ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΚΟΠΙΑΝΟΥΣ

ΘέματαΕλλάδαΟμογένεια Προς τους Σκοπιανούς: Δεν μπορείτε να εισέλθετε τραγουδώντας στην ελληνική αρχαιότητα – Είστε Σλάβοι! Με Ελληνοσκόπιο-12 Σεπτεμβρίου 20263123 ΕΑΝ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΟΝΗΣ Η σύγχρονη «Βορειομακεδονική» ταυτότητα αξίζει σεβασμού λόγω της αδιαμφισβήτητης σλαβικής της προέλευσης. Η ιστορική κατασκευή και τα συνθήματα που λένε στους Έλληνες να «φύγουν» από τη Μακεδονία δεν αξίζουν κανέναν σεβασμό. Από τον Νίκο Σταματάκη Υπάρχει κάτι το γκροτέσκα ειρωνικό στο να στέκεσαι στη Μελίτη της Φλώρινας -στην ίδια την Ελλάδα- και να τραγουδάς «Φύγετε, Έλληνες, αρκετά με τα ψέματα» ενώ παράλληλα ισχυρίζεσαι τον Μέγα Αλέξανδρο ως απόδειξη της δικής σου εθνικιστικής μυθολογίας. Οι Έλληνες δεν είναι υποχρεωμένοι να εγκαταλείψουν τη Μακεδονία. Βρίσκονται ήδη στη Μακεδονία, στη γη όπου ο ελληνικός λόγος, η λατρεία, οι επιγραφές και η μνήμη έχουν επιβιώσει εδώ και χιλιετίες. Η επίσημη ανάρτηση του τραγουδιστή επιβεβαιώνει ανεξάρτητα το τραγούδι και τους δημοσιευμένους στίχους του. Αυτό είναι ένα ακόμη βίντεο από πριν από μερικά χρόνια… Ως κάποιος που έχει αφιερώσει χρόνια στην έρευνα και τη συγγραφή διδακτορικού διπλώματος πάνω σε αυτό το συγκεκριμένο ζήτημα, τον «αναθεωρητισμό της ιστορίας» (με επίκεντρο την Κύπρο), αναστατώνομαι ιδιαίτερα όταν αντιμετωπίζω τέτοια ερωτήματα. Οι σύγχρονοι Βορειομακεδόνες δικαιούνται απόλυτα το κράτος τους, τη νοτιοσλαβική τους γλώσσα, τα τραγούδια τους και τη σύγχρονη εθνική τους ταυτότητα. Αυτό που κανένα έθνος δεν δικαιούται είναι μια χρονομηχανή. Ο Αλέξανδρος δεν μπορεί απλώς να αποσπαστεί από τον ελληνικό κόσμο επειδή ένα σύγχρονο εθνικιστικό τραγούδι βρίσκει την ιστορική καταγραφή άβολη. Ο Ηρόδοτος μας λέει ότι όταν ο Αλέξανδρος Α΄ της Μακεδονίας προσπάθησε να αγωνιστεί στην Ολυμπία, οι αντίπαλοι αμφισβήτησαν την επιλεξιμότητά του με το σκεπτικό ότι ο διαγωνισμός αφορούσε Έλληνες. Οι Ολυμπιακοί κριτές εξέτασαν την καταγωγή του, αποδέχτηκαν την αργειακή του καταγωγή και τον παραδέχτηκαν ως Έλληνα. Ο Μέγας Αλέξανδρος, δύο γενιές αργότερα, εκπαιδεύτηκε από τον Αριστοτέλη , έζησε πνευματικά στο σύμπαν του Ομήρου και μετέφερε την ελληνική γλώσσα και τον πολιτισμό σε μια αυτοκρατορία, της οποίας τα επακόλουθα οι ιστορικοί ονομάζουν, όχι άδικα, Ελληνιστική Εποχή . Η αρχαία Μακεδονία δεν ήταν πολιτισμικά πανομοιότυπη με τη δημοκρατική Αθήνα — και κανείς σοβαρά δεν ισχυρίζεται ότι ήταν. Οι Έλληνες πολεμούσαν συνεχώς τους Έλληνες. Η Αθήνα, η Σπάρτη, η Θήβα και η Μακεδονία μπορούσαν να είναι πολιτικοί εχθροί χωρίς να γίνουν μαγικά διαφορετικοί πολιτισμοί. Τα αρχαία στοιχεία είναι πιο περίπλοκα από τα συνθήματα, αλλά είναι συντριπτικά ενσωματωμένα στον ελληνικό γλωσσικό, θρησκευτικό και πολιτιστικό κόσμο. Και ιδού η καταστροφική σύγχρονη ειρωνεία: Η ίδια η Βόρεια Μακεδονία υπέγραψε αυτή τη διάκριση σε μια διεθνή συμφωνία. Το Άρθρο 7 της Συμφωνίας των Πρεσπών αναγνωρίζει την επίσημη μακεδονική γλώσσα της ως νοτιοσλαβική και διαχωρίζει ρητά τη σύγχρονη ιστορία και κληρονομιά της από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία, τον πολιτισμό και την κληρονομιά που συνδέονται με την ελληνική Μακεδονία. Πολλοί από εμάς αντιταχθήκαμε στην «εθνομονιστική» ελληνική κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα που υπέγραψε αυτή τη συμφωνία. Ο κύριος λόγος ήταν ότι γνωρίζαμε ότι οι Σκοπιανοί δεν θα σεβόντουσαν ποτέ το γράμμα της συμφωνίας και θα ξεκινούσαν διαμάχες. Θυμηθείτε, μιλάμε για ανθρώπους, την επίσημη κυβέρνηση των Σκοπίων, η οποία, πριν από 12-15 χρόνια, είχε το θράσος να στείλει μια επίσημη αποστολή στη Σόφια της Βουλγαρίας και να απαιτήσει από τους Βούλγαρους να έχουν διερμηνέα στην αίθουσα. Οι Βούλγαροι, προς τιμήν τους, αρνήθηκαν: «Σας καταλαβαίνουμε απόλυτα· δεν χρειάζεται μετάφραση!» Η κληρονομιά του Αλεξάνδρου ανήκει στην ανθρωπότητα σήμερα. Κανένας Έλληνας δεν χρειάζεται να τον φυλακίσει πίσω από τα σύνορα. Αλλά η καθολικότητα δεν απαιτεί παραποίηση. Γιορτάστε τη σλαβική σας γλώσσα. Γιορτάστε τον πολιτισμό σας. Γιορτάστε με υπερηφάνεια τους προγόνους σας και την ιστορία σας. Απλώς μην στέκεστε στην Ελλάδα, λέγοντας στους Έλληνες «φύγετε» και απαιτώντας να φύγει μαζί τους και η ιστορία. Αυτό δεν είναι πολιτιστική υπερηφάνεια. Είναι ιστορική διαστρέβλωση και οικειοποίηση μελοποιημένη. 12 Σεπτεμβρίου 2026, www.helleniscope.com , n.stamatakis@aol.com

Ο ΑΤΛΑΣ

Ο ΑΤΛΑΣ ΟΙ ΓΙΟΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ «ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ» του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη Ο Άτλας ήταν γιος του Τιτάνα Ιαπετού και της Κλυμένης. Με την Πλειόνη απέκτησε τις κόρες Πλειάδες, με την Αίθρα τις Ιάδες και με την Εσπερίδα τις Εσπερίδες. Ο Γίγαντας Άτλας αναφέρεται σε πολλές παραδόσεις. Υπήρξαν πολλοί με το ίδιο όνομα. Άλλοτε θεωρείται γιος του Ιαπετού και της Ασίας (Ωκεανίδας) ή γιος του Ουρανού και αδελφός του Κρόνου. Στη μάχη των Γιγάντων εναντίον των Θεών, ο Ζευς τον τιμώρησε να κρατά σε όλη του τη ζωή πάνω στους ώμους του τη Γη και τον θόλο του Ουρανού. Είχε το βασίλειό του στη Βορειοδυτική Αφρική, ολόγυρα από το ομώνυμο όρος, και στη δικαιοδοσία του τη χώρα των Εσπερίδων, που βρισκόταν στο τέλος της Δύσης, όπως και τη χώρα των Υπερβορείων. Κάποτε ο Ηρακλής πήγε να φέρει τα Μήλα των Εσπερίδων. Στην επιστροφή του συνάντησε τον Άτλαντα, που κρατούσε στους ώμους του τη σφαίρα της Γης. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Άτλας γνώριζε το βάθος του Ωκεανού και είχε τοποθετήσει κίονες (κολώνες) που στήριζαν την Ευρώπη —και, σύμφωνα με άλλη παράδοση, τη Γη— για να μην βυθιστεί στα Τάρταρα του Ωκεανού. Ο Άτλας, από τη θέση του βασιλείου του, είχε τη δυνατότητα να βοηθά τους Έλληνες της αρχαιότητας στα υπερπόντια ταξίδια τους, ώστε να διαδίδουν τον Πολιτισμό. Από το όνομα του όλοι οι χάρτες πήραν την ονομασία ΑΤΛΑΣ. 1. Ο ΠΕΡΣΕΑΣ Ένας άλλος ήρωας της αρχαιότητας, γιος του Τιτάνα Ιαπετού και της Κλυμένης, ήταν και ο Περσέας. Κι αυτός ταξίδεψε στον Ατλαντικό Ωκεανό και αλλού. Ο Περσέας, στη μεγάλη εκστρατεία του στην Εσπερία, σκότωσε τη Μέδουσα Γοργώ. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, πετώντας στον Ουρανό με το φτερωτό άλογο του, τον Πήγασο, έστρεψε τα μάτια της Μέδουσας προς τον Άτλαντα. Ο Άτλας αμέσως πέτρωσε και μεταμορφώθηκε στο ομωνυμο όρος της Βορειοδυτικής Αφρικής. 2. Ο ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ Είναι γιος του Τιτάνα Ιαπετού και της Κλυμένης. Το όνομά του αλληγορεί τον «προγνωρίζοντα, τον προμανθάνοντα, τον προνοητικό και διορατικό. Προέβλεπε τα πάντα και γνώριζε ότι συγκεκριμένα αίτια ή ενέργειες επιφέρουν συγκεκριμένα αποτελέσματα. Σύμφωνα με την παράδοση, έκλεψε το Πυρ από τους Θεούς και το έδωσε στους ανθρώπους. 3. Ο ΕΠΙΜΗΘΕΑΣ Κι αυτός είναι γιος του Ιαπετού και της Κλυμένης, αντίθετος στον χαρακτήρα και στις ενέργειες από τον αδελφό του Προμηθέα. Το όνομά του σημαίνει τον σκεπτόμενο μετά το πάθημα ή τον παθόντα και μαθόντα. Ο Επιμηθέας ο νεότερος (+/- 14.000 Π.Ε.) νυμφεύτηκε την Πανδώρα και απέκτησαν μια θυγατέρα, την Πείρα, η οποία παντρεύτηκε τον Δευκαλίωνα, τον βασιλιά που επέζησε στον ομώνυμο Κατακλυσμό Η Πανδώρα ήταν η γυναίκα που την έπλασε —θα λέγαμε, τη μόρφωσε— ο Ήφαιστος με την Αθηνά στον Όλυμπο. Σύμφωνα με την παράδοση, κάθε θεός ή θεά την προίκισε με ένα προτέρημα: ομορφιά, επιδεξιότητα, χάρη, πειθώ και λόγο, Μόνο ο Ερμής την προίκισε με την πονηριά και το ψέμα. Ο Δίας την προόριζε για γυναίκα του Προμηθέα, προς τιμωρία του επειδή έκλεψε από τον Όλυμπο τη φωτιά και την έδωσε στους ανθρώπους. Ο Προμηθέας ειδοποίησε τον αδελφό του να μην δεχθεί την Πανδώρα για γυναίκα του, επειδή θα κληροδοτούσε στους ανθρώπους πολλά δεινά. Ο εύπιστος όμως Επιμηθέας θαμπώθηκε από την ομορφιά της και την νυμφεύτηκε. Η Πανδώρα έφερε ως δώρο από τον Όλυμπο ένα πιθάρι, σφραγισμένο με όλα τα καλά και τα κακά του ανθρώπινου γένους. Ανυπόμονη όμως το άνοιξε και αμέσως ξαναγύρισαν στον Ουρανό όλα τα καλά. Πρόφθασε να το ξανακλείσει όταν είχαν απομείνει μέσα όλα τα κακά, που ήταν τοποθετημένα στον πυθμένα του πιθαριού. Το μόνο καλό που έμεινε στο πιθάρι ήταν η Ελπίδα, που κληρονόμησαν σαν παρηγοριά οι άνθρωποι. Για τη ζωή και το έργο του Επιμηθέα δεν έχουν γραφτεί πολλά. Ο μύθος πλάστηκε στους χρόνους του Ησιόδου. ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ α/ Ο Άτλας και τα παιδιά του δείχνουν τη ναυτική περιπλάνηση του Ελληνικού γένους από τη βαθιά αρχαιότητα, η οποία συνεχίζεται χωρίς διακοπή και σήμερα. β/ Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια εντάσσονται και οι πανάρχαιες οργανωμένες εκστρατείες των Ελλήνων —η Αργοναυτική Εκστρατεία και η εκστρατεία στην Τροία— για τη διάδοση του Πολιτισμού τους στον κόσμο. γ/ Την περιπλάνηση από τα πανάρχαια χρόνια συνεχίζει ο ναυτικός Ελληνικός λαός με τις διαδοχικές μεταναστευτικές ροές του, προς δημιουργία αποικιών ανά τον κόσμο, προς διάδοση του Πολιτισμού, αλλά και προς ικανοποίηση της δίψας «του ειδέναι», για να γνωρίσει τον κόσμο. Ακόμη και σήμερα, στα πιο ακραία και δυσπρόσιτα μέρη του κόσμου, θα βρεις Έλληνες, οι οποίοι βρέθηκαν εκεί παρακινημένοι από τη φλόγα της γνωριμίας. δ/ Ο Άτλας, κατά τα φαινόμενα, είχε δημιουργήσει μια βάση περί το Γιβραλτάρ και στήριζε τα ταξίδια στον Ατλαντικό —ανεφοδιασμό, παροχή μετεωρολογικών πληροφοριών, ασφάλεια πλόων, ανάπαυση πληρωμάτων κ.ά. ε/ Ο γάμος του επιπόλαιου Επιμηθέα με την Πανδώρα είναι διαχρονικός και χαρακτηρίζει και τον σύγχρονο άνθρωπο, ο οποίος πρώτα ακολουθεί τον κακό δρόμο και μετά μαθαίνει και διορθώνει την πορεία του. Πάντα όμως είχε σύμμαχο την Ελπίδα. στ/ Ποτέ όμως, ως τώρα, δεν είχε προχωρήσει τόσο βαθιά στο σκοτεινό τούνελ όσο έχει οδηγηθεί στη σημερινή εποχή με την Τεχνητή Νοημοσύνη. Και ενώ οι Προμηθείς που την κατασκεύασαν τον προειδοποιούν ότι, με το όργανο αυτό, που προσπαθεί να γίνει ισόθεος , αν συνεχίσει την ίδια πορεία , θα οδηγηθεί στην άβυσσο της ολοσχερούς καταστροφής. αυτός προχωρά ακάθεκτος προς την πιθανή καταστροφή του. ζ/ Εδώ ο μύθος τελειώνει και αρχίζει η πραγματική εναγώνια πάλη με τον εαυτό του, προκειμένου να απαλλαγεί από τις αυταπάτες και τα στερεότυπα που τον έριξαν στο τούνελ της ψεύτικης Αμάλθειας. η/ Το «Κέρας της Αμάλθειας» συμβολίζει την αστείρευτη πηγή αφθονίας (10/9/26) Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

ΠΑΝΑΡΧΑΙΕΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ 1ον

ΟΙ ΠΑΝΑΡΧΑΙΕΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ (1ον ) Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων Επειδή λέγονται πολλά για τον αρχαιότερο πολιτισμό που δημιουργήθηκε στην Αίγυπτο, κρίνεται σκόπιμο να δούμε τις αρχαίες δυναστείες των Αιγυπτίων, ώστε να διαπιστώσουμε από πού εισήχθη ο πολιτισμός τους. Πριν από τον μεγάλο κατακλυσμό, την Αίγυπτο κυβέρνησαν οι θεοί από το 30.544 π.Χ. έως το 16.644 π.Χ. Από το 16.644 π.Χ. έως το 15.389 π.Χ. κυβέρνησαν οι ημίθεοι. Μετά κυβέρνησαν οι ήρωες επί 11.985 χρόνια. Αργότερα άρχισε η εποχή των βασιλέων και των δυναστειών των Πνευμάτων των Νεκρών. Ο Ηρόδοτος (Β΄ 142) αναφέρει πως 11.340 χρόνια πριν από αυτόν κυβερνούσαν την Αίγυπτο οι θεοί. Μετά, κανένας θεός δεν εμφανίστηκε με ανθρώπινη μορφή. α/ Οι πρώτες δυναστείες – Πρώτη εποχή Τις πρώτες έξι δυναστείες κυβερνητών της Αιγύπτου αποτελούσαν όλοι Έλληνες θεοί και ημίθεοι, όπως τους αναφέρει ο Μανέθων. Αυτοί πρώτοι οργάνωσαν την Αίγυπτο ως κράτος. Από το 28.125 π.Χ. και, κατά άλλους, από το 30.544 π.Χ., βασίλευσε ο Ήφαιστος με τους απογόνους του επί 11.985 χρόνια (Ήφαιστος, Ήλιος, γιος του Ηφαίστου, Σώσις, Κρόνος, Όσιρις, Τυφών, αδελφός του Οσίριδος, και Ώρος, γιος του Οσίριδος). Αργότερα, άλλοι βασιλείς συνέχισαν επί 13.900 χρόνια. Μετά τους θεούς βασίλευσαν οι ήρωες επί 1.255 χρόνια. Στη συνέχεια κυβέρνησαν άλλοι ισχυροί βασιλείς επί 1.817 χρόνια. Ακολούθησαν τριάντα βασιλείς από τη Μέμφιδα επί 1.970 χρόνια και δέκα Θινίτες βασιλείς επί 350 χρόνια. Έπειτα ακολούθησαν τα Πνεύματα των Νεκρών επί 5.813 χρόνια. Σύνολο ετών: 24.925, πλέον 3.200 χρόνια της νέας εποχής με τις 32 δυναστείες έως τους Πτολεμαίους και την Κλεοπάτρα, και ακόμη 2.000 χρόνια έως σήμερα (30.125 χρόνια). Το Παλαιόν Χρονικόν Σύμφωνα με τον Σύγκελλο, υπήρχε κάποια παλιά χρονογραφία βασιλέων που κυκλοφορούσε στην Αίγυπτο και στην οποία αναφέρονται τριάντα δυναστείες με 113 γενεές, που κυβέρνησαν την Αίγυπτο, σύμφωνα με τον Μανέθωνα, επί 36.525 χρόνια πριν από τον Μ. Αλέξανδρο. Τον Ήφαιστο και τους έξι πρώτους διαδόχους του ο Μανέθων τους αναφέρει ως θεούς. Σύμφωνα με αυτόν, ο Ήφαιστος Α΄ με τους απογόνους του βασίλευσαν επί 11.985 χρόνια. Μερικοί μεταφραστές ανασκευάζουν τα έτη αυτά σε σεληνιακά και τα υπολογίζουν σε 722¾ χρόνια, πράγμα που δεν είναι ακριβές. Με αυτή τη μετάφραση θα έπρεπε να θεωρήσουν και τις άλλες δυναστείες ως σεληνιακές. Έτσι, όμως, θα διέγραφαν όλες τις νεότερες δυναστείες και, μαζί, την αιγυπτιακή και την ελληνική ιστορία μέχρι τα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τον Ώρο και τους υπόλοιπους εννέα της πρώτης δυναστείας ο Μανέθων τους αναφέρει ως ημιθέους. Αναφέρει ακόμη ότι οι θεοί του Ολύμπου υπήρξαν άνθρωποι που κυβέρνησαν τον Ελληνισμό και τους άλλους λαούς της Μεσογείου και, με την πάροδο του χρόνου, θεοποιήθηκαν. Ο Απίων ο Γραμματικός, που έγραψε την Ιστορία της Αιγύπτου, αναφέρει ότι την εποχή που κυβερνήτης στην Αίγυπτο ήταν ο Ανούβις, στο Άργος βασιλιάς ήταν ο Ίναχος. Όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης από τα δύο άρθρα που θα ακολουθήσουν, οι περισσότεροι βασιλείς και κυβερνήτες της Αιγύπτου, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ήταν Έλληνες ή ελληνικής καταγωγής Αιγύπτιοι. Τα ονόματά τους, όπως συμβαίνει και σήμερα σε όλες τις χώρες, αλλάζουν από τους εντόπιους και προσαρμόζονται στη γλώσσα τους. (15/7/2026) Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

ΠΑΝΑΡΧΑΙΕΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ 2ν

ΟΙ ΠΑΝΑΡΧΑΙΕΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ 2ον Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων Η δεύτερη εποχή ξεκινά μετά την πτώση των Ατλάντων και την επικράτηση των Ελλήνων στον μεσογειακό χώρο για δεύτερη φορά, σύμφωνα με τις αναφορές του Αισχύλου, του Πλάτωνα και άλλων κλασικών συγγραφέων. Ακολούθησε ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνος (+/- 14.000 Π.Ε.). Στη συνέχεια ακολουθεί νέα σιγή της ιστορικής παράδοσης, σύμφωνα με τα κείμενα, καθώς και νέα μεγάλη χρονολογική διαφορά. Τρίτη Εποχή (+/- 7.000–3.300 π.Χ.) Βασίλευσαν πολλοί Έλληνες, οι οποίοι θεοποιήθηκαν από τους Αιγυπτίους. Ακολούθησαν: 1ος Πρωτεύς. Οι Αιγύπτιοι τον ονόμαζαν Κέτην (εποχή του Τρωικού Πολέμου). Κατά την εποχή της βασιλείας του Πρωτέως, ο Πάρις ήρθε σε αυτόν και φιλοξενήθηκε. Αργότερα ήρθε και ο Μενέλαος, ο οποίος ελέγετο ότι ήταν συγγενής του. 2ος Ρέμφις, γιος του Πρωτέως. Στη συνέχεια ακολούθησαν άλλοι βασιλείς, οι οποίοι είχαν καταγωγή από το Άργος και τις Μυκήνες. Τετάρτη Εποχή – 4η Δυναστεία (περίπου 3.300–3.100 π.Χ.) (Ελληνικής καταγωγής από την πόλη Θύνη.) Κατά τον Μανέθωνα, η δυναστεία αυτή κράτησε 203 χρόνια. Οι σύγχρονοι ιστορικοί τοποθετούν την 1η Δυναστεία μετά τον μεγάλο Κατακλυσμό στην Αίγυπτο, όχι όμως εκείνον του Δευκαλίωνος. Θεωρούν ότι αυτός συνέβη περίπου το 3.500 π.Χ., αντί του 3.100 π.Χ. που αναφέρει ο Μανέθων. Κατά τον Αφρικανό, την 1η Δυναστεία μετά τον Κατακλυσμό κυβέρνησαν οκτώ (8) βασιλείς επί 253 χρόνια. Κατά τον Σύγκελλο, την εποχή μετά τον Κατακλυσμό βασίλευσε στην Αίγυπτο ο Μίνωας και επτά απόγονοί του επί 253 χρόνια. Ο Μίνωας, γιος του Μίνωα της Κρήτης, ένωσε την Άνω και Κάτω Αίγυπτο σε ενιαίο βασίλειο, διέδωσε τη θρησκεία του Ηλίου-Ρα, τη φωνητική γραφή και το ημερολόγιο, ενώ έκτισε μνημεία στις πόλεις Άβυδο, Χελωνά και Σακκάρα. Ο Όμηρος αναφέρει ότι προς το τέλος του Τρωικού Πολέμου ήρθε ως σύμμαχος των Τρώων ο βασιλιάς της Αιθιοπίας Μέμνων, μαζί με Αιγυπτίους. Η αναφορά αυτή συμπίπτει με τη χρονολόγηση του Τρωικού Πολέμου, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως ο δεύτερος μεγάλος εμφύλιος πόλεμος των Ελλήνων, αφού ο πρώτος θεωρείται εκείνος μεταξύ Ελλήνων και Ατλάντων. Κατά τον Τρωικό Πόλεμο βασίλευε στην Αίγυπτο ο Μίνως (πρώτος κυβερνήτης της πρώτης δυναστείας) και στην Αιθιοπία ο γιος του, ο Μέμνων. Τον Μίνωα ή Μήνη (Θινίτη) άρπαξε και φόνευσε ένας ιπποπόταμος. Ο Άθωσις, γιος του Μίνωα, οικοδόμησε τα ανάκτορα στη Μέμφιδα. Παράλληλα είχε σπουδάσει ιατρική και έγραψε βιβλίο ανατομίας. Ο Ουενέφης έχτισε τις Πυραμίδες στην Κωχώμη. Στην εποχή του η Αίγυπτος επλήγη από ξηρασία και υπέστη λιμούς, λοιμούς και φοβερή πείνα. Και η δεύτερη δυναστεία, αποτελούμενη από εννέα (9) βασιλείς, ήταν ελληνικής καταγωγής, με αιγυπτιακά ονόματα, προερχόμενη από την πόλη Θίνη. Ο Ηρόδοτος προσθέτει και τη Νιτωκρίδα. Όλοι μαζί βασίλευσαν επί 297 χρόνια. Για λόγους οικονομίας δεν έκρινα σκόπιμο να παραθέσω όλα τα ελληνικά και αιγυπτιακά ονόματα. 3η Δυναστεία (Από το 2.686 π.Χ.) Βασίλευσαν επί 214 χρόνια. Όλοι ήταν Έλληνες, καταγόμενοι από τη Μέμφιδα. Δεν έκαναν κάτι το ιδιαίτερα αξιόλογο. 4η Δυναστεία (Από το 2.613 π.Χ.) Κατά τον Ηρόδοτο, οι βασιλείς ήταν Έλληνες από τη Μέμφιδα. Οι τέσσερις δυναστείες μετά τον Κατακλυσμό βασίλευσαν, κατά τον Ευσέβιο, συνολικά 1.195 χρόνια. Για λόγους οικονομίας δεν έκρινα σκόπιμο να παραθέσω όλα τα ελληνικά και αιγυπτιακά ονόματα. Συμπέρασμα Μελετώντας την προϊστορία της περιοχής της Μεσογείου, διαπιστώνει κανείς ότι συμβαίνει το αντίστροφο από αυτό που μας δίδαξαν στα σχολεία· δηλαδή, ο πολιτισμός δεν ήρθε στην Ελλάδα από την Ανατολή, αλλά το αντίθετο. Οι Έλληνες είναι οι πρώτοι δημιουργοί του πολιτισμού και όλοι οι άλλοι τον δανείστηκαν και, κατά τον συγγραφέα, τον εφάρμοσαν εσφαλμένα. (16/7/2026) Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

ΠΑΝΑΡΧΑΙΕΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ 3ν

ΟΙ ΠΑΝΑΡΧΑΙΕΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ 3ον (τελευταιο) Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων Κατά τον Ευσέβιο, ο Σούφης (Χέοψ) έχτισε τη Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας. Το ίδιο αναφέρει και ο Ηρόδοτος. Για να μην μακρηγορήσω με τις υποδιαιρέσεις των δυναστειών, θα προχωρήσω στο γενικό συμπέρασμα αναφορικά με τους βασιλείς και κυβερνήτες της Αιγύπτου, όπως επιβεβαιώνεται στη σελίδα 120 του βιβλίου του Μανέθωνα. Οι Έλληνες στην Αίγυπτο είχαν την εξουσία στα χέρια τους, όχι ως δυνάστες Φαραώ, αλλά με τη θέληση του αιγυπτιακού λαού. Οι Φαραώ, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ήταν Έλληνες ή ελληνικής καταγωγής. Τα ονόματα που είχαν οι Φαραώ και δεν μοιάζουν ελληνικά οφείλονται στο ότι ήταν προσαρμοσμένα στη λαϊκή αιγυπτιακή γλώσσα. Ποιος γλωσσολόγος θα αμφισβητήσει ότι τα ονόματα των Φαραώ «Σεθώς» και «Ερμαίος» δεν είναι ελληνικά; Και ότι ο μεγαλύτερος γιος του Σέθω (ή Αιγύπτου), που ονομαζόταν «Ραμψής», δεν είναι ο Ραμσής ή Ραμψής ο Μέγας; Ο Ιώσηπος, στο έργο «Κατ' Απίωνος», αναφέρει ότι ο Σέθως ονομαζόταν Αίγυπτος και ο αδελφός του Δαναός. Τα ονόματα των Φαραώ που αναφέρουμε σε άλλα σχόλια κράτησαν την ελληνική γραφή και την προφορά τους. Σύμφωνα με τις ιστορικές καταγραφές, τους λωβούς συμπατριώτες του Οσορσήφ (ο οποίος αργότερα αυτοονομάστηκε Μωυσής) έδιωξαν από την Αίγυπτο το 1445 π.Χ. οι Έλληνες Φαραώ Σέθως και Αρμαΐς. Από τότε αρχίζει το μίσος αυτής της φυλής κατά των Ελλήνων. Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Ραμψήδων (1200–1085 π.Χ.) ιδρύεται το μεγάλο ιερό του Άμμωνος Διός στη Θήβα της Αιγύπτου. Ο Αφρικανός γράφει ότι επί βασιλείας του Πετουβάτη έγιναν οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες (776–775 π.Χ.). 10. Ο Ψαμμήτιχος Α΄ (664–610 π.Χ.) έγινε λαοπρόβλητος βασιλιάς των Αιγυπτίων και Αιθιόπων. Κυβέρνησε τη χώρα με σύνεση, έδωσε ανεξαρτησία και αναγέννησε την πολιτιστική κληρονομιά. Η κόρη του Ψαμμήτιχου, η, κληρονόμησε Νικτωκρίς την υψηλή θέση ως σύζυγος και ιερή θεραπαινίδα του θεού Άμμωνος Διός. Ο Ψαμμήτιχος και ο γιος του Νεκώς απελευθέρωσαν τις γύρω περιοχές (Αιθιοπία, Συρία, Παλαιστίνη) από τους βαρβάρους επιδρομείς (Ηρόδοτος 2.152.2). Ανέπτυξαν περισσότερο τις φιλικές και εμπορικές σχέσεις με τις πόλεις της Μεσογείου. Ο Νεκώς, μάλιστα, προσπάθησε να ανοίξει διώρυγα που θα ένωνε τον Νείλο με την Ερυθρά Θάλασσα, αλλά έμεινε ατέλειωτη. 11. / Αυτά συνέβαιναν πριν από τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι Έλληνες ποτέ δεν ήταν δογματικοί και ποτέ δεν κράτησαν μίσος προς τους Εβραίους και πάντοτε έζησαν αρμονικά μαζί τους, γεγονός που απέδειξαν και κατά τη Γερμανική Κατοχή. Είναι δύο ιστορικοί, βασανισμένοι λαοί, μικροί μεν, αλλά εξόχως δημιουργικοί. Οι Έλληνες στο πνεύμα και οι Εβραίοι στην ύλη προσφέρουν στον κόσμο ποικιλοτρόπως. Σήμερα Ελλάδα και Ισραήλ αντιμετωπίζουν τον ίδιο βάρβαρο και απολυταρχικό εχθρό και είναι στρατηγικοί σύμμαχοι για λόγους επιβίωσής τους. Επομένως, ποτέ οι Έλληνες δεν επηρεάστηκαν από το παρελθόν και θεωρούν τη συμμαχία Ελλάδας–Ισραήλ αναγκαία και λίαν χρήσιμη στην παρούσα εποχή.(17/7/26) 12. Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης 13. Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ! Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων Παράξενος ο τίτλος, αλλά αληθινός και ουσιαστικός. Η τρομοκρατία στην Ελλάδα είναι γέννημα της Μεταπολίτευσης. Έπρεπε να κάνουν και εδώ την αλλαγή. Δηλαδή, την ασφάλεια και την τάξη της χούντας να τη μετατρέψουν σε βία, τρόμο, φόνους και προβοκάτσιες, για να αποκτήσουν τα παιδιά της Αριστεράς «ελευθερία» δράσεως. Τώρα, αν βλάπτονται τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών, αυτό δεν ακουμπά ακόμη τα κόμματα της Μεταπολίτευσης. Και ενώ η πόρτα ήταν ανοιχτή, έπρεπε αυτοί να τα σπάνε κάθε φορά, για να φανεί η αλλαγή. Και, βέβαια, τα σπασμένα πληρώνει το σύνηθες υποζύγιο, ο λαός. Τα οργισμένα παιδιά της Αριστεράς, που αρχικά ξεκίνησαν απεργίες και καταλήψεις στα πανεπιστήμια και τις μετέφεραν ακόμη και στα δημοτικά σχολεία, καλλιέργησαν το έδαφος για να φυτρώσει η άγρια τρομοκρατία, η οποία δεν σέβεται ούτε κανόνες, ούτε θεσμούς, ούτε νόμους, ούτε ατομικά δικαιώματα και χλευάζει τη δημοκρατία. Αιχμή όλων αυτών ήταν η διαβόητη 17Ν, που ταλαιπώρησε επί δεκαετίες τη χώρα. Απλά θέλει να γίνει το αντικράτος και χρησιμοποιεί όλα τα μέσα προς τούτο. Η τρομοκρατία στην Ελλάδα, παρόλο που είναι σάρκα εκ της σαρκός της Αριστεράς, είναι το αγαπημένο παιδί όλων των κομμάτων, ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Και, προπαντός, είναι το αγαπημένο παιδί του εκάστοτε κράτους. Κάνει όλες τις βρώμικες δουλειές. Όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις τη χρησιμοποιούν για να φιμώσουν το λαϊκό κίνημα, όταν αυτό διογκωθεί. Όταν η πίεση αυξηθεί πολύ, τότε ρίχνουν στη μάχη εναντίον του λαού την τρομοκρατία, με εντολή να ρίξει τις πρώτες μολότοφ, ώστε να αποδεσμεύσει το κράτος τα χημικά και να διαλύσει το λαϊκό κίνημα. Έτσι το κράτος, με αριστερό όπλο, χτυπάει τον λαό και επιβάλλει την τάξη. Αυτά δεν τα γράφω επειδή τα άκουσα, αλλά γιατί τα βίωσα, όταν συμμετείχα στις συγκεντρώσεις εναντίον των Μνημονίων και στις άλλες εναντίον της Συμφωνίας των Πρεσπών. Θα χρησιμοποιήσω τη φράση ενός ανώτατου αξιωματικού της ΕΛ.ΑΣ. και μετέπειτα βουλευτή, ο οποίος μου είχε εκμυστηρευτεί: «Αν με άφηναν ελεύθερο, θα είχα διαλύσει την τρομοκρατία εντός 24ώρου.» Απλώς δεν υπάρχει πολιτική βούληση, για κάποιους λόγους. Αν ήθελε το κράτος, θα την είχε διαλύσει, όπως διέλυσε και τη «Χρυσή Αυγή». Με την πρόσφατη δολοφονία της αείμνηστης Βάγιας Νέστορα από τρομοκράτες με γκαζάκια άρχισε και πάλι ένας νέος κύκλος στείρας αντιπαράθεσης για ένα θέμα που παίζεται επί μισό περίπου αιώνα, με διπλό όφελος για την κυβέρνηση: α) για να στριμώξει τα κόμματα της Αριστεράς εν όψει εκλογών β) για να κρύψει τα κύρια θέματα που απασχολούν τον λαό (αυξήσεις τιμών, στεγαστικό, κυκλοφοριακό, περιβάλλον κ.ο.κ.). Είναι βέβαιο ότι και πάλι δεν θα θίξει ούτε τρίχα στην κεφαλή της τρομοκρατίας (5/7/26) Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΠΡΟΓΚΡΟΜ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 1955

Η 6η Σεπτεμβρίου 1955 και η καταστροφή του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΡΚΑΜΑΝΗΣ 06 ΣΕΠ 2026 ΘΕΜΑΤΑ Ένα πογκρόμ, μια πολιτική στρατηγική και ένα ιστορικό μάθημα για τις μειονότητες, τον εθνικισμό και τη γεωπολιτική Υπάρχουν γεγονότα στην ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων που δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως απλές διμερείς «διαφορές». Η 6η και 7η Σεπτεμβρίου 1955 ανήκουν αναμφισβήτητα σε αυτή την κατηγορία. Το πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης δεν ήταν απλώς μια έκρηξη λαϊκής οργής. Ήταν ένα γεγονός με βαθιές πολιτικές, κοινωνικές και γεωπολιτικές διαστάσεις, το οποίο προκάλεσε τεράστιες υλικές καταστροφές και, κυρίως, επέφερε ένα βαρύ πλήγμα στην ιστορική ελληνική κοινότητα της Πόλης. Οι συνέπειές του δεν περιορίστηκαν στις δύο εκείνες νύχτες. Το 1955 αποτέλεσε σημείο καμπής στη σταδιακή συρρίκνωση του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης. Η Κωνσταντινούπολη πριν από το 1955 Στα μέσα του 20ού αιώνα η ελληνική κοινότητα της Κωνσταντινούπολης εξακολουθούσε να αποτελεί σημαντικό τμήμα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της πόλης. Η παρουσία των Ρωμιών δεν ήταν μια πρόσφατη ιστορική συγκυρία. Συνδεόταν με μια παράδοση αιώνων, που είχε επιβιώσει ακόμη και μετά την οθωμανική κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης. Το 1955 δεκάδες χιλιάδες Έλληνες κατοικούσαν στην πόλη. Είχαν δημιουργήσει επιχειρήσεις, σχολεία, εκκλησίες και κοινοτικά ιδρύματα και αποτελούσαν σημαντικό μέρος της εμπορικής και επαγγελματικής ζωής της. Η κατάσταση όμως είχε αρχίσει να αλλάζει. Η άνοδος του τουρκικού εθνικισμού, η πολιτική της κυβέρνησης του Αντνάν Μεντερές και, κυρίως, η κλιμάκωση του Κυπριακού δημιούργησαν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο περιβάλλον για τις μη μουσουλμανικές μειονότητες. Οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης βρέθηκαν στη θέση του «εσωτερικού εχθρού». Το Κυπριακό ως καταλύτης Στη δεκαετία του 1950 το Κυπριακό είχε μετατραπεί σε μείζον ζήτημα της ελληνικής και τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Η απαίτηση των Ελληνοκυπρίων για αυτοδιάθεση και Ένωση με την Ελλάδα αντιμετωπιζόταν στην Τουρκία ως απειλή για τα τουρκικά συμφέροντα στην Κύπρο. Η ένταση αυτή μεταφέρθηκε στο εσωτερικό της Τουρκίας. Η ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης, μολονότι αποτελούσε διαφορετική κοινωνική και πολιτική οντότητα από τους Ελληνοκυπρίους, έγινε εύκολος στόχος. Η λογική ήταν απλή αλλά επικίνδυνη: η σύγκρουση με την Ελλάδα μπορούσε να μετατραπεί σε εχθρότητα εναντίον των Ελλήνων πολιτών της Τουρκίας. Αυτό ακριβώς συνέβη. Η έκρηξη στη Θεσσαλονίκη Το γεγονός που χρησιμοποιήθηκε ως άμεσο πρόσχημα για το πογκρόμ ήταν η βομβιστική επίθεση στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης, στις 5 Σεπτεμβρίου 1955, στον χώρο όπου βρισκόταν η κατοικία που θεωρείται γενέτειρα του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Η τουρκική κοινή γνώμη πληροφορήθηκε ότι η επίθεση ήταν έργο Ελλήνων. Όμως η υπόθεση δεν ήταν τόσο απλή. Ο Οκτάι Ενγκίν, Τούρκος υπάλληλος του προξενείου, συνελήφθη από τις ελληνικές αρχές. Αργότερα επέστρεψε στην Τουρκία και ακολούθησε σημαντική κρατική σταδιοδρομία. Η επίθεση στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιήθηκε ως καταλύτης για τη δημιουργία ενός κλίματος μαζικής αγανάκτησης εναντίον των Ελλήνων. Η εφημερίδα İstanbul Ekspres κυκλοφόρησε με έκτακτη έκδοση και προέβαλε το γεγονός με τρόπο που ενίσχυσε δραματικά την ένταση. Λίγες ώρες αργότερα, η κατάσταση μετατράπηκε σε μαζική βία. Από τη διαδήλωση στο πογκρόμ Στην πλατεία Ταξίμ συγκεντρώθηκαν πλήθη και στη συνέχεια ομάδες επιτιθέμενων κινήθηκαν προς περιοχές όπου ζούσαν και δραστηριοποιούνταν Έλληνες. Καταστήματα, κατοικίες, σχολεία και εκκλησίες λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν. Οι επιθέσεις δεν περιορίστηκαν στους Έλληνες. Στο στόχαστρο βρέθηκαν επίσης Αρμένιοι και Εβραίοι, γεγονός που δείχνει ότι η βία εντασσόταν σε ένα ευρύτερο πλαίσιο εχθρότητας απέναντι στις μη μουσουλμανικές κοινότητες. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι δεν υπάρχουν μόνο μαρτυρίες θυμάτων και μεταγενέστερες ιστορικές αναλύσεις. Τα αμερικανικά διπλωματικά αρχεία της εποχής καταγράφουν ενδείξεις οργανωμένου και συντονισμένου χαρακτήρα των γεγονότων, καθώς και την ανεπαρκή επέμβαση των τουρκικών αρχών. Αυτό είναι κρίσιμο για την ιστορική αποτίμηση του γεγονότος. Δεν σημαίνει ότι κάθε λεπτομέρεια του σχεδιασμού ή η ακριβής αλυσίδα εντολών έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. Σημαίνει όμως ότι η αντίληψη περί μιας απολύτως αυθόρμητης λαϊκής εξέγερσης δεν ανταποκρίνεται στα διαθέσιμα ιστορικά στοιχεία. Η έκταση της καταστροφής Οι αριθμοί διαφέρουν ανάλογα με την πηγή και τη μεθοδολογία καταγραφής. Η καταστροφή όμως ήταν τεράστια. Χιλιάδες ελληνικά καταστήματα και κατοικίες λεηλατήθηκαν ή καταστράφηκαν. Δεκάδες ορθόδοξες εκκλησίες υπέστησαν βανδαλισμούς και πυρπολήσεις, ενώ σχολεία και κοινοτικά ιδρύματα υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Υπήρξαν νεκροί και δεκάδες σοβαρά τραυματίες. Υπήρξαν επίσης βιασμοί και άλλες μορφές ακραίας βίας. Και το σημαντικότερο: η καταστροφή δεν αφορούσε μόνο την περιουσία. Αφορούσε την αίσθηση ασφάλειας μιας ολόκληρης κοινότητας. Από εκείνη τη στιγμή πολλοί Έλληνες άρχισαν να αντιμετωπίζουν διαφορετικά το μέλλον τους στην Τουρκία. Η δημογραφική συνέπεια Εδώ βρίσκεται ίσως η σημαντικότερη διάσταση του 1955. Το πογκρόμ δεν οδήγησε αυτομάτως στην εξαφάνιση της ελληνικής κοινότητας. Δημιούργησε όμως τις συνθήκες μέσα στις οποίες η παραμονή στην Κωνσταντινούπολη γινόταν ολοένα δυσκολότερη. Το 1955 αποτέλεσε έναν ισχυρό επιταχυντή μιας διαδικασίας που είχε αρχίσει νωρίτερα και θα συνεχιζόταν με νέες πιέσεις και μέτρα, οδηγώντας τελικά σε δραματική μείωση του ελληνικού πληθυσμού. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Μια κοινότητα δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων μετατράπηκε μέσα σε μερικές δεκαετίες σε μια μικρή εναπομείνασα μειονότητα. Το πογκρόμ, επομένως, πρέπει να εξετάζεται όχι ως μεμονωμένο επεισόδιο αλλά ως κρίσιμος κρίκος μιας ευρύτερης διαδικασίας δημογραφικής και οικονομικής αποδυνάμωσης των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων της Τουρκίας. Η διάσταση της γεωπολιτικής Το 1955 η Τουρκία και η Ελλάδα ήταν και οι δύο μέλη του ΝΑΤΟ. Ο Ψυχρός Πόλεμος όμως είχε δημιουργήσει μια πραγματικότητα στην οποία η στρατηγική θέση της Τουρκίας είχε τεράστια σημασία για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους δυτικούς συμμάχους. Η Τουρκία αποτελούσε κρίσιμο ανάχωμα απέναντι στη Σοβιετική Ένωση. Αυτό εξηγεί, χωρίς να δικαιολογεί, γιατί η διεθνής αντίδραση υπήρξε περιορισμένη. Τα αμερικανικά διπλωματικά έγγραφα αποκαλύπτουν ότι η Ουάσιγκτον γνώριζε τη σοβαρότητα των γεγονότων και ανησυχούσε για τις συνέπειές τους στις σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας. Η γεωπολιτική όμως είχε τη δική της λογική. Η προστασία μιας μειονότητας και η απόδοση ευθυνών δεν είχαν το ίδιο βάρος με τη διατήρηση της συνοχής της δυτικής συμμαχίας απέναντι στη Σοβιετική Ένωση. Είναι ένα από τα διαχρονικά διλήμματα της διεθνούς πολιτικής: Τι συμβαίνει όταν οι αξίες συγκρούονται με τα στρατηγικά συμφέροντα; Το ερώτημα παραμένει επίκαιρο. Η ευθύνη της μνήμης Η μνήμη της 6ης και 7ης Σεπτεμβρίου δεν πρέπει να μετατρέπεται σε εργαλείο συλλογικής ενοχοποίησης. Δεν είναι όλοι οι Τούρκοι υπεύθυνοι για τις πράξεις ενός καθεστώτος, ενός κόμματος, κρατικών μηχανισμών ή ενός οργανωμένου όχλου. Η ιστορική ευθύνη πρέπει να αποδίδεται με ακρίβεια. Ακριβώς γι' αυτό η μνήμη έχει αξία. Το πογκρόμ του 1955 μας υπενθυμίζει ότι οι μειονότητες δεν απειλούνται μόνο όταν ψηφίζονται νόμοι εναντίον τους. Απειλούνται όταν η πολιτική εξουσία δημιουργεί ένα περιβάλλον στο οποίο ο «άλλος» παρουσιάζεται ως εχθρός. Όταν η προπαγάνδα μετατρέπει έναν πολίτη σε εκπρόσωπο μιας υποτιθέμενης εθνικής απειλής. Όταν η αστυνομία αδρανεί. Όταν η κοινωνία συνηθίζει τη βία. Και όταν η διεθνής κοινότητα επιλέγει τη σιωπή επειδή η γεωπολιτική συγκυρία το επιβάλλει. Το μάθημα για σήμερα Η 6η Σεπτεμβρίου 1955 δεν είναι μόνο μια επέτειος του Ελληνισμού. Είναι ένα ευρωπαϊκό μάθημα για τη δημοκρατία, τις μειονότητες και τα όρια της πολιτικής του εθνικισμού. Μας υπενθυμίζει ότι η ειρηνική συνύπαρξη δεν προστατεύεται από μόνη της. Χρειάζεται θεσμούς. Χρειάζεται κράτος δικαίου. Χρειάζεται πολιτική ηγεσία που αρνείται να χρησιμοποιήσει τον φόβο και τον εθνικισμό για την επίτευξη βραχυπρόθεσμων πολιτικών στόχων. Και χρειάζεται μια διεθνή κοινότητα που να μην αντιμετωπίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα ως διαπραγματεύσιμο παράρτημα της γεωπολιτικής. Εβδομήντα ένα χρόνια μετά, η Κωνσταντινούπολη εξακολουθεί να κουβαλά τα ίχνη εκείνης της νύχτας. Και ο Ελληνισμός της Πόλης εξακολουθεί να υπάρχει — μικρός πλέον, αλλά ζωντανός. Αυτό ίσως είναι και το σημαντικότερο μήνυμα. Η Ιστορία δεν μπορεί να αλλάξει. Μπορούμε όμως να επιλέξουμε τι θα διδαχθούμε από αυτήν. Η 6η Σεπτεμβρίου δεν πρέπει να είναι ημέρα μίσους. Πρέπει να είναι ημέρα μνήμης. Και η μνήμη, όταν είναι πραγματικά ιστορική, δεν ζητά εκδίκηση. Ζητά αλήθεια.