Ο ΑΤΛΑΣ

Ο ΑΤΛΑΣ ΟΙ ΓΙΟΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ «ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ» του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη Ο Άτλας ήταν γιος του Τιτάνα Ιαπετού και της Κλυμένης. Με την Πλειόνη απέκτησε τις κόρες Πλειάδες, με την Αίθρα τις Ιάδες και με την Εσπερίδα τις Εσπερίδες. Ο Γίγαντας Άτλας αναφέρεται σε πολλές παραδόσεις. Υπήρξαν πολλοί με το ίδιο όνομα. Άλλοτε θεωρείται γιος του Ιαπετού και της Ασίας (Ωκεανίδας) ή γιος του Ουρανού και αδελφός του Κρόνου. Στη μάχη των Γιγάντων εναντίον των Θεών, ο Ζευς τον τιμώρησε να κρατά σε όλη του τη ζωή πάνω στους ώμους του τη Γη και τον θόλο του Ουρανού. Είχε το βασίλειό του στη Βορειοδυτική Αφρική, ολόγυρα από το ομώνυμο όρος, και στη δικαιοδοσία του τη χώρα των Εσπερίδων, που βρισκόταν στο τέλος της Δύσης, όπως και τη χώρα των Υπερβορείων. Κάποτε ο Ηρακλής πήγε να φέρει τα Μήλα των Εσπερίδων. Στην επιστροφή του συνάντησε τον Άτλαντα, που κρατούσε στους ώμους του τη σφαίρα της Γης. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Άτλας γνώριζε το βάθος του Ωκεανού και είχε τοποθετήσει κίονες (κολώνες) που στήριζαν την Ευρώπη —και, σύμφωνα με άλλη παράδοση, τη Γη— για να μην βυθιστεί στα Τάρταρα του Ωκεανού. Ο Άτλας, από τη θέση του βασιλείου του, είχε τη δυνατότητα να βοηθά τους Έλληνες της αρχαιότητας στα υπερπόντια ταξίδια τους, ώστε να διαδίδουν τον Πολιτισμό. Από το όνομα του όλοι οι χάρτες πήραν την ονομασία ΑΤΛΑΣ. 1. Ο ΠΕΡΣΕΑΣ Ένας άλλος ήρωας της αρχαιότητας, γιος του Τιτάνα Ιαπετού και της Κλυμένης, ήταν και ο Περσέας. Κι αυτός ταξίδεψε στον Ατλαντικό Ωκεανό και αλλού. Ο Περσέας, στη μεγάλη εκστρατεία του στην Εσπερία, σκότωσε τη Μέδουσα Γοργώ. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, πετώντας στον Ουρανό με το φτερωτό άλογο του, τον Πήγασο, έστρεψε τα μάτια της Μέδουσας προς τον Άτλαντα. Ο Άτλας αμέσως πέτρωσε και μεταμορφώθηκε στο ομωνυμο όρος της Βορειοδυτικής Αφρικής. 2. Ο ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ Είναι γιος του Τιτάνα Ιαπετού και της Κλυμένης. Το όνομά του αλληγορεί τον «προγνωρίζοντα, τον προμανθάνοντα, τον προνοητικό και διορατικό. Προέβλεπε τα πάντα και γνώριζε ότι συγκεκριμένα αίτια ή ενέργειες επιφέρουν συγκεκριμένα αποτελέσματα. Σύμφωνα με την παράδοση, έκλεψε το Πυρ από τους Θεούς και το έδωσε στους ανθρώπους. 3. Ο ΕΠΙΜΗΘΕΑΣ Κι αυτός είναι γιος του Ιαπετού και της Κλυμένης, αντίθετος στον χαρακτήρα και στις ενέργειες από τον αδελφό του Προμηθέα. Το όνομά του σημαίνει τον σκεπτόμενο μετά το πάθημα ή τον παθόντα και μαθόντα. Ο Επιμηθέας ο νεότερος (+/- 14.000 Π.Ε.) νυμφεύτηκε την Πανδώρα και απέκτησαν μια θυγατέρα, την Πείρα, η οποία παντρεύτηκε τον Δευκαλίωνα, τον βασιλιά που επέζησε στον ομώνυμο Κατακλυσμό Η Πανδώρα ήταν η γυναίκα που την έπλασε —θα λέγαμε, τη μόρφωσε— ο Ήφαιστος με την Αθηνά στον Όλυμπο. Σύμφωνα με την παράδοση, κάθε θεός ή θεά την προίκισε με ένα προτέρημα: ομορφιά, επιδεξιότητα, χάρη, πειθώ και λόγο, Μόνο ο Ερμής την προίκισε με την πονηριά και το ψέμα. Ο Δίας την προόριζε για γυναίκα του Προμηθέα, προς τιμωρία του επειδή έκλεψε από τον Όλυμπο τη φωτιά και την έδωσε στους ανθρώπους. Ο Προμηθέας ειδοποίησε τον αδελφό του να μην δεχθεί την Πανδώρα για γυναίκα του, επειδή θα κληροδοτούσε στους ανθρώπους πολλά δεινά. Ο εύπιστος όμως Επιμηθέας θαμπώθηκε από την ομορφιά της και την νυμφεύτηκε. Η Πανδώρα έφερε ως δώρο από τον Όλυμπο ένα πιθάρι, σφραγισμένο με όλα τα καλά και τα κακά του ανθρώπινου γένους. Ανυπόμονη όμως το άνοιξε και αμέσως ξαναγύρισαν στον Ουρανό όλα τα καλά. Πρόφθασε να το ξανακλείσει όταν είχαν απομείνει μέσα όλα τα κακά, που ήταν τοποθετημένα στον πυθμένα του πιθαριού. Το μόνο καλό που έμεινε στο πιθάρι ήταν η Ελπίδα, που κληρονόμησαν σαν παρηγοριά οι άνθρωποι. Για τη ζωή και το έργο του Επιμηθέα δεν έχουν γραφτεί πολλά. Ο μύθος πλάστηκε στους χρόνους του Ησιόδου. ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ α/ Ο Άτλας και τα παιδιά του δείχνουν τη ναυτική περιπλάνηση του Ελληνικού γένους από τη βαθιά αρχαιότητα, η οποία συνεχίζεται χωρίς διακοπή και σήμερα. β/ Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια εντάσσονται και οι πανάρχαιες οργανωμένες εκστρατείες των Ελλήνων —η Αργοναυτική Εκστρατεία και η εκστρατεία στην Τροία— για τη διάδοση του Πολιτισμού τους στον κόσμο. γ/ Την περιπλάνηση από τα πανάρχαια χρόνια συνεχίζει ο ναυτικός Ελληνικός λαός με τις διαδοχικές μεταναστευτικές ροές του, προς δημιουργία αποικιών ανά τον κόσμο, προς διάδοση του Πολιτισμού, αλλά και προς ικανοποίηση της δίψας «του ειδέναι», για να γνωρίσει τον κόσμο. Ακόμη και σήμερα, στα πιο ακραία και δυσπρόσιτα μέρη του κόσμου, θα βρεις Έλληνες, οι οποίοι βρέθηκαν εκεί παρακινημένοι από τη φλόγα της γνωριμίας. δ/ Ο Άτλας, κατά τα φαινόμενα, είχε δημιουργήσει μια βάση περί το Γιβραλτάρ και στήριζε τα ταξίδια στον Ατλαντικό —ανεφοδιασμό, παροχή μετεωρολογικών πληροφοριών, ασφάλεια πλόων, ανάπαυση πληρωμάτων κ.ά. ε/ Ο γάμος του επιπόλαιου Επιμηθέα με την Πανδώρα είναι διαχρονικός και χαρακτηρίζει και τον σύγχρονο άνθρωπο, ο οποίος πρώτα ακολουθεί τον κακό δρόμο και μετά μαθαίνει και διορθώνει την πορεία του. Πάντα όμως είχε σύμμαχο την Ελπίδα. στ/ Ποτέ όμως, ως τώρα, δεν είχε προχωρήσει τόσο βαθιά στο σκοτεινό τούνελ όσο έχει οδηγηθεί στη σημερινή εποχή με την Τεχνητή Νοημοσύνη. Και ενώ οι Προμηθείς που την κατασκεύασαν τον προειδοποιούν ότι, με το όργανο αυτό, που προσπαθεί να γίνει ισόθεος , αν συνεχίσει την ίδια πορεία , θα οδηγηθεί στην άβυσσο της ολοσχερούς καταστροφής. αυτός προχωρά ακάθεκτος προς την πιθανή καταστροφή του. ζ/ Εδώ ο μύθος τελειώνει και αρχίζει η πραγματική εναγώνια πάλη με τον εαυτό του, προκειμένου να απαλλαγεί από τις αυταπάτες και τα στερεότυπα που τον έριξαν στο τούνελ της ψεύτικης Αμάλθειας. η/ Το «Κέρας της Αμάλθειας» συμβολίζει την αστείρευτη πηγή αφθονίας (10/9/26) Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

ΠΑΝΑΡΧΑΙΕΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ 1ον

ΟΙ ΠΑΝΑΡΧΑΙΕΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ (1ον ) Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων Επειδή λέγονται πολλά για τον αρχαιότερο πολιτισμό που δημιουργήθηκε στην Αίγυπτο, κρίνεται σκόπιμο να δούμε τις αρχαίες δυναστείες των Αιγυπτίων, ώστε να διαπιστώσουμε από πού εισήχθη ο πολιτισμός τους. Πριν από τον μεγάλο κατακλυσμό, την Αίγυπτο κυβέρνησαν οι θεοί από το 30.544 π.Χ. έως το 16.644 π.Χ. Από το 16.644 π.Χ. έως το 15.389 π.Χ. κυβέρνησαν οι ημίθεοι. Μετά κυβέρνησαν οι ήρωες επί 11.985 χρόνια. Αργότερα άρχισε η εποχή των βασιλέων και των δυναστειών των Πνευμάτων των Νεκρών. Ο Ηρόδοτος (Β΄ 142) αναφέρει πως 11.340 χρόνια πριν από αυτόν κυβερνούσαν την Αίγυπτο οι θεοί. Μετά, κανένας θεός δεν εμφανίστηκε με ανθρώπινη μορφή. α/ Οι πρώτες δυναστείες – Πρώτη εποχή Τις πρώτες έξι δυναστείες κυβερνητών της Αιγύπτου αποτελούσαν όλοι Έλληνες θεοί και ημίθεοι, όπως τους αναφέρει ο Μανέθων. Αυτοί πρώτοι οργάνωσαν την Αίγυπτο ως κράτος. Από το 28.125 π.Χ. και, κατά άλλους, από το 30.544 π.Χ., βασίλευσε ο Ήφαιστος με τους απογόνους του επί 11.985 χρόνια (Ήφαιστος, Ήλιος, γιος του Ηφαίστου, Σώσις, Κρόνος, Όσιρις, Τυφών, αδελφός του Οσίριδος, και Ώρος, γιος του Οσίριδος). Αργότερα, άλλοι βασιλείς συνέχισαν επί 13.900 χρόνια. Μετά τους θεούς βασίλευσαν οι ήρωες επί 1.255 χρόνια. Στη συνέχεια κυβέρνησαν άλλοι ισχυροί βασιλείς επί 1.817 χρόνια. Ακολούθησαν τριάντα βασιλείς από τη Μέμφιδα επί 1.970 χρόνια και δέκα Θινίτες βασιλείς επί 350 χρόνια. Έπειτα ακολούθησαν τα Πνεύματα των Νεκρών επί 5.813 χρόνια. Σύνολο ετών: 24.925, πλέον 3.200 χρόνια της νέας εποχής με τις 32 δυναστείες έως τους Πτολεμαίους και την Κλεοπάτρα, και ακόμη 2.000 χρόνια έως σήμερα (30.125 χρόνια). Το Παλαιόν Χρονικόν Σύμφωνα με τον Σύγκελλο, υπήρχε κάποια παλιά χρονογραφία βασιλέων που κυκλοφορούσε στην Αίγυπτο και στην οποία αναφέρονται τριάντα δυναστείες με 113 γενεές, που κυβέρνησαν την Αίγυπτο, σύμφωνα με τον Μανέθωνα, επί 36.525 χρόνια πριν από τον Μ. Αλέξανδρο. Τον Ήφαιστο και τους έξι πρώτους διαδόχους του ο Μανέθων τους αναφέρει ως θεούς. Σύμφωνα με αυτόν, ο Ήφαιστος Α΄ με τους απογόνους του βασίλευσαν επί 11.985 χρόνια. Μερικοί μεταφραστές ανασκευάζουν τα έτη αυτά σε σεληνιακά και τα υπολογίζουν σε 722¾ χρόνια, πράγμα που δεν είναι ακριβές. Με αυτή τη μετάφραση θα έπρεπε να θεωρήσουν και τις άλλες δυναστείες ως σεληνιακές. Έτσι, όμως, θα διέγραφαν όλες τις νεότερες δυναστείες και, μαζί, την αιγυπτιακή και την ελληνική ιστορία μέχρι τα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τον Ώρο και τους υπόλοιπους εννέα της πρώτης δυναστείας ο Μανέθων τους αναφέρει ως ημιθέους. Αναφέρει ακόμη ότι οι θεοί του Ολύμπου υπήρξαν άνθρωποι που κυβέρνησαν τον Ελληνισμό και τους άλλους λαούς της Μεσογείου και, με την πάροδο του χρόνου, θεοποιήθηκαν. Ο Απίων ο Γραμματικός, που έγραψε την Ιστορία της Αιγύπτου, αναφέρει ότι την εποχή που κυβερνήτης στην Αίγυπτο ήταν ο Ανούβις, στο Άργος βασιλιάς ήταν ο Ίναχος. Όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης από τα δύο άρθρα που θα ακολουθήσουν, οι περισσότεροι βασιλείς και κυβερνήτες της Αιγύπτου, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ήταν Έλληνες ή ελληνικής καταγωγής Αιγύπτιοι. Τα ονόματά τους, όπως συμβαίνει και σήμερα σε όλες τις χώρες, αλλάζουν από τους εντόπιους και προσαρμόζονται στη γλώσσα τους. (15/7/2026) Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

ΠΑΝΑΡΧΑΙΕΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ 2ν

ΟΙ ΠΑΝΑΡΧΑΙΕΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ 2ον Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων Η δεύτερη εποχή ξεκινά μετά την πτώση των Ατλάντων και την επικράτηση των Ελλήνων στον μεσογειακό χώρο για δεύτερη φορά, σύμφωνα με τις αναφορές του Αισχύλου, του Πλάτωνα και άλλων κλασικών συγγραφέων. Ακολούθησε ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνος (+/- 14.000 Π.Ε.). Στη συνέχεια ακολουθεί νέα σιγή της ιστορικής παράδοσης, σύμφωνα με τα κείμενα, καθώς και νέα μεγάλη χρονολογική διαφορά. Τρίτη Εποχή (+/- 7.000–3.300 π.Χ.) Βασίλευσαν πολλοί Έλληνες, οι οποίοι θεοποιήθηκαν από τους Αιγυπτίους. Ακολούθησαν: 1ος Πρωτεύς. Οι Αιγύπτιοι τον ονόμαζαν Κέτην (εποχή του Τρωικού Πολέμου). Κατά την εποχή της βασιλείας του Πρωτέως, ο Πάρις ήρθε σε αυτόν και φιλοξενήθηκε. Αργότερα ήρθε και ο Μενέλαος, ο οποίος ελέγετο ότι ήταν συγγενής του. 2ος Ρέμφις, γιος του Πρωτέως. Στη συνέχεια ακολούθησαν άλλοι βασιλείς, οι οποίοι είχαν καταγωγή από το Άργος και τις Μυκήνες. Τετάρτη Εποχή – 4η Δυναστεία (περίπου 3.300–3.100 π.Χ.) (Ελληνικής καταγωγής από την πόλη Θύνη.) Κατά τον Μανέθωνα, η δυναστεία αυτή κράτησε 203 χρόνια. Οι σύγχρονοι ιστορικοί τοποθετούν την 1η Δυναστεία μετά τον μεγάλο Κατακλυσμό στην Αίγυπτο, όχι όμως εκείνον του Δευκαλίωνος. Θεωρούν ότι αυτός συνέβη περίπου το 3.500 π.Χ., αντί του 3.100 π.Χ. που αναφέρει ο Μανέθων. Κατά τον Αφρικανό, την 1η Δυναστεία μετά τον Κατακλυσμό κυβέρνησαν οκτώ (8) βασιλείς επί 253 χρόνια. Κατά τον Σύγκελλο, την εποχή μετά τον Κατακλυσμό βασίλευσε στην Αίγυπτο ο Μίνωας και επτά απόγονοί του επί 253 χρόνια. Ο Μίνωας, γιος του Μίνωα της Κρήτης, ένωσε την Άνω και Κάτω Αίγυπτο σε ενιαίο βασίλειο, διέδωσε τη θρησκεία του Ηλίου-Ρα, τη φωνητική γραφή και το ημερολόγιο, ενώ έκτισε μνημεία στις πόλεις Άβυδο, Χελωνά και Σακκάρα. Ο Όμηρος αναφέρει ότι προς το τέλος του Τρωικού Πολέμου ήρθε ως σύμμαχος των Τρώων ο βασιλιάς της Αιθιοπίας Μέμνων, μαζί με Αιγυπτίους. Η αναφορά αυτή συμπίπτει με τη χρονολόγηση του Τρωικού Πολέμου, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως ο δεύτερος μεγάλος εμφύλιος πόλεμος των Ελλήνων, αφού ο πρώτος θεωρείται εκείνος μεταξύ Ελλήνων και Ατλάντων. Κατά τον Τρωικό Πόλεμο βασίλευε στην Αίγυπτο ο Μίνως (πρώτος κυβερνήτης της πρώτης δυναστείας) και στην Αιθιοπία ο γιος του, ο Μέμνων. Τον Μίνωα ή Μήνη (Θινίτη) άρπαξε και φόνευσε ένας ιπποπόταμος. Ο Άθωσις, γιος του Μίνωα, οικοδόμησε τα ανάκτορα στη Μέμφιδα. Παράλληλα είχε σπουδάσει ιατρική και έγραψε βιβλίο ανατομίας. Ο Ουενέφης έχτισε τις Πυραμίδες στην Κωχώμη. Στην εποχή του η Αίγυπτος επλήγη από ξηρασία και υπέστη λιμούς, λοιμούς και φοβερή πείνα. Και η δεύτερη δυναστεία, αποτελούμενη από εννέα (9) βασιλείς, ήταν ελληνικής καταγωγής, με αιγυπτιακά ονόματα, προερχόμενη από την πόλη Θίνη. Ο Ηρόδοτος προσθέτει και τη Νιτωκρίδα. Όλοι μαζί βασίλευσαν επί 297 χρόνια. Για λόγους οικονομίας δεν έκρινα σκόπιμο να παραθέσω όλα τα ελληνικά και αιγυπτιακά ονόματα. 3η Δυναστεία (Από το 2.686 π.Χ.) Βασίλευσαν επί 214 χρόνια. Όλοι ήταν Έλληνες, καταγόμενοι από τη Μέμφιδα. Δεν έκαναν κάτι το ιδιαίτερα αξιόλογο. 4η Δυναστεία (Από το 2.613 π.Χ.) Κατά τον Ηρόδοτο, οι βασιλείς ήταν Έλληνες από τη Μέμφιδα. Οι τέσσερις δυναστείες μετά τον Κατακλυσμό βασίλευσαν, κατά τον Ευσέβιο, συνολικά 1.195 χρόνια. Για λόγους οικονομίας δεν έκρινα σκόπιμο να παραθέσω όλα τα ελληνικά και αιγυπτιακά ονόματα. Συμπέρασμα Μελετώντας την προϊστορία της περιοχής της Μεσογείου, διαπιστώνει κανείς ότι συμβαίνει το αντίστροφο από αυτό που μας δίδαξαν στα σχολεία· δηλαδή, ο πολιτισμός δεν ήρθε στην Ελλάδα από την Ανατολή, αλλά το αντίθετο. Οι Έλληνες είναι οι πρώτοι δημιουργοί του πολιτισμού και όλοι οι άλλοι τον δανείστηκαν και, κατά τον συγγραφέα, τον εφάρμοσαν εσφαλμένα. (16/7/2026) Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

ΠΑΝΑΡΧΑΙΕΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ 3ν

ΟΙ ΠΑΝΑΡΧΑΙΕΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ 3ον (τελευταιο) Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων Κατά τον Ευσέβιο, ο Σούφης (Χέοψ) έχτισε τη Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας. Το ίδιο αναφέρει και ο Ηρόδοτος. Για να μην μακρηγορήσω με τις υποδιαιρέσεις των δυναστειών, θα προχωρήσω στο γενικό συμπέρασμα αναφορικά με τους βασιλείς και κυβερνήτες της Αιγύπτου, όπως επιβεβαιώνεται στη σελίδα 120 του βιβλίου του Μανέθωνα. Οι Έλληνες στην Αίγυπτο είχαν την εξουσία στα χέρια τους, όχι ως δυνάστες Φαραώ, αλλά με τη θέληση του αιγυπτιακού λαού. Οι Φαραώ, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ήταν Έλληνες ή ελληνικής καταγωγής. Τα ονόματα που είχαν οι Φαραώ και δεν μοιάζουν ελληνικά οφείλονται στο ότι ήταν προσαρμοσμένα στη λαϊκή αιγυπτιακή γλώσσα. Ποιος γλωσσολόγος θα αμφισβητήσει ότι τα ονόματα των Φαραώ «Σεθώς» και «Ερμαίος» δεν είναι ελληνικά; Και ότι ο μεγαλύτερος γιος του Σέθω (ή Αιγύπτου), που ονομαζόταν «Ραμψής», δεν είναι ο Ραμσής ή Ραμψής ο Μέγας; Ο Ιώσηπος, στο έργο «Κατ' Απίωνος», αναφέρει ότι ο Σέθως ονομαζόταν Αίγυπτος και ο αδελφός του Δαναός. Τα ονόματα των Φαραώ που αναφέρουμε σε άλλα σχόλια κράτησαν την ελληνική γραφή και την προφορά τους. Σύμφωνα με τις ιστορικές καταγραφές, τους λωβούς συμπατριώτες του Οσορσήφ (ο οποίος αργότερα αυτοονομάστηκε Μωυσής) έδιωξαν από την Αίγυπτο το 1445 π.Χ. οι Έλληνες Φαραώ Σέθως και Αρμαΐς. Από τότε αρχίζει το μίσος αυτής της φυλής κατά των Ελλήνων. Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Ραμψήδων (1200–1085 π.Χ.) ιδρύεται το μεγάλο ιερό του Άμμωνος Διός στη Θήβα της Αιγύπτου. Ο Αφρικανός γράφει ότι επί βασιλείας του Πετουβάτη έγιναν οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες (776–775 π.Χ.). 10. Ο Ψαμμήτιχος Α΄ (664–610 π.Χ.) έγινε λαοπρόβλητος βασιλιάς των Αιγυπτίων και Αιθιόπων. Κυβέρνησε τη χώρα με σύνεση, έδωσε ανεξαρτησία και αναγέννησε την πολιτιστική κληρονομιά. Η κόρη του Ψαμμήτιχου, η, κληρονόμησε Νικτωκρίς την υψηλή θέση ως σύζυγος και ιερή θεραπαινίδα του θεού Άμμωνος Διός. Ο Ψαμμήτιχος και ο γιος του Νεκώς απελευθέρωσαν τις γύρω περιοχές (Αιθιοπία, Συρία, Παλαιστίνη) από τους βαρβάρους επιδρομείς (Ηρόδοτος 2.152.2). Ανέπτυξαν περισσότερο τις φιλικές και εμπορικές σχέσεις με τις πόλεις της Μεσογείου. Ο Νεκώς, μάλιστα, προσπάθησε να ανοίξει διώρυγα που θα ένωνε τον Νείλο με την Ερυθρά Θάλασσα, αλλά έμεινε ατέλειωτη. 11. / Αυτά συνέβαιναν πριν από τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι Έλληνες ποτέ δεν ήταν δογματικοί και ποτέ δεν κράτησαν μίσος προς τους Εβραίους και πάντοτε έζησαν αρμονικά μαζί τους, γεγονός που απέδειξαν και κατά τη Γερμανική Κατοχή. Είναι δύο ιστορικοί, βασανισμένοι λαοί, μικροί μεν, αλλά εξόχως δημιουργικοί. Οι Έλληνες στο πνεύμα και οι Εβραίοι στην ύλη προσφέρουν στον κόσμο ποικιλοτρόπως. Σήμερα Ελλάδα και Ισραήλ αντιμετωπίζουν τον ίδιο βάρβαρο και απολυταρχικό εχθρό και είναι στρατηγικοί σύμμαχοι για λόγους επιβίωσής τους. Επομένως, ποτέ οι Έλληνες δεν επηρεάστηκαν από το παρελθόν και θεωρούν τη συμμαχία Ελλάδας–Ισραήλ αναγκαία και λίαν χρήσιμη στην παρούσα εποχή.(17/7/26) 12. Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης 13. Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ! Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων Παράξενος ο τίτλος, αλλά αληθινός και ουσιαστικός. Η τρομοκρατία στην Ελλάδα είναι γέννημα της Μεταπολίτευσης. Έπρεπε να κάνουν και εδώ την αλλαγή. Δηλαδή, την ασφάλεια και την τάξη της χούντας να τη μετατρέψουν σε βία, τρόμο, φόνους και προβοκάτσιες, για να αποκτήσουν τα παιδιά της Αριστεράς «ελευθερία» δράσεως. Τώρα, αν βλάπτονται τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών, αυτό δεν ακουμπά ακόμη τα κόμματα της Μεταπολίτευσης. Και ενώ η πόρτα ήταν ανοιχτή, έπρεπε αυτοί να τα σπάνε κάθε φορά, για να φανεί η αλλαγή. Και, βέβαια, τα σπασμένα πληρώνει το σύνηθες υποζύγιο, ο λαός. Τα οργισμένα παιδιά της Αριστεράς, που αρχικά ξεκίνησαν απεργίες και καταλήψεις στα πανεπιστήμια και τις μετέφεραν ακόμη και στα δημοτικά σχολεία, καλλιέργησαν το έδαφος για να φυτρώσει η άγρια τρομοκρατία, η οποία δεν σέβεται ούτε κανόνες, ούτε θεσμούς, ούτε νόμους, ούτε ατομικά δικαιώματα και χλευάζει τη δημοκρατία. Αιχμή όλων αυτών ήταν η διαβόητη 17Ν, που ταλαιπώρησε επί δεκαετίες τη χώρα. Απλά θέλει να γίνει το αντικράτος και χρησιμοποιεί όλα τα μέσα προς τούτο. Η τρομοκρατία στην Ελλάδα, παρόλο που είναι σάρκα εκ της σαρκός της Αριστεράς, είναι το αγαπημένο παιδί όλων των κομμάτων, ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Και, προπαντός, είναι το αγαπημένο παιδί του εκάστοτε κράτους. Κάνει όλες τις βρώμικες δουλειές. Όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις τη χρησιμοποιούν για να φιμώσουν το λαϊκό κίνημα, όταν αυτό διογκωθεί. Όταν η πίεση αυξηθεί πολύ, τότε ρίχνουν στη μάχη εναντίον του λαού την τρομοκρατία, με εντολή να ρίξει τις πρώτες μολότοφ, ώστε να αποδεσμεύσει το κράτος τα χημικά και να διαλύσει το λαϊκό κίνημα. Έτσι το κράτος, με αριστερό όπλο, χτυπάει τον λαό και επιβάλλει την τάξη. Αυτά δεν τα γράφω επειδή τα άκουσα, αλλά γιατί τα βίωσα, όταν συμμετείχα στις συγκεντρώσεις εναντίον των Μνημονίων και στις άλλες εναντίον της Συμφωνίας των Πρεσπών. Θα χρησιμοποιήσω τη φράση ενός ανώτατου αξιωματικού της ΕΛ.ΑΣ. και μετέπειτα βουλευτή, ο οποίος μου είχε εκμυστηρευτεί: «Αν με άφηναν ελεύθερο, θα είχα διαλύσει την τρομοκρατία εντός 24ώρου.» Απλώς δεν υπάρχει πολιτική βούληση, για κάποιους λόγους. Αν ήθελε το κράτος, θα την είχε διαλύσει, όπως διέλυσε και τη «Χρυσή Αυγή». Με την πρόσφατη δολοφονία της αείμνηστης Βάγιας Νέστορα από τρομοκράτες με γκαζάκια άρχισε και πάλι ένας νέος κύκλος στείρας αντιπαράθεσης για ένα θέμα που παίζεται επί μισό περίπου αιώνα, με διπλό όφελος για την κυβέρνηση: α) για να στριμώξει τα κόμματα της Αριστεράς εν όψει εκλογών β) για να κρύψει τα κύρια θέματα που απασχολούν τον λαό (αυξήσεις τιμών, στεγαστικό, κυκλοφοριακό, περιβάλλον κ.ο.κ.). Είναι βέβαιο ότι και πάλι δεν θα θίξει ούτε τρίχα στην κεφαλή της τρομοκρατίας (5/7/26) Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΠΡΟΓΚΡΟΜ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 1955

Η 6η Σεπτεμβρίου 1955 και η καταστροφή του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΡΚΑΜΑΝΗΣ 06 ΣΕΠ 2026 ΘΕΜΑΤΑ Ένα πογκρόμ, μια πολιτική στρατηγική και ένα ιστορικό μάθημα για τις μειονότητες, τον εθνικισμό και τη γεωπολιτική Υπάρχουν γεγονότα στην ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων που δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως απλές διμερείς «διαφορές». Η 6η και 7η Σεπτεμβρίου 1955 ανήκουν αναμφισβήτητα σε αυτή την κατηγορία. Το πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης δεν ήταν απλώς μια έκρηξη λαϊκής οργής. Ήταν ένα γεγονός με βαθιές πολιτικές, κοινωνικές και γεωπολιτικές διαστάσεις, το οποίο προκάλεσε τεράστιες υλικές καταστροφές και, κυρίως, επέφερε ένα βαρύ πλήγμα στην ιστορική ελληνική κοινότητα της Πόλης. Οι συνέπειές του δεν περιορίστηκαν στις δύο εκείνες νύχτες. Το 1955 αποτέλεσε σημείο καμπής στη σταδιακή συρρίκνωση του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης. Η Κωνσταντινούπολη πριν από το 1955 Στα μέσα του 20ού αιώνα η ελληνική κοινότητα της Κωνσταντινούπολης εξακολουθούσε να αποτελεί σημαντικό τμήμα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της πόλης. Η παρουσία των Ρωμιών δεν ήταν μια πρόσφατη ιστορική συγκυρία. Συνδεόταν με μια παράδοση αιώνων, που είχε επιβιώσει ακόμη και μετά την οθωμανική κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης. Το 1955 δεκάδες χιλιάδες Έλληνες κατοικούσαν στην πόλη. Είχαν δημιουργήσει επιχειρήσεις, σχολεία, εκκλησίες και κοινοτικά ιδρύματα και αποτελούσαν σημαντικό μέρος της εμπορικής και επαγγελματικής ζωής της. Η κατάσταση όμως είχε αρχίσει να αλλάζει. Η άνοδος του τουρκικού εθνικισμού, η πολιτική της κυβέρνησης του Αντνάν Μεντερές και, κυρίως, η κλιμάκωση του Κυπριακού δημιούργησαν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο περιβάλλον για τις μη μουσουλμανικές μειονότητες. Οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης βρέθηκαν στη θέση του «εσωτερικού εχθρού». Το Κυπριακό ως καταλύτης Στη δεκαετία του 1950 το Κυπριακό είχε μετατραπεί σε μείζον ζήτημα της ελληνικής και τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Η απαίτηση των Ελληνοκυπρίων για αυτοδιάθεση και Ένωση με την Ελλάδα αντιμετωπιζόταν στην Τουρκία ως απειλή για τα τουρκικά συμφέροντα στην Κύπρο. Η ένταση αυτή μεταφέρθηκε στο εσωτερικό της Τουρκίας. Η ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης, μολονότι αποτελούσε διαφορετική κοινωνική και πολιτική οντότητα από τους Ελληνοκυπρίους, έγινε εύκολος στόχος. Η λογική ήταν απλή αλλά επικίνδυνη: η σύγκρουση με την Ελλάδα μπορούσε να μετατραπεί σε εχθρότητα εναντίον των Ελλήνων πολιτών της Τουρκίας. Αυτό ακριβώς συνέβη. Η έκρηξη στη Θεσσαλονίκη Το γεγονός που χρησιμοποιήθηκε ως άμεσο πρόσχημα για το πογκρόμ ήταν η βομβιστική επίθεση στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης, στις 5 Σεπτεμβρίου 1955, στον χώρο όπου βρισκόταν η κατοικία που θεωρείται γενέτειρα του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Η τουρκική κοινή γνώμη πληροφορήθηκε ότι η επίθεση ήταν έργο Ελλήνων. Όμως η υπόθεση δεν ήταν τόσο απλή. Ο Οκτάι Ενγκίν, Τούρκος υπάλληλος του προξενείου, συνελήφθη από τις ελληνικές αρχές. Αργότερα επέστρεψε στην Τουρκία και ακολούθησε σημαντική κρατική σταδιοδρομία. Η επίθεση στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιήθηκε ως καταλύτης για τη δημιουργία ενός κλίματος μαζικής αγανάκτησης εναντίον των Ελλήνων. Η εφημερίδα İstanbul Ekspres κυκλοφόρησε με έκτακτη έκδοση και προέβαλε το γεγονός με τρόπο που ενίσχυσε δραματικά την ένταση. Λίγες ώρες αργότερα, η κατάσταση μετατράπηκε σε μαζική βία. Από τη διαδήλωση στο πογκρόμ Στην πλατεία Ταξίμ συγκεντρώθηκαν πλήθη και στη συνέχεια ομάδες επιτιθέμενων κινήθηκαν προς περιοχές όπου ζούσαν και δραστηριοποιούνταν Έλληνες. Καταστήματα, κατοικίες, σχολεία και εκκλησίες λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν. Οι επιθέσεις δεν περιορίστηκαν στους Έλληνες. Στο στόχαστρο βρέθηκαν επίσης Αρμένιοι και Εβραίοι, γεγονός που δείχνει ότι η βία εντασσόταν σε ένα ευρύτερο πλαίσιο εχθρότητας απέναντι στις μη μουσουλμανικές κοινότητες. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι δεν υπάρχουν μόνο μαρτυρίες θυμάτων και μεταγενέστερες ιστορικές αναλύσεις. Τα αμερικανικά διπλωματικά αρχεία της εποχής καταγράφουν ενδείξεις οργανωμένου και συντονισμένου χαρακτήρα των γεγονότων, καθώς και την ανεπαρκή επέμβαση των τουρκικών αρχών. Αυτό είναι κρίσιμο για την ιστορική αποτίμηση του γεγονότος. Δεν σημαίνει ότι κάθε λεπτομέρεια του σχεδιασμού ή η ακριβής αλυσίδα εντολών έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. Σημαίνει όμως ότι η αντίληψη περί μιας απολύτως αυθόρμητης λαϊκής εξέγερσης δεν ανταποκρίνεται στα διαθέσιμα ιστορικά στοιχεία. Η έκταση της καταστροφής Οι αριθμοί διαφέρουν ανάλογα με την πηγή και τη μεθοδολογία καταγραφής. Η καταστροφή όμως ήταν τεράστια. Χιλιάδες ελληνικά καταστήματα και κατοικίες λεηλατήθηκαν ή καταστράφηκαν. Δεκάδες ορθόδοξες εκκλησίες υπέστησαν βανδαλισμούς και πυρπολήσεις, ενώ σχολεία και κοινοτικά ιδρύματα υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Υπήρξαν νεκροί και δεκάδες σοβαρά τραυματίες. Υπήρξαν επίσης βιασμοί και άλλες μορφές ακραίας βίας. Και το σημαντικότερο: η καταστροφή δεν αφορούσε μόνο την περιουσία. Αφορούσε την αίσθηση ασφάλειας μιας ολόκληρης κοινότητας. Από εκείνη τη στιγμή πολλοί Έλληνες άρχισαν να αντιμετωπίζουν διαφορετικά το μέλλον τους στην Τουρκία. Η δημογραφική συνέπεια Εδώ βρίσκεται ίσως η σημαντικότερη διάσταση του 1955. Το πογκρόμ δεν οδήγησε αυτομάτως στην εξαφάνιση της ελληνικής κοινότητας. Δημιούργησε όμως τις συνθήκες μέσα στις οποίες η παραμονή στην Κωνσταντινούπολη γινόταν ολοένα δυσκολότερη. Το 1955 αποτέλεσε έναν ισχυρό επιταχυντή μιας διαδικασίας που είχε αρχίσει νωρίτερα και θα συνεχιζόταν με νέες πιέσεις και μέτρα, οδηγώντας τελικά σε δραματική μείωση του ελληνικού πληθυσμού. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Μια κοινότητα δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων μετατράπηκε μέσα σε μερικές δεκαετίες σε μια μικρή εναπομείνασα μειονότητα. Το πογκρόμ, επομένως, πρέπει να εξετάζεται όχι ως μεμονωμένο επεισόδιο αλλά ως κρίσιμος κρίκος μιας ευρύτερης διαδικασίας δημογραφικής και οικονομικής αποδυνάμωσης των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων της Τουρκίας. Η διάσταση της γεωπολιτικής Το 1955 η Τουρκία και η Ελλάδα ήταν και οι δύο μέλη του ΝΑΤΟ. Ο Ψυχρός Πόλεμος όμως είχε δημιουργήσει μια πραγματικότητα στην οποία η στρατηγική θέση της Τουρκίας είχε τεράστια σημασία για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους δυτικούς συμμάχους. Η Τουρκία αποτελούσε κρίσιμο ανάχωμα απέναντι στη Σοβιετική Ένωση. Αυτό εξηγεί, χωρίς να δικαιολογεί, γιατί η διεθνής αντίδραση υπήρξε περιορισμένη. Τα αμερικανικά διπλωματικά έγγραφα αποκαλύπτουν ότι η Ουάσιγκτον γνώριζε τη σοβαρότητα των γεγονότων και ανησυχούσε για τις συνέπειές τους στις σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας. Η γεωπολιτική όμως είχε τη δική της λογική. Η προστασία μιας μειονότητας και η απόδοση ευθυνών δεν είχαν το ίδιο βάρος με τη διατήρηση της συνοχής της δυτικής συμμαχίας απέναντι στη Σοβιετική Ένωση. Είναι ένα από τα διαχρονικά διλήμματα της διεθνούς πολιτικής: Τι συμβαίνει όταν οι αξίες συγκρούονται με τα στρατηγικά συμφέροντα; Το ερώτημα παραμένει επίκαιρο. Η ευθύνη της μνήμης Η μνήμη της 6ης και 7ης Σεπτεμβρίου δεν πρέπει να μετατρέπεται σε εργαλείο συλλογικής ενοχοποίησης. Δεν είναι όλοι οι Τούρκοι υπεύθυνοι για τις πράξεις ενός καθεστώτος, ενός κόμματος, κρατικών μηχανισμών ή ενός οργανωμένου όχλου. Η ιστορική ευθύνη πρέπει να αποδίδεται με ακρίβεια. Ακριβώς γι' αυτό η μνήμη έχει αξία. Το πογκρόμ του 1955 μας υπενθυμίζει ότι οι μειονότητες δεν απειλούνται μόνο όταν ψηφίζονται νόμοι εναντίον τους. Απειλούνται όταν η πολιτική εξουσία δημιουργεί ένα περιβάλλον στο οποίο ο «άλλος» παρουσιάζεται ως εχθρός. Όταν η προπαγάνδα μετατρέπει έναν πολίτη σε εκπρόσωπο μιας υποτιθέμενης εθνικής απειλής. Όταν η αστυνομία αδρανεί. Όταν η κοινωνία συνηθίζει τη βία. Και όταν η διεθνής κοινότητα επιλέγει τη σιωπή επειδή η γεωπολιτική συγκυρία το επιβάλλει. Το μάθημα για σήμερα Η 6η Σεπτεμβρίου 1955 δεν είναι μόνο μια επέτειος του Ελληνισμού. Είναι ένα ευρωπαϊκό μάθημα για τη δημοκρατία, τις μειονότητες και τα όρια της πολιτικής του εθνικισμού. Μας υπενθυμίζει ότι η ειρηνική συνύπαρξη δεν προστατεύεται από μόνη της. Χρειάζεται θεσμούς. Χρειάζεται κράτος δικαίου. Χρειάζεται πολιτική ηγεσία που αρνείται να χρησιμοποιήσει τον φόβο και τον εθνικισμό για την επίτευξη βραχυπρόθεσμων πολιτικών στόχων. Και χρειάζεται μια διεθνή κοινότητα που να μην αντιμετωπίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα ως διαπραγματεύσιμο παράρτημα της γεωπολιτικής. Εβδομήντα ένα χρόνια μετά, η Κωνσταντινούπολη εξακολουθεί να κουβαλά τα ίχνη εκείνης της νύχτας. Και ο Ελληνισμός της Πόλης εξακολουθεί να υπάρχει — μικρός πλέον, αλλά ζωντανός. Αυτό ίσως είναι και το σημαντικότερο μήνυμα. Η Ιστορία δεν μπορεί να αλλάξει. Μπορούμε όμως να επιλέξουμε τι θα διδαχθούμε από αυτήν. Η 6η Σεπτεμβρίου δεν πρέπει να είναι ημέρα μίσους. Πρέπει να είναι ημέρα μνήμης. Και η μνήμη, όταν είναι πραγματικά ιστορική, δεν ζητά εκδίκηση. Ζητά αλήθεια.

GOOGLE

Σαν σήμερα 4 Σεπτεμβρίου 1998 ιδρύθηκε η Google: Από δύο φοιτητές του Στάνφορντ σε μια αυτοκρατορία δισεκατομμυρίων χρηστών και ευρώ Στις 4 Σεπτεμβρίου 1998 γεννιόταν η Google των Λάρι Πέιτζ και Σεργκέι Μπριν. Από μια φοιτητική μηχανή αναζήτησης εξελίχθηκε σε παγκόσμιο τεχνολογικό κολοσσό, αλλά και σε μόνιμο στόχο των Αρχών Ανταγωνισμού. Δημιουργήθηκε με το Chatgpt ΤΕΡΕΝΣ ΚΟΥΙΚ ΤΕΡΕΝΣ ΚΟΥΙΚ 4 Σεπτεμβρίου 2026 • 06:30 share icon Η Google ξεκίνησε ως πειραματικό εγχείρημα των Λάρι Πέιτζ και Σεργκέι Μπριν στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, με σκοπό την αποτελεσματικότερη οργάνωση των πληροφοριών του Διαδικτύου. Η εταιρεία εξελίχθηκε σε έναν τεχνολογικό κολοσσό, με τη μητρική Alphabet να καταγράφει το 2025 έσοδα άνω των 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων και να διαθέτει πολυάριθμα προϊόντα με δισεκατομμύρια χρήστες. Η ραγδαία ανάπτυξη του οικοσυστήματος της Google, που επεκτάθηκε από τη μηχανή αναζήτησης σε υπηρεσίες όπως το Android, το YouTube και η Τεχνητή Νοημοσύνη, συνοδεύτηκε από πολυάριθμες δικαστικές διαμάχες. Διεθνείς αρχές ανταγωνισμού και κυβερνήσεις έχουν επιβάλει στην εταιρεία σημαντικά πρόστιμα για πρακτικές που αφορούν τη διαφήμιση, τα προσωπικά δεδομένα και τον αθέμιτο ανταγωνισμό. Για να μας βλέπεις πιο συχνά στα αποτελέσματα αναζήτησης Προσθήκη της huffingtonpost.gr στην Google Όταν ο Λάρι Πέιτζ και ο Σεργκέι Μπριν άρχισαν να πειραματίζονται στους χώρους του Πανεπιστημίου Στάνφορντ, δύσκολα μπορούσαν να φανταστούν ότι δημιουργούσαν κάτι που θα άλλαζε όχι απλώς το Ίντερνετ αλλά την καθημερινότητα δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Η Google ξεκίνησε ως μια καλύτερη μέθοδος αναζήτησης ιστοσελίδων. Σήμερα η μητρική της, Alphabet, ξεπέρασε το 2025 για πρώτη φορά τα 400 δισ. δολάρια ετήσιων εσόδων, ενώ η Google διαθέτει 13 διαφορετικά προϊόντα με περισσότερους από ένα δισεκατομμύριο χρήστες το καθένα. Πέντε από αυτά ξεπερνούν τα 3 δισεκατομμύρια χρήστες. Advertisement Η γνωριμία που δεν άρχισε καθόλου καλά Η ιστορία αρχίζει το 1995. Ο Λάρι Πέιτζ επισκέφθηκε το Στάνφορντ εξετάζοντας το ενδεχόμενο μεταπτυχιακών σπουδών. Ο Σεργκέι Μπριν, ήδη φοιτητής εκεί, ανέλαβε να του δείξει το πανεπιστήμιο. Σύμφωνα με την ίδια την Google, στην πρώτη γνωριμία τους οι δύο νεαροί διαφωνούσαν σχεδόν για τα πάντα. Παρ’ όλα αυτά, μέσα στον επόμενο χρόνο η αντιπαράθεση μετατράπηκε σε συνεργασία. Είχαν εντοπίσει ένα τεράστιο πρόβλημα του τότε Διαδικτύου: οι υπάρχουσες μηχανές αναζήτησης δυσκολεύονταν να ξεχωρίσουν ποιες ιστοσελίδες ήταν πραγματικά σημαντικές. Η ιδέα τους ήταν διαφορετική. Αντί να μετρούν απλώς πόσες φορές εμφανιζόταν μια λέξη σε μία σελίδα, εξέταζαν τους συνδέσμους που οδηγούσαν προς αυτήν. Ένας σύνδεσμος λειτουργούσε, κατά κάποιο τρόπο, σαν «ψήφος εμπιστοσύνης». Έτσι δημιουργήθηκε ο αλγόριθμος PageRank και η πρώτη μηχανή τους ονομάστηκε BackRub. Από το BackRub στο Google Το όνομα άλλαξε σύντομα σε Google, λογοπαίγνιο πάνω στη μαθηματική λέξη «googol», που σημαίνει τον αριθμό 1 ακολουθούμενο από 100 μηδενικά. Ήταν ένας τρόπος να περιγράψουν τη φιλοδοξία τους: να οργανώσουν τον τεράστιο όγκο πληροφοριών του κόσμου και να τον κάνουν προσβάσιμο και χρήσιμο. Τον Αύγουστο του 1998 ο συνιδρυτής της Sun Microsystems, Άντι Μπέχτολσχαϊμ, εντυπωσιάστηκε από το εγχείρημα και έγραψε επιταγή 100.000 δολαρίων προς την Google Inc., πριν ουσιαστικά η εταιρεία αποκτήσει κανονική επιχειρηματική υπόσταση. Η Google Inc. ιδρύθηκε επισήμως τον Σεπτέμβριο του 1998 και οι δύο ιδρυτές εγκαταστάθηκαν στο περίφημο γκαράζ της Σούζαν Βοϊτσίτσκι στο Menlo Park. Ποιοι ήταν οι δύο ιδρυτές Ο Λάρι Πέιτζ, γεννημένος το 1973 στο Μίσιγκαν, μεγάλωσε ουσιαστικά μέσα στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Ο πατέρας του, Καρλ Βίκτορ Πέιτζ, ήταν καθηγητής Πληροφορικής στο Michigan State University. Ο Λάρι απέκτησε πτυχίο Μηχανικού Υπολογιστών από το University of Michigan και συνέχισε στο Στάνφορντ. Η Google αναφέρει ότι η σχέση του με τους υπολογιστές είχε αρχίσει ήδη από την ηλικία των έξι ετών. Advertisement Ο Σεργκέι Μπριν γεννήθηκε το 1973 στη Μόσχα της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Η οικογένειά του μετανάστευσε στις ΗΠΑ όταν ήταν παιδί. Σπούδασε μαθηματικά και πληροφορική στο University of Maryland και συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές Πληροφορικής στο Στάνφορντ. Δύο άνθρωποι διαφορετικού χαρακτήρα, που ξεκίνησαν διαφωνώντας, βρήκαν κοινό έδαφος σε ένα πρόβλημα που κανείς ακόμη δεν είχε λύσει αποτελεσματικά. Η έκρηξη Από εκεί και πέρα η ανάπτυξη ήταν καταιγιστική. Το 2000 εμφανίστηκε το AdWords, που εξελίχθηκε στη μεγάλη διαφημιστική μηχανή παραγωγής χρήματος. Το 2004 η Google μπήκε στο χρηματιστήριο. Το ίδιο έτος εμφανίστηκε το Gmail. Το 2005 απέκτησε το Android, κίνηση που αποδείχθηκε ιστορική για την αγορά των smartphones. Το 2006 πλήρωσε 1,65 δισ. δολάρια για το YouTube. Advertisement Ακολούθησαν μεταξύ άλλων η DoubleClick, η Waze, η Nest, η DeepMind, η Fitbit και η Mandiant. Η Google δεν παρέμεινε μηχανή αναζήτησης. Έγινε ένα τεράστιο οικοσύστημα. Η Google που βρίσκεται παντού Σήμερα κάτω από την Google βρίσκονται ή λειτουργούν υπηρεσίες και πλατφόρμες όπως: Google Search Gmail YouTube Android Chrome Google Maps Google Earth Google Drive Google Photos Google Docs, Sheets και Slides Google Calendar Google Meet Google Play Google Ads Google Cloud Google Pay και Wallet Google Translate Google Flights Google Shopping Google News Google Workspace Pixel Nest Fitbit Waze Gemini και οι υπηρεσίες Τεχνητής Νοημοσύνης. Η ίδια η Alphabet ανακοίνωσε τον Ιούνιο του 2026 ότι έχει πλέον 13 προϊόντα με πάνω από 1 δισεκατομμύριο χρήστες και πέντε με πάνω από 3 δισεκατομμύρια. Τα AI Overviews της Google Search έχουν φθάσει σε περισσότερους από 2,5 δισ. χρήστες τον μήνα, ενώ το Gemini ξεπέρασε τους 900 εκατ. μηνιαίους χρήστες. Από την Google στην Alphabet Το 2015 έγινε μία σημαντική εταιρική αναδιάρθρωση. Δημιουργήθηκε η Alphabet Inc., η οποία έγινε η μητρική εταιρεία της Google. Advertisement Έτσι μπορούσαν να λειτουργούν κάτω από την ίδια εταιρική «ομπρέλα» δραστηριότητες πολύ διαφορετικές από την παραδοσιακή Google: από την Τεχνητή Νοημοσύνη και την υγεία μέχρι τα αυτόνομα αυτοκίνητα της Waymo. Ο Λάρι Πέιτζ έγινε CEO της Alphabet και ο Σεργκέι Μπριν πρόεδρός της. Το 2019 αποχώρησαν από την καθημερινή διοίκηση, παραμένοντας όμως συνιδρυτές, μέτοχοι και ισχυρές προσωπικότητες στο οικοσύστημα της Alphabet. Ο Σουντάρ Πιτσάι ανέλαβε CEO τόσο της Google όσο και της Alphabet. Μια μηχανή που παράγει δισεκατομμύρια Οι αριθμοί αποκαλύπτουν το μέγεθος. Το 2025 η Alphabet πραγματοποίησε συνολικά έσοδα 402,8 δισ. δολαρίων. Από αυτά: 294,7 δισ. δολάρια προήλθαν από τη διαφήμιση της Google. 224,5 δισ. από Google Search και συναφείς δραστηριότητες. 40,4 δισ. μόνο από διαφημίσεις στο YouTube. 58,7 δισ. από το Google Cloud. Συνολικά, τα έσοδα του YouTube από διαφημίσεις και συνδρομές ξεπέρασαν τα 60 δισ. δολάρια το 2025. Πρόκειται πλέον για οικονομικά μεγέθη μεγαλύτερα από το ΑΕΠ πολλών κρατών. Όταν η παντοδυναμία έφερε και τα πρόστιμα Όσο όμως μεγάλωνε η Google τόσο μεγάλωναν και οι συγκρούσεις της με κυβερνήσεις και Αρχές Ανταγωνισμού. Και εδώ οι αριθμοί είναι επίσης εντυπωσιακοί. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επέβαλε το 2017 πρόστιμο 2,42 δισ. ευρώ για την υπόθεση Google Shopping, κρίνοντας ότι η εταιρεία ευνοούσε τη δική της υπηρεσία σύγκρισης αγορών έναντι ανταγωνιστών. Το 2018 ακολούθησε το ιστορικό πρόστιμο των 4,34 δισ. ευρώ για το Android. Το ποσό μειώθηκε δικαστικά σε περίπου 4,1 δισ. ευρώ, αλλά τον Ιούλιο του 2026 το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέρριψε την προσφυγή της Google. Το 2019 επιβλήθηκε πρόστιμο περίπου 1,49 δισ. ευρώ για πρακτικές του AdSense. Η συγκεκριμένη απόφαση όμως ακυρώθηκε από το Γενικό Δικαστήριο το 2024 και η υπόθεση συνέχισε δικαστικά. Τον Σεπτέμβριο του 2025 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επέβαλε νέο πρόστιμο περίπου 3 δισ. ευρώ για πρακτικές στην τεχνολογία διαδικτυακής διαφήμισης. Και τον Ιούλιο του 2026, στο πλαίσιο του Digital Markets Act, ήρθε ακόμη ένα πρόστιμο συνολικού ύψους 890 εκατ. ευρώ: 460 εκατ. για προνομιακή μεταχείριση δικών της υπηρεσιών στην αναζήτηση και 430 εκατ. για περιορισμούς που σχετίζονταν με το Google Play. Συνολικά, μόνο τα μεγάλα ευρωπαϊκά πρόστιμα ανταγωνισμού έχουν φθάσει κοντά στα 11 δισ. ευρώ την τελευταία δεκαετία. Και δεν είναι μόνο η Ευρώπη Στη Γαλλία, η αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων CNIL επέβαλε τον Σεπτέμβριο του 2025 στην Google πρόστιμα συνολικού ύψους 325 εκατ. ευρώ, μεταξύ άλλων για διαφημίσεις μέσα στο Gmail χωρίς την απαιτούμενη συγκατάθεση και για τη χρήση cookies κατά τη δημιουργία λογαριασμών. Στη Νότια Κορέα, η αρμόδια Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων επέβαλε το 2022 στην Google πρόστιμο 69,2 δισ. γουόν για παράνομη συλλογή και χρήση προσωπικών δεδομένων για εξατομικευμένες διαφημίσεις. Στην Ινδία, η Επιτροπή Ανταγωνισμού επέβαλε το 2022 δύο μεγάλα πρόστιμα: 1.337,76 crore ρουπίες για πρακτικές σχετικές με το Android και 936,44 crore ρουπίες για τις πολιτικές του Google Play. Στις Ηνωμένες Πολιτείες οι μεγαλύτερες υποθέσεις δεν αφορούν τόσο απλά πρόστιμα όσο το ίδιο το επιχειρηματικό μοντέλο της εταιρείας. Αμερικανικά δικαστήρια έχουν κρίνει εις βάρος της Google σε σημαντικές αντιμονοπωλιακές υποθέσεις σχετικά με την αναζήτηση και την online διαφήμιση. Η τελική απόφαση του Δεκεμβρίου 2025 στην υπόθεση της αναζήτησης επέβαλε, μεταξύ άλλων, περιορισμούς στις συμφωνίες διανομής και υποχρεώσεις διάθεσης ορισμένων δεδομένων και υπηρεσιών προς ανταγωνιστές. Η Google άσκησε έφεση τον Ιανουάριο του 2026. 28 χρόνια μετά: από ένα δωμάτιο του Στάνφορντ στην εποχή του Gemini Ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία των Πέιτζ και Μπριν να μην είναι καν τα δισεκατομμύρια. Είναι ότι το όνομα της εταιρείας τους έγινε ρήμα. «Γκούγκλαρέ το». Ελάχιστες εταιρείες στην Ιστορία κατόρθωσαν το προϊόν τους να ταυτιστεί τόσο απόλυτα με μια καθημερινή ανθρώπινη πράξη. Από το BackRub και τους αυτοσχέδιους servers του Στάνφορντ, η Google πέρασε στην αναζήτηση, στη διαφήμιση, στα smartphones, στους χάρτες, στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, στο βίντεο, στο cloud και τώρα στην Τεχνητή Νοημοσύνη. Και ίσως εδώ βρίσκεται η μεγάλη ειρωνεία της ιστορίας της: δύο φοιτητές ξεκίνησαν θέλοντας να βάλουν τάξη στο χάος του Διαδικτύου. Είκοσι οκτώ χρόνια αργότερα δημιούργησαν μια εταιρεία τόσο μεγάλη και τόσο ισχυρή, ώστε κυβερνήσεις και δικαστήρια σε ολόκληρο τον κόσμο προσπαθούν πλέον να βάλουν όρια στην ίδια. tag icon GOOGLE

ΕΛΛΙΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ

VV Peter Triantafyllos Wed, Sep 2, 6:14 PM (2 days ago) to Professors-PhDs ΧΡΕΟΣ !!!! Πλεόνασμα η Δανικά και τι κάνουμε ? Το επενδύουμε η κάνουμε πρόωρη αποπληρωμή ? Πιός εχει την καλύτερη ιδέα ο κυριος Δ. Μιχόπουλος η ο κύριος Γ. Στάϊκος ? Let me give you my two cents........ Και να αρχίσω με την ιστορία του Χότζια..... Μεταξύ των ασχολιών που ειχε ο Χότζας ήταν και Δικαστής... Δυό γείτονες στο χωριό ειχαν προβλήματα μεταξύ τους και αποφάσισαν να λύσουν τις διαφορές τους στι Δικαστήριο με Δικαστή τον Χότζα ..... Ακουσε τον πρώτο με προσοχή κούνησε το κεφάλι του και του είπε. Δίκιο Εχεις.....Ακουσε και τον δεύτερο που έλεγε τα ακριβώς αντίθετα κούνησε το κεφάλι του και είπε και σε αυτόν. Δίκιο εχεις...... Τότε πετάγεται ενας πολίτης απο το κοινό και λέει. Μα Χότζα μου πως ειναι δυνατόν να εχουν και οι δύο Δίκαιο. Κούνησε το κεφάλι του και του απαντάει , Και εσύ Δίκιο εχεις.... Και οι δύο ιδέες ειναι καλές αλλά να αποδώσουν --δουλέψουν χρειάζεται σχέδιο--στρατηγική μυαλά οχι λόγια.... Την ιδέα του κ.Μιχόπουλου την βλέπω ( για εμένα προσωπικά ) καλύτερη. Η Ελλάδα για να δει άσπρη μέρα χρειάζεται επενδύσεις και οχι δανικά να αποπληρωνονται με υπερ-φορολογία η άλλα δανεικά. ,.Οι επενδύσεις θα φέρουν την ανάπτυξη και οταν λέμε επενδύσεις εννοούμε εργοστάσια να δουλεύουν εργάτες οχι να μοιράζεις πλεόνασμα--δανεικά σε θαλασσοδάνεια και να περιμένεις ανάπτυξη... Και το ερώτημά μου ειναι? Εχει η Ελλάδα η κυβέρνηση ΣΧΕΔΙΟ -- ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ για επενδύσεις ? ΟΧΙ Δεν ειχε και δεν εχει...... Οχι μόνο η τωρινή κυβέρνηση αλλά και οι προηγούμενες. Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για το καλό του Ελληνικού ΕΘΝΟΥΣ.... Ο τωρινός πρωθυπουργός κύριος Μητσοτάκης Really με εχει απαγοητεύσει. Με σπουδές στα καλύτερα πανεπιστήμια και με προεργασία γύρω απο την οικονομία και επενδύσεις περίμενα καλύτερη διαχείριση - σχέδιο και στρατηγική.... Οσο για τον καταληψία καλύτερα να μην μιλάμε,,...... Και ο κύριος Σταϊκος δίκαιο εχει... Εαν δεν υπάρχει άλλη προοπτική καλύτερα να κατέβει το χρέος παρα να ξοδεύονται ( δώστα στον λαό οπως λέει ο Κουτσουμπας ) σε θαλασσοδάνεια...Χρήματα που στην ουσία ειναι δανεικά και οχι πλεόνασμα... Ολοι το ξέρουμε η Ελλάδα εχει παθητικό ισοζύγιο.. Καταναλώνει πιο πολλά απο οτι παράγει.. Ο κύριος Νικος Ιγγλεσης το εθεσε το ανάλυσε πολύ καλά... Οσο για επενδυτές και πως θα έρθουν να επενδύσουν στην Ελλάδα.. WELL. θέλει έργα και οχι λόγια. Ο σημερινός επενδυτής ειναι sophisticated και οχι βλάκας να πάρει οτι τοτ δώσεις. Το πρώτο πράγμα που μαθαίνει στο σχολειο ειναι να μην χάνει χρήματα special το κεφάλαιο. Ο σημερινός επενδυτής θέλει .. Ο νόμος να τον προστατεύει οπως και τους ντόπιους . Θέλει ελευθερία να μεταφέρει τα χρήματά του οποτε θέλει εφόσον λήξει η συμφωνία που εχει κάνει Αυτό που δεν θέλει ειναι η γραφειοκρατία --ταλαιπωρία . Φέρε μου αυτό το χαρτί σήμερα αυτό το χαρτί αυριο.. Εαν τα καταφέρει αυτά ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση θα ερθουν οι επενδυτές ... Αλλειός εχετε για ψηλα βουνα..... Peter Triantafyllos Toronto Sep. 2-2026

Β Παγκοσμιος Πολεμος

3 Σεπτεμβρίου 1939: Βρετανία και Γαλλία κήρυξαν μαζί τον πόλεμο στον Χίτλερ – Η μία κατακτήθηκε, η άλλη άντεξε στους ουρανούς Δύο ημέρες μετά την εισβολή του Χίτλερ στην Πολωνία, οι δύο ευρωπαϊκές δυνάμεις μπήκαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Λίγο αργότερα η Γαλλία βρισκόταν υπό ναζιστική κατοχή, ενώ η Βρετανία έδινε μόνη μία από τις μεγαλύτερες αεροπορικές μάχες της Ιστορίας. ΤΕΡΕΝΣ ΚΟΥΙΚ ΤΕΡΕΝΣ ΚΟΥΙΚ 3 Σεπτεμβρίου 2026 • 06:16 share icon Για να μας βλέπεις πιο συχνά στα αποτελέσματα αναζήτησης Προσθήκη της huffingtonpost.gr στην Google Η 3η Σεπτεμβρίου 1939 είναι μία από τις ημερομηνίες που άλλαξαν οριστικά την πορεία του 20ού αιώνα. Η Βρετανία και η Γαλλία, οι δύο χώρες που είχαν εγγυηθεί την ασφάλεια της Πολωνίας, κήρυξαν τον πόλεμο στη ναζιστική Γερμανία, δύο ημέρες μετά την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων στην Πολωνία. Η Βρετανία κήρυξε τον πόλεμο στις 11 το πρωί και η Γαλλία ακολούθησε λίγες ώρες αργότερα. (National Archives) Ήταν η στιγμή που η ευρωπαϊκή κρίση μετατρεπόταν πλέον σε γενικευμένο πόλεμο. Advertisement Κι όμως, οι δύο χώρες που μπήκαν μαζί στη σύγκρουση θα είχαν μέσα στους επόμενους μήνες εντελώς διαφορετική μοίρα. Η Γαλλία κατέρρευσε μέσα σε έξι εβδομάδες Για αρκετούς μήνες μετά την κήρυξη του πολέμου, στο δυτικό μέτωπο επικράτησε η περίοδος που έμεινε γνωστή ως «Phoney War» – ο Παράξενος Πόλεμος. Όλα άλλαξαν στις 10 Μαΐου 1940. Οι γερμανικές δυνάμεις εισέβαλαν στο Λουξεμβούργο, στο Βέλγιο, στην Ολλανδία και στη Γαλλία εφαρμόζοντας τη στρατηγική του Blitzkrieg, του «κεραυνοβόλου πολέμου»: ταχύτατη προέλαση τεθωρακισμένων, αεροπορικές επιθέσεις και συνεχής πίεση που δεν επέτρεπε στον αντίπαλο να ανασυνταχθεί. (IWM) Οι γαλλικές και βρετανικές δυνάμεις υποχώρησαν προς τη Μάγχη. Στη Δουνκέρκη πραγματοποιήθηκε μία τεράστια επιχείρηση διάσωσης. Περισσότεροι από 338.000 συμμαχικοί στρατιώτες απομακρύνθηκαν έως τις 4 Ιουνίου και πέρασαν στη Βρετανία. (IWM) Αλλά η Γαλλία δεν μπορούσε πλέον να συγκρατήσει τη γερμανική προέλαση. Στις 14 Ιουνίου 1940 οι Γερμανοί μπήκαν στο Παρίσι και στις 22 Ιουνίου υπογράφηκε η ανακωχή με τη Γερμανία. Μέσα σε περίπου έξι εβδομάδες μία από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις της Ευρώπης είχε ηττηθεί. (IWM) Η χώρα διαιρέθηκε. Μεγάλο μέρος της τέθηκε υπό άμεση γερμανική κατοχή, ενώ στον νότο εγκαθιδρύθηκε το καθεστώς του Βισύ, που συνεργάστηκε με τους Ναζί. Παράλληλα, ο στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ από το Λονδίνο θα γινόταν η εμβληματική μορφή της Ελεύθερης Γαλλίας και της συνέχισης του αγώνα. Και τότε η Βρετανία έμεινε ουσιαστικά μόνη Advertisement Με την πτώση της Γαλλίας, ο Χίτλερ κυριαρχούσε πλέον στο μεγαλύτερο μέρος της δυτικής ηπειρωτικής Ευρώπης. Απέναντί του απέμενε η Βρετανία. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, που είχε γίνει πρωθυπουργός στις 10 Μαΐου 1940, αρνήθηκε κάθε σκέψη συνθηκολόγησης. Για να μπορέσει όμως η Γερμανία να πραγματοποιήσει απόβαση στη Βρετανία, έπρεπε πρώτα να αποκτήσει κυριαρχία στον αέρα πάνω από τη Μάγχη και τη νότια Αγγλία. (memorials.iwm.org.uk) Έτσι άρχισε η Μάχη της Βρετανίας. Η Luftwaffe εξαπέλυσε μαζικές επιθέσεις εναντίον βρετανικών αεροδρομίων, εγκαταστάσεων ραντάρ, βιομηχανικών στόχων και αργότερα πόλεων. Απέναντί της βρέθηκε η RAF, με τα περίφημα Spitfire και Hurricane και με πιλότους όχι μόνο Βρετανούς αλλά και Πολωνούς, Τσέχους και άλλους συμμάχους. Η 15η Σεπτεμβρίου 1940 θεωρήθηκε καθοριστική ημέρα. Οι γερμανικές επιθέσεις αποκρούστηκαν και έγινε πλέον σαφές ότι η Luftwaffe δεν είχε καταφέρει να αποκτήσει την αεροπορική υπεροχή που χρειαζόταν μία γερμανική εισβολή. (IWM) Advertisement Ο Χίτλερ δεν εισέβαλε ποτέ στη Βρετανία Όταν απέτυχε να εξουδετερώσει τη RAF, η Γερμανία στράφηκε ακόμη περισσότερο στον βομβαρδισμό των πόλεων. Ήταν το Blitz, από τις 7 Σεπτεμβρίου 1940 έως τον Μάιο του 1941. Το Λονδίνο και άλλες βρετανικές πόλεις βομβαρδίστηκαν επανειλημμένα. Σπίτια, εργοστάσια και δημόσια κτίρια καταστράφηκαν. Συνολικά, σύμφωνα με τα βρετανικά Εθνικά Αρχεία, 60.595 άμαχοι στη Βρετανία σκοτώθηκαν από εχθρική δράση στη διάρκεια του πολέμου. (National Archives) Advertisement Εκατομμύρια άνθρωποι έζησαν με τις σειρήνες, τα καταφύγια και το blackout. Ήδη από τις πρώτες ημέρες του πολέμου είχε οργανωθεί τεράστια επιχείρηση απομάκρυνσης παιδιών και άλλων ευάλωτων πολιτών από τις μεγάλες πόλεις· περίπου 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι μετακινήθηκαν μέσα στις πρώτες τρεις ημέρες. (National Archives) Η Βρετανία όμως δεν κατακτήθηκε. Η RAF άντεξε, η Luftwaffe δεν κέρδισε τον έλεγχο του βρετανικού ουρανού και η σχεδιαζόμενη γερμανική απόβαση, η Επιχείρηση «Θαλάσσιος Λέων» (Operation Sea Lion), δεν πραγματοποιήθηκε. Δύο σύμμαχοι, δύο διαφορετικές ιστορίες Έτσι, η κοινή απόφαση της 3ης Σεπτεμβρίου 1939 οδήγησε σε δύο εντυπωσιακά διαφορετικές ιστορικές διαδρομές. Η Γαλλία, παρά τον ισχυρό στρατό της, ηττήθηκε μέσα σε λίγες εβδομάδες και γνώρισε τη γερμανική κατοχή μέχρι την απελευθέρωση του 1944. Η Βρετανία, προστατευμένη και από τη γεωγραφία της αλλά κυρίως χάρη στη RAF, στο οργανωμένο σύστημα αεράμυνας και ραντάρ, στο Βασιλικό Ναυτικό και στην αποφασιστικότητα να συνεχίσει τον πόλεμο, άντεξε ακόμη και όταν έμεινε ουσιαστικά μόνη απέναντι στη ναζιστική Γερμανία στη δυτική Ευρώπη. Και η αποτυχία του Χίτλερ να υποτάξει τη Βρετανία είχε τεράστια σημασία για όσα ακολούθησαν. Το βρετανικό έδαφος παρέμεινε η μεγάλη βάση των Συμμάχων στη δυτική Ευρώπη και, τέσσερα χρόνια αργότερα, από εκεί θα ξεκινούσε η τεράστια συμμαχική δύναμη που αποβιβάστηκε στη Νορμανδία και άρχισε την απελευθέρωση της κατεχόμενης Γαλλίας. Η 3η Σεπτεμβρίου 1939 λοιπόν ένωσε Βρετανία και Γαλλία στον ίδιο πόλεμο. Το 1940 τις χώρισε δραματικά η στρατιωτική τους μοίρα. Και το 1944 τις ξαναένωσε η απελευθέρωση της Ευρώπης από τον ναζισμό. tag icon ΒΡΕΤΑΝΙΑ ΓΑΛΛΙΑ ΠΟΛΕΜΟΣ

Β Παγκοσμιος Πολεμος

3 Σεπτεμβρίου 1939: Βρετανία και Γαλλία κήρυξαν μαζί τον πόλεμο στον Χίτλερ – Η μία κατακτήθηκε, η άλλη άντεξε στους ουρανούς Δύο ημέρες μετά την εισβολή του Χίτλερ στην Πολωνία, οι δύο ευρωπαϊκές δυνάμεις μπήκαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Λίγο αργότερα η Γαλλία βρισκόταν υπό ναζιστική κατοχή, ενώ η Βρετανία έδινε μόνη μία από τις μεγαλύτερες αεροπορικές μάχες της Ιστορίας. ΤΕΡΕΝΣ ΚΟΥΙΚ ΤΕΡΕΝΣ ΚΟΥΙΚ 3 Σεπτεμβρίου 2026 • 06:16 share icon Για να μας βλέπεις πιο συχνά στα αποτελέσματα αναζήτησης Προσθήκη της huffingtonpost.gr στην Google Η 3η Σεπτεμβρίου 1939 είναι μία από τις ημερομηνίες που άλλαξαν οριστικά την πορεία του 20ού αιώνα. Η Βρετανία και η Γαλλία, οι δύο χώρες που είχαν εγγυηθεί την ασφάλεια της Πολωνίας, κήρυξαν τον πόλεμο στη ναζιστική Γερμανία, δύο ημέρες μετά την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων στην Πολωνία. Η Βρετανία κήρυξε τον πόλεμο στις 11 το πρωί και η Γαλλία ακολούθησε λίγες ώρες αργότερα. (National Archives) Ήταν η στιγμή που η ευρωπαϊκή κρίση μετατρεπόταν πλέον σε γενικευμένο πόλεμο. Advertisement Κι όμως, οι δύο χώρες που μπήκαν μαζί στη σύγκρουση θα είχαν μέσα στους επόμενους μήνες εντελώς διαφορετική μοίρα. Η Γαλλία κατέρρευσε μέσα σε έξι εβδομάδες Για αρκετούς μήνες μετά την κήρυξη του πολέμου, στο δυτικό μέτωπο επικράτησε η περίοδος που έμεινε γνωστή ως «Phoney War» – ο Παράξενος Πόλεμος. Όλα άλλαξαν στις 10 Μαΐου 1940. Οι γερμανικές δυνάμεις εισέβαλαν στο Λουξεμβούργο, στο Βέλγιο, στην Ολλανδία και στη Γαλλία εφαρμόζοντας τη στρατηγική του Blitzkrieg, του «κεραυνοβόλου πολέμου»: ταχύτατη προέλαση τεθωρακισμένων, αεροπορικές επιθέσεις και συνεχής πίεση που δεν επέτρεπε στον αντίπαλο να ανασυνταχθεί. (IWM) Οι γαλλικές και βρετανικές δυνάμεις υποχώρησαν προς τη Μάγχη. Στη Δουνκέρκη πραγματοποιήθηκε μία τεράστια επιχείρηση διάσωσης. Περισσότεροι από 338.000 συμμαχικοί στρατιώτες απομακρύνθηκαν έως τις 4 Ιουνίου και πέρασαν στη Βρετανία. (IWM) Αλλά η Γαλλία δεν μπορούσε πλέον να συγκρατήσει τη γερμανική προέλαση. Στις 14 Ιουνίου 1940 οι Γερμανοί μπήκαν στο Παρίσι και στις 22 Ιουνίου υπογράφηκε η ανακωχή με τη Γερμανία. Μέσα σε περίπου έξι εβδομάδες μία από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις της Ευρώπης είχε ηττηθεί. (IWM) Η χώρα διαιρέθηκε. Μεγάλο μέρος της τέθηκε υπό άμεση γερμανική κατοχή, ενώ στον νότο εγκαθιδρύθηκε το καθεστώς του Βισύ, που συνεργάστηκε με τους Ναζί. Παράλληλα, ο στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ από το Λονδίνο θα γινόταν η εμβληματική μορφή της Ελεύθερης Γαλλίας και της συνέχισης του αγώνα. Και τότε η Βρετανία έμεινε ουσιαστικά μόνη Advertisement Με την πτώση της Γαλλίας, ο Χίτλερ κυριαρχούσε πλέον στο μεγαλύτερο μέρος της δυτικής ηπειρωτικής Ευρώπης. Απέναντί του απέμενε η Βρετανία. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, που είχε γίνει πρωθυπουργός στις 10 Μαΐου 1940, αρνήθηκε κάθε σκέψη συνθηκολόγησης. Για να μπορέσει όμως η Γερμανία να πραγματοποιήσει απόβαση στη Βρετανία, έπρεπε πρώτα να αποκτήσει κυριαρχία στον αέρα πάνω από τη Μάγχη και τη νότια Αγγλία. (memorials.iwm.org.uk) Έτσι άρχισε η Μάχη της Βρετανίας. Η Luftwaffe εξαπέλυσε μαζικές επιθέσεις εναντίον βρετανικών αεροδρομίων, εγκαταστάσεων ραντάρ, βιομηχανικών στόχων και αργότερα πόλεων. Απέναντί της βρέθηκε η RAF, με τα περίφημα Spitfire και Hurricane και με πιλότους όχι μόνο Βρετανούς αλλά και Πολωνούς, Τσέχους και άλλους συμμάχους. Η 15η Σεπτεμβρίου 1940 θεωρήθηκε καθοριστική ημέρα. Οι γερμανικές επιθέσεις αποκρούστηκαν και έγινε πλέον σαφές ότι η Luftwaffe δεν είχε καταφέρει να αποκτήσει την αεροπορική υπεροχή που χρειαζόταν μία γερμανική εισβολή. (IWM) Advertisement Ο Χίτλερ δεν εισέβαλε ποτέ στη Βρετανία Όταν απέτυχε να εξουδετερώσει τη RAF, η Γερμανία στράφηκε ακόμη περισσότερο στον βομβαρδισμό των πόλεων. Ήταν το Blitz, από τις 7 Σεπτεμβρίου 1940 έως τον Μάιο του 1941. Το Λονδίνο και άλλες βρετανικές πόλεις βομβαρδίστηκαν επανειλημμένα. Σπίτια, εργοστάσια και δημόσια κτίρια καταστράφηκαν. Συνολικά, σύμφωνα με τα βρετανικά Εθνικά Αρχεία, 60.595 άμαχοι στη Βρετανία σκοτώθηκαν από εχθρική δράση στη διάρκεια του πολέμου. (National Archives) Advertisement Εκατομμύρια άνθρωποι έζησαν με τις σειρήνες, τα καταφύγια και το blackout. Ήδη από τις πρώτες ημέρες του πολέμου είχε οργανωθεί τεράστια επιχείρηση απομάκρυνσης παιδιών και άλλων ευάλωτων πολιτών από τις μεγάλες πόλεις· περίπου 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι μετακινήθηκαν μέσα στις πρώτες τρεις ημέρες. (National Archives) Η Βρετανία όμως δεν κατακτήθηκε. Η RAF άντεξε, η Luftwaffe δεν κέρδισε τον έλεγχο του βρετανικού ουρανού και η σχεδιαζόμενη γερμανική απόβαση, η Επιχείρηση «Θαλάσσιος Λέων» (Operation Sea Lion), δεν πραγματοποιήθηκε. Δύο σύμμαχοι, δύο διαφορετικές ιστορίες Έτσι, η κοινή απόφαση της 3ης Σεπτεμβρίου 1939 οδήγησε σε δύο εντυπωσιακά διαφορετικές ιστορικές διαδρομές. Η Γαλλία, παρά τον ισχυρό στρατό της, ηττήθηκε μέσα σε λίγες εβδομάδες και γνώρισε τη γερμανική κατοχή μέχρι την απελευθέρωση του 1944. Η Βρετανία, προστατευμένη και από τη γεωγραφία της αλλά κυρίως χάρη στη RAF, στο οργανωμένο σύστημα αεράμυνας και ραντάρ, στο Βασιλικό Ναυτικό και στην αποφασιστικότητα να συνεχίσει τον πόλεμο, άντεξε ακόμη και όταν έμεινε ουσιαστικά μόνη απέναντι στη ναζιστική Γερμανία στη δυτική Ευρώπη. Και η αποτυχία του Χίτλερ να υποτάξει τη Βρετανία είχε τεράστια σημασία για όσα ακολούθησαν. Το βρετανικό έδαφος παρέμεινε η μεγάλη βάση των Συμμάχων στη δυτική Ευρώπη και, τέσσερα χρόνια αργότερα, από εκεί θα ξεκινούσε η τεράστια συμμαχική δύναμη που αποβιβάστηκε στη Νορμανδία και άρχισε την απελευθέρωση της κατεχόμενης Γαλλίας. Η 3η Σεπτεμβρίου 1939 λοιπόν ένωσε Βρετανία και Γαλλία στον ίδιο πόλεμο. Το 1940 τις χώρισε δραματικά η στρατιωτική τους μοίρα. Και το 1944 τις ξαναένωσε η απελευθέρωση της Ευρώπης από τον ναζισμό. tag icon ΒΡΕΤΑΝΙΑ ΓΑΛΛΙΑ ΠΟΛΕΜΟΣ

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΗΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη «Έλληνες γηγενείς εσμέν» γράφει ο Ηρόδοτος Οι Έλληνες είναι γηγενείς του ελλαδικού χώρου. Από αρχαιοτάτων χρόνων ταξίδευαν και κατοίκησαν σε ολόκληρο σχεδόν τον γνωστό κόσμο: Ευρώπη, Εύξεινο Πόντο, Μικρά Ασία, Παλαιστίνη, Αφρική, Ασία (Ινδία-Θιβέτ-Κίνα-Λάος-Ιαπωνία), Ειρηνικό Ωκεανό (Πολυνησία, Ινδονησία, Μελανησία, Μικρονησία), Ατλαντίδα και Αμερικανική Ήπειρο (κυρίως στις νότιες περιοχές και αλλού). Χαρτογράφησαν τον γνωστό και άγνωστο τότε κόσμο (Βόρειο και Νότιο πόλο της Γης). Σύμφωνα με τους Πτολεμαϊκούς χάρτες, όπως διασώθηκαν ως τις μέρες μας από τους Βυζαντινούς (χάρτες Πιρί Ρέις). Οι γενεαλογικοί ιστοί με τα γένη των Ελλήνων Αυτά ήταν καταγεγραμμένα παλιά από τον Ησίοδο και άλλους πανάρχαιους συγγραφείς στις διάφορες ελληνικές γραφές: Ιερογλυφικά, Συμβολικά, Γραμμική Γραφή Α΄ και Β΄. Ο Ησίοδος αντέγραψε από τις χαλύβδινες πλάκες του Μουσείου του Ελικώνα την πρώτη ιστορία και τα δρώμενα των Ελλήνων και της Αιγαίας Γης. Στην κλασική εποχή, οι διάφοροι ιστορικοί και δραματικοί κυρίως συγγραφείς αντλούσαν από τα αρχαιότερα κείμενα ξεχασμένα γεγονότα της Ελληνικής φυλής. Δυστυχώς, οι ελληνικοί γενεαλογικοί ιστοί ποτέ δεν συγκεντρώθηκαν και μόνο από άτομα έγιναν αξιέπαινες προσπάθειες συγκεντρώσεώς τους και δεν ταξινομήθηκαν χρονολογικά. Από τον Ησίοδο, τον Όμηρο, τον Απολλόδωρο, τον Διόδωρο και άλλους αρχαίους συγγραφείς και ποιητές δίδεται η γένεση του κόσμου. Αρχή του Κόσμου – Κυριαρχία του Χρόνου Στην αρχή ήταν ο αιώνιος Χρόνος, κυρίαρχος των πάντων. Μετά εμφανίστηκαν η Γαία και ο Έρως. Ο Χρόνος γέννησε το Χάος. Το Χάος γέννησε το Έρεβος και τη Νύκτα. Το Έρεβος γέννησε τον Αιθέρα και την Ημέρα. Από τη Νύχτα γεννήθηκαν: Ο Μόρος, η Κήρ, ο Θάνατος, ο Ύπνος (όνειρα), ο Μώμος, η Οϊζύς και οι Εσπερίδες, οι Μοίρες, οι Κήρες και η Νέμεσις. Η Απάτη, η Φιλότης, το Γήρας και η Έρις. Από την Έριδα: Πόνος, Λήθη, Λιμός, Άλγη, Υαμίναι, Φόβοι, Μάχαι, Ανδροκτασίαι, Νίκη, Λόγοι (ψευδείς), Αμφιλογίαι, Δυσνομία, Απάτη και Όρκος. Χρόνος = Νεφελώδης, άυλη και αιώνια κατάσταση του Σύμπαντος. Ο Χρόνος – Κρόνος γέννησε το Χάος. Σύμφωνα με την Ορφική θρησκεία (μονοθεϊστική φιλοσοφία που αναφέρεται στα 11.832–13.832 Π.Ε.). Χάος = (Οβιδ. Μετ. 1, 5) ύλη συγκεχυμένη από την οποία προέκυψε ο Κόσμος. «το πρώτον υπάρχον πρώτιστα χάος γίνεται» … «ερεβώδης και πρώτη ζώσα αρχή πάντων των ζώντων εν τω κόσμω». Εξ αυτού παρήχθησαν η Γη και ο Τάρταρος. Το δε Έρως γέννησε και το Έρεβος (το άφωτο σκότος) και τη Νύκτα, ήτις μετά του Ερέβους γέννησε τον Αιθέρα και την Ημέρα, η δε Γη γέννησε τον Ουρανό, τα Όρη και τον Πόντο. (Ησιοδ. Θεογ. 116) Έρεβος = τόπος σκότους κατ’ Ησίδ. Κατά τον Όμηρο, Έρεβος = τόπος σκότους μεταξύ Γης και Άδου. Νύχτα = σκοτάδι που γέννησε την Ημέρα. Οι Ορφικοί θεωρούσαν… (Στο ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο υπήρχε άγαλμα της Νυκτός, έργο του Ροίκου. Η Νύχτα παρήγαγε τα ολέθρια όντα (τέρατα). Θα αναφερθούν μόνο: α/ Τη Νέμεση = απονέμει σε κάθε άνθρωπο την αξία που του αναλογεί σε μερίδα ευτυχίας ή δυστυχίας (στη Ραμνούντα υπήρχε έργο του Φειδία). β/ Απάτη = ξεγελά τις αγαθές ψυχές. γ/ Φιλότητα = ερωτική επιθυμία. δ/ Το Γήρας = προετοιμάζει το τέλος της ζωής. ε/ Η Έρις = μητέρα όλων των αγαθών αλλά και όλων των κακών. Εμείς οι Έλληνες την έχουμε μονίμως φιλενάδα μόνο για τα κακά. Σχολιασμός 1/ Πόσα ψέματα δεν είπαν κάτι ανιστόρητοι και κακόβουλοι ξένοι για την καταγωγή των Ελλήνων, ότι τάχα καταγόμαστε από τους Ινδοευρωπαίους, που ήρθαν από το πουθενά, ουδένα άφησαν κάπου πολιτισμό, παρά μόνο λίγες κοινές λέξεις ή παράγωγα που συναντώνται σε διάφορες γλώσσες. 2/ Εμπνευστής της ινδοευρωπαϊκής θεωρίας ο Sir William Jones (1746–1794): το 1786, σε ομιλία του στην Καλκούτα, επισήμανε τη συστηματική συγγένεια μεταξύ σανσκριτικών, ελληνικών, λατινικών, γοτθικών και κελτικών. Ασφαλώς τούτο συμβαίνει διότι οι Έλληνες ταξίδευαν σε όλο τον κόσμο από τα πανάρχαια χρόνια και μετέδωσαν μαζί με τον πολιτισμό τους και την ελληνική γλώσσα. Μια επιπόλαια γλωσσολογική θεωρία κατέληξε να θεωρήσει τον υπέρλαμπρο ελληνικό πολιτισμό σαν δάνειο από απολίτιστες χώρες, χωρίς ο κύριος αυτός να μελετήσει προσεκτικά τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς και την ελληνική γραμματεία πριν προβεί στη θεωρία που ταλάνισε το Ελληνικό Έθνος επί μακρόν. 3/ Ένας δεύτερος ψευδολόγος, ο Γερμανός Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράιερ, με τη θεωρία του υποστήριζε αυθαίρετα ότι οι αρχαίοι Έλληνες είχαν σε μεγάλο βαθμό αντικατασταθεί πληθυσμιακά από Σλάβους και Αλβανούς κατά τον Μεσαίωνα, αμφισβητώντας έτσι τη δημογραφική συνέχεια μεταξύ αρχαίων και νεότερων Ελλήνων. Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 τον διέψευσε, γιατί και η Μακεδονία και η Ήπειρος επαναστάτησαν κατά των Τούρκων και του Αλή Πασά. 4/ Η κοσμογονία των αρχαίων Ελλήνων παρουσιάζει ορισμένες ενδιαφέρουσες ομοιότητες με σύγχρονες κοσμολογικές αντιλήψεις, κυρίως την ιδέα ότι το σύμπαν δεν υπήρχε εξαρχής με τη σημερινή του μορφή, αλλά προέκυψε από μια αρχική κατάσταση και εξελίχθηκε. Ωστόσο, δεν αποτελεί επιστημονική θεωρία αντίστοιχη με τη σύγχρονη κοσμολογία, η οποία βασίζεται σε παρατηρήσεις, μαθηματικά μοντέλα και πειραματικούς ελέγχους. Ωστόσο, υπάρχουν ακόμη αβεβαιότητες και διαφορετικές επιστημονικές υποθέσεις που εξακολουθούν να υπάρχουν σχετικά με την προέλευση και την εξέλιξη του σύμπαντος. ( 28/8/26) Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΘΕΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΙΔΙΑ ΘΕΩΝ -ΜΕΡΟΣ Α΄ του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη Οι Θεοί των Ελλήνων και οι γενεαλογικοί ιστοί 1. Οι Θεοί των Ελλήνων ήταν δώδεκα (12). Έξι θεοί: Ζευς, Ποσειδών, Απόλλων, Ήφαιστος, Άρης, Ερμής. Και έξι θεές: Ήρα, Δήμητρα, Εστία, Αθηνά, Άρτεμις, Αφροδίτη. 2. Δευτερεύουσες θεότητες Μήτις: η πρώτη σοφή και σεμνή γυναίκα του Δία και μητέρα της Αθηνάς. Πλούτων (Άδης). Διόνυσος: θεός της ψυχαγωγίας. Ηρακλής: σύμβολο της δύναμης και τιμωρός των κακών. 3. Όλυμπος, η κατοικία των Θεών Ο Όλυμπος, το ιερό όρος της Ελλάδος και του αρχαίου κόσμου, είναι πασίγνωστος σε ολόκληρο τον κόσμο. Κατά μία ερμηνεία, η λέξη Όλυμπος συνδέεται με την έννοια του «ολόλαμπου», του ουράνιου θόλου και της αξεπέραστης ομορφιάς. Ο Όλυμπος αποκαλείται επίσης: Αιγλίεις (λαμπερός), Πολυδειράς (πολυχάραδρος), Αιπύς (τραχύς, απότομος, υψηλός) και Γερο-Όλυμπος (ιερός Όλυμπος). Είναι το υψηλότερο βουνό της Ελλάδος και η υψηλότερη κορυφή του, ο Μύτικας, φθάνει τα 2.917 μέτρα. Στην ελληνική μυθολογική παράδοση, στα υψηλότερα σημεία του Ολύμπου βρίσκονταν τα ανάκτορα των θεών και ο θρόνος του Δία. Στις χαράδρες και στις πλαγιές, με τα υπεραιωνόβια δάση, κατοικούσαν οι Μούσες. Σύμφωνα με την παράδοση, οι θεοί κατέβαιναν στην όμορφη κοιλάδα των Τεμπών, για να λουστούν στον Πηνειό ποταμό και να περιδιαβάσουν στα καταπράσινα λιβάδια, ανάμεσα στα ήμερα ελάφια και στα πουλιά με τις μελωδικές φωνές. Σε πολλά μέρη του αρχαίου κόσμου, όπου οι Έλληνες εγκαταστάθηκαν ή ταξίδεψαν, έδωσαν στο υψηλότερο βουνό την ονομασία Όλυμπος, προς τιμήν των θεών τους. Στον Όλυμπο λατρεύονταν, σύμφωνα με τις παραδόσεις, δύο κατηγορίες Μουσών: οι Πιερίδες και οι Λειβηθρίδες Μούσες. Στο σπήλαιο των Λειβηθρίδων Μουσών, σύμφωνα με την παράδοση, γεννήθηκε ο Ορφέας, αν και η ακριβής θέση του σπηλαίου παραμένει άγνωστη.. Ο θεός Ζευς, ανώτατος άρχων και πατήρ θνητών και αθανάτων, κυβερνήτης και συντονιστής του έργου των Ολυμπίων θεών. Η Τιτανίδα Ήρα, σύζυγος του Δία, είναι μητέρα πολλών αθανάτων του Ολύμπου 4. Οι Έλληνες και Πατριαρχικό οικογενειακό σύστημα Οι Οι Έλληνες λειτουργούσαν, σύμφωνα με την κλασική πολιτική και κοινωνική παράδοση, κυρίως μέσα σε πατριαρχικό οικογενειακό σύστημα και όχι σε μητριαρχικό. Κατά τον Αριστοτέλη, πρώτη ενότητα της κοινωνίας είναι το παντρεμένο ζευγάρι — άνδρας και γυναίκα — που αναπαράγεται και δημιουργεί οικογένεια. Πολλές οικογένειες σχηματίζουν κώμες, κωμοπόλεις και, τελικά, πόλεις. 5 Το γένος και η καταγωγή Το γενεαλογικό δέντρο και οι γενεαλογικοί ιστοί αποτελούν έναν τρόπο παρακολούθησης της καταγωγής και της συγγένειας των πολιτών. Στη σύγχρονη εποχή, με την έντονη ανάμειξη πληθυσμών και τη μεταβολή των κοινωνικών και νομικών θεσμών, η έννοια της ιθαγένειας έχει διαχωριστεί από την καταγωγή. Η ιθαγένεια αποτελεί πλέον κυρίως νομική ιδιότητα, δηλαδή την ιδιότητα του πολίτη ενός κράτους, και μπορεί να αποκτηθεί από πρόσωπα διαφορετικής καταγωγής. Η ευγονική των Ελλήνων Η ευγονική αντίληψη των Ελλήνων εκδηλωνόταν στην ιδιαίτερη σημασία που απέδιδαν στην καταγωγή, στη σωματική και πνευματική ποιότητα των μελλοντικών γονέων και στην επιλογή συζύγου, με σκοπό τη δημιουργία υγιών και ικανών απογόνων και τη συνέχιση του γένους. Η μέριμνα των Ελλήνων για την καταγωγή, την οικογενειακή προέλευση και την επιλογή συζύγου συνδεόταν με την επιδίωξη της συνέχειας και της ευρωστίας της οικογένειας και του γένους. (25/8/26) Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΘΕΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΙΔΙΑ ΘΕΩΝ-ΜΕΡΟΣ Β’ του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη Οι διάφοροι λαοί ως προς τη γυναίκα και την οικογένεια Οι Ελληνες διέφεραν από τους άλλους λαούς στις αξίες μία εκ των οποίων ήταν ο ιερός θεσμός της οικογένειας. α/ Οι Αγάθυρσοι της Σκυθίας Αναφέρονται στις αρχαίες πηγές πρακτικές κοινοκτημοσύνης στις γυναίκες, ώστε να αποφεύγονται, κατά την περιγραφή των πηγών, το μίσος και η ζήλεια και να θεωρούνται όλοι αδελφοί. Κατά την ίδια παράδοση, θεωρούσαν όλα τα παιδιά κοινά. Αναφορές σε κοινή κατοχή περιουσιακών στοιχείων αποδίδονται επίσης σε αρχαίους συγγραφείς. β/ Οι Γαλακτοφάγοι της Σκυθίας Σύμφωνα με τον Νικόλαο Δαμασκηνό, είχαν τις γυναίκες και τα υπάρχοντά τους κοινά. Τους πρεσβυτέρους αποκαλούσαν πατέρες, τους συνομηλίκους αδελφούς και τους νεότερους γιους. γ/ Οι Νασαμώνες της Λιβύης Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι οι Νασαμώνες είχαν ελεύθερες ερωτικές σχέσεις και περιγράφει ιδιαίτερα έθιμα σχετικά με τον γάμο και την πρώτη νύχτα του γάμου. δ/ Η φυλή Αρούντα στην Αυστραλία Αναφέρονται επίσης σε ανθρωπολογικές μελέτες ιδιαίτερα γαμήλια και σεξουαλικά έθιμα ορισμένων αυστραλιανών φυλών. ε/ Η αρχαία Αιθιοπία Σε ορισμένες αρχαίες παραδόσεις αναφέρεται ότι τη βασιλική διαδοχή αναλάμβαναν οι γιοι των αδελφών του βασιλιά και όχι οι δικοί του γιοι. ζ/ Η Λυκία Στη Λυκία αναφέρεται από τον Ηρόδοτο ότι, όταν ερωτούνταν για την καταγωγή κάποιου, αυτή μπορούσε να δηλώνεται μέσω της μητρικής γραμμής. η/ Η Σπάρτη Στη Σπάρτη δεν υπήρχε νόμος που να καθιερώνει γενική «κοινοκτημοσύνη των γυναικών». Υπήρχαν, ωστόσο, ιδιαίτερες σπαρτιατικές πρακτικές σχετικά με τον γάμο και την τεκνοποίηση σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως περιγράφουν ο Ξενοφών και ο Πλούταρχος. Αυτό είναι διαφορετικό από την αντίληψη ότι οι γυναίκες αποτελούσαν κοινή ιδιοκτησία. Σχολιασμός «Ήταν πράγματι ευνοϊκές για τις κοινωνίες οι συνέπειες της αποδυνάμωσης των παραδοσιακών θεσμών, όπως η οικογένεια, το γένος, οι συγγενικοί δεσμοί και οι παραδοσιακοί ρόλοι των φύλων; Ή μήπως δημιούργησαν νέα κοινωνικά προβλήματα, τα οποία εξακολουθούν να αναζητούν λύση;» Προς το παρόν τουλάχιστον έχει επέλθει μια χαοτική διάλυση στις κοινωνίες Έχουν μεταβληθεί ακόμη και οι σημασίες ορισμένων λέξεων που συνδέονται με το γένος, την καταγωγή και την πολιτική ιδιότητα, όπως λ.χ. η ιθαγένεια. Το σύστημα έχει γίνει εχθρός στο γένος και στην οικογένεια και στη συγγένεια και τα αποξέσματα είναι ορατά δια γυμνού οφθαλμού Η σύγχρονη ιθαγένεια έχει αποσυνδεθεί από την έννοια του γένους, της καταγωγής και της κοινής εθνικής και πολιτισμικής ταυτότητας. Θέλουν μια κοινωνία συνονθύλευμα φυλών, εθνών, θρησκειών , αλλά τα πειράματα ως τώρα ήταν απογοητευτικά Το γένος δεν αποδίδεται απλώς ως nationality, διότι στα ελληνικά έχει ιστορικά και πολιτισμικά βαθύτερη σημασία: κοινή καταγωγή, συγγένεια, ιστορική συνέχεια και συλλογική ταυτότητα. Η έννοια της εθνικότητας επικαλύπτεται με ορισμένες από αυτές τις σημασίες, αλλά δεν είναι ταυτόσημη με το γένος. Γένος: κοινή καταγωγή, συγγένεια, ιστορική συνέχεια, κοινότητα πολιτισμού και συλλογική ταυτότητα. Εθνικότητα (nationality): στη σύγχρονη χρήση δηλώνει κυρίως την εθνική ταυτότητα ενός προσώπου, αλλά σε ορισμένα συμφραζόμενα χρησιμοποιείται και με την έννοια της ιθαγένειας. Ιθαγένεια (citizenship): πρωτίστως νομική ιδιότητα — η ιδιότητα του πολίτη ενός κράτους. Εθνότητα (ethnicity): η εθνοτική καταγωγή και η ένταξη σε συγκεκριμένη εθνοτική κοινότητα. Επομένως, όταν θέλουμε να δηλώσουμε την καταγωγή και το γένος ενός προσώπου, χωρίς να αναφερόμαστε στην κρατική του ιθαγένεια, η φράση: «Είναι Έλλην την καταγωγή» Είναι σαφής. Στα αγγλικά μπορεί να αποδοθεί: Greek by descent of Greek descent of Greek ethnicity Ενώ: «Έλλην την ιθαγένεια» → Greek citizen Η ιδιότητα του πολίτη, επομένως, μπορεί να είναι διαφορετική από την καταγωγή και την εθνική ή πολιτισμική συνέχεια ενός προσώπου. Η ευγονική των Ελλήνων Οι αρχαίοι πρόγονοί μας, αλλά και οι νεότεροι έως την εποχή μας, έδιναν σημασία στην οικογενειακή καταγωγή τόσο της νύφης όσο και του γαμπρού. Οι νέοι είχαν υποχρέωση πριν παντρευτούν να αποκαταστήσουν τις αδελφές του . Αυτό το έθιμο ίσχυε ως την εποχή μου. Εξ αιτίας του δεν μπόρεσα να νυμφευθώ την εκλεκτή της καρδιάς μου. Ακόμη και στη νεότερη ελληνική παράδοση υπήρχε η παροιμιακή φράση: «Πάρε σκυλί από μαντρί και γυναίκα από σπίτι.» Η φράση αυτή εξέφραζε την αντίληψη ότι, κατά την επιλογή συζύγου, έπρεπε να λαμβάνονται υπόψη η υγεία της νύφης και της οικογένειας, το ήθος νύφης και της οικογένειας, η ανατροφή, ο χαρακτήρας και η καταγωγή. Πολλώ δε μάλλον, κατά την παραδοσιακή αυτή αντίληψη, η επιλογή συζύγου από διαφορετική εθνική ή πολιτισμική καταγωγή θεωρούνταν ζήτημα που απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή προκειμένου ο γάμος να είναι σταθερός Σήμερα, συχνά η επιλογή συντρόφου γίνεται κυρίως με βάση την προσωπική έλξη, χωρίς να εξετάζονται πάντοτε η οικογενειακή προέλευση, η πολιτισμική, πνευματική και ηθική συγκρότηση της νύφης και η συμβατότητα του ζεύγου και άλλα χαρακτηριστικά, όπως η οικονομική διαφορά μεταξύ τους. . Συνήθως όταν υπάρχει χάσμα στα θέματα αυτά ο γάμος συχνά διαλύεται . Οι συνέπειες των επιλογών αυτών μπορεί να εμφανιστούν αργότερα μέσα στην οικογένεια και, σε κάθε περίπτωση, τα παιδιά είναι εκείνα που βιώνουν τις συνέπειες των οικογενειακών συγκρούσεων. Η συνέχεια του γένους, η οικογένεια και η πολιτισμική κληρονομιά αποτελούν, επομένως, ζητήματα που αξίζει να εξετάζονται με σοβαρότητα και υπευθυνότητα. "Ελληνες εσμέν και πρέπει να διαιωνισουμε το γένος μας. Τούτο αποτελεί εθνικό μας χρέος" (26/8/26) Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Η Αργοναυτικη Εκστρατεια

Η Αργοναυτική Εκστρατεία και τα νοοκίνητα πλοία των Φαιάκων Του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη Η Αργοναυτική Εκστρατεία αποτελεί μία από τις αρχαιότερες και σημαντικότερες παραδόσεις του ελληνικού κόσμου. Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, πραγματοποιήθηκε πριν από τον Τρωικό Πόλεμο και ανήκει επομένως σε μία ακόμη παλαιότερη γενιά ηρώων. Δεν πρόκειται για μια ιστορία που εμφανίστηκε ξαφνικά στους μεταγενέστερους χρόνους. Η μνήμη της Αργοναυτικής Εκστρατείας διασώθηκε μέσα από την ελληνική προφορική και γραπτή παράδοση και συνδέθηκε με συγκεκριμένους τόπους, λαούς και γεγονότα, μεταξύ των οποίων εξέχουσα θέση κατέχει η Κολχίδα και το χρυσόμαλλο δέρας. Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, η Αργώ ήταν πεντηκόντορος, δηλαδή πλοίο με πενήντα κώπες, και κατασκευάστηκε από τον Άργο, από τον οποίο έλαβε και το όνομά της. Η κατασκευή της συνδέεται με το ιερό ξύλο της Δωδώνης και με την Αθηνά. Αφού κατασκευάστηκε, ο Ιάσων συγκέντρωσε τους αρίστους της Ελλάδος και ξεκίνησε για την Κολχίδα. Ανάμεσα στους Αργοναύτες αναφέρονται ο Ορφέας, ο Ηρακλής, ο Θησέας, ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης και άλλοι επιφανείς ήρωες. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι η Αργώ, μέσα στην αρχαία παράδοση, δεν εμφανίζεται πάντοτε ως ένα απλό ξύλινο πλοίο. Της αποδίδονται ιδιότητες που υπερβαίνουν τις συνηθισμένες δυνατότητες ενός πλοίου. Έχει φωνή, αντιδρά στα γεγονότα και συμμετέχει κατά τρόπο σχεδόν έμψυχο στην περιπέτεια των Αργοναυτών. Το στοιχείο αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν το συγκρίνουμε με την περιγραφή των πλοίων των Φαιάκων στην Οδύσσεια. Η Οδύσσεια και η αρχαία μνήμη Η Οδύσσεια είναι η ιστορία του νόστου του Οδυσσέα, ο οποίος, μετά την άλωση της Τροίας, περιπλανήθηκε επί σειρά ετών καρ’ αλλους στην Μεσόγειο θάλασσα και κατ’ άλλους στον Ατλαντικό ωκεανά .μέχρι να επιστρέψει στην Ιθάκη. Για πολλούς αιώνες τα Ομηρικά Έπη αντιμετωπίστηκαν από ορισμένους ως ποιητικές δημιουργίες χωρίς ιστορικό υπόβαθρο. Η ανακάλυψη όμως των μυκηναϊκών κέντρων και ιδιαίτερα της Τροίας έδειξε ότι δεν είναι ορθό να απορρίπτεται μια αρχαία παράδοση απλώς και μόνο επειδή προέρχεται από τόσο μακρινή εποχή. Το γεγονός αυτό μας επιβάλλει να προσεγγίζουμε και την Οδύσσεια με ανοιχτό πνεύμα. Η παράδοση μπορεί να διασώζει πραγματικά γεγονότα, γεωγραφικές γνώσεις, ναυτικές εμπειρίες και τεχνολογικές αντιλήψεις, οι οποίες με την πάροδο των αιώνων περιβλήθηκαν με ποιητική γλώσσα. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι όταν μιλούμε για την Αργοναυτική Εκστρατεία μιλούμε, σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, για γεγονότα που προηγούνται ακόμη και του Τρωικού Πολέμου. Επομένως, η χρονική απόσταση από την εποχή της καταγραφής των επών είναι τεράστια. Η απαίτηση να διαθέτουμε σήμερα τα ίδια υλικά τεκμήρια που θα είχαμε για ένα πολύ μεταγενέστερο ιστορικό γεγονός είναι παράλογη. Ένα ξύλινο πλοίο αυτής της πανάρχαιας εποχής δεν είναι εύκολο να επιβιώσει επί χιλιάδες χρόνια. Το ίδιο ισχύει για αρχεία, ναυπηγικά σχέδια, ξύλινες πινακίδες και άλλα ευπαθή υλικά. Η απουσία τους δεν αποδεικνύει την ανυπαρξία των γεγονότων. Οι Φαίακες Στην Οδύσσεια οι Φαίακες παρουσιάζονται ως ένας ιδιαίτερα πολιτισμένος και φιλειρηνικός λαός. Αγαπούν τη φιλοξενία, τους αγώνες, τη μουσική, τον χορό και το τραγούδι. Διαθέτουν οργανωμένη κοινωνία και ιδιαίτερες γνώσεις ναυσιπλοΐας. Ο Οδυσσέας, ναυαγός και εξαντλημένος, βρίσκει κοντά τους προστασία και φιλοξενία. Οι Φαίακες τελικά τον βοηθούν να επιστρέψει στην Ιθάκη. Η εικόνα αυτή διαφέρει έντονα από εκείνη άλλων λαών και τόπων που συναντά ο Οδυσσέας κατά τις περιπλανήσεις του. Οι Φαίακες παρουσιάζονται επίσης ως λαός με ιδιαίτερη καταγωγή, «αγχίθεοι», δηλαδή πολύ κοντά στους θεούς. Ο χαρακτηρισμός αυτός δεν είναι αδιάφορος. Στον κόσμο της αρχαίας ποίησης η συγγένεια με το θείο συνδέεται με ιδιαίτερες ικανότητες και γνώσεις. Και εδώ ακριβώς εμφανίζεται το εντυπωσιακότερο στοιχείο: τα πλοία των Φαιάκων. Τα νοοκίνητα πλοία Ο Όμηρος περιγράφει τα πλοία των Φαιάκων με τρόπο που ακόμη και σήμερα προκαλεί απορία. Τα πλοία τους γνωρίζουν τους δρόμους της θάλασσας και μπορούν να φθάσουν στους προορισμούς τους χωρίς τη συνήθη διαδικασία ναυσιπλοΐας. Δεν παρουσιάζονται απλώς ως ταχύτατα πλοία. Παρουσιάζονται σαν να διαθέτουν γνώση και αυτονομία. Σήμερα, χρησιμοποιώντας τη σύγχρονη ορολογία, θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε μια τέτοια περιγραφή ως εικόνα ενός αυτόνομου ή νοήμονος πλοίου. Το πλοίο, κατά την ομηρική περιγραφή, φαίνεται να γνωρίζει «πάντων πόλιας και πίονας αγρούς». Με τη σημερινή γλώσσα θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι διαθέτει αποθηκευμένες γεωγραφικές πληροφορίες και γνωρίζει τη διαδρομή προς τον προορισμό του. Αυτό θυμίζει, σε εντυπωσιακό βαθμό, τα σύγχρονα αυτόνομα πλοία, τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης και τα ηλεκτρονικά συστήματα πλοήγησης. Βεβαίως, δεν γνωρίζουμε ποια πραγματική τεχνολογία μπορεί να κρύβεται πίσω από την ομηρική περιγραφή. Δεν πρέπει όμως και να αποκλείσουμε εκ των προτέρων την πιθανότητα ότι ο ποιητής περιγράφει, με τους όρους και τις εικόνες της εποχής του, μια παλαιότερη παράδοση την οποία ο ίδιος δεν μπορούσε να εξηγήσει διαφορετικά. Τα πλοία αυτά εμφανίζονται εξαιρετικά γρήγορα και η ταχύτητά τους παρομοιάζεται με την ταχύτητα της σκέψης. Σε άλλα σημεία περιγράφονται σαν να κινούνται με τρόπο που υπερβαίνει τις συνηθισμένες ιδιότητες των πλοίων. Αν κάποιος μεταφέρει αυτές τις εικόνες στη σύγχρονη εποχή, είναι φυσικό να κάνει παραλληλισμούς με την αυτονομία, την τεχνητή νοημοσύνη, τα συστήματα αυτόματης πλοήγησης και ακόμη και με τεχνολογίες που σήμερα δεν διαθέτουμε. Η Αργώ και οι Φαίακες Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα γίνεται η σύγκριση όταν παρατηρήσουμε ότι παρόμοια παράξενα χαρακτηριστικά αποδίδονται και στην Αργώ. Η Αργώ δεν είναι απλώς το μέσο μεταφοράς των Αργοναυτών. Μέσα στην παράδοση εμφανίζεται σχεδόν ως ζωντανή οντότητα. Έχει φωνή και παρουσιάζει συμπεριφορά που δεν ταιριάζει σε ένα συνηθισμένο άψυχο αντικείμενο. Η Αργοναυτική Εκστρατεία, σύμφωνα με τις αρχαίες παραδόσεις, δεν περιορίζεται επίσης στα γνώριμα νερά του Αιγαίου. Οι μεταγενέστερες παραδόσεις για την επιστροφή των Αργοναυτών περιλαμβάνουν εκπληκτικές διαδρομές και περιγραφές τόπων που επί αιώνες θεωρήθηκαν μυθικοί ή απροσδιόριστοι. Είναι δυνατόν όλα αυτά να αποτελούν ποιητική δημιουργία. Είναι όμως εξίσου θεμιτό να διερωτηθούμε αν πίσω από την ποιητική γλώσσα υπάρχει κάποια πανάρχαια ναυτική παράδοση και κάποια γνώση της γεωγραφίας που σήμερα δεν είμαστε σε θέση να ανασυνθέσουμε. Η μνήμη της Κολχίδας Ιδιαίτερη σημασία έχει και η σύνδεση της Αργοναυτικής παράδοσης με την Κολχίδα. Η παράδοση δεν διασώθηκε αποκλειστικά μέσα στην ελληνική γραμματεία. Η περιοχή του ανατολικού Ευξείνου Πόντου αποτέλεσε επί αιώνες χώρο συνάντησης λαών και πολιτισμών και η Αργοναυτική παράδοση συνδέθηκε βαθιά με τη γεωγραφία της περιοχής. Επομένως, η έρευνα δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στο ερώτημα αν βρέθηκε η Αργώ. Θα πρέπει να εξετάζει και τη μνήμη που διασώθηκε στον ίδιο τον χώρο της Κολχίδας, τις τοπικές παραδόσεις, τα αρχαιολογικά δεδομένα, τα αρχαία κείμενα και τις γεωγραφικές αντιστοιχίες. Η ιστορική μνήμη των λαών δεν αποτυπώνεται πάντοτε σε ένα αντικείμενο που μπορεί να τοποθετηθεί σε μια προθήκη μουσείου. Τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τις περιγραφές; Το μεγάλο ερώτημα επομένως δεν είναι αν πρέπει να πιστέψουμε ή να μην πιστέψουμε τον Όμηρο. Το πραγματικό ερώτημα είναι: Πόση πραγματική γνώση μπορεί να έχει διασωθεί μέσα στην ποιητική μορφή των επών; Όταν ο Όμηρος παρουσιάζει ένα πλοίο να γνωρίζει μόνο του τον προορισμό του, σήμερα μπορούμε να το ονομάσουμε «νοήμον πλοίο». Όταν περιγράφει μια κίνηση ταχύτερη από εκείνη των πτηνών και την παρομοιάζει με τη σκέψη, μπορούμε να αναρωτηθούμε αν πρόκειται αποκλειστικά για ποιητική υπερβολή ή για ανάμνηση κάποιου φαινομένου που ο αρχαίος άνθρωπος απέδωσε με τη γλώσσα που διέθετε. Το ίδιο ισχύει για την Αργώ. Δεν διαθέτουμε σήμερα τα σχέδια της ναυπήγησής της ούτε γνωρίζουμε τον μηχανισμό λειτουργίας της. Αυτό όμως είναι απολύτως αναμενόμενο όταν εξετάζουμε μια παράδοση που ανάγεται σε τόσο μακρινή εποχή. Η έλλειψη γνώσης δεν πρέπει να μετατρέπεται σε βεβαιότητα περί ανυπαρξίας. Η σύγχρονη τεχνολογία Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι η σύγχρονη ναυπηγική κινείται σήμερα προς την κατεύθυνση πλοίων όλο και περισσότερο αυτοματοποιημένων και αυτόνομων. Τα σύγχρονα συστήματα μπορούν να χρησιμοποιούν γεωγραφικές βάσεις δεδομένων, αισθητήρες, δορυφορική πλοήγηση, υπολογιστικά συστήματα και τεχνητή νοημοσύνη για να αναγνωρίζουν το περιβάλλον τους και να επιλέγουν ασφαλείς διαδρομές. Έτσι, η ιδέα ενός πλοίου που «γνωρίζει» τον δρόμο του και μπορεί να κινηθεί χωρίς τη συνεχή ανθρώπινη παρέμβαση δεν αποτελεί πλέον καθαρή επιστημονική φαντασία. Αυτό δεν αποδεικνύει ότι τα πλοία των Φαιάκων ήταν αρχαία αυτόνομα σκάφη με τεχνολογία αντίστοιχη της σημερινής. Αποδεικνύει όμως ότι η ιδέα που περιγράφει ο Όμηρος δεν είναι πλέον αδιανόητη για τον σύγχρονο άνθρωπο. Ένα ανοικτό ιστορικό ερώτημα Για την Αργώ και τα πλοία των Φαιάκων δεν έχει μέχρι σήμερα βρεθεί κάποιο αντικείμενο που να μας επιτρέπει να ανασυνθέσουμε τον τρόπο κατασκευής και λειτουργίας τους. Αυτό πρέπει να αναγνωρίζεται. Αλλά πρέπει να αναγνωρίζεται και το άλλο: η απουσία ενός τέτοιου ευρήματος δεν αποδεικνύει ότι τα πλοία αυτά δεν υπήρξαν. Η ιστορία των πανάρχαιων χρόνων είναι γεμάτη κενά. Πολλά από αυτά ίσως παραμείνουν για πάντα. Άλλα όμως μπορεί κάποτε να φωτιστούν από ένα τυχαίο αρχαιολογικό εύρημα, από μια νέα ανάγνωση αρχαίου κειμένου, από την αποκρυπτογράφηση μιας άγνωστης μέχρι σήμερα παράδοσης ή από την πρόοδο της επιστήμης. Γι' αυτό η Αργώ και τα πλοία των Φαιάκων αξίζει να παραμένουν αντικείμενο έρευνας και όχι αντικείμενο χλεύης ή προκατασκευασμένης απόρριψης. Η αρχαία ελληνική παράδοση μάς παρέδωσε μια εικόνα πλοίων που γνωρίζουν τον δρόμο τους, κινούνται με εκπληκτική ταχύτητα και διαθέτουν μια μορφή αυτονομίας που σήμερα θα χαρακτηρίζαμε «νοημοσύνη». Ίσως πρόκειται για ποιητική φαντασία. Ίσως όμως πίσω από την ποίηση να κρύβεται μια μακρινή ανάμνηση γνώσης που δεν έχουμε ακόμη κατορθώσει να κατανοήσουμε. Σε μια ιστορία τόσο παλιά όσο εκείνη των Αργοναυτών, η σωστή επιστημονική στάση δεν είναι να λέμε «αποκλείεται». Είναι να λέμε: «Δεν γνωρίζουμε ακόμη». Και ακριβώς γι' αυτό η έρευνα πρέπει να συνεχιστεί. Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΟΙ Κατακλυσμοι της Αττικης 1ον

ΟΙ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΙ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 1ον (του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη) Η Αττική υπέφερε από αρχαιοτάτων χρόνων από μεγάλους κατακλυσμούς. Η διαφορά έγκειται στο ότι τότε συνέβησαν τρεις μόνον μεγάλοι κατακλυσμοί, ενώ σήμερα παρατηρούνται πλημμυρικά φαινόμενα ακόμη και μετά από απλές βροχοπτώσεις. Σύμφωνα με την Ελληνική Αρχαιολογία, στην Ελλάδα αναφέρονται τρεις μεγάλοι κατακλυσμοί: του Ωγύγου, του Δαρδάνου και του Δευκαλίωνος. 1. Ο Κατακλυσμός του Ωγύγου Ο πρώτος κατακλυσμός συνέβη κατά τη βασιλεία του Ωγύγου και, γι’ αυτόν τον λόγο, έλαβε το όνομά του. Τότε πλημμύρισε η Αττική και οι κάτοικοί της, άλλοι μεν πνίγηκαν, ενώ άλλοι —όσοι πρόλαβαν— την εγκατέλειψαν. Η καταστροφή αυτή αποδίδεται στην υπερχείλιση του ποταμού Κηφισού, ο οποίος πλημμύρισε την Αττική και τη Βοιωτία [Παυσ. Βοιωτικά Ε΄ 1 και Η΄, Σχόλια στον Απόλλωνα Γ΄ 1177 κ.ά.]. Λέγεται ακόμη ότι τότε εμφανίσθηκε ένα παράξενο ουράνιο φαινόμενο στον δίσκο της Αφροδίτης, καθώς μεταβλήθηκαν η διάμετρος, το σχήμα, το χρώμα και η τροχιά της. Για τον λόγο αυτό ο Freret θεωρεί ότι το παράδοξο ουράνιο σώμα δεν ήταν η Αφροδίτη, αλλά κάποιος κομήτης. Μάλιστα, στη σχετική διατριβή του υποστηρίζει ότι επρόκειτο για τον ίδιο κομήτη που εμφανίσθηκε και το 1680 [Κάστωρ παρ’ Αυγουστίνω, Πολ. Θ΄ θ΄ Ιη΄, Υπομνήματα Ακαδημίας, τόμος Ι΄, σελ. 357]. Υποθέτουν ότι ο κομήτης αυτός πέρασε πολύ κοντά από τη Γη ή ότι τμήματά του προσέκρουσαν σε αυτήν, προκαλώντας τεράστιο παλιρροϊκό κύμα, το οποίο επέφερε ανυπολόγιστη καταστροφή. Κατά μία άποψη, εξαιτίας αυτής της φυσικής καταστροφής εξαφανίσθηκε ο Προκατακλυσμιαίος Αιγαιατικός Πολιτισμός. Ο Κατακλυσμός του Ωγύγου τοποθετείται στην Όγδοη Εποχή, δηλαδή περίπου 25.000 χρόνια πριν από την εποχή μας. Αναφέρεται ότι συνέβη κατά το 37ο έτος της βασιλείας του Ωγύγου. Η καταστροφή ήταν τόσο μεγάλη, ώστε δημιουργήθηκε ένα μεγάλο ιστορικό κενό μέχρι την εποχή του Κέκροπος, ο οποίος βασίλευσε πολύ αργότερα. Κατά τη μετακατακλυσμιαία περίοδο αγνοούμε σε μεγάλο βαθμό τι συνέβη στην Αττική. Ο Ωγύγος είχε σύζυγο τη Θήβη, θυγατέρα του Διός, και απέκτησε μαζί της τον Ελευσίνα και τις Πραξιδίκες. Μερικοί αναφέρουν ακόμη και κάποιον Κάδμο, γεγονός που προκαλεί αντιδράσεις σε όσους υποστηρίζουν φοινικική καταγωγή του από τους Γεφυραίους Φοίνικες· σε κάθε περίπτωση, όμως, θεωρείται αναμφισβήτητα Έλληνας. Πολύ πιθανόν ο Ωγύγος να υπήρξε και βασιλεύς της Βοιωτίας [Ευσέβιος, Χρονικά· Θεόφιλος εν Αυτολύκω Γ΄ 399]. Ο Ελευσίνας έκτισε την Ελευσίνα και εγκαταστάθηκε εκεί μετά τον κατακλυσμό. Ποιος θα μπορούσε όμως να φανταστεί την τύχη που θα επιφύλασσε ο χρόνος στην πόλη του, εξαιτίας της άλογης συγκέντρωσης βιομηχανιών και της αδιαφορίας των διαφόρων κυβερνήσεων για τον ιερό αυτό τόπο της Γαίας-Μητέρας (Δήμητρος); Υπήρχε όμως και άλλη πόλη με το όνομα Ελευσίνα, καθώς και Αθήναι στη Βοιωτία, πλησίον της λίμνης Κωπαΐδας, τις οποίες κατά την παράδοση κατάπιε η λίμνη όταν συνέβη μεγάλη πλημμύρα επί βασιλείας του Κέκροπος. 2. Ο Κατακλυσμός του Δαρδάνου Κατά τον Βιργίλιο και τον Πλάτωνα, ο Δάρδανος ήταν υιός του Κόρυθος και καταγόταν από την Ιταλία. Ο Κόρυθος όμως αναφέρεται ως Αρκάς και συχνά συγχέεται με τον Δία· επομένως, σύμφωνα με αυτή την παράδοση, ο Δάρδανος θεωρείται γιος του Διός. Ο Παυσανίας αναφέρει επίσης έναν δήμο των Τεγεατών με το όνομα Κορυθείς. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα έθιμα, οι θεοί, τα ονόματα και η γλώσσα των Τρώων παρουσιάζουν πελασγικά στοιχεία, παρόμοια με εκείνα των Αρκάδων. Για τον κατακλυσμό αυτό γνωρίζουμε ότι συνέβη μεγάλη πλημμύρα, η οποία κάλυψε τις πεδιάδες της Αρκαδίας. Τα όρη δεν επαρκούσαν πλέον για να συντηρήσουν όλους τους κατοίκους· έτσι, παρέμεινε εκεί μόνον ο Δίμας με ένα μέρος του πληθυσμού. Ο Δάρδανος και ο Ιασίων, παίρνοντας μαζί τους τους υπόλοιπους Αρκάδες, πέρασαν στη Σαμοθράκη, όπου ίδρυσαν ναό προς τιμήν των Μεγάλων Θεών. Επειδή όμως η Σαμοθράκη δεν μπορούσε να τους θρέψει, λόγω της άγονης φύσης της, ο Ιασίων παρέμεινε εκεί με μερικούς από τους κατοίκους, ενώ ο Δάρδανος πέρασε στην Ασία με τους υπολοίπους. Με την παράδοση αυτή συμφωνούν και οι γενεαλογικές αναφορές, διότι ο Δάρδανος ήταν μία γενεά μεταγενέστερος του Πάλλαντος και είχε σύζυγο θυγατέρα του Πάλλαντος. Από το γένος του Δαρδάνου μέχρι τη γενεά του Έκτορος μεσολαβούν επτά γενεές. Επομένως, ο Δάρδανος εγκαταστάθηκε στην Ασία πολύ πριν από τον Τρωικό Πόλεμο και θεωρείται πρόγονος των Τρώων, οι οποίοι, σύμφωνα με την παράδοση αυτή, είχαν ελληνική καταγωγή πριν υποστούν μεταγενέστερες πολιτισμικές και εθνοτικές μεταβολές. Ο Κατακλυσμός του Δαρδάνου τοποθετείται περίπου στο 9.000 π.Χ. Σχολιασμός : Τότε οι κατακλυσμοί ήταν έργο των φυσικών δυνάμεων. Σήμερα, όμως, ο ίδιος ο άνθρωπος, με τις επιλογές και τις πράξεις του, οδηγεί τον πλανήτη σε μια επερχόμενη κλιματική καταστροφή, η οποία ενδέχεται να αποδειχθεί εξίσου ολέθρια, αν όχι καταστροφικότερη, από τους μεγάλους κατακλυσμούς του παρελθόντος. Ξεφύγαμε από το μέτρο και οδηγηθήκαμε στην υπερβολή. Αντί να καλλιεργήσουμε έναν άνθρωπο ικανό να ζει σε αρμονία με τη φύση, τα οικοσυστήματα και τα υπόλοιπα είδη της Γης, επιλέξαμε έναν δρόμο αδιάκοπης εκμετάλλευσης και υπερκατανάλωσης. Στην αρχαία ελληνική σκέψη, μετά την Ύβριν ακολουθεί αναπόφευκτα η Άτη, η τύφλωση του νου που οδηγεί στην καταστροφή. Σήμερα, αντί να αναγνωρίσουμε τις δικές μας ευθύνες, κατηγορούμε τη φύση επειδή μας «τιμωρεί», ενώ αρνούμαστε να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας. Η φύση δεν μπορεί πλέον να αντέξει τη συνεχή υπερφόρτωση του περιβάλλοντος: τη ραγδαία αύξηση της ενεργειακής κατανάλωσης, τη ρύπανση από κάθε είδους χημικά και απόβλητα, την καταστροφή των οικοσυστημάτων και τη διαρκή επέκταση της ανθρώπινης δραστηριότητας, σαν ολόκληρος ο πλανήτης να αποτελεί αποκλειστική ιδιοκτησία του ανθρώπου. Και όμως, αντί να αναθεωρήσει την πορεία του, ο άνθρωπος εξακολουθεί να επενδύει σε πολέμους, να κατασκευάζει ολοένα πιο καταστροφικά όπλα, να σχεδιάζει νέα ενεργοβόρα συστήματα και να μεταθέτει διαρκώς την προστασία του περιβάλλοντος στο μέλλον. Ίσως τελικά ο σύγχρονος άνθρωπος να εξακολουθεί να μοιάζει περισσότερο με τον Επιμηθέα παρά με τον Προμηθέα: να διδάσκεται μόνο όταν η συμφορά έχει ήδη συντελεσθεί και να αποκτά σοφία μέσα από τις ίδιες του τις τραγωδίες. (6/8/26) Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Ο Κατακλυσμος του Δευκαλιωνος 2ον

3. Ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνος 2ον (του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη) Ο Δευκαλίων ήταν Έλληνας, υιός του Προμηθέως και της Κλυμένης, θυγατέρας του Άτλαντος. Η καταγωγή του στην Πελοπόννησο. Επειδή οι απόγονοι των Τιτάνων θεωρούνταν ασεβείς και κακόβουλοι, όπως και οι πρόγονοί τους, ο Ζευς αποφάσισε να εξολοθρεύσει το γένος αυτό. Στο συμβούλιο των θεών που συγκλήθηκε, σύμφωνα με την παράδοση, όλοι συμφώνησαν με την απόφασή Το γεγονός αυτό, κατά την ερμηνεία του συγγραφέα, φανερώνει τη δημοκρατική αντίληψη της Ελληνικής Θρησκείας πριν από την επικράτηση των ανατολικών δογμάτων. Όταν ο Προμηθεύς πληροφορήθηκε την απόφαση του Διός, ειδοποίησε τον Δευκαλίωνα για τον επερχόμενο κατακλυσμό και του υπέδειξε τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να σωθεί μαζί με τη σύζυγό του Πύρρα, επειδή και οι δύο θεωρούνταν ευσεβείς και δίκαιοι. Ο Δευκαλίων, λοιπόν, κατασκεύασε πλοίο και κλείστηκε σε αυτό μαζί με την Πύρρα. Μετά από αυτά, ο Ζευς έστειλε καταρρακτώδεις βροχές, οι οποίες έπνιξαν τα περισσότερα μέρη της Ελλάδος, μαζί με τα ζώα και τους ανθρώπους, εκτός από λίγους που πρόλαβαν να καταφύγουν στα υψηλότερα όρη. Ο Δευκαλίων, περιπλανώμενος επί εννέα ημέρες και νύκτες στα ύδατα, εξήλθε είτε στον Άθωνα είτε στη Δωδώνη είτε, σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση, στον Παρνασσό. Εκεί προσέφερε θυσία στον Φύξιο Δία. Τότε ο Ζευς έστειλε τον Ερμή για να του ζητήσει τι επιθυμούσε. Ο Δευκαλίων ζήτησε ανθρώπους για να κατοικηθεί και πάλι η γη. Ο Ζευς τού είπε να ρίχνει πέτρες πίσω του και από αυτές θα γεννιούνταν άνθρωποι. Και πράγματι, σύμφωνα με τον μύθο, από τις πέτρες που έριχνε ο Δευκαλίων γεννήθηκαν άνδρες, ενώ από εκείνες της Πύρρας γυναίκες. Έτσι κατοικήθηκε και πάλι η Ελλάδα και άρχισε ένας νέος κύκλος πολιτισμού. Για τον λόγο αυτό, σύμφωνα με την παράδοση, ο λαός ονομάσθηκε «λάος», από τη ρίζα «λα-», που σημαίνει λίθος. Ο Πίνδαρος αναφέρεται σε αυτόν ως «λίθινον γένος» [Ωγυγία, τόμος Δ΄, Αθανάσιος Σταγειρίτης, Εκδόσεις Ελευθέρα Σκέψις, Αθήνα]. Μακάρι, όπως σημειώνει ο συγγραφέας, να επέστρεφαν και σήμερα οι Έλληνες Θεοί για να μας δώσουν τη γνώση και τη δύναμη να αναγεννήσουμε την Ελλάδα, η οποία αντιμετωπίζει το πρόβλημα της υπογεννητικότητας, αλλά και να μας δείξουν τον δρόμο για την πνευματική και πολιτιστική της αναγέννηση. Η Καταστροφή του Προκατακλυσμιαίου Πολιτισμού Οι τρεις Κατακλυσμοί θεωρούνται, σύμφωνα με τις αρχαίες παραδόσεις, υπεύθυνοι για την καταστροφή ενός παλαιού και σπουδαίου πολιτισμού στον νησιωτικό (Αιγαιατικό) και παράκτιο χώρο της Ελλάδος. Στοιχεία αυτού του πολιτισμού, κατά την ίδια αντίληψη, διασώθηκαν στις ορεινές περιοχές, καθώς και στην Αίγυπτο και σε άλλες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου [Πλάτων, Τίμαιος]. Οι λαοί αυτοί, μολονότι δεν θεωρούνται από τον συγγραφέα δημιουργοί του πολιτισμού εκείνου, φέρονται αργότερα να υιοθέτησαν στοιχεία του και να τα ενσωμάτωσαν στις δικές τους παραδόσεις. Η άποψη αυτή στηρίζεται, κατά τον συγγραφέα, σε στοιχεία όπως οι αρχαίοι μύθοι, οι αστρονομικές αντιλήψεις, οι γλωσσικές συγγένειες, η οργανωτική δομή, οι θρησκευτικές αντιλήψεις και τα κοινά σύμβολα. Μεταξύ αυτών αναφέρονται το γοργόνιο της Αθηνάς, οι μαίανδροι, οι σπείρες, οι σβάστικες, τα αετώματα, οι ρόδακες, οι τρίαινες, οι στήλες, οι ναοί και γενικότερα στοιχεία αρχιτεκτονικής και συμβολισμού. Η Φιλονεικία του Ποσειδώνος και της Αθηνάς Ο Κέκρωψ, ενώ έθετε τα θεμέλια της νέας πόλεως των Αθηνών, βρήκε μία ελαία και μία πηγή. Όταν οι κάτοικοι ζήτησαν χρησμό από το Μαντείο των Δελφών για τη σημασία των δύο αυτών σημείων, έλαβαν την απάντηση ότι η πηγή ανήκε στον Ποσειδώνα, προστάτη της θάλασσας και της ναυτοσύνης, ενώ η ελαία ήταν το δώρο της Αθηνάς, προστάτιδας της σοφίας, της γεωργίας και της ελαιοκαλλιέργειας. Ο μύθος αυτός δεν αποτελεί απλώς μια ποιητική αφήγηση. Κρύβει έναν βαθύτερο συμβολισμό. Υποδηλώνει ότι η Αττική, πριν εξελιχθεί σε κατεξοχήν γεωργική χώρα, υπήρξε ναυτική και εμπορική δύναμη. Έτσι εξηγούνται, κατά μία άποψη, και τα πανάρχαια θαλάσσια ταξίδια των Ελλήνων προς μακρινούς τόπους. Κατά μία άλλη παράδοση, πρώτοι εγκαταστάθηκαν στην Αττική οι Πελασγοί, οι οποίοι δίδαξαν στους αυτόχθονες κατοίκους τη ναυτική και ακόμη και την πειρατική τέχνη. Αργότερα ο Κέκρωψ εισήγαγε τη γεωργία, την καλλιέργεια της ελιάς και τη λατρεία της Αθηνάς. Σήμερα, από εκείνη την εύφορη Αττική έχουν απομείνει κυρίως τα τοπωνύμια —όπως οι Αμπελόκηποι και ο Ελαιώνας— για να υπενθυμίζουν ότι κάποτε ο τόπος αυτός ήταν γεμάτος αμπέλια, ελαιώνες και καλλιεργήσιμη γη, πριν παραδοθεί στην άναρχη τσιμεντοποίηση και στην ανεξέλεγκτη αστική επέκταση. Η παράδοση αναφέρει ακόμη ότι ο Κέκρωψ συγκάλεσε συνέλευση των προκρίτων, προκειμένου να αποφασισθεί το όνομα της νέας πόλεως. Η απόφαση ήταν υπέρ της Αθηνάς. Ο Ποσειδών, εξοργισμένος από την επιλογή αυτή, πλημμύρισε την Αττική με τα νερά του. Πίσω όμως από τον μύθο ίσως κρύβεται μία ιστορική πραγματικότητα. Οι παράλιοι πληθυσμοί, που ζούσαν από τη θάλασσα, το εμπόριο και τη ναυτιλία, φαίνεται ότι προτιμούσαν ως προστάτη τους τον Ποσειδώνα και επιθυμούσαν η πόλη να ονομάζεται Ποσειδωνία. Αντίθετα, οι γεωργικοί πληθυσμοί της ενδοχώρας τιμούσαν περισσότερο την Αθηνά, ως θεά της γης, της σοφίας και της δημιουργίας, και προκρίθηκε τελικά η ονομασία Αθήναι. Σύμφωνα με παλαιές παραδόσεις, πριν από τη μετονομασία αυτή η πόλη ήταν γνωστή ως Ποσειδωνία, ενώ επί βασιλείας Κραναού έλαβε το όνομα Αθήναι, προς τιμήν της θυγατέρας του Αθηνάς. Ανεξάρτητα από την ιστορική ακρίβεια της παραδόσεως, ο μύθος αποτυπώνει εύγλωττα τη διαχρονική σχέση της Αττικής με δύο θεμελιώδεις άξονες του ελληνικού πολιτισμού: τη θάλασσα και τη γη. Ο Ποσειδών εκφράζει τη ναυτική δύναμη, την εξωστρέφεια και το εμπόριο· η Αθηνά συμβολίζει τη γνώση, την καλλιέργεια, την ειρηνική δημιουργία και τον πολιτισμό. Η σύνθεση των δύο αυτών στοιχείων υπήρξε εκείνη που διαμόρφωσε τη φυσιογνωμία της αρχαίας Αθήνας και συνέβαλε στη μετέπειτα ακμή της. Ίσως γι' αυτό ο μύθος της φιλονεικίας του Ποσειδώνος και της Αθηνάς εξακολουθεί να συγκινεί μέχρι σήμερα. Δεν αφηγείται απλώς τη διεκδίκηση ενός ονόματος· εκφράζει τη διαρκή αναζήτηση της ισορροπίας ανάμεσα στη δύναμη και στη σοφία, ανάμεσα στην οικονομική ανάπτυξη και στην πνευματική δημιουργία. Και υπενθυμίζει ότι οι μεγάλοι πολιτισμοί γεννώνται όταν οι δύο αυτές δυνάμεις συμπορεύονται, αντί να συγκρούονται. Η Φιλονικία Ποσειδώνος- Αθηνάς Ο Κέκρωψ, ενώ έσκαπτε τα θεμέλια της νέας πόλεως των Αθηνών, βρήκε μία ελαία και μία πηγή. Όταν οι κάτοικοι ρώτησαν το Μαντείο των Δελφών ποια ήταν η σημασία των δύο αυτών σημείων, έλαβαν την απάντηση ότι η πηγή συμβόλιζε τον Ποσειδώνα, προστάτη της θάλασσας και της ναυτοσύνης, ενώ η ελαία ανήκε στην Αθηνά, προστάτιδα της γεωργίας, της ελαιοκαλλιέργειας και της σοφίας. Ο μύθος αυτός υποδηλώνει ότι η Αττική, προτού εξελιχθεί σε κατεξοχήν γεωργική περιοχή, υπήρξε ναυτική και εμπορική δύναμη. Έτσι εξηγούνται και οι πανάρχαιες θαλάσσιες αποστολές των Ελλήνων προς τα πέρατα του τότε γνωστού κόσμου. Κατά μία άλλη παράδοση, πρώτοι εγκαταστάθηκαν στην Αττική οι Πελασγοί, οι οποίοι δίδαξαν στους αυτόχθονες κατοίκους τη ναυτική και την πειρατική τέχνη. Αργότερα ο Κέκρωψ εισήγαγε τη γεωργία, την ελαιοκαλλιέργεια και τη λατρεία της Αθηνάς. Σήμερα, από εκείνη την εύφορη Αττική έχουν απομείνει κυρίως τα τοπωνύμια —όπως Αμπελόκηποι και Ελαιώνας— για να θυμίζουν ότι κάποτε η γη αυτή ήταν γεμάτη καλλιέργειες, πριν καλυφθεί από την ανεξέλεγκτη επέκταση του αστικού ιστού. Λέγεται ακόμη ότι ο Κέκρωψ συγκάλεσε συνέλευση των προκρίτων για να αποφασίσουν ποιο όνομα θα λάμβανε η νέα πόλη. Η απόφαση ήταν υπέρ της Αθηνάς. Ο Ποσειδών, οργισμένος από την επιλογή αυτή, πλημμύρισε την Αττική. Λίγοι γνωρίζουν ότι, σύμφωνα με μία παλαιά παράδοση, η πόλη των Αθηνών ονομαζόταν αρχικά Ποσειδωνία και ότι επί βασιλείας Κραναού μετονομάσθηκε σε Αθήναι, προς τιμήν της θυγατέρας του Αθηνάς. Η ονομασία «Ποσειδωνία», κατά τον συγγραφέα, αποτελεί ένδειξη της πανάρχαιας ιστορίας της πόλεως, την οποία ανάγει σε απώτατες προϊστορικές εποχές. Ενδεχομένως ο μύθος της φιλονικίας μεταξύ Ποσειδώνος και Αθηνάς να συμβολίζει την αντιπαράθεση δύο διαφορετικών τρόπων ζωής: των παραλίων πληθυσμών, που προτιμούσαν τον Ποσειδώνα ως προστάτη της ναυτοσύνης και του εμπορίου, και των γεωργικών πληθυσμών της ενδοχώρας, που τιμούσαν περισσότερο την Αθηνά ως θεά της γεωργίας, της σοφίας και της δημιουργίας. Αθηνά:Θεά Σοφίας-Προστάτιδα Αθηνών Η Αθηνά θεωρείται πρωτίστως θεά της σοφίας. Παράλληλα όμως είναι και πολεμική θεότητα, διότι η ειρήνη, η δημιουργία και η πρόοδος προϋποθέτουν ασφάλεια και ισχύ. Για τον λόγο αυτό εικονίζεται πάντοτε με περικεφαλαία, ασπίδα και δόρυ. Η γέννησή της από την κεφαλή του Διός έχει βαθύ συμβολισμό. Ο Ζευς εκφράζει την ύψιστη διάνοια και τον συμπαντικό Νου· η Αθηνά αποτελεί τη σοφία που γεννάται από την καθαρή νόηση και κατευθύνει τον άνθρωπο τόσο στα ειρηνικά δημιουργήματα όσο και στους αναγκαίους αγώνες για την προάσπισή τους. Η προσωνυμία Παλλάς αποδίδεται είτε στο «πάλλειν το δόρυ» είτε στο «πάλεσθαι», υποδηλώνοντας ότι η σοφία δεν είναι παθητική κατάσταση αλλά δύναμη ενεργητική, αγωνιστική και δημιουργική. Κατά τον συγγραφέα, οι ηγέτες κάθε εποχής θα όφειλαν να αντλούν διδάγματα από την ελληνική παράδοση: ότι ούτε η ειρήνη ούτε η ελευθερία διατηρούνται χωρίς διαρκή εγρήγορση, φρόνηση και προσπάθεια. Το κράνος της Αθηνάς συμβολίζει την ευγένεια, την πνευματική ανωτερότητα και την προστασία του πολιτισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι το σύμβολό της υιοθετήθηκε κατά καιρούς από ακαδημαϊκά ιδρύματα, στρατιωτικά τάγματα και ναυτικές παραδόσεις της Ευρώπης. Η Αθηνά, νικώντας τον όφι της άγνοιας, συμβολίζει τη νίκη της γνώσεως επί της αμάθειας και του φωτός επί του σκότους. Το όνομα του μεγάλου Άγγλου δραματουργού Shakespeare έχει ερμηνευθεί ετυμολογικά ως «εκείνος που σείει το δόρυ», γεγονός που ο συγγραφέας συνδέει συμβολικά με το δόρυ της Αθηνάς ως όπλο κατά της άγνοιας. Στην ασπίδα της φέρει τη μορφή της Γοργόνος Μέδουσας, υπενθυμίζοντας τον μύθο κατά τον οποίο καθοδήγησε τον Περσέα στην εξόντωση του φοβερού τέρατος στα πέρατα του Ωκεανού. Ύβρις και Έλλειψη Αυτογνωσίας Με αφορμή τον συμβολισμό της Μέδουσας, ο συγγραφέας διατυπώνει τις προσωπικές του απόψεις για σύγχρονα ιστορικά και εθνικά ζητήματα, θεωρώντας ότι η άγνοια της ελληνικής παραδόσεως οδηγεί αναπόφευκτα στην ύβρη και στην απώλεια της αυτογνωσίας. Καταλήγει ότι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη της Αθηνάς προς τους ανθρώπους δεν είναι η πολεμική ισχύς, αλλά η σοφία, η φρόνηση και η επίγνωση των ορίων του ανθρώπου· αρετές που αποτελούν, κατά την ελληνική σκέψη, το ασφαλέστερο θεμέλιο κάθε πολιτισμού. (7/8/26) Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ

ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων Ως τώρα γνωρίσαμε την πρώτη και δεύτερη γένιά των θεών, τους θεούς ευεργέτες και άλλες κατώτερες θεότητες και τις Νύμφες. Συνεχίζοντας με τις Νύμφες διακρίνουμε τις εξής σπουαίες στην ελληνική παράδοση: α/ Οι Αμαδρυάδες Νύμφες: Χρυσόποια , Ατλάντεια , Φοίβη κ.α β/ Οι Κιθαιρωνίδες. Εμεναν στο όρος Κιθαιρών σε ένα σπήλαιο οπου παλιά υπήρχε Μαντείο που ονομαζόταν των «Σφραγιτίδων Νυμφών» γ/Οι Λιβηθρίδες Νύμφες οι οποίιες κατοικούσαν στο όρος της Πιερίας Λίβηθρο. Εκεί υπήρχαν αγάλματα Νυμφών και ύδο πηγές(η μία Λιβηθριάδα και η άλλη Πέτρα) που η μορφή τους έμοιαζε με στήθη γυναικός που έβγαζαν νερό αντί γάλα.. δ/ Οι Νύμφες της Αρκαδίας στο Παράσιον Αλσος : Ακακαλίς , Αίγλη, Αίγα ή Αίγη, Ελίκη, Αγνώ, Νέδα, Θεισώα, Οινόη ,Ιδη, Ανθρακία, Αλκινόη, Φρίξα , Δία, Αρχινόη και Μηρτωέσσα, (Τα αγάλματα αυτών των Νυμφών βρίσκονταν στο ναό της Αλέας Αθηνάς στην Τεγέα ολογυρα από το μεγάλο άγαλμα της Ρέας που κρατούσε στην αγκαλιά της το Δία βρέφος. Όπως ισχυρίζονται οι Αρκάδες σύμφωνα με την παράδοση τους ο Δίας μεγάλωσε στο όρος Κρητέα στην Αρκαδία και όχι από την Κρήτη. Εκεί κοντά είναι το Παράσιο Αλσος του Απόλλωνος στο Λύκαιον όρος ε/ Η Αμάλθεια κόρη του Αιμονίου που κατά μία εκδοχή ανάστησε αυτή το Δία στην Κρήτη και του έδωσε μάλιστα τη σφαίρα να παίζει όταν ήταν νήπιο. Από το ένα της κέρας έρρεε το νέκταρ και από το άλλο η αμβροσία που τάιζε τον θεό στ/ Η Κασταλία θυγατέρα του Αχελώου που έγινε από τον Απόλλωνα στους Δελφούς πηγή με μαντικές ιδιότητες. ζ/ Η Νύμφη Χρησιάς της Σάμου που με τον Ιμβρασο ποταμό του νησιού γέννησε την Ωκυρρόη η/ Οι Νυσηίδες ή Νυσιάδες έμεναν στο ομώνημο όρος της Νύσης και ήταν: η Κισσιής, η Νύσσα, η Ερατώ, η Ερίφια, η Βρομία και η Πολύμνια. Αυτές οι έξη Νύμφες ανέθρεψαν τον Διόνυσο θ/ Οι Μελίες Νύμφες κατοικούσαν σύμφωνα με τον Σοφοκλη στην Μιλία της Τραχίνας και ήσαν κόρες του Μελία και εγγονές του Ωκεανού ‘ξ γεννήθηκαν από το αίμα του Ουρανού και ήταν εννέα: Ελίκη, Κυνόσουρα, Αρέθουσα, Ιδη, Κρίμη, Βριθώ, Κελαινώ, Αδράστεια και Γλαύκη. ι/ Η Αίγλη ήταν η ωραιότερη Νύμφη από τις άλλες κόρες του Ηλίου και σύμφωνα με την παράδοση γέννησε τις Χάριτες Οι παραδόσεις λένε για τις Νύμφες Εννιά φορές πιο πολύ από τον άνθρωπο ζει η κόρακας Τέσσερες φορές περισσότερο ζει το ελάφι Τρεις φορές περισσότερο από το ελάφι ζει ο κόρακας Εννιά φορές περισσότερο από τον κόρακα ζει ο φοίνικας(το μυθικό πουλί) Δέκα φορές περισσότερο από τον φοίνικα ζουν οι Νύμφες Και συνολικά οι Νύμφες ζούσαν: 933.120 χρόνια. Ο Πλούταρχος με διαφορετικό υπολογισμό, τη μέση ζωή του ανθρώπου αναφέρει ότι ζούσαν 9.520 χρόνια Τα τέρατα στην Ελληνική παράδοση Η Ελληνική παράδοση έχει πολλές τερατογενίες. Και μόνο οι τερατογενήσεις μας παραπέμπουν σε προτόγονες εποχές χιλιάδες χρόνια πριν τότε που εμπλέκονταν τα γονίδια ανθρώπών και ζώων και δημιουργούσαν τερατογενέσεις και παράξενα αντθρωπόμορφα τέρατα . Τούτο για τους γενετιστές ξεδιπλώνει την προεία του ανθρώπου από την αυγή της προιστορίας του. α/Τέρατα που ταλαιπωρούσαν τους ανθρώπους υπήρχαν πριν από τους Ολύμπιους θεούς β/Τέρατα που γέννησαν οι θεοί για να τιμωρήσουν τους θνητούς γ/ Τέρατα παιδιά γυναικών που τα γέννησαν με θνητούς ή με Θεούς Σχολιασμός 1/ Ίσως θεωρηθεί εξεζητημένη η παρουσίαση των μυθολογικών όντων. Όμως αυτή σκοπεύει να δώσει το βάθος και το πλάτος της πανάρχαιας γνώσης η οποία ζυμώθηκε σε δεκάδες χιλιετίες για να φθάσει στην τελειότητα της πλοκής του έργου και της γλώσσας του Ομήρου. 2/ Αυτός που θα μελετήσει σε βάθος την ελληνική μυθολογία θα αντιληφθεί ότι η γνώση αυτή ξεκινάει από τον πρωτόγονο άνθρωπο και φθάνει στον νοήμονα πνευματικό ως τον φιλόσοφο. Είναι αδιάλειπτη και δεν αναμιγνύεται με άλλους πολιτισμούς όπως θέλουν να λένε ότι το φως πήραν οι Έλληνες από την Ανατολή. Ακριβώς το αντίθετο έγινε . Σε όλους τους λαούς το μετέδωσε και τώρα έρχονται τα μειράκια να διδάξουν τον πατέρα δημιουργό 4/ Μελίες θεωρούνταν οι Ελληνες τις ψυχές των ανθρώπων .Για τους προγόνους μας της πατρώας θρησκείας αλλά αλλά και για τους χριστιανούς η ψυχή του ανθρώπου δεν πεθαίνει με τον θάνατο αλλά απελευθερώνεται από το φθαρτό σώμα 5/ Απορίας άξιο ότι το Ελληνικό κράτος δεν δείχνει το ανάλογο ενδιαφέρον για την πολιτιστική μας κληρονομιά στις διάφορες χώρες ΄ όπως λ.χ Τουρκία, Λιβύη, Αίγυπτο, Συρία, Βακτριανή, ακόμη και στην γειτονική Αλβανία όπου οι Αλβανοί έφθασαν στο σημείο να ισχυριστούν ότι οι θεοί του Ολύμπου ήταν Αλβανοί ή Αρβανίτες. 6/ Το μέγα έγκλημα που έχουν διαπράξει στον Ελληνισμό είναι η αμφισβήτηση της συνέχειας , του, η συνεχής διχοτόμηση και διαίρεση της ιστορίας του, της μυθολογίας του , της εθνότητας του, της γεωγραφίας του, της γλωσσικής του συνέχειας και πατρότητας , αλλά και σε κάθε του εκδήλωση θα δεχθεί την αμφισβήτηση και τα βέλητους προς κάθε τι ελληνικό 7/ Αμφισβητούν την αλήθεια των Ελλήνων ιστορικών ,συγγραφέων και σοφών λόγω δήθεν ελλείψεως επιστημονικών αποδείξεων ,δηλαδή μια πλάκα με κάποιο χάραγμα που μπορεί να είναι κίβδηλο για αυτούς έχει περισσότερη αξία από τον λόγο του Σωκράτη, Πλάτωνα , Θουκυδίδη, Αισχύλου κ.α. Με τον τρόπο τους απαξιώνουν την τεράστια αξία των πνευματικών έργων των ανθρώπων του παγκόσμιου πολιτισμού . Αυτούς τους θεωρούν «μυθοπλάστες» δηλαδή αναξιόπιστους. Ο σκοπός τους είναι δόλιος. Να εξουδετερώσουν πρωτεία του Ελληνικού πνεύματος , που ξεκινάει και πριν από την εποχή των Θεών, των Ημιθέων ,των Ηρώων και συνεχίζεται στην εποχή των Πελασγών πριν διαιρεθούν σε φύλα (Δωριείς, Αιολείς Ιωνες, Αχαιούς κλπ) και σήμερα διατηρείται ως ο παγκόσμιος Ελληνισμός και Φιλελληνισμός 8/ Ο Ελληνισμός και οι απανταχού Φιλέλληνες όπου και αν ζούσαν είτε στην μητέρα πατρίδα είτε στην Διασπορά ανά την υδρόγειο έχουν τις ίδιες αξίες. Το Ελληνικό κράτος άργησε να το αντιληφθεί . Ο παγκόσμιος ιστός του διαδικτύου τώρα συνέδεσε τον απανταχού Ελληνισμό και καθώς βλέπω ότι με την αυτόματη μετάφραση σε όλες τις γλώσσες ξεπεράστηκε και αυτό το εμπόδιο και τα ελληνικά μηνύματα φθάνουν σε όλες τις χώρες του κόσμου. Αυτή είναι η νέα πολιτιστική δύναμη που προσπαθεί να κάνει καλύτερο , πιο πνευματικό και πιο ειρηνικό τον άνθρωπο(23/7/26) 1. Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης