεν ήταν ακόμη Αμερικανοί πολίτες. Κάποιοι ήταν γιοι μεταναστών που γεννήθηκαν σε πόλεις όπως η Βοστώνη, το Σικάγο και η Νέα Υόρκη. Άλλοι είχαν εγκαταλείψει την κατεχόμενη Ελλάδα και έφτασαν στην Αμερική αποφασισμένοι να συνεχίσουν τον αγώνα κατά του φασισμού. Παρά τις διαφορές στη γλώσσα και την ανατροφή, γρήγορα δημιούργησαν μια αδελφότητα. Έλληνες υπήκοοι δίδαξαν στους νεότερους Αμερικανούς ελληνικά τραγούδια, χορούς και παραδόσεις, ενώ οι Αμερικανοί βοηθούσαν τους συντρόφους τους να βελτιώσουν τα αγγλικά τους. Επικεφαλής τους ήταν ο Ταγματάρχης Πίτερ Ντ. Κλάινος , ο πρώτος Ελληνοαμερικανός απόφοιτος του Γουέστ Πόιντ. Γεννημένος στη Σπάρτη της Ελλάδας, ο Κλάινος μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως παιδί και εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο σεβαστούς Ελληνοαμερικανούς αξιωματικούς του πολέμου. Εκπαίδευση στο Camp Carson Στο στρατόπεδο Κάρσον, οι άνδρες υπέμειναν μήνες εξαντλητικής εκπαίδευσης πεζικού. Το ορεινό έδαφος του Κολοράντο έμοιαζε με περιοχές της Ελλάδας, προετοιμάζοντάς τους σωματικά και ψυχικά για τις επικίνδυνες αποστολές που πολλοί θα αναλάμβαναν αργότερα πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Μία από τις πιο ιστορικές στιγμές στη σύντομη ύπαρξη του τάγματος σημειώθηκε κατά τη διάρκεια των τελετών ενεργοποίησης του. Οι στρατιώτες παρέλασαν μπροστά από τον Πρόεδρο Ρούσβελτ και τον Στρατηγό Τζορτζ Κ. Μάρσαλ κρατώντας τόσο την αμερικανική όσο και την ελληνική σημαία - μια εξαιρετικά σπάνια τιμή για μια ξένη εθνική σημαία σε αμερικανικό έδαφος κατά τη διάρκεια μιας στρατιωτικής επιθεώρησης των ΗΠΑ. https://images.openai.com/static-rsc-4/sGAZ-0wI3t9qulyGQXtMHasqh0OZOD-QChgxU9ZkBtAe8QPAIxWgpX9vONtYTJ_axLMBbUIBfaEO6CP-skQsJVMwDd52IwUvqcZcDez2FimYNJ1W9_c9Efp6fVJ3-plFJcTuUMQX2QmZwTwjCkq505TEGB2sAoD8bj48v2wlufZMrJ4A7zPao0QqT6E-DD8h?purpose=fullsize Επίσημες φωτογραφίες από την εποχή του πολέμου κατέγραψαν το τάγμα να περνάει από τη βάση επιθεώρησης και να συγκεντρώνεται κάτω από τον ουρανό του Κολοράντο κατά τη διάρκεια των τελετών ενεργοποίησής του. Εθελοντές για μια σχεδόν αυτοκτονική αποστολή Μέχρι τα μέσα του 1943, αξιωματικοί από το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS) — τον πρόδρομο της CIA — έφτασαν στο Στρατόπεδο Κάρσον με ένα αίτημα. Χρειάζονταν εθελοντές για μυστικές επιχειρήσεις πίσω από τις εχθρικές γραμμές στην κατεχόμενη Ελλάδα και τα Βαλκάνια. Οι αποστολές θα περιελάμβαναν δολιοφθορά, ανταρτοπόλεμο, συλλογή πληροφοριών και άμεση συνεργασία με μαχητές της αντίστασης. Το εκτιμώμενο ποσοστό απωλειών λέγεται ότι έφτανε το 95% . Ο Ταγματάρχης Κλάινος θυμήθηκε αργότερα ότι όταν ζητήθηκαν εθελοντές, κάθε άνδρας στο τάγμα έκανε ένα βήμα μπροστά. Αρχικά, η OSS αναζήτησε μόνο 15 εθελοντές. Αφού εξέτασε το τάγμα, αύξησε τον αριθμό σε 200. Εκατόν εξήντα μέλη εντάχθηκαν τελικά στην επίλεκτη Ελληνοαμερικανική Επιχειρησιακή Ομάδα , εκπαιδευμένοι ως κομάντος για επικίνδυνες επιχειρήσεις βαθιά μέσα σε κατεχόμενα εδάφη. Πίσω από τις εχθρικές γραμμές στην Ελλάδα Το 1944, αυτοί οι κομάντος του OSS διείσδυσαν στην Ελλάδα με αλεξίπτωτα ή με μικρές βάρκες υπό την κάλυψη του σκότους. Μόλις έφτασαν στη χώρα, εντάχθηκαν στους Έλληνες μαχητές της Αντίστασης, γνωστούς ως Antartes . Σε συνεργασία με βρετανικές δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων και τοπικά δίκτυα αντίστασης, σαμποτάρισαν τις γερμανικές γραμμές ανεφοδιασμού και διέκοψαν την υποχώρηση της Βέρμαχτ από την Ελλάδα. Γέφυρες ανατινάχθηκαν. Σιδηροδρομικές γραμμές καταστράφηκαν. Οχήματα και τρένα έπεσαν σε ενέδρα. Οι επικοινωνίες διακόπηκαν. https://images.openai.com/static-rsc-4/4O5_szjfRFYK6zdddKKH7nfQD-hytHvHl8rUdHfjHzyucbMyQ-NJbvZ0EohHPGm4SznjSKJo6DT6avuMqlADzHoHTE5ReslrRB_eXO-zuzzJQNS8F8Bh4nn7QbWMLbPYe-kWSan1NRQ1g0-mxulpNd6nScfwkBnBPNG-7yTlnufPfMpI2y6RwCjyUVAq343R?purpose=fullsize https://images.openai.com/static-rsc-4/pVcYXcXbxGHRIReJmjEhBFXdEGzvkCnkUAUWM4n-k-s6yaURmIwC887BSNTif2xPWB5t2QKdJ3NpmSroNVylg5tpKGawI4VNx6X0GrfWibt415qKEEgWOTbLyxJFH9WCFlm64wG_GE7tF-Y1Pbp4rkV6paOPxUM0d4OvbmQR2qi9Uz8mP-IW2hEliCJSCJnN?purpose=fullsize Αυτές οι επιχειρήσεις βοήθησαν σημαντικά τις προσπάθειες των Συμμάχων στα Βαλκάνια και συνέβαλαν στην απελευθέρωση της Ελλάδας από τη ναζιστική κατοχή. Μεγάλο μέρος της ιστορίας της Επιχειρησιακής Ομάδας παρέμεινε απόρρητο για δεκαετίες μετά τον πόλεμο. Σύμφωνα με τους ιστορικούς, τα αρχεία που αφορούσαν αυτές τις εθνοτικές μονάδες του OSS ήταν σφραγισμένα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Μια Κληρονομιά Θάρρους Αν και το 122ο Τάγμα Πεζικού υπήρξε μόνο για μικρό χρονικό διάστημα ως ενιαία μονάδα, η κληρονομιά του έγινε θρυλική μεταξύ των Ελληνοαμερικανών και των στρατιωτικών ιστορικών. Οι άνδρες του «Ελληνικού Τάγματος» ενσάρκωσαν ταυτόχρονα δύο πατριωτικές παραδόσεις: αφοσίωση στις Ηνωμένες Πολιτείες, και αφοσίωση στην απελευθέρωση της προγονικής τους πατρίδας. Πολλοί δεν επέστρεψαν ποτέ στην πατρίδα τους. Άλλοι κουβαλούσαν τις αναμνήσεις της κατεχόμενης Ελλάδας, του μυστικού πολέμου και των πεσόντων συντρόφων τους για το υπόλοιπο της ζωής τους. Σήμερα, κατά τη διάρκεια της Ημέρας Μνήμης , η ιστορία τους μας υπενθυμίζει ότι η νίκη των Συμμάχων στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο χτίστηκε όχι μόνο από τεράστιους στρατούς, αλλά και από μικρές ομάδες θαρραλέων εθελοντών πρόθυμων να ρισκάρουν τα πάντα για την ελευθερία. Οι στρατιώτες του Ελληνικού Τάγματος κρατούσαν δύο σημαίες — αλλά αγωνίζονταν για έναν κοινό σκοπό: την ελευθερία. 24 Μαΐου 2026, n.stamatakis@aol.com www.helleniscope.com ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΗΣ: Οι απόψεις και οι δηλώσεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν συνταγματικά προστατευόμενες απόψεις του συγγραφέα.

GREEKS IN WORLD WAR II

History - Language - CultureΘέματαΑμερικήΕκκλησία The “Greek Battalion”: The 122nd Infantry Battalion at Camp Carson By Helleniscope -May 24, 20267296 ΕΑΝ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΟΝΗΣ By Helleniscope’s Editorial Team In the dark years of World War II, when Greece lay under brutal Axis occupation and Europe burned in conflict, a remarkable military unit was formed in the United States: the 122nd Infantry Battalion, forever remembered as “The Greek Battalion.” This extraordinary battalion was activated in January 1943 by President Franklin D. Roosevelt and trained at Camp Carson — today known as Fort Carson — in the shadow of Colorado’s Cheyenne Mountains. The battalion’s name carried deep symbolism. “122nd” commemorated the 122 years since Greek independence from Ottoman rule in 1821. It was more than a military designation; it was a tribute to the long struggle for freedom that united Greeks and Americans alike. A Battalion Born from Two Homelands The unit was composed of Greek Americans and Greek nationals, many of whom were not yet American citizens. Some were sons of immigrants born in cities like Boston, Chicago, and New York. Others had fled occupied Greece and arrived in America determined to continue the fight against fascism. Despite differences in language and upbringing, they quickly forged a brotherhood. Greek nationals taught the younger Americans Greek songs, dances, and traditions, while the Americans helped their comrades improve their English. Leading them was Major Peter D. Clainos, the first Greek-born graduate of West Point. Born in Sparta, Greece, Clainos immigrated to the United States as a child and rose to become one of the most respected Greek-American officers of the war. Training at Camp Carson At Camp Carson, the men endured months of grueling infantry training. The mountainous Colorado terrain resembled parts of Greece, preparing them physically and mentally for the dangerous missions many would later undertake behind enemy lines. One of the most historic moments in the battalion’s short existence came during its activation ceremonies. The soldiers marched before President Roosevelt and General George C. Marshall carrying both the American and Greek flags — an extraordinarily rare honor for a foreign national flag on American soil during a U.S. military review. https://images.openai.com/static-rsc-4/sGAZ-0wI3t9qulyGQXtMHasqh0OZOD-QChgxU9ZkBtAe8QPAIxWgpX9vONtYTJ_axLMBbUIBfaEO6CP-skQsJVMwDd52IwUvqcZcDez2FimYNJ1W9_c9Efp6fVJ3-plFJcTuUMQX2QmZwTwjCkq505TEGB2sAoD8bj48v2wlufZMrJ4A7zPao0QqT6E-DD8h?purpose=fullsize Official wartime photographs captured the battalion passing the reviewing stand and assembling beneath the Colorado sky during its activation ceremonies. Volunteers for a Near-Suicidal Mission By mid-1943, officers from the Office of Strategic Services (OSS) — the precursor to the CIA — arrived at Camp Carson with a request. They needed volunteers for covert operations behind enemy lines in occupied Greece and the Balkans. The missions would involve sabotage, guerrilla warfare, intelligence gathering, and direct cooperation with resistance fighters. The estimated casualty rate was said to be as high as 95 percent. Major Clainos later recalled that when volunteers were requested, every man in the battalion stepped forward. Initially the OSS sought only 15 volunteers; after reviewing the battalion, they increased the number to 200. One hundred sixty members ultimately joined the elite Greek/US Operational Group, trained as commandos for dangerous operations deep inside occupied territory. Behind Enemy Lines in Greece In 1944, these OSS commandos infiltrated Greece by parachute or by small boats under cover of darkness. Once inside the country, they joined the Greek Resistance fighters known as the Antartes. Working with British special operations forces and local resistance networks, they sabotaged German supply lines and disrupted the Wehrmacht’s retreat from Greece. Bridges were blown apart. Railroad tracks were destroyed. Convoys and trains were ambushed. Communications were severed. https://images.openai.com/static-rsc-4/4O5_szjfRFYK6zdddKKH7nfQD-hytHvHl8rUdHfjHzyucbMyQ-NJbvZ0EohHPGm4SznjSKJo6DT6avuMqlADzHoHTE5ReslrRB_eXO-zuzzJQNS8F8Bh4nn7QbWMLbPYe-kWSan1NRQ1g0-mxulpNd6nScfwkBnBPNG-7yTlnufPfMpI2y6RwCjyUVAq343R?purpose=fullsize https://images.openai.com/static-rsc-4/pVcYXcXbxGHRIReJmjEhBFXdEGzvkCnkUAUWM4n-k-s6yaURmIwC887BSNTif2xPWB5t2QKdJ3NpmSroNVylg5tpKGawI4VNx6X0GrfWibt415qKEEgWOTbLyxJFH9WCFlm64wG_GE7tF-Y1Pbp4rkV6paOPxUM0d4OvbmQR2qi9Uz8mP-IW2hEliCJSCJnN?purpose=fullsize These operations significantly aided Allied efforts in the Balkans and contributed to the liberation of Greece from Nazi occupation. Much of the Operational Group’s history remained classified for decades after the war. According to historians, records concerning these ethnic OSS units were sealed until the late 1980s. A Legacy of Courage Although the 122nd Infantry Battalion existed for only a short time as a unified unit, its legacy became legendary among Greek Americans and military historians alike. The men of the “Greek Battalion” embodied two patriotic traditions simultaneously: loyalty to the United States, and devotion to the liberation of their ancestral homeland. Many never returned home. Others carried the memories of occupied Greece, covert warfare, and fallen comrades for the rest of their lives. Today, during Memorial Day, their story reminds us that the Allied victory in World War II was built not only by massive armies, but also by small groups of courageous volunteers willing to risk everything for freedom. The soldiers of the Greek Battalion carried two flags — but fought for one shared cause: liberty. May 24, 2026, n.stamatakis@aol.com www.helleniscope.com DISCLAIMER: The views and statements expressed in this article constitute constitutionally protected opinions of this author.

ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ

Η αυλαία της αγανάκτησης; Το 2026 δεν είναι 2011 Eurokinissi ΔΡ. ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΑΚΚΑΣ ΔΡ. ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΑΚΚΑΣ 26 Μαΐου 2026 • 06:58 share icon Για να μας βλέπεις πιο συχνά στα αποτελέσματα αναζήτησης Προσθήκη της huffingtonpost.gr στην Google Παρακολουθώντας τα βίντεο και τις φωτογραφίες από την εκδήλωση ανακήρυξης του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού στην Θεσσαλονίκη, μένει με την εντύπωση ενός εγχειρήματος που επιμένει στην αγανάκτηση των μνημονιακών χρόνων, και στα χνάρια του ΣΥΡΙΖΑ, των Αν. Ελ., της Νίκης, αργότερα, γυρεύει να την μετουσιώσει σε πολιτική δύναμη. Το 2026 όμως δεν είναι 2011. Και εκείνο που τότε φάνταζε αστάθμητος παράγοντας, και στο μυαλό πολλών μπορούσε να λειτουργήσει ως στοιχείο που θα φέρει ανανέωση κι αλλαγή στο πολιτικό σύστημα, σήμερα είναι φαινόμενο εντελώς προβλέψιμο, κι απολύτως ενταγμένο ‘στο κάδρο’ του πολιτικού παιχνιδιού. Advertisement Το πλατύ κύμα της αγανάκτησης αναδύθηκε με το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης προήλθε από την κατάρρευση ενός θνησιγενούς και παρασιτικού κοινωνικού και οικονομικού μοντέλου, που είχε όμως σαν συνέπεια να μειωθεί κατά 35% το εισόδημα των Ελλήνων. Και επειδή αυτή η κατάρρευση επιδεινώθηκε σε μεγάλο βαθμό από ένα ανίκανο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα (από τον Καραμανλή έως τον ΓΑΠ) και από την απίστευτη αναλγησία αλλά και ανικανότητα ενός μέρους της ευρωπαϊκής και της δυτικής ηγεσίας (λέγε με Σόϊμπλε και Τόμσεν) θα ξεσπάσει ένα πάνδημο κύμα Γενικευμένης Αμφισβήτησης. Ο κόσμος αυτός συνέβαλε στην κατεδάφιση του πολιτικού συστήματος, όπως το ξέραμε από το 1980 κι έπειτα. Έφερε ωστόσο μέσα του το ίδιο αδιέξοδο στο οποίο αντιδρούσε, γιατί δεν είχε να προτείνει μια αυθεντική εναλλακτική πρόταση. Γι’ αυτό το νέο που δημιουργήθηκε υπό την επίδρασή του αποδείχθηκε πιο παλιό, απ’ «το παλιό»: ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, Χρυσή Αυγή. Ο καθένας με τον τρόπο του υποσχόταν επιστροφή στις παλιές καλές ημέρες των παχιών αγελάδων. Αρκεί να επιστρέφαμε στις ρίζες, πολιτικά, του “παλαιού ΠΑΣΟΚ του Ορθόδοξου”, της λαϊκής δεξιάς ή ακόμα και της εμφυλιακής άκρας δεξιάς. Προφανώς τα αποτελέσματα υπήρξαν εκ διαμέτρου αντίθετα των προσδοκώμενων. Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιφύλασσε όχι μόνον ένα τρίτο, εξαιρετικά επαχθές μνημόνιο. Αλλά μια ιδιότυπη κατάσταση για την χώρα, μεταναστευτικής και τουριστικής ημι-αποικίας, περήφανης καθώς αν μη τι άλλο είπε “ΟΧΙ” κατά 61% στο δημοψήφισμα του 2015. Έτσι, η περίοδος 2015-2019 αποτέλεσε ορόσημο για την αγανάκτηση. Κατέδειξε την αποτυχία της να συμβάλει στην πολιτική ανανέωση της χώρας, απέδειξε με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της ότι δεν οδηγεί πουθενά, και ταυτοχρόνως αποδείχθηκε ευεπίφορη στην πολιτική σπέκουλα και την εργαλειοποίηση. «Αουτσάιντερ» κάθε λογής σπεύδουν να καβαλήσουν το κύμα της, οι δε πρεσβείες και περισσότερο απ’ όλες η ρωσική αναπτύσσει μια ιδιαίτερη, πανευρωπαϊκή πολιτική μεταβολής της σε υβριδικό γεωπολιτικό όπλο. Το εγχείρημα Καρυστιανού αποτελεί την τελευταία απόπειρα να επανέλθουν οι δυνάμεις της αγανάκτησης στο προσκήνιο. Ωστόσο, αυτές παρ’ όλο που ισχυρίζονται ότι κρατούν την ρομφαία της κάθαρσης, και της απολύτρωσης του ελληνικού λαού από τα δεινά του εμφανίζονται πλέον κουρασμένες, ενώ το μήνυμα που θέλουν να περάσουν έχει πια φθαρεί. Ορατό όσο οπουδήποτε αλλού είναι αυτό στην θέση του υπό σύσταση σχήματος για τον προσανατολισμό της Ελλάδας στον κόσμο. Η άποψη για την αδέσμευτη Ελλάδα και την πολυκεντρική της εξωτερική πολιτική, που όλα απαρεγκλίτως τα παρόμοια κόμματα πρόταξαν από τις αρχές της δεκαετίας του 2010 κι έπειτα, γειώνεται στην επιλογή του Θανάση Αυγερινού, ανθρώπου που στην Ελλάδα έχει ταυτιστεί όσο κανείς με το καθεστώς Πούτιν, τον πόλεμο που έχει κηρύξει στην Ουκρανία, την αντιευρωπαϊκή ρητορική της Ρωσίας, και τον Ευρασιανισμό της. Όσο για το εσωτερικό; Φαίνεται ότι έχει εγκαταλειφθεί κάθε απόπειρα πολιτικοποίησης. Ο λόγος επικεντρώνεται αποκλειστικά γύρω από την «τιμωρία» και την «κάθαρση», που προκρίνονται σαν στοιχείο εκτόνωσης της κοινωνικής οργής. Πέραν τούτου ουδέν. Έχει, όμως, ανάγκη η Ελλάδα από τέτοιου είδους πολιτική πια; Ή το κρίσιμο για την επιβίωση και την ευημερία της ελληνικής κοινωνίας βρίσκεται αλλού; Πόσο μπορεί να συμβάλει αυτός ο λόγος, για παράδειγμα, στην αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, στην παραγωγή, την αποκέντρωση της χώρας, τον εξοπλισμό της, στην αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής, στην κατάρτιση της ευρύτερης στρατηγικής της χώρας που θα εξασφαλίσει την θέση της στον αυριανό κόσμο; Καθόλου. Κατά έναν τρόπο που δεν θα έπρεπε να μας φαίνεται παράδοξος πια η αριστερόστροφη και η δεξιόστροφη πολιτική της αγανάκτησης που χαρακτήρισε την προηγούμενη δεκαετία ενισχύει και δεν ανατρέπει το πολιτικό αδιέξοδο, την πίεση επάνω στην κοινωνία, ακόμα και την παθητικοποίησή τους. Γιατί είναι παράγοντας χάους και αποσταθεροποίησης, όχι οικοδόμησης. Ώσπου να καταλήξουμε σε μια αντίστοιχη κατάσταση, γκροτέσκα όσο και τραγική, με τους Άγγλους ψηφοφόρους που κακοπαθαίνουν από το Brexit, αλλά τιμωρούν γι’ αυτό τα 2 παραδοσιακά κόμματα της Αγγλίας –Εργατικό και Συντηρητικούς– την ίδια στιγμή που επιβραβεύουν τον Νάιτζελ Φάρατζ ο οποίος ευθύνεται περισσότερο απ’ όλους για την επιλογή της εξόδου το 2016. Advertisement Αυτό το πολιτικό χαρακίρι, το οποίο αν μη τι άλλο είναι περήφανο γιατί εκδηλώνεται ταυτοχρόνως σαν τιμωρία του πολιτικού κατεστημένου, πρέπει να προβληματίσει. Είναι ίδιον μιας ρευστοποίησης, ταυτοχρόνως συνειδησιακής και κοινωνικής, η οποία σαρώνει μεγάλο κομμάτι των σύγχρονων κοινωνιών. Στην Ελλάδα ένα 30% – 35% της ελληνικής κοινωνίας έχει εισέλθει στην περιδίνηση αυτής της χοάνης. Ένας κόσμος που επί μακρόν αισθάνεται αποκλεισμένος από το πολιτικό σύστημα, ενώ έχοντας μείνει έξω όλον αυτόν τον καιρό αφήνεται, και παγιώνονται νέου τύπου ‘σκληρές ανισότητες’ –όχι μόνο εισοδηματικού αλλά και μορφωτικού, και γνωσιακού χαρακτήρα. Υπάρχει τεράστιο έλλειμμα στην πρόσληψη της πραγματικότητας πια, με τις θεωρίες συνομωσίας να θερίζουν, και αυτό ακριβώς σπεύδουν να εκμεταλλευτούν τα συμφέροντα. Δεν αφορά την Μαρία Καρυστιανού μόνον το φαινόμενο. Υπάρχει μια διάχυτη λουμπενοποίηση, εκδηλώνεται κατ’ εξοχήν σαν κατάρρευση της πολιτικής συνείδησης, αποδρομή της κοινής λογικής, παραίτησης από τα εργαλεία εκείνα που θα επέτρεπαν στην οικοδόμηση μιας πολιτικής με αρχή, μέση και τέλος. Αντανακλάται αυτή η πραγματικότητα στην ρευστοποίηση της αντιπολίτευσης· στο γεγονός ότι σταδιακά η θεματολογία και η ρητορική της γίνεται ενιαία, σε σημείο που πολλές φορές να μην μπορείς να ξεχωρίσεις τον Νίκο Ανδρουλάκη από την Μαρία Καρυστιανού ή την Ζωή Κωνσταντοπούλου. Εδώ αξίζει να γίνει μνεία της στρατηγικής, η οποία φαίνεται να είναι κοινή σε εγχώριους και εξωχώριους παράγοντες. Στηρίζεται όχι ένα κόμμα, ή πρόσωπο με σκοπό να αποτελέσει το αντίπαλον δέος· αλλά ταυτοχρόνως όλα, μήπως αφαιρώντας το κάθε ένα από το δικό του κομμάτι επέλθει η πολυπόθητη ακυβερνησία. Που είναι ο μείζον στόχος των εγχώριων ολιγαρχών και του ξένου παράγοντα για την Ελλάδα. Μια αδύναμη κυβέρνηση είναι πιο πιθανόν να παθητικοποιηθεί στην εξωτερική πολιτική, είτε έναντι της Ρωσίας, είτε έναντι της Τουρκίας, ενώ στο εσωτερικό καθίσταται εντελώς ευεπίφορη στους εκβιασμούς. Η ίδια απόπειρα πραγματοποιήθηκε και στην Κύπρο με επίδικο τις βουλευτικές εκλογές, και εκεί η εκστρατεία αποσταθεροποίησης έχει ως αιχμή της την “Άμεση Δημοκρατία” του Φειδία και της στρατιάς του των παρατράγουδων ινφλουένσερ, μαζί με τα υπόλοιπα κόμματα που εμφανιζόταν «από τα κάτω» και απαιτούσαν κάθαρση. Ποια ήταν η αντίδραση των ψηφοφόρων; Κατά τα 2/3 στράφηκαν εκ νέου στα παραδοσιακά κόμματα, κυρίως γιατί δεν άντεξαν τον παραλογισμό του δήθεν «νέου». Advertisement Φυσικά και στην Ελλάδα απαιτείται μια μεγάλη πολιτική αλλαγή. Αυτή ωστόσο δεν θα έρθει «μ’ έναν νόμο και ένα άρθρο» ούτε από πολιτικούς ψευδοπροφήτες που υπόσχονται να μεταμορφώσουν με το άγγιγμα ενός ραβδιού τον βάτραχο σε πρίγκηπα. Και δυστυχώς οι Έλληνες δεν είναι έτοιμοι για μια μεγάλη οραματική αλλαγή. Γι’ αυτό ζούμε μια περίοδο όπου οι αλλαγές συντελούνται σταδιακά, κάποτε ανεπαίσθητα, ως άθροισμα μικρότερων αλλαγών, κάθε μια από τις οποίες, αντιπροσωπεύει μια κοσμογονία για την σημερινή ελληνική κοινωνία. Το πρόβλημα της Ελλάδας, όμως, δεν είναι μόνον ή κυρίως πολιτικό. Είναι βαθύτερα, πνευματικό και πολιτισμικό. Χρειάζεται, λόγου χάρη Ιδρύματα Εξωτερικής Πολιτικής που να μην λένε «λάθος καταλάβατε τα τελευταία 800 χρόνια, η Τουρκία δεν συνιστά για την Ελλάδα απειλή», αλλά να καταρτίζουν και να προτείνουν ρεαλιστικές πολιτικές για την αντιμετώπιση της τελευταίας. Όπως χρειαζόμαστε και Τμήματα Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο, που να μην λένε στο ελληνικό έθνος ότι δεν υπάρχει, και ότι είναι ένας αντικατοπτρισμός οφειλόμενος στις συνθήκες του 19ου αιώνα, όχι εναλλακτικούς φροντιστές διαδικτύου που απέναντι στην εθνοαποδόμηση διακινούν ότι η γη είναι επίπεδη, τα εμβόλια σκοτώνουν, ή ότι η Ρωσία είναι «Τρίτη Ρώμη». Advertisement Πολύς λόγος θα γίνει τον επόμενο καιρό, ότι όποιος ασκεί κριτική στους νέους σχηματισμούς που συγκροτούνται για να αναμετρηθούν με την Νέα Δημοκρατία στις επόμενες εκλογές «είναι με την κυβέρνηση» ή «δίνει λευκή επιταγή στα Τέμπη, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις παρακολουθήσεις», μια πιθανή εθνική μειοδοσία, ή μια λαοκτόνο οικονομική πολιτική. Όμως δεν είναι έτσι. Στην προκειμένη περίπτωση το «μαζί μας ή εναντίον μας» μάλλον λειτουργεί υπέρ της κυβέρνησης, η οποία επιθυμεί να έχει απέναντί της τον Αλέξη Τσίπρα, και δεν την πειράζει να ακούγεται η Μαρία Καρυστιανού, γιατί η τελευταία περισσότερο διεκδικεί ψήφους από τον Κυριάκο Βελόπουλο ή την Ζωή Κωνσταντοπούλου παρά απευθύνεται στο ίδιο κοινό με την ίδια. Όμως τα ζητούμενα εδώ είναι άλλα: το «ποια αντιπολίτευση;» σε αυτήν την κυβέρνηση, και ακόμα περισσότερο τα «ποια πολιτική;», «ποια πνευματική στάση;», «ποιες αξίες;» σε αυτήν την χώρα. Δεν νομίζω ότι το να κολλήσει κανείς την βελόνα της πολιτικής στο 2011 συνεισφέρει σε τίποτε. Ως προς αυτά, αλλά και γενικώς.

TOURKIA

Πώς αντιμετώπιζαν τη νηστεία οι Έλληνες το 1935, ένα σατιρικό κείμενο του 1935 Σατιρικό κείμενο του 1935 αποτυπώνει με χιούμορ τις διαφορετικές στάσεις απέναντι στη νηστεία, από την πίστη και την παράδοση έως τις δικαιολογίες και τις… ευρηματικές εξαιρέσεις Πώς αντιμετώπιζαν τη νηστεία οι Έλληνες το 1935, ένα σατιρικό κείμενο του 1935 Ένα σατιρικό κείμενο του 1935 από το περιοδικό Θεατής επιχειρεί μια χιουμοριστική «χαρτογράφηση» των ανθρώπων ανάλογα με τη στάση τους απέναντι στη νηστεία. Το απόσπασμα καταγράφει διαφορετικούς τύπους πιστών και μη πιστών, αποτυπώνοντας τις κοινωνικές αντιλήψεις της εποχής αλλά και διαχρονικές ανθρώπινες συμπεριφορές. Από όσους νηστεύουν από πίστη ή παράδοση, μέχρι εκείνους που αποφεύγουν τη νηστεία με λογικά επιχειρήματα ή… ευρηματικές δικαιολογίες, το κείμενο φωτίζει με χιούμορ τη σχέση της κοινωνίας με τη θρησκεία και τα έθιμα. Παρότι γράφτηκε πριν από σχεδόν έναν αιώνα, παραμένει εντυπωσιακά επίκαιρο, καθώς οι ίδιες αντιφάσεις και νοοτροπίες εξακολουθούν να συναντώνται και σήμερα. Ακολουθεί το κείμενο του περιοδικού ΘΕΑΤΗΣ από το 1935 Είχα βάλει από πέρυσι με το νου μου να εξετάσω εφέτος πώς νηστεύουν, και γιατί δεν νηστεύουν όσοι δεν νηστεύουν. Έκανα λοιπόν την έρευνα μου και ιδού τα ευρήματα: Πρώτα-πρώτα πρέπει να κατατάξουμε τους εκ πεποιθήσεως νηστεύοντας. Και είναι πάρα πολλοί που νηστεύουν με την ευχαρίστηση της πίστης. Πώς αντιμετώπιζαν τη νηστεία οι Έλληνες το 1935, ένα σατιρικό κείμενο του 1935 Έπειτα έρχονται οι νηστεύοντες από κεκτημένη ταχύτητα. Είναι οι άνθρωποι που νήστευαν άλλοτε αυστηρά υπό την επίβλεψη των γονιών τους και οι οποίοι μάλλον σαν έθιμο κρατούν την πατροπαράδοτη νηστεία. -Ε, δεν πειράζει, μια που το βρήκαμε από τους πατεράδες μας. Ακολουθούν αυτοί που νηστεύουν από φόβο. Είναι αυτοί που θα ήθελαν να μη νηστεύουν, αλλά που δεν τολμούν να καταργήσουν τελείως την νηστεία. Μου θυμίζουν τον Κεφαλλονίτη του ανεκδότου που συμβούλευε ένα βλάσφημο συμπολίτη του μέσα στην εκκλησία: Κλείσιμο -Μη βλαστημάς βρε Γεράσιμε. Που ξέρεις μπας και είναι σωστά αυτά που λένε οι κ... οι παπάδες! Αυτοί που νηστεύουν είτε από συνήθεια, είτε από φόβο είναι κατά κανόνα ελαστικοί. Κάνουν πολλές συγκαταβάσεις και προσπαθούν με τη λογική και τις σοφιστείες να καταστήσουν τη νηστεία πιο ανεκτική. -Καλά βρε αδερφέ, να νηστέψουμε, αλλά όχι και να πεθάνουμε από την πείνα. Αυτό δεν το θέλει ούτε ο Θεός! Καταφεύγουν λοιπόν σε διάφορα τεχνάσματα σαν εκείνα που θυμίζουν τον παλιό καλόγερο, ο οποίος έβραζε μαζί με τα φασόλια του και μια οκά ελιές, ούτως ώστε τα φασόλια να βγούνε από τη χύτρα αρτυμένα, χωρίς και να γίνει θρησκευτική παράβαση, αφού δεν υπάρχει περιορισμός στην κατανάλωση ελιών... Υπάρχουν βέβαια και οι νηστεύοντες από ανάγκη. Αυτοί για τους οποίους ισχύει η παροιμία «Νηστεύει ο δούλος του Θεού, δεν έχει τι να φάει» Πώς αντιμετώπιζαν τη νηστεία οι Έλληνες το 1935, ένα σατιρικό κείμενο του 1935 Όσο για τους μη νηστεύοντας, δεν μπόρεσα να εξακριβώσω αν είναι περισσότεροι ή λιγότεροι από τους πρώτους, σίγουρα όμως έχουν και αυτοί την κατάταξη τους. Πρώτοι-πρώτοι έρχονται εκείνοι που δεν νηστεύουν εκ πεποιθήσεως. Αυτοί που έχουν το θάρρος της γνώμης τους. Από κοντά και αυτοί που δεν νηστεύουν από ¨νεωτεριστικές¨ αντιλήψεις: -Ωχ αδερφέ. Αυτά δεν έχουν καμιά αξία! Ο Θεός δεν θα κοιτάξει τη νηστεία, αλλά την καλή καρδιά. Δεν λείπουν και οι σοφιστές: -Δεν νηστεύω γιατί η νηστεία δεν έχει λογική βάση. Απαγορεύεται το λάδι και επιτρέπεται η ελιά, από την οποία βγαίνει το λάδι. Απαγορεύεται το ψάρι και επιτρέπεται ο ταραμάς που είναι συμπύκνωση ψαριού. »Να μου έλεγε ψωμί και νερό μάλιστα, να νήστευα. Η Επιστήμη λέει... και αναφέρουν μερικά άσχετα επιστημονικά δεδομένα. Φυσικά υπάρχουν και οι εξ ανάγκης μη νηστεύοντες. Οι γνωστοί «ασθενείς» και «οδοιπόροι». Τέλος υπάρχουν και οι εκ πονηρίας μη νηστεύοντες. Πώς αντιμετώπιζαν τη νηστεία οι Έλληνες το 1935, ένα σατιρικό κείμενο του 1935 -Γιατί να νηστέψω; με ρωτούσε κάποιος. Πηγαίνω το μεγάλο Σάββατο στην Εκκλησία και περιμένω να ακούσω την ευχή που διαβάζει ο παπάς μετά την Ανάσταση. Σε ένα σημείο λέει: «Νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες ευφρανθήτε σήμερον» »Έτσι κι’ έτσι λοιπόν είμαι μέσα, Γιατί να νηστέψω; (βασισμένο σε κείμενο του περιοδικού ΘΕΑΤΗΣ, 1935) Θωμάς Σιταράς, Αθηναιογράφος- Συγγραφέας, FB: Σιταράς Θωμάς

ΝΗΣΤΕΙΑ

Πώς αντιμετώπιζαν τη νηστεία οι Έλληνες το 1935, ένα σατιρικό κείμενο του 1935 Σατιρικό κείμενο του 1935 αποτυπώνει με χιούμορ τις διαφορετικές στάσεις απέναντι στη νηστεία, από την πίστη και την παράδοση έως τις δικαιολογίες και τις… ευρηματικές εξαιρέσεις Πώς αντιμετώπιζαν τη νηστεία οι Έλληνες το 1935, ένα σατιρικό κείμενο του 1935 Ένα σατιρικό κείμενο του 1935 από το περιοδικό Θεατής επιχειρεί μια χιουμοριστική «χαρτογράφηση» των ανθρώπων ανάλογα με τη στάση τους απέναντι στη νηστεία. Το απόσπασμα καταγράφει διαφορετικούς τύπους πιστών και μη πιστών, αποτυπώνοντας τις κοινωνικές αντιλήψεις της εποχής αλλά και διαχρονικές ανθρώπινες συμπεριφορές. Από όσους νηστεύουν από πίστη ή παράδοση, μέχρι εκείνους που αποφεύγουν τη νηστεία με λογικά επιχειρήματα ή… ευρηματικές δικαιολογίες, το κείμενο φωτίζει με χιούμορ τη σχέση της κοινωνίας με τη θρησκεία και τα έθιμα. Παρότι γράφτηκε πριν από σχεδόν έναν αιώνα, παραμένει εντυπωσιακά επίκαιρο, καθώς οι ίδιες αντιφάσεις και νοοτροπίες εξακολουθούν να συναντώνται και σήμερα. Ακολουθεί το κείμενο του περιοδικού ΘΕΑΤΗΣ από το 1935 Είχα βάλει από πέρυσι με το νου μου να εξετάσω εφέτος πώς νηστεύουν, και γιατί δεν νηστεύουν όσοι δεν νηστεύουν. Έκανα λοιπόν την έρευνα μου και ιδού τα ευρήματα: Πρώτα-πρώτα πρέπει να κατατάξουμε τους εκ πεποιθήσεως νηστεύοντας. Και είναι πάρα πολλοί που νηστεύουν με την ευχαρίστηση της πίστης. Πώς αντιμετώπιζαν τη νηστεία οι Έλληνες το 1935, ένα σατιρικό κείμενο του 1935 Έπειτα έρχονται οι νηστεύοντες από κεκτημένη ταχύτητα. Είναι οι άνθρωποι που νήστευαν άλλοτε αυστηρά υπό την επίβλεψη των γονιών τους και οι οποίοι μάλλον σαν έθιμο κρατούν την πατροπαράδοτη νηστεία. -Ε, δεν πειράζει, μια που το βρήκαμε από τους πατεράδες μας. Ακολουθούν αυτοί που νηστεύουν από φόβο. Είναι αυτοί που θα ήθελαν να μη νηστεύουν, αλλά που δεν τολμούν να καταργήσουν τελείως την νηστεία. Μου θυμίζουν τον Κεφαλλονίτη του ανεκδότου που συμβούλευε ένα βλάσφημο συμπολίτη του μέσα στην εκκλησία: Κλείσιμο -Μη βλαστημάς βρε Γεράσιμε. Που ξέρεις μπας και είναι σωστά αυτά που λένε οι κ... οι παπάδες! Αυτοί που νηστεύουν είτε από συνήθεια, είτε από φόβο είναι κατά κανόνα ελαστικοί. Κάνουν πολλές συγκαταβάσεις και προσπαθούν με τη λογική και τις σοφιστείες να καταστήσουν τη νηστεία πιο ανεκτική. -Καλά βρε αδερφέ, να νηστέψουμε, αλλά όχι και να πεθάνουμε από την πείνα. Αυτό δεν το θέλει ούτε ο Θεός! Καταφεύγουν λοιπόν σε διάφορα τεχνάσματα σαν εκείνα που θυμίζουν τον παλιό καλόγερο, ο οποίος έβραζε μαζί με τα φασόλια του και μια οκά ελιές, ούτως ώστε τα φασόλια να βγούνε από τη χύτρα αρτυμένα, χωρίς και να γίνει θρησκευτική παράβαση, αφού δεν υπάρχει περιορισμός στην κατανάλωση ελιών... Υπάρχουν βέβαια και οι νηστεύοντες από ανάγκη. Αυτοί για τους οποίους ισχύει η παροιμία «Νηστεύει ο δούλος του Θεού, δεν έχει τι να φάει» Πώς αντιμετώπιζαν τη νηστεία οι Έλληνες το 1935, ένα σατιρικό κείμενο του 1935 Όσο για τους μη νηστεύοντας, δεν μπόρεσα να εξακριβώσω αν είναι περισσότεροι ή λιγότεροι από τους πρώτους, σίγουρα όμως έχουν και αυτοί την κατάταξη τους. Πρώτοι-πρώτοι έρχονται εκείνοι που δεν νηστεύουν εκ πεποιθήσεως. Αυτοί που έχουν το θάρρος της γνώμης τους. Από κοντά και αυτοί που δεν νηστεύουν από ¨νεωτεριστικές¨ αντιλήψεις: -Ωχ αδερφέ. Αυτά δεν έχουν καμιά αξία! Ο Θεός δεν θα κοιτάξει τη νηστεία, αλλά την καλή καρδιά. Δεν λείπουν και οι σοφιστές: -Δεν νηστεύω γιατί η νηστεία δεν έχει λογική βάση. Απαγορεύεται το λάδι και επιτρέπεται η ελιά, από την οποία βγαίνει το λάδι. Απαγορεύεται το ψάρι και επιτρέπεται ο ταραμάς που είναι συμπύκνωση ψαριού. »Να μου έλεγε ψωμί και νερό μάλιστα, να νήστευα. Η Επιστήμη λέει... και αναφέρουν μερικά άσχετα επιστημονικά δεδομένα. Φυσικά υπάρχουν και οι εξ ανάγκης μη νηστεύοντες. Οι γνωστοί «ασθενείς» και «οδοιπόροι». Τέλος υπάρχουν και οι εκ πονηρίας μη νηστεύοντες. Πώς αντιμετώπιζαν τη νηστεία οι Έλληνες το 1935, ένα σατιρικό κείμενο του 1935 -Γιατί να νηστέψω; με ρωτούσε κάποιος. Πηγαίνω το μεγάλο Σάββατο στην Εκκλησία και περιμένω να ακούσω την ευχή που διαβάζει ο παπάς μετά την Ανάσταση. Σε ένα σημείο λέει: «Νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες ευφρανθήτε σήμερον» »Έτσι κι’ έτσι λοιπόν είμαι μέσα, Γιατί να νηστέψω; (βασισμένο σε κείμενο του περιοδικού ΘΕΑΤΗΣ, 1935) Θωμάς Σιταράς, Αθηναιογράφος- Συγγραφέας, FB: Σιταράς Θωμάς

TROIA

Νίκος Τζιανίδης Συντάκτης-Αρθρογράφος Ενότητες στο άρθρο: 📌 Έδινε πέτρες κι' έσκαβε...📌 Η Τροία κάτω από τα πόδια τους...📌 «Να μας αφήσει ήσύχους»!📌 Πού πήγε ο Θησαυρός; «Να πάρει τα τσουκαλάκια του και να φύγει» - Πώς η Ελλάδα αποποιήθηκε, κακήν κακώς, τον αμύθητης αξίας Θησαυρό του Πριάμου 🕛 χρόνος ανάγνωσης: 7 λεπτά ┋ επόμενο άρθρο Όταν η Ελληνική Κυβέρνηση απαξίωσε τον αμύθητης αξίας Θησαυρό του Πριάμου: «Ο Σλήμαν να πάρει τα τσουκαλάκια του και να μας αφήσει ήσυχους» ήταν η απάντηση στον γερμανό αρχαιολάτρη! Ο εξελληνισμένος (ως ονοματεπώνυμο) Ερρίκος Σλήμαν, στα γερμανικά Heinrich Schliemann, ήταν- κυρίως- επιτυχημένος επιχειρηματίας και κατόπιν χομπίστας αρχαιολόγος- επιτυχημένος επίσης· το όνομά του… μεταφράστηκε στα ελληνικά και έγινε διάσημο σε ολόκληρο τον Κόσμο από τις επιτυχημένες ανασκαφές του στην Τροία και τις Μυκήνες. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ All About History | 05.12.2019 16:46 Η αλήθεια για τον Τρωικό Πόλεμο - Μύθος ή πραγματικότητα; Πολιτισμός | 09.05.2022 02:00 Ματίας Βέμχοφ - καθηγητής Προϊστορίας του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου: «Ο Ερρίκος Σλήμαν είναι ένας από τους μεγάλους της αρχαιολογίας. Αξίζει να τον θυμόμαστε» Ο Σλήμαν μεγάλωσε με παραμύθια που του έγιναν εμμονή: εκστασιαζόταν από μικρός ακούγοντας ιστορίες της Ελληνικής Μυθολογίας και γοητευόταν από τα έπη της Ιλιάδας και της Οδύσσειας. Ο Τρωικός Πόλεμος προκαλούσε στον Σλήμαν ένα είδος παροξυσμού, λένε. Ο Σλήμαν σπούδασε στην Αγία Πετρούπολη αρχαία και νέα ελληνική γλώσσα (βρέθηκε εκεί ως αντιπρόσωπος εμπορικού γραφείου, όπου και ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα με δικό του εμπορικό οίκο που του απέφερε πλουσιοπάροχα οφέλη) και το 1859 επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα· ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου σπούδασε αρχαιολογία για δυο χρόνια. Ο Σλήμαν επέστρεψε στην Ελλάδα όπου νυμφεύθηκε τη Σοφία Εγκαστρωμένου, με την οποία απέκτησε την Ανδρομάχη (1871-1962), μετέπειτα σύζυγο του πολιτικού Λέοντος Μελά, και τον Αγαμέμνονα (1878-1954), μετέπειτα πολιτικό. Ο Σλήμαν και η σύζυγός του.Ο Σλήμαν και η σύζυγός του. Έδινε πέτρες κι' έσκαβε... Ο Σλήμαν άρχισε την ανασκαφή της Τροίας, το 1870, μετά τις ανασκαφές του στην Ιθάκη, όπου αναζητούσε το παλάτι του Οδυσσέα. Μέσα από τα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Ερρίκος Σλήμαν πάσχιζε να φέρει στο φως την Αρχαία Τροία που ύμνησε ο Όμηρος· με αντάλλαγμα τις πέτρες που ξέθαβε από την ανασκαφή, οι Τούρκοι ιδιοκτήτες γης, του επέτρεπαν να συνεχίσει την ανασκαφή στις περιουσίες τους. Ο Σλήμαν, αρχικά, είχε εντοπίσει άλλη τοποθεσία, αλλά ο βρετανός- ερασιτέχνης αρχαιολόγος επίσης- Φρανκ Κάλβερτ είχε ήδη εξερευνήσει τον λόφο του Χισαρλίκ και κατείχε μέρος της γης, έπεισε τον Σλήμαν ότι το Χισαρλίκ ήταν η τοποθεσία της μυθικής Τροίας. Έπειτα από πολλές περιπέτειες, τέτοιες μέρες πριν από 153 χρόνια, τέλη Μαΐου του 1873, ο Σλήμαν δικαιώθηκε: ανάμεσα στα ευρήματα από τον τόπο που ανέσκαψαν προσωπικά ο ίδιος και η σύζυγός του, συνεπικουρούμενοι από τον Φρανκ Κάλβερτ, βγήκαν ξανά στο φως του ήλιου μια ορειχάλκινη ασπίδα, μια χύτρα, ένα αργυρό αγγείο, ένα χρυσό και ένα ορειχάλκινο αγγείο, δύο χρυσά κύπελλα, ένα μικρό κύπελλο από ήλεκτρο, δύο χρυσά διαδήματα, 56 χρυσά σκουλαρίκια και 8.750 χρυσά δαχτυλίδια και κουμπιά! Εκείνα τα ευρήματα έμειναν στην Ιστορία ως ο Θησαυρός του Πριάμου. Για να προστατεύσει τον χρυσό από τους εργάτες και τις Αρχές, ο Σλήμαν επινόησε μια δραματική ιστορία: έδωσε άδεια στους εργάτες του και αυτός και η σύζυγός του, Σοφία, έβγαλαν λαθραία τον θησαυρό από τη γη τυλιγμένο στο κόκκινο σάλι της Σοφίας· η Σοφία- δήθεν- βρισκόταν στην Αθήνα και θρηνούσε τον θάνατο του πατέρα της. Επειδή έβγαλε λαθραία τον χρυσό από την Τουρκία, ο Σλήμαν αντιμετώπισε αγωγές από την οθωμανική κυβέρνηση και υποχρεώθηκε να καταβάλει τεράστια αποζημίωση. Ο τόπος των ανασκαφών.Ο τόπος των ανασκαφών. Η Τροία κάτω από τα πόδια τους... Η Τροία του βασιλιά Πριάμου και του Έκτορα ήταν εκεί, κάτω από τα πόδια τους· τουλάχιστον αυτό πίστεψε ο γερμανός αρχαιολόγος! Στην πραγματικότητα, ο Σλήμαν δεν είχε ανακαλύψει την ομηρική Τροία, αλλά μία από τις εννιά πόλεις που είχαν ακμάσει σε διαφορετικές χρονικές περιόδους στον λόφο του Χισαρλίκ. Τα ευρήματά χρονολογούνται 1.000 χρόνια νωρίτερα από την εποχή του Τρωικού Πολέμου. Και αρχίζει η περιπέτεια του μυθικού θησαυρού (περισσότερα από 10.000 αντικείμενα αμύθητης αξίας) που ταξίδεψε σε τρεις ηπείρους μέχρι να βρει τόπο να σταθεί. Τα μισά από τα ευρήματα έπρεπε να αποδοθούν στην τουρκική κυβέρνηση, αλλά, ο Σλήμαν, κατάφερε να τα φυγαδεύσει στην Ελλάδα. Το Οθωμανικό κράτος ανακάλεσε την άδεια του για ανασκαφή στην Τροία και απέλυσε τον Αμίν εφέντη, τον Τούρκο που είχε αναλάβει την επίβλεψη της ανασκαφής και που αργότερα φυλακίστηκε για την αμέλειά του να χαθεί τέτοιος θησαυρός. «Να μας αφήσει ήσύχους»! Ερχόμενος, ο Σλήμαν, σε διάσταση με την τουρκική κυβέρνηση για την απόκρυψη των θησαυρών της Τροίας, απευθύνθηκε στην ελληνική κυβέρνηση για να δεχθεί τα ευρήματα που είχε οικειοποιηθεί, με αντάλλαγμα την άδεια της ανασκαφής των Μυκηνών. Επίσης, ο Γερμανός πρότεινε να αναγείρει με δικά του έξοδα μουσείο όπου θα εκτίθετο η συλλογή των αντικειμένων με την προοπτική ότι μετά τον θάνατό του όλα θα περιέλθουν στο ελληνικό κράτος. Η μοναδική απαίτησή του ήταν το μουσείο να πάρει το όνομά του και να το διαχειρίζεται εκείνος μέχρι να πεθάνει. Η κυβέρνηση του Δημητρίου Βούλγαρη δεν ήθελε να έρθει σε ρήξη με την Οθωμανική Αυτοκρατορία· απάντησε δια του υπουργού Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Ιωάννη Βαλασσόπουλου: «Ο κύριος Σλήμαν να πάρει τα τσουκαλάκια του και να μας αφήσει ήσυχους»... Μέρος του Θησαυρού του Πριάμου.Μέρος του Θησαυρού του Πριάμου.Έτσι, για την Ιστορία, να αναφέρουμε πως το 1876, ο Βαλασσόπουλος καταδικάστηκε ως ένοχος χρηματισμού για την εκλογή τριών μητροπολιτών, στην υπόθεση των σιμωνιακών, οπότε και τελείωσε η πολιτική του σταδιοδρομία! Τίμιος! Ο Σλήμαν δώρισε την αμύθητης αξίας συλλογή του στο Μουσείο του Βερολίνου, αφού πρώτα την είχε εκθέσει στο Λονδίνο. Και ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος γκρεμίζει τον Κόσμο. Ο Θησαυρός του Πριάμου «κοιμάται» σε ένα αντιαεροπορικό καταφύγιο κάτω από τον ζωολογικό κήπο της ναζιστικής πρωτεύουσας μέχρι που τον ανακαλύπτουν οι Ρώσοι του Κόκκινου Στρατού το 1945. Τα σφραγισμένα κιβώτια με τον θησαυρό μεταφέρθηκαν στη Μόσχα και χάθηκαν από προσώπου γης. Πού πήγε ο Θησαυρός; Και οι φήμες οργιάζουν. Πολλοί υποστήριζαν ότι οι Γερμανοί είχαν εκποιήσει ή λιώσει τα πολύτιμα αντικείμενα για να τα μετατρέψουν σε πολεμικό υλικό, άλλοι πάλι λένε ότι είχαν καταλήξει στα χέρια αμερικανού μεγιστάνα· οι Σοβιετικοί σιωπούσαν. Το 1993 ο Θησαυρός του Πριάμου έρχεται ξανά στο φως! Σήμερα, μικρά τμήματα του θησαυρού εκτίθενται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας και στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης. Το μεγαλύτερο μέρος του θησαυρού εκτίθεται στο Μουσείο Πούσκιν της Μόσχας. Επίσης, οι αρχαιολόγοι συμφωνούν ότι ο λόφος του Χισαρλίκ ήταν πράγματι η τοποθεσία της Τροίας, όπου κρύβεται ιστορία 3.600 χρόνων! Το ταφικό μνημείο του Σλήμαν στο Α Κοιμητήριο της Αθήνας.Το ταφικό μνημείο του Σλήμαν στο Α Κοιμητήριο της Αθήνας.Τον Αύγουστο του 1876 ο Σλήμαν άρχισε ανασκαφή στις Μυκήνες κοντά στην Πύλη των Λεόντων και σύντομα έφθασε στα ταφικά συμπλέγματα και την ανασκαφή του Ταφικού Περιβόλου Α’. Ο Σλήμαν πέθανε στη Νάπολη το 1890 και η σορός του μεταφέρθηκε στην Αθήνα· ενταφιάστηκε στο Α’ Κοιμητήριο της Αθήνας, σε μαυσωλείο που ομοιάζει με αρχαίο ελληνικό ναό, σχεδιασμένο από τον Ερνέστο Τσίλλερ. Στην Ελλάδα του 19ου αιώνα τα «τσουκαλάκια» του Σλήμαν δεν είχαν την παραμικρή αξία! Θα είχαν σήμερα; Μμμμ…

TOURKIA

Όλα ξεκίνησαν με το φιρμάνι Χάτ-ι Χουμαγιούν του 1856, όπου δόθηκε ισότητα στους χριστιανούς άνδρες της αυτοκρατορίας. Το φιρμάνι Χάτ-ι Χουμαγιούν υπογράφηκε από τον Σουλτάνο Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ μετά τον Ρωσοτουρκικό Κριμαϊκό πόλεμο του 1853-1856. Ο Σουλτάνος​​Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ ήταν μεταρρυθμιστής που σπούδασε στην Ευρώπη με την ευρωπαϊκή αριστοκρατία. Από τις αρχές του 1700, η ​​Ρωσία συνέχιζε να επιτίθεται στους Οθωμανούς με το πρόσχημα ότι ήθελαν να απελευθερώσουν τις χριστιανικές μειονότητες εκεί. Ο πραγματικός λόγος της Ρωσίας ήταν να ελέγξει τα Στενά. Οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες συνέχισαν να βοηθούν τους Οθωμανούς μέχρι το 1856, όταν είπαν «αρκετά! Δώστε δικαιώματα στις μειονότητες, ώστε οι Ρώσοι να μην μπορούν να χρησιμοποιούν πλέον αυτή τη δικαιολογία». Έτσι, αμέσως μετά από αυτόν τον πόλεμο, όλοι οι μη μουσουλμάνοι άνδρες έλαβαν ισότητα. Ως ίσοι, αρχίσαμε να κατέχουμε γεωργικές εκτάσεις, εργοστάσια και οι Τούρκοι άρχισαν να εργάζονται για τους Έλληνες και τους Αρμένιους. Αυτό γέννησε τον τουρκικό εθνικισμό ως αρχική αντίδραση. Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1877-1878 έληξε με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου που υπογράφηκε στις 3 Μαρτίου 1878. Οι ρωσικές δυνάμεις είχαν σταματήσει την προέλασή τους στον Άγιο Στέφανο (σημερινό Γεσίλκοϊ), ένα χωριό στη Θάλασσα του Μαρμαρά επτά μίλια δυτικά της Κωνσταντινούπολης. Η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου ανάγκασε την Τουρκία να παραχωρήσει το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής της Μακεδονίας στη Βουλγαρία και δημιούργησε μια «Μεγάλη Βουλγαρία», μια Βουλγαρία που εκτεινόταν από τα ρουμανικά σύνορα προς τα βόρεια μέχρι τους πρόποδες του Ολύμπου προς τα νότια, συμπεριλαμβανομένης της πόλης-λιμάνι της Καβάλας προς τα ανατολικά. Στο Λιτόχωρο, στον νομό Πιερίας, οι Έλληνες επαναστάτησαν επειδή δεν ήθελαν να ελέγχονται από τους Βούλγαρους. Ο Άγιος Στέφανος επέτρεψε τώρα στη Ρωσία να έχει έναν σλαβικό δορυφόρο στα Βαλκάνια, όπου η επιρροή της θα μπορούσε να επεκταθεί μέχρι το Αιγαίο Πέλαγος. Οι ευρωπαϊκές Μεγάλες Δυνάμεις, φοβούμενες αυτή την αυξημένη ρωσική επιρροή στη νοτιοανατολική Ευρώπη και μια πιθανή απειλή για τα εμπορικά συμφορημένα Στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων, διαφώνησαν με τους όρους της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου. Τέσσερις μήνες μετά τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, μετά από μακρές διαπραγματεύσεις στο Βερολίνο με τη μεσολάβηση του Γερμανού Καγκελάριου Όττο φον Μπίσμαρκ και του de facto μεσολαβητή Πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Ντισραέλι της Μεγάλης Βρετανίας, η Συνθήκη του Βερολίνου αναθεώρησε τους όρους, δίνοντας την περιοχή της Μακεδονίας πίσω στους Οθωμανούς και επιτρέποντας μια μικρότερη Βουλγαρία. Μια μυστική συμφωνία που αποκαλύφθηκε αργότερα ως η Συνθήκη της Κύπρου επιτεύχθηκε μεταξύ Βρετανών και Οθωμανών, με την οποία ο διοικητικός έλεγχος της Κύπρου παραχωρήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία σε αντάλλαγμα για την υποστήριξή τους προς τους Οθωμανούς στο Βερολίνο. Τότε οι Βρετανοί κατέλαβαν για πρώτη φορά την Κύπρο. Ομοίως, σε αντάλλαγμα για την υποστήριξή τους προς τους Οθωμανούς στο Βερολίνο, οι Γερμανοί εξασφάλισαν τη συνεκμετάλλευση των πόρων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Γι' αυτό ο Γερμανός στρατηγός Όττο Λίμαν φον Σάντερς ήταν επικεφαλής του στρατού του Κεμάλ στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως και ο αρχιτέκτονας της Γενοκτονίας. Και όλα αυτά σχετίζονται με το Μακεδονικό ζήτημα, καθώς αυτό ήταν το κύριο σημείο τριβής στη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου. Τελικά, ο αυξημένος τουρκικός εθνικισμός οδήγησε στην οργάνωση των Νεότουρκων στη Θεσσαλονίκη το 1908 και στην έναρξη της επανάστασής τους. Υποσχέθηκαν στις μειονότητες ισότητα, αλλά οι Νεότουρκοι είχαν άλλα σχέδια στο μυαλό τους. Ένας από τους ιδρυτές της σύγχρονης Τουρκίας, ο κοινωνιολόγος Μεχμέτ Ζιγιά Γκόκαλπ (Mehmet Ziya Gökalp). Ποιος ήταν ο Gökalp; Ο ιδεολογικός πατέρας του σύγχρονου τουρκικού εθνικισμού, ο Gökalp έθεσε τα θεμέλια για τις μεταρρυθμίσεις του Κεμάλ, αν και οι δύο άνδρες είχαν διαφορετικές απόψεις για τη θρησκεία. Αυτοί και μερικοί άλλοι, ξεκίνησαν την επανάσταση των Νεότουρκων (Yeni Osmanlilar). Καθώς οι προαναφερθείσες μεταρρυθμίσεις εξελίχθηκαν στις αρχές του αιώνα, δεν άρεσαν στον Gökalp, τον Κεμάλ κ.λπ. Σύμφωνα με τον Gökalp, αυτό που χρειαζόταν ήταν η επιστροφή στην προηγούμενη έννοια του «Οθωμανισμού» και το τέλος της ψευδαίσθησης της ισότητας μεταξύ Μουσουλμάνων και Χριστιανών. Η υιοθέτηση του τουρκικού εθνικισμού ήταν η μόνη επιλογή. Η συνύπαρξη, είτε πρόθυμη είτε όχι, δεν έπρεπε πλέον να επιχειρηθεί και η τουρκικότητα έπρεπε να αποτελέσει τη βάση της πολιτικής. Σε ένα άρθρο του 1911 για το περιοδικό Yeni Hayat (Νέα Ζωή), ο Gökalp έγραψε ότι οι Τούρκοι είναι στην πραγματικότητα οι υπεράνθρωποι που φαντάστηκε ο Γερμανός φιλόσοφος Νίτσε. (Taner Akçam, Μια Επαίσχυντη Πράξη: Η Γενοκτονία των Αρμενίων και το Ζήτημα της Τουρκικής Ευθύνης, Νέα Υόρκη: Metropolitan Books, 2006, σελ. 88). Έτσι, ο Gökalp έθεσε τα νέα θεμέλια της σύγχρονης Τουρκίας, θεμελιώνοντας το επιχείρημα του κεμαλικού κινήματος, σύμφωνα με το οποίο δεν υπάρχει εθνική μειονότητα στην Τουρκία (Ziya Gökalp, Οι Αρχές του Τουρκισμού, Άγκυρα, 1920, μτφρ. Robert Devereux, Leiden, 1968). Αυτή ήταν η βάση για τις αρχές των Yeni Osmanlilar, θέτοντας έτσι το σκηνικό για τη Γενοκτονία των Χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την ίδρυση τους. Καθώς οι κραυγές αξιωματούχων όπως ο George Horton και ο Henry Morgenthau, που προειδοποιούσαν τον πολιτισμένο κόσμο για τις φρικαλεότητες που διαπράττονταν, έπεσαν στο κενό, λίγες δεκαετίες αργότερα, τρελοί όπως ο Αδόλφος Χίτλερ, ο Χάινριχ Χίμλερ και ο Χέρμαν Γκέρινγκ ένιωσαν την ευκολία να εφαρμόσουν τη δική τους Τελική Λύση, αυτή τη φορά στην εβραϊκή φυλή, με την εντύπωση ότι κι αυτοί θα μείνουν ατιμώρητοι. Μετά την ίδρυση της σύγχρονης Τουρκικής Δημοκρατίας (1923), ο Μουσταφά Κεμάλ εφάρμοσε τη φιλοσοφία του Gökalp, αλλά με μια παραλλαγή. Ο καθηγητής Ayhan Aktar υποστηρίζει ότι «ενώ ο Gökalp είχε δώσει έμφαση κυρίως στη θρησκεία, την ηθική, την αισθητική και την κοινωνικοποίηση ως παρονομαστές του έθνους, οι Κεμαλιστές στράφηκαν στην εθνικότητα ως τον υποκείμενο παράγοντα της τουρκικότητας». (Ayhan Aktar, Varlik Vergisi ve 'Türklestirme' Politikalari - Ο φόρος περιουσίας και οι πολιτικές «τουρκοποίησης», Κωνσταντινούπολη 2006, σελ. 60-66, σελ. 103-108) Ο Μουσταφά Κεμάλ και ο πνευματικός μέντοράς του, Ziya Gökalp, διατήρησαν μια συμβιωτική σχέση μέχρι τον θάνατο του Gökalp το 1924. Ενώ ο Gökalp παρείχε τη θεμελιώδη ιδεολογία για τον τουρκικό εθνικισμό, η κεμαλική ελίτ αργότερα υιοθέτησε μια αυστηρά κοσμική πορεία που μερικές φορές αποκλίνει από το όραμα του Gökalp για τη σύνθεση του Ισλάμ και της δυτικοποίησης. Γεώργιος Γιαλτουρίδης Βοστώνη