ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΗΜΕΡΑ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΚΙΛΚΙΣ- ΛΑΧΑΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ Στην επική μάχη (που περιγράφεται κατωτέρω) όπου περίπου 8.000 Έλληνες έδωσαν την ζωή τους για την απελευθέρωση της Μακεδονίας μας. Μετείχε ως εθελοντής, που τον τιμώ σήμερα και ο εικονιζόμενος θείος μου αδελφός της μητέρες μου Γεώργιος Νεοφύτου Κύπριος. image.png image.png Όπως μετείχαν ως εθελοντές στους Βαλκανικούς πολέμους και σχεδόν όλοι οι νέοι Έλληνες της Κύπρου. Και ο πατέρας μου image.png Και ό δεύτερος θείος μου από την μητέρα μου επίσης, ο Στυλιανός Νεοφύτου Κύπριος. Που μετά χάθηκε με τον αδελφό του στην προδομένη από την διεξαγωγή εκλογών εν καιρώ πολέμου Μικρά Ασία Αποτελεί εντροπή για το νυν «Ελληνικό» κράτος που πρόδωσε πρόσφατα τη Μακεδονία μας (θα επανέλθουμε), το να μην τιμά την επέτειο της μεγάλης αυτής ημέρας 2ος Βαλκανικός Πόλεμος Μια φάση του Μακεδονικού ζητήματος (17 Ιουνίου μέχρι 18 Ιουλίου 1913) Συμπληρώνονται αυτές τις μέρες 90 ολόκληρα χρόνια από τότε πού ο Βουλγαρικός ιμπεριαλισμός, επιδιώκοντας να προσαρτήσει με τό «έτσι θέλω» στο Βουλγαρικό κράτος την Μακεδονία, κήρυξε στις 17 Ιουνίου 1913 τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδος και της Σερβίας. Μετά την σύναψη της συνθήκης ειρήνης με την Οθωμανική αυτοκρατορία τον Μάιο τού 1913, ήλθε ή ώρα να ξεκαθαρίσουν τις μεταξύ τους διαφορές τα βαλκανικά κράτη, για την διανομή των Οθωμανικών εδαφών τής Βαλκανικής. Οι απαιτήσεις της Βουλγαρίας απέβλεπαν στην επέκτασή της σ' ολόκληρη την Μακεδονία. Ή Σερβία και ή Βουλγαρία είχαν συνάψει συμφωνία διανομής, αλλά ή Σερβία δεν ανεγνώριζε πια την συμφωνία αυτή, γιατί ενώ υπολόγιζε ότι στο μερίδιο της θα περιλαμβάνονταν και ή Αλβανία και θα αποκτούσε διέξοδο στην Αδριατική, τώρα με την ίδρυση του Αλβανικού κράτους, περιορίζονταν τα κέρδη της προς δυσμάς. Ή Βουλγαρία όμως επέμεινε να πάρει όλα τα εδάφη. Με την Ελλάδα δεν υπήρχε καμιά συμφωνία διανομής. Οι Σέρβοι ανεγνώριζαν τα δικαιώματα της Ελλάδος επί των εδαφών που είχε κατακτήσει ο Ελληνικός Στρατός, ή Βουλγαρία όμως επεδίωκε να διώξει την Ελλάδα από τα εδάφη αυτά και να ιδρύσει την Μεγάλη Βουλγαρία της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου του 1878. Τα Βουλγαρικά στρατεύματα πού είχαν καταλάβει την Ανατολική Μακεδονία, διέπραξαν ανήκουστα εγκλήματα κατά των Τούρκων. Τους Έλληνες κατοίκους τους ανάγκαζαν να φεύγουν από το Πατριαρχείο πού άνηκαν και να πηγαίνουν στην Βουλγαρική Εξαρχία, να χρησιμοποιούν την Βουλγαρική γλώσσα, να βουλγαροποιούν τα ονοματεπώνυμα τους και να στέλνουν τα παιδιά τους στα Βουλγαρικά Σχολεία Στα σημεία επαφής τους με τα Σερβικά και Ελληνικά στρατεύματα οι Βούλγαροι χρησιμοποιούσαν δόλιες μεθόδους διεισδύσεως στις περιοχές κατοχής τους. Ανέδειξαν μεγάλη δεξιοτεχνία στον δόλο και στην απάτη. Επακολούθησαν συγκρούσεις και ή κατάσταση επιβαρύνονταν. Ή Ελλάδα και ή Σερβία έβλεπαν ότι ο από Βουλγαρίας κίνδυνος ήταν κοινός και στις 19 Μαΐου του 1913 συνδέθηκαν με αμυντική συμφωνία. image.png Τη νύκτα της 16ης προς 17η Ιουνίου 1913, ο Βουλγαρικός στρατός επιτέθηκε κατά των Ελληνικών και Σερβικών θέσεων. Ή 2α Βουλγαρική Στρατιά επιτέθηκε κατά των Ελληνικών προφυλακών στο Παγγαίο. στις 17 Ιουνίου οι επιθέσεις επεκτάθηκαν στην περιοχή του Πολυκάστρου, Γαλλικού ποταμού, Μελισσοχωρίου, Λαγκαδά και προς Νιγρίτα. Την νύκτα της 17ης προς 18η Ιουνίου 1913 ή Βουλγαρική δύναμη των 1250 ανδρών πού διέμενε φιλοξενούμενη στην Θεσσαλονίκη, αιχμαλωτίσθηκε μετά από μάχη. στις 18 Ιουνίου έφθασε στην Θεσσαλονίκη και ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος. Ό δεύτερος Βαλκανικός πόλεμος άρχισε ακήρυχτος. Στον νέο αυτό πόλεμο έμπαινε ο Ελληνικός Στρατός με ακμαιότατες ηθικές δυνάμεις, φλεγόμενος από την επιθυμία να δώσει ένα καλό μάθημα στους Βουλγάρους, για την προκλητικότητα και την διολιότητά τους. Ό Βούλγαρος Στρατηγός Ίβάνωφ, αφού απώθησε τις Ελληνικές προφυλακές, σχεδίαζε να αναλάβει στις 19 Ιουνίου γενική επίθεση προς Θεσσαλονίκη, Τον πρόλαβε όμως ή επιθετική εξόρμηση ολοκλήρου του Ελληνικού στρατού το πρωί της 19ης Ιουνίου 1913 και τον καθήλωσε σε άμυνα. Οι δυνάμεις του Στρατηγού Ίβάνωφ ανέρχονταν σε 59 Τάγματα Πεζικού. 124 πυροβόλα και 7 Ίλες ιππικού. Τα ισχυρότερα κέντρα αμύνης των Βουλγάρων ήταν το Κιλκίς και ο Λαχανάς. Προς αυτά τα κέντρα στράφηκε το μεγαλύτερο μέρος του Ελληνικού στρατού και μετά από τριήμερη λυσσώδη μάχη, οι Βούλγαροι αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν πανικόβλητοι τις τοποθεσίες και να συμπτυχθούν εσπευσμένα προς την κοιλάδα του Στρυμόνος ποταμού. Βαρύ ήταν το τίμημα της μάχης του Κιλκίς -Λαχανά στον Ελληνικό στρατό, αλλά και καθοριστικό το αποτέλεσμα αύτης για την τύχη της Θεσσαλονίκης, της Μακεδονίας μας και τού δευτέρου Βαλκανικού πολέμου, πού ήταν μια επικίνδυνη φάση του Μακεδονικού ζητήματος. Μετά την μάχη του Κιλκίς-Λαχανά οι Βούλγαροι αιφνιδιάστηκαν, τρόμαξαν και ποτέ δεν μπόρεσαν να συνέλθουν από το μεγάλο σοκ πού έπαθαν. Στο μεταξύ ο Ελληνικός στρατός συνέχισε την προέλαση του προς την κοιλάδα του Στρυμόνος πόταμου, δίδοντας μάχες μικρής εκτάσεως και στις 8 με 11 Ιουλίου 1913 αφού κατέλαβε τα στενά της Κρέσνας, αναπτύχθηκε στην βόρεια έξοδο της, ενώ ή αριστερή ομάδα του ανέβαινε το οροπέδιο της Καδίτσας βορείως του Πετσόβου και ή δεξιά έφθανε στην Μαχωμία. Ή Βουλγαρική Στρατιά για να ανακόψει την προέλαση του Ελληνικού στρατού, εγκαταστάθηκε αμυντικά στην περιοχή Τζουμαγιάς στο ύψος Σιμιτλή. Αριστερά τού Ελληνικού στρατού υψώνονταν ή οροσειρά Κάβκα νοτίως του Τσάρεβο Σέλο, προ της οποίας είχε σταματήσει ή δεξιά πτέρυγα του Σέρβικου στρατού. Ή μάχη της Τζουμαγιάς - Σιμιτλή αποτελεί την τελευταία φάση του Ελληνοβουλγαρικού πολέμου του 1913. Ή μάχη πού άρχισε στις 12 Ιουλίου 1913 ήταν σκληρή, αμφίρροπη στα πρώτα στάδια της και πολύνεκρη. Το βράδυ όμως της 17ης Ιουλίου 1913 ή κατάσταση είχε αποσαφηνισθεί. Οι Βούλγαροι κατάκοποι και ηττημένοι ζητούσαν με αγωνία ανακωχή. στις δύο μετά τα μεσάνυχτα ελήφθη στο Γενικό Στρατηγείο του Ελληνικού Στρατού, τηλεγράφημα του Πρωθυπουργού της Ελλάδος Ελευθερίου Βενιζέλου από το Βουκουρέστι, ότι συμφωνήθηκε πενθήμερη ανακωχή, πού θα άρχιζε το μεσημέρι της 18ης Ιουλίου 1913. Η συνθήκη ειρήνης υπογράφηκε στις 28 Ιουλίου 1913 στο Βουκουρέστι. Ή Ελλάδα αποκτούσε την Ανατολική Μακεδονία. Ή συνοριακή γραμμή μεταξύ Ελλάδος και Σερβίας είχε καθορισθεί με την συνθήκη της 19ης Μαΐου 1913. Για μια ακόμη φάρα ο αδάμαστος Ελληνικός λαός έθεσε τέρμα στις επεκτατικές βλέψεις της Βουλγαρίας Το αποτέλεσμα των μαχών του Δεύτερου Βαλκανικού πολέμου, οφείλεται κατά ένα με γάλο ποσοστό στην Εθνική ενότητα πού επικρατούσε την εποχή εκείνη και στον μεγάλο πατριωτισμό του Ελληνικού στρατού και του Ελληνικού λάου. Ο Στρατός των Βαλκανικών πολέμων ήταν ένας Στρατός ηρώων, ήταν ένας Στρατός λεόντων, ήταν ένας Στρατός θρύλος!!! image.png Δρ. Ευριπίδης Μπίλλης

TESLA

ΘέματαΑμερικήΕλλάδαΠροτεινόμενα Konstantinos Laskaris and the Greek Engineers Who Made Tesla Possible By Helleniscope -June 16, 20260156 ΕΑΝ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΟΝΗΣ How a student from Athens helped shape the electric-vehicle revolution—and why his story remains largely unknown. An inspiring story for all our graduating fellow Hellenes! By Nick Stamatakis In December 2011, a young Greek engineer walked out of his PhD defense at the National Technical University of Athens (NTUA, also known as Athens Polytechnic or “Πολυτεχνείο” – EMΠ). Less than twenty hours later, he was on a plane bound for California. His destination was Palo Alto, where Tesla—a still relatively young company fighting to prove that electric vehicles had a future—was waiting to interview him. Three days later, according to his own account, Tesla told him to return home, pack his belongings, and prepare to start work. The engineer was Konstantinos Laskaris. At the time, few outside specialized academic circles had heard his name. Yet over the next decade, Laskaris would become one of the most influential motor engineers at Tesla, helping develop the electric propulsion systems that powered the company’s rise from an ambitious startup to a global automotive powerhouse. Today, Tesla’s own biographies describe him as Director of Motor Technology and the lead design engineer for the actuators used in the company’s Optimus humanoid robot project. His work has extended beyond vehicle propulsion into robotics and advanced electromechanical systems. But the story of how he arrived there began thousands of miles away, in Athens. Building Expertise Before Electric Cars Were Popular Long before electric vehicles became fashionable, Laskaris was immersed in the mathematics, physics, and engineering principles that would eventually drive the industry’s transformation. He earned his diploma in Electrical and Computer Engineering from the National Technical University of Athens (NTUA), followed by a master’s degree from Imperial College London. Returning to Greece, he completed a PhD focused on electric motor geometry optimization and variable-speed drive systems—an area of research that would later prove critical to modern electric vehicles. His academic publications from that period reveal a researcher focused on solving practical challenges in electric propulsion. Papers examining permanent-magnet traction motors, power utilization, torque management, and motor cooling systems demonstrated expertise in a field that, at the time, remained largely outside the mainstream automotive industry. Yet what distinguished Laskaris was not merely his academic work. Even before joining Tesla, he was building electric vehicles himself. In a 2016 interview, he described converting a Smart car into a fully electric vehicle using components he personally designed and assembled. The motor, inverter, battery system, and control electronics were all products of his own engineering work. The project offered an early glimpse into the hands-on approach that would later characterize his contributions at Tesla. He was not simply studying electric propulsion in theory; he was building it. The Student Team That Helped Launch a Career The roots of Laskaris’s success can also be traced to a student engineering initiative known as Prometheus. Founded in 2008 within NTUA’s Laboratory of Electric Machines, the team was created to compete in the Shell Eco-marathon, an international competition focused on vehicle efficiency. Working under the broader academic environment shaped by Professor Antonios Kladas, students designed and built ultra-efficient electric vehicles from the ground up. The effort was far from glamorous. The team’s first major competition appearance ended in disappointment after a last-minute technical failure. But the setback became a catalyst. The students returned, refined their designs, and steadily improved. By 2011, according to Laskaris, Prometheus had broken the Greek efficiency record multiple times. Its vehicle, Pyrforos, achieved more than 360 kilometers per kilowatt-hour—an extraordinary accomplishment for a student-built machine. PHOTO: Professor Kladas – the mentor of the young group working on electri engines The significance of Prometheus extended beyond competition results. It became a proving ground for a generation of Greek engineers specializing in electric machines, power electronics, and advanced vehicle systems. Professor Kladas later described Laskaris as part of the laboratory’s “vanguard”—a group of young engineers whose expertise would eventually attract international attention. Years later, visitors to the laboratory could still find components from those early projects, reminders that some of Tesla’s future engineering talent had been developed not in Silicon Valley, but in a university workshop in Athens. PHOTO: Vassilis Papanikolaou – one more member of the Athens Polytechnic team working for TESLA. Tesla Comes Calling The transition from Athens to Tesla has often been surrounded by mythology. Some accounts suggest that Tesla executives discovered Laskaris through his academic research. Others speculate that Elon Musk himself took notice of his work. The most reliable version, however, comes directly from Laskaris. Following his doctoral defense in December 2011, he traveled to California for a multi-day interview process at Tesla. The company had already established contact based on his specialization in electric motor design and a prior phone interview. By the end of the process, Tesla had made its decision. The young engineer from Athens was hired. The timing could hardly have been more significant. Tesla was preparing for rapid expansion and faced one of the most important engineering challenges in its history: developing electric powertrains capable of competing with traditional automobiles not only on environmental grounds, but also on performance, efficiency, and reliability. Laskaris would soon find himself at the center of that effort. The Story Few People Know And yet, despite everything, Konstantinos Laskaris remains largely unknown outside engineering circles. That may be the most surprising part of this story. For more than a decade, a Greek engineer educated at the National Technical University of Athens has played a significant role in one of the world’s most transformative technology companies. His journey—from student workshops in Athens to Tesla’s leadership in motor technology—would seem like the kind of success story that communities proudly celebrate. Yet few Greek-Americans know his name. Even in Greece, outside academic and engineering circles, the story remains largely untold. Why? Why do athletes, entertainers, and politicians become household names while scientists and engineers who help shape the future often remain invisible? The story of Konstantinos Laskaris is ultimately about more than one engineer. It is a reminder that the Greek contribution to innovation did not end with the ancient world. It continues today in laboratories, universities, research centers, and technology companies across the globe. As we have come to learn in recent years, DNA is all-important in our lives, and Hellenic DNA is clearly evident in the innovative technologies of our time. Perhaps the real question is not why so few people know this story today. It is a question of whether the next generation of Greeks and Greek-Americans will. Because somewhere, in a classroom or engineering laboratory, another young student may already be working on the next breakthrough—and waiting for the world to discover it. Jun 16, 2026, n.stamatakis@aol.com www.helleniscope.com

TESLA

Ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης και οι Έλληνες μηχανικοί που έκαναν εφικτό τον Τέσλα Με Ελληνοσκόπιο-16 Ιουνίου 20260149 ΕΑΝ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΟΝΗΣ Πώς ένας φοιτητής από την Αθήνα βοήθησε στη διαμόρφωση της επανάστασης των ηλεκτρικών οχημάτων—και γιατί η ιστορία του παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστη. Μια εμπνευσμένη ιστορία για όλους τους αποφοίτους συμπολίτες μας από το πανεπιστήμιο! Από τον Νίκο Σταματάκη Τον Δεκέμβριο του 2011, ένας νεαρός Έλληνας μηχανικός αποχώρησε από την υπεράσπιση του διδακτορικού του στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ, γνωστό και ως Πολυτεχνείο Αθηνών ή «Πολυτεχνείο» – ΕΜΠ). Λιγότερο από είκοσι ώρες αργότερα, βρισκόταν σε ένα αεροπλάνο με προορισμό την Καλιφόρνια. Ο προορισμός του ήταν το Πάλο Άλτο, όπου η Tesla —μια σχετικά νέα ακόμη εταιρεία που αγωνιζόταν να αποδείξει ότι τα ηλεκτρικά οχήματα είχαν μέλλον— τον περίμενε για να τον πάρει συνέντευξη. Τρεις ημέρες αργότερα, σύμφωνα με τη δική του αφήγηση, ο Tesla του είπε να επιστρέψει σπίτι, να μαζέψει τα πράγματά του και να ετοιμαστεί να ξεκινήσει τη δουλειά. Μηχανικός ήταν ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης. Εκείνη την εποχή, λίγοι εκτός εξειδικευμένων ακαδημαϊκών κύκλων είχαν ακούσει το όνομά του. Ωστόσο, κατά την επόμενη δεκαετία, ο Λάσκαρης θα γινόταν ένας από τους πιο επιδραστικούς μηχανικούς αυτοκινήτων στην Tesla, βοηθώντας στην ανάπτυξη των ηλεκτρικών συστημάτων πρόωσης που οδήγησαν την άνοδο της εταιρείας από μια φιλόδοξη νεοσύστατη επιχείρηση σε μια παγκόσμια αυτοκινητοβιομηχανία. Σήμερα, οι βιογραφίες του Tesla τον περιγράφουν ως Διευθυντή Τεχνολογίας Κινητήρων και επικεφαλής μηχανικό σχεδιασμού για τους ενεργοποιητές που χρησιμοποιούνται στο έργο ανθρωποειδούς ρομπότ Optimus της εταιρείας. Το έργο του έχει επεκταθεί πέρα ​​από την πρόωση οχημάτων, στη ρομποτική και τα προηγμένα ηλεκτρομηχανικά συστήματα. Αλλά η ιστορία του για το πώς έφτασε εκεί ξεκίνησε χιλιάδες μίλια μακριά, στην Αθήνα. Δημιουργία τεχνογνωσίας πριν τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα γίνουν δημοφιλή Πολύ πριν τα ηλεκτρικά οχήματα γίνουν της μόδας, ο Λάσκαρης ήταν βυθισμένος στις αρχές των μαθηματικών, της φυσικής και της μηχανικής που τελικά θα οδηγούσαν τον μετασχηματισμό του κλάδου. Απέκτησε το δίπλωμά του στην Ηλεκτρολογία και Μηχανική Υπολογιστών από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ), και στη συνέχεια μεταπτυχιακό δίπλωμα από το Imperial College London. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ολοκλήρωσε το διδακτορικό του με επίκεντρο τη βελτιστοποίηση της γεωμετρίας των ηλεκτρικών κινητήρων και τα συστήματα κίνησης μεταβλητής ταχύτητας — έναν τομέα έρευνας που αργότερα θα αποδεικνυόταν κρίσιμος για τα σύγχρονα ηλεκτρικά οχήματα. Οι ακαδημαϊκές δημοσιεύσεις του από εκείνη την περίοδο αποκαλύπτουν έναν ερευνητή που επικεντρώνεται στην επίλυση πρακτικών προκλήσεων στην ηλεκτρική πρόωση. Άρθρα που εξετάζουν κινητήρες έλξης μόνιμου μαγνήτη, την αξιοποίηση ισχύος, τη διαχείριση ροπής και τα συστήματα ψύξης κινητήρων κατέδειξαν εξειδίκευση σε έναν τομέα που, εκείνη την εποχή, παρέμενε σε μεγάλο βαθμό εκτός της κυρίαρχης αυτοκινητοβιομηχανίας. Ωστόσο, αυτό που διέκρινε τον Λάσκαρη δεν ήταν απλώς το ακαδημαϊκό του έργο. Ακόμη και πριν ενταχθεί στην Tesla, κατασκεύαζε ο ίδιος ηλεκτρικά οχήματα. Σε μια συνέντευξη του 2016, περιέγραψε τη μετατροπή ενός αυτοκινήτου Smart σε πλήρως ηλεκτρικό όχημα χρησιμοποιώντας εξαρτήματα που σχεδίασε και συναρμολόγησε ο ίδιος προσωπικά . Ο κινητήρας, ο μετατροπέας, το σύστημα μπαταρίας και τα ηλεκτρονικά ελέγχου ήταν όλα προϊόντα δικής του μηχανικής εργασίας. Το έργο πρόσφερε μια πρώιμη ματιά στην πρακτική προσέγγιση που αργότερα θα χαρακτήριζε τη συνεισφορά του στην Tesla. Δεν μελετούσε απλώς την ηλεκτρική πρόωση στη θεωρία, την κατασκεύαζε. Η ομάδα των φοιτητών που βοήθησε στην έναρξη μιας καριέρας Οι ρίζες της επιτυχίας του Λάσκαρη μπορούν επίσης να εντοπιστούν σε μια φοιτητική πρωτοβουλία μηχανικών γνωστή ως Προμηθέας. Ιδρυμένη το 2008 στο Εργαστήριο Ηλεκτρικών Μηχανών του ΕΜΠ, η ομάδα δημιουργήθηκε για να συμμετάσχει στον Μαραθώνιο Οικολογικής Διαχείρισης Shell, έναν διεθνή διαγωνισμό που επικεντρώνεται στην αποδοτικότητα των οχημάτων. Δουλεύοντας στο ευρύτερο ακαδημαϊκό περιβάλλον που διαμόρφωσε ο Καθηγητής Αντώνιος Κλαδάς, οι φοιτητές σχεδίασαν και κατασκεύασαν υπεραποδοτικά ηλεκτρικά οχήματα από την αρχή. Η προσπάθεια κάθε άλλο παρά λαμπερή ήταν. Η πρώτη εμφάνιση της ομάδας σε μεγάλο διαγωνισμό κατέληξε σε απογοήτευση μετά από μια τεχνική αποτυχία της τελευταίας στιγμής. Αλλά η αποτυχία έγινε καταλύτης. Οι μαθητές επέστρεψαν, βελτίωσαν τα σχέδιά τους και βελτιώθηκαν σταθερά. Μέχρι το 2011, σύμφωνα με τον Λάσκαρη, ο Προμηθέας είχε σπάσει το ελληνικό ρεκόρ απόδοσης πολλές φορές. Το όχημά του, ο Πυρφόρος, πέτυχε περισσότερα από 360 χιλιόμετρα ανά κιλοβατώρα - ένα εξαιρετικό επίτευγμα για μια μηχανή που κατασκεύασαν φοιτητές. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Καθηγητής Κλάδας – ο μέντορας της ομάδας νέων που εργάζονται πάνω σε ηλεκτροκινητήρες Η σημασία του Προμηθέα επεκτάθηκε πέρα ​​από τα αποτελέσματα των αγώνων. Έγινε πεδίο δοκιμών για μια γενιά Ελλήνων μηχανικών που ειδικεύονταν σε ηλεκτρικές μηχανές, ηλεκτρονικά ισχύος και προηγμένα συστήματα οχημάτων. Ο καθηγητής Κλαδάς αργότερα περιέγραψε τον Λάσκαρι ως μέρος της «πρωτοπορίας» του εργαστηρίου - μιας ομάδας νέων μηχανικών των οποίων η εμπειρογνωμοσύνη τελικά θα προσέλκυε τη διεθνή προσοχή. Χρόνια αργότερα, οι επισκέπτες του εργαστηρίου μπορούσαν ακόμα να βρουν εξαρτήματα από εκείνα τα πρώιμα έργα, υπενθυμίσεις ότι μέρος του μελλοντικού ταλέντου του Τέσλα στη μηχανική είχε αναπτυχθεί όχι στη Σίλικον Βάλεϊ, αλλά σε ένα πανεπιστημιακό εργαστήριο στην Αθήνα. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Βασίλης Παπανικολάου – ένα ακόμη μέλος της ομάδας του Πολυτεχνείου Αθηνών που εργάζεται για την TESLA. Η Tesla σας καλεί Η μετάβαση από την Αθήνα στον Τέσλα συχνά περιβάλλεται από μυθολογία. Ορισμένες αναφορές υποδηλώνουν ότι τα στελέχη της Tesla ανακάλυψαν τον Λάσκαρι μέσω της ακαδημαϊκής του έρευνας. Άλλες εικάζουν ότι ο ίδιος ο Έλον Μασκ έλαβε υπόψη του το έργο του. Η πιο αξιόπιστη εκδοχή, ωστόσο, προέρχεται απευθείας από τον Λάσκαρη. Μετά την υπεράσπιση του διδακτορικού του τον Δεκέμβριο του 2011, ταξίδεψε στην Καλιφόρνια για μια πολυήμερη διαδικασία συνέντευξης στην Tesla. Η εταιρεία είχε ήδη επικοινωνήσει μαζί του βάσει της εξειδίκευσής του στον σχεδιασμό ηλεκτροκινητήρων και μιας προηγούμενης τηλεφωνικής συνέντευξης. Μέχρι το τέλος της διαδικασίας, η Tesla είχε πάρει την απόφασή της. Ο νεαρός μηχανικός από την Αθήνα προσλήφθηκε. Η χρονική στιγμή δύσκολα θα μπορούσε να είναι πιο σημαντική. Η Tesla προετοιμαζόταν για ραγδαία επέκταση και αντιμετώπιζε μία από τις σημαντικότερες μηχανικές προκλήσεις στην ιστορία της: την ανάπτυξη ηλεκτρικών κινητήρων ικανών να ανταγωνιστούν τα παραδοσιακά αυτοκίνητα όχι μόνο σε περιβαλλοντικούς λόγους, αλλά και σε απόδοση, αποδοτικότητα και αξιοπιστία. Ο Λάσκαρης σύντομα θα βρισκόταν στο επίκεντρο αυτής της προσπάθειας. Η ιστορία που λίγοι γνωρίζουν Κι όμως, παρά τα πάντα, ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστος εκτός των κύκλων της μηχανικής. Αυτό ίσως είναι το πιο εκπληκτικό κομμάτι αυτής της ιστορίας. Για περισσότερο από μια δεκαετία, ένας Έλληνας μηχανικός με σπουδές στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο σε μια από τις πιο μετασχηματιστικές εταιρείες τεχνολογίας στον κόσμο. Το ταξίδι του - από τα φοιτητικά εργαστήρια στην Αθήνα έως την ηγετική θέση της Tesla στην τεχνολογία κινητήρων - θα φαινόταν σαν το είδος της ιστορίας επιτυχίας που οι κοινότητες γιορτάζουν με υπερηφάνεια. Ωστόσο, λίγοι Ελληνοαμερικανοί γνωρίζουν το όνομά του. Ακόμα και στην Ελλάδα, εκτός ακαδημαϊκών και μηχανικών κύκλων, η ιστορία παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανείπωτη. Γιατί; Γιατί οι αθλητές, οι καλλιτέχνες και οι πολιτικοί γίνονται γνωστά ονόματα, ενώ οι επιστήμονες και οι μηχανικοί που συμβάλλουν στη διαμόρφωση του μέλλοντος συχνά παραμένουν αόρατοι; Η ιστορία του Κωνσταντίνου Λάσκαρη αφορά τελικά περισσότερους από έναν μηχανικούς. Είναι μια υπενθύμιση ότι η ελληνική συμβολή στην καινοτομία δεν τελείωσε με τον αρχαίο κόσμο. Συνεχίζεται σήμερα σε εργαστήρια, πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα και εταιρείες τεχνολογίας σε όλο τον κόσμο. Όπως έχουμε μάθει τα τελευταία χρόνια, το DNA είναι ύψιστης σημασίας στη ζωή μας και το ελληνικό DNA είναι σαφώς εμφανές στις καινοτόμες τεχνολογίες της εποχής μας. Ίσως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι γιατί τόσο λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν αυτή την ιστορία σήμερα. Είναι ένα ερώτημα αν η επόμενη γενιά Ελλήνων και Ελληνοαμερικανών θα το κάνει. Επειδή κάπου, σε μια τάξη ή σε ένα εργαστήριο μηχανικής, ένας άλλος νεαρός μαθητής μπορεί ήδη να εργάζεται πάνω στην επόμενη σημαντική ανακάλυψη — και να περιμένει τον κόσμο να την ανακαλύψει. 16 Ιουνίου 2026, n.stamatakis@aol.com www.helleniscope.com

ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ 1944

ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ 1944 : ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΗΣ Γράφει ο ΙΑΣΩΝ ΤΙΦΕΥΣ Πρόλογος : Η αφορμή εδόθη από την διαχείριση του δικτυακού ημερολογίου που σχολίασε ένα τερατούργημα, αποκληθέν από τον δημιουργό του "ποίημα" προελθών από το σύνηθες γάνωμα της ιστορίας με τις σταλινικές κομμουνιστικές ύβρεις. Των δολοφόνων και των επιγόνων τους που αναμοχλεύουν το εφιαλτικό παρελθόν και ξυπνούν μνήμες των αδικοχαμένων, που οι περισσότεροι παραμένουν άταφοι σε άγνωστους τάφους και σε πηγάδες... Εισαγωγή Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ <<ΛΑΪΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ>> «Από της απόψεως αυτής ο «Δεκέμβριος» υπήρξεν από εθνικής απόψεως «ευτύχημα». Διότι χάρις εις αυτόν μετεστράφη το λαϊκό ρεύμα κατά του ΚΚΕ και τα θύματα του ‘’Δεκεμβρίου’’ είναι οι Ήρωες και οι Μάρτυρες , που πότισαν με το αίμα των τον δένδρον της ελευθερίας...» Ελευθέριος Σταυρίδης Βουλευτής ΚΚΕ Γενικός Γραμματεύς του ΚΚΕ. Τόσα χρόνια η μονομερής εξιστόρησις των συμβάντων κατά τα έτη 1946-1949 προκάλεσε και προκαλεί το κοινόν αίσθημα. Έχει ιστορικά τεκμηριωθεί, έχει γίνει παραδεκτό από του πρωτεργάτες της κομμουνιστικής εξεγέρσεως ότι κομμουνιστική ανταρσία απέβλεπε στην κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος και την αυτονόμηση της Μακεδονίας και Θράκης(Δηλώσεις Φλωράκη στο Βήμα ... Ο Συμμοριτοπόλεμος διήρκεσε πλέον των τριών ετών (Μάρτιος 1946-Αύγουστος 1949) και επισώρευσε πλείστα όσα δεινά εις την χώραν, αφού εξεκληρίσθη το άνθος της Ελληνικής νεολαίας, συνεσωρεύθησαν τεράστιαι υλικαί καταστροφαί ενώ 28.000 Ελληνοπαίδων κατά το παιδωμάζωμα ωδηγήθησαν εις τα χώρας του Σιδηρού Παραπετάσματος. Δυστυχώς. Και να θέλουν λοιπόν οι Έλληνες (όπως προτρέπει η διαχείριση του δικτυακού ημερολογίου σκεπτόμεθα Ελληνικά κος Αργύρης) να λησμονήσουν τα όσα τραγικά συνέβησαν κατά την περίοδο του αντισυμμοριακού αγώνος και να συμφιλιωθούν μεταξύ των δεν δύναται. Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, οι συνοδοιπόροι και οι παραχαράκτες δεν το επιτρέπουν αναμοχλεύοντες το παρελθόν και παρουσιάζοντες αυτό υπό το παραμορφωτικό πρίσμα της μονομερείας... Δεκεμβριανά: 1. Τα γεγονότα όπως τα είδαν τότε: 1.1 Ελευθέριος Σταυρίδης (βουλευτής και Γ.Γ του ΚΚΕ, στο βιβλίο «Τα παρασκήνια του ΚΚΕ» σελίς 552) «.. Ο ‘’Δεκέμβριος’’ ασφαλώς δεν ηδύνατο να είναι ‘’επανάστασις’’ ... άνευ συμμετοχής ενεργού εις αυτήν της εργατικής τάξεως , άνευ συμπαθείας προς αυτήν των αγροτών, άνευ ουδετερότητος πλήρους της μικροαστικής τάξεως .Και είναι βέβαιον ότι ούτε η εργατική τάξις εν τω συνόλω της μετέσχε της ‘’Δεκεμβριανής επιχειρήσεως’’ ούτε η αγροτική τάξις συνεπάθει την κομμουνιστικήν τοιαύτην επίθεσιν, ως μόνη ανάμνησιν έχουσα τας άρπαγας των προϊόντων της τας αγγαρείας τα εγκλήματα και την επιβολή φορολογιών. Όσον αφορά στην μικροαστικήν τάξιν, αυτή όχι μόνον δεν ήτο ουδετέρα αλλά σαφώς και θετικώς αντίθετος προς την κομμουνιστικήν επίθεσιν... Ο ’’Δεκέμβριος’’ ασφαλώς δεν ήτο ούτε ’‘’κοινωνική επανάστασις’’ ούτε καν ένοπλος στάσις δύναται να χαρακτηρισθή διότι δεν επρόκειτο περί ενόπλου στάσεως τμήματος τινός Λαού ή Στρατού αμφισβητούντος το κύρος μιας νομίμου εξουσίας. Τι ήτο λοιπόν ο Δεκέμβριος; Μια απλή συνέχεια της στρατιωτικής προελάσεως του ΕΛΑΣ Προς το κέντρο των Αθηνών λόγω της μέθης των μέχρι τότε επιτυχιών και της κομμουνιστοκρατίας των Αθηνών δια των συλλαλητηρίων... Αλλά κοινωνικώς ήτο αστήρικτος και βλακώδης! ...Εάν αντί του Δεκεμβρίου κατέχον τα 7 υπουργεία του , εζήτει και ηξίου απλως εκλογάς... πολύ φοβούμαι ότι το ΚΚΕ ως ΕΑΜ θα ελάμβανε ασφαλώς την πλειοψηφίαν των βουλευτών της χώρας...οπότε άγνωστον αν η ΕΛΛΑΣ θα απέφευγε τον κίνδυνον να εγκλεισθή εντός του σιδηρού παραπετάσματος. Από της απόψεως αυτής ο «Δεκέμβριος» υπήρξεν από εθνικής απόψεως «ευτύχημα». Διότι χάρις εις αυτόν μετεστράφη το λαϊκό ρεύμα κατά του ΚΚΕ και τα θύματα του ‘’Δεκεμβρίου’’ είναι οι Ήρωες και οι Μάρτυρες , που πότισαν με το αίμα των τον δένδρον της ελευθερίας... Το ΚΚΕ προσεπάθησε να εξυμνήση τον ‘’Δεκέμβριον ‘’ του ως ηρωικόν αγώνα του λαού υπό την καθοδήγησιν του. Και ομως το αληθες ειναι οτι ο λαος των Αθηνών έμεινεν αμέτοχος ..» 1.2 Κωνσταντίνος Τσάτσος. «.. Στην Ελλάδα ο κομμουνισμός πέρα από την εσωτερική κοινωνική πολιτική, είχε τη δική του εξωτερική πολιτική. Όπως έβαζε τη ιδέα του ανθρώπου κάτω από την ιδέα της κοινωνικής τάξης , έτσι έβαζε την ιδέα του Έθνους κάτω από την ιδέα του κομμουνιστικού κινήματος. Και εν ονόματι αυτού του τελευταίου πρόθυμα έκανε παραχωρήσεις Ελληνικών εδαφών στους ιδεολογικά ομόλογους βόρειους , οι οποίοι ήταν πρώτα εθνικιστές και ύστερα κομμουνιστές , ενώ φανατικοί αφελείς δικοί μας , οραματιζόμενοι μια ομοσπονδία βαλκανικών λαών, όλων κομμουνιστών, δεν ενδιαφέρονταν για τα εδαφικά σύνορα της Ελλάδος . Τέτοιοι ήταν εκείνοι που διηύθηναν το ΕΑΜ , όπου πολλοί αθώοι και αφελείς είχαν ανεπανόρθωτα εμπλακεί. Προς τα εκεί αυτοί βαδίζανε. Και θα κατόρθωναν πιθανώς το 1944 να επιτύχουν το σκοπό τους , αν δεν έκανα λάθη τακτικής. Αν δεν έσφαζαν πέρα από το ανεκτό όριο, ώστε να προκαλέσουν την αντίδραση των και των πιο αδρανών και των πιο φοβισμένων. Αν δε έβγαζαν τόσο γρήγορα το προσωπείο του πατριώτη και αν αντί να υπακούσουν στον Τίτο, υπάκουαν στον Στάλιν, που για γενικότερους λόγους είχε παραχωρήσει την Ελλάδα στην ζώνη επιρροής της Μεγάλης Βρεταννίας... » 1.3 Παναγιώτης Κανελλόπουλος Από το βιβλίο του «Τα χρόνια του Μεγάλου Πολέμου 1939-1944» στην σελίδα 96 μιλώντας στην συνεδρίαση της 27-12-1944 στην οποία συμμετείχαν και εκπρόσωποι του ΚΚΕ. «Ο κ. Σιάντος ξεκίνησε από κάτι απαράδεκτον και επιθυμώ να γνωρίζω τι λέγει ο πολιτικός κόσμος της χώρας. Είπεν ότι ο πόλεμος είναι πόλεμος μεταξύ των Βρετανών και του Ελληνικού Λαού. Είναι τάχα, πόλεμος κατά Βρετανών η σύλληψις χιλιάδων γυναικών και παιδιών και η απαγωγή των εις στρατόπεδον των Θηβών και αλλού υπό τρομεράς συνθήκας; Αυτό είναι Γερμανικη μέθοδος. Είναι φασισμός. Έχετε τον λαόν μαζί σας, όπως λέτε κ Σιάντο. Πως συμβαίνει ώστε χιλιάδες να εισέρχονται και να καταφεύγουν εις την ιδική μας ζώνη... και ουδείς εις την ιδικήν σας; Η ψευδής κυριαρχία σας επί του λαού έληξε. Όταν ήλθα από την Πελοπόννησο αποσιώπησα το γεγονός των χιλιάδων φόνων που είχατε διαπράξει εκεί, καθώς και τις φυλακίσεις. Εσκέφθηκα τότε ότι έπρεπε να απαλλαγείτε από τας παρελθούσας ευθύνας σας και δι’αυτό δεν ωμίλησα. Και θα είμεθα ευτυχείς, εάν είχατε εισέλθει έκτοτε εις τον νόμιμον πολιτικό βίον. Εμφανίζεσθε , κατέχοντες τόσα όπλα και πολεμοφόδια ώστε απορεί κανείς πως δεν τα εξαντλήσατε μαχόμενοι τους Γερμανούς , αφού λέτε ότι επολεμήσατε εναντίον των» 1.4 Λεωνίδας Τζεφρώνης, γραμματεύς της ΕΠΟΝ Σπουδάζουσας του ΚΚΕ , μέλος του ΔΣΕ, γνωστός και από την μυθιστορηματική του απόδραση από τις φυλακές των Βούρλων την 17η Ιουλίου 1955 - αφηγείται στο βιβλίο του Στέλιου Κούλογλου, «Μαρτυρίες για τον εμφύλιο και την Ελληνική αριστερά» «..Δεν προλάβαμε να διώξουμε τους Γερμανούς και φτάσαμε στο Δεκέμβρη. Χωρίς να ξέρουμε στην ουσία τι γινόταν. Ο Δεκέμβρης ξεκίνησε με το μεγάλο συλλαλητήριο στην Αθήνα, μετά την παραίτηση των τεσσάρων πρώτων υπουργών του ΚΚΕ, όπου κτύπησε η Ασφάλεια και σκοτώθηκαν διαδηλωτές. Ήμουν τότε δεύτερος γραμματέας των φοιτητών. Η εντολή που είχαμε στο συλλαλητήριο αυτό ήταν ότι, οι φοιτητές που ήταν ενταγμένοι στο ΕΛΑΣ, κάπου 30-50 άτομα , έπρεπε να ήσαν ένοπλοι. Και ότι θα έδιναν εντολή οι επικεφαλής τους για το που θα κτυπήσουν τα τανκς, που σημαίνει ότι ήταν αποφασισμένη η σύγκρουση. Διότι δεν κάνεις ένα συλλαλητήριο με ενόπλους όταν δεν θέλεις να γενικευτεί η σύγκρουση...» σελίς 546,547 1.5 Ιστορική καταγραφή των γεγονότων του Ι. Κοραντή από το βιβλίο του, «Πολιτική και Διπλωματική Ιστορία της Ελλάδος 1941-1945», εκδόσεις ΕΣΤΙΑΣ Τόμος 2ος ,Σελίς 287 «Πριν όμως αποσυρθούν εκ της περιοχής των Αθηνών Πειραιώς , οι στασιασταί είχαν προβή εις μαζικάς εκτελέσεις αθώων ανθρώπων, ανδρών γυναικών και παιδιών κατά τον αγριώτερον τρόπον… Παντού οι Ελληνοβρεταννικές δυνάμεις εύρισκον ομαδικούς τάφους, έτι δε και κατακρεουργημένα φρικτώς παραμορφωμένα πτώματα, ανδρών, γυναικών και παιδίων άταφα. Αι αποκαλύψεις των φρικαλεοτήτων του ΕΛΑΣ προκάλεσαν εν κύμα φόβου και αηδίας εις ολόκληρον τη πρωτεύουσαν. Επί του προκειμένου όμως υπάρχει η έκθεσις Σερ Ουώλτερ Σιτρίν Επιτροπής Ερεύνης Εργατικών Ενώσεων. Ο Ουώλερ Σιτρίν ήρχετο δήθεν δια να ενημερωθεί επι των ζητημάτων των Ελληνικών Εργατικών Ενώσεων. Αλλά δεν υπήρχεν αμφιβολία ότι θα ανεζήτει περιπτώσεις ολισθημάτων των Βρεταννών στην Ελλάδα. Ο Σκόμπυ γράφει στο ημερολόγιον του. « Ο Σιτρίν μου ετηλεφώνησε ότι είχεν επισκεφθή ενα μαζικό τάφο. Έκαμε δύο φορές εμετό και δεν μπόρεσε να με δή.» Τελικώς στην έκθεσιν την οποίαν συνέταξαν ανέφεραν ότι είδαν 250 πτώματα εκτεθειμένα προς αναγνώρισιν και συνεπλήρωσαν, «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σχεδόν όλοι ήσαν θύματα οργανωμένου εγκλήματος. Το συμπέρασμα είναι ότι ο ΕΛΑΣ εξετέλεσε φρικτά εγκλήματα» 1.6 Άγις Στίνας αρχειομαρξιστής, τροτσκιστής παλαιό μέλος του ΚΚΕ , δραπέτης των φυλακών της Ακροναυπλίας τον Οκτώβριο του 1942, στο βιβλίο του «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ – ΟΠΛΑ» «Σήμερα όλοι όσοι δεν θέλουν να κοροϊδεύουν τον εαυτό τους, τους άλλους και την ιστορία, ξέρουν ότι η «εθνική αντίσταση» σε τίποτε δεν συνετέλεσε ούτε στην απελευθέρωση της χώρας ούτε στην τελική νίκη των συμμάχων ούτε και μπόρεσε να επηρεάσει το ηθικό και την πολεμική ικανότητα του στρατού κατοχής....Ξέρουμε την διακήρυξη του ΚΚΕ για εξέγερση του λαού για την «απελευθέρωση» της χώρας και ξέρουμε και την απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ για την προώθηση του αγώνα σε ένοπλη πάλη....Ξέρουμε τί ήταν αυτή η «λαϊκή εξέγερση»: επιθέσεις είτε εναντίον μεμονωμένων στρατιωτών ή αξιωματικών των στρατών κατοχής είτε στρατιωτικών περιπόλων ή μικρών μονάδων. Και το άμεσο, βέβαιο από τα πριν αποτέλεσμα τα τρομακτικά αντίποινα εις βάρος αθώων αγροτών και ομήρων, εμπρησμοί χωριών. Αυτές τις «πολεμικές επιχειρήσεις» τις πλήρωσε πολύ ακριβά η χώρα. Ξέρουμε και ήξεραν καλύτερα εκείνοι που τις οργάνωναν ότι σε τίποτε δεν συντέλεσαν αυτές οι «επιχειρήσεις» στην απελευθέρωση της χώρας και ούτε γι' αυτόν το σκοπό δημιουργήθηκαν..» Και στη «Σύνοψη των Γεγονότων» συμπληρώνει: «..Θα το ξαναγράψουμε και θα το ξαναπούμε. Σε έναν πόλεμο που κρατάει τρία χρόνια, κανείς από την πολιτική, στρατιωτική, πνευματική ηγεσία αυτού τον πολέμου, ούτε πιάστηκε ούτε εκτελέσθηκε ούτε σκοτώθηκε στη μάχη, ούτε τραυματίστηκε ούτε πέρασε από τα κρατητήρια της Μέρλιν. Όλοι είναι σώοι και υγιείς, ούτε μία γρατσουνιά στο πρόσωπο τους. Και είναι αυτοί που με πύρινα άρθρα, με απομνημονεύματα και αναμνήσεις προβάλλουν το έργο τους για εθνική εποποιία, Νέο '21 κ.λπ., και διεκδικούν δάφνες, παράσημα, και συντάξεις» 1.7 Φλωράκης καπεταν Γιώτης βουλευτής και ΓΓ ΚΚΕ Βημα 9-12-2001 «Ο Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είχε λήξει και οι επιχειρήσεις συνεχίζονταν. Εμείς θα είχαμε τη δυνατότητα να οργανωθούμε κανονικά και θα κοβόταν η Ελλάδα αλά Κορέα, μισή μισή. ... Υπήρχε η δική μας προσδοκία: ο Κόκκινος Στρατός. Αυτόν περιμέναμε να κάνει προς τα κάτω, αλλά μπήκε μονάχα σαράντα έως πενήντα χιλιόμετρα στην περιοχή της Θράκης, ξαναγύρισε στη Βουλγαρία και πήγε προς τη Γιουγκοσλαβία. Περιμέναμε εμείς ο έρημοι να 'ρθει προς τα κάτω. Δεν ήρθε. Δεν είχαμε ανάγκη από στρατιωτική βοήθεια, είχαμε όμως ανάγκη από την πολιτική του στήριξη» 1.8 Τάκης Λαζαρίδης ( καταδικάσθηκε σε θάνατο μαζί με τον Μπελογιάννη, φυλακίσθηκε 15 χρόνια και έγραψε το ιστορικό βιβλίο «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι» « ..Όλοι μας μέλη και στελέχη του ΚΚΕ έχουμε μερίδιο ευθύνης. Γιατί στη δράση τους οι ηγέτες του ΚΚΕ είχαν τη δική μας υποστήριξη και ανοχή χωρίς την οποίαν δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Μας εξέφραζαν και μας εκπροσωπούσαν. Είμαστε συνυπεύθυνοι για όλα. Για τα φοβερά εγκλήματα του Στάλιν. Για τις δίκες της Μόσχας και τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Για τις εκτελέσεις μυριάδων ανθρώπων. Για το φοβερό ζυγό που επιβλήθηκε στο μεγάλο ρωσσικό λαό. Και για τον βαρύτερο ακόμη ζυγό που επιβλήθηκε σε τόσες χώρες της ανατολικής και κεντρικής Ευρώπης...Κι είμαστε ειδικότερα συνυπεύθυνοι για τα δεινά που έπληξαν την πατρίδα μας και τόσο σημαντικά καθυστέρησαν την οικονομική και κοινωνική της πρόοδο. Για τον Δεκέμβρη και τον Εμφύλιο. Για το αδικοχαμένο αίμα των συντρόφων μας αλλά και των αντιπάλων μας. Για την Ελένη Γκατζογιάννη και τις άλλες μαρτυρικές μανάδες της Ηπείρου. Και για τις αδιάκοπες όσο ηλίθιες προσπάθειες μας να μετατρέψουμε την πατρίδα μας σε σοβιετικό προτεκτοράτο..» 2. Πολιτικός Επίλογος. Θ. Παπακωνσταντίνου (Τροτσκιστής στα νιάτα του εκδιωχθείς για τις πεποιθήσεις του από το Πανεπιστήμιο) στο βιβλίο του «Ανατομία της Επαναστάσεως» «Η δεκεμβριανή επανάστασις δεν κατόρθωσε να επικρατήση μολονότι κατά την κρίσιμον στιγμήν αι ένοπλοι δυνάμεις της ήσαν πενταπλάσιαι των ηνωμένων Ελληνικών και Αγγλικών δυνάμεων και είχαν επιτύχη να δεσπόζουν πλέον των εννέα δεκάτων της όλης εκτάσεως της Ελληνικής πρωτευούσης . Την 10ην Ιανουαρίου 1945» γράφει ο Παπακωνσταντίνου, «οι κομμουνιστές εζήτησαν και υπέγραψαν ανακωχήν… Τέσσαρας μόλις μήνας μετά την αποτυχίαν και υπό την κατάθλιψιν της καθολικής αγανακτήσεως του Έθνους ηναγκάσθησαν να τα ομολογήσουν συνοπτικώς και εκείνοι ακόμη, οι οποίοι υπήρξαν πρωτεργάται της ή συνοδοιπόροι της, αφού είχαν ήδη εξασφαλίσει την προσωπική ατιμωρησίαν των. Την 5ην Απριλίου 1945 εδημοσιεύθη εις τον Ριζοσπάστην υπόμνημα υποβληθέν εις τον Αντιβασιλέα και τον Πρωθυπουργόν, φέρον τας υπογραφές των Σιάντου, Ζευγου, Πορφυρογένη, Σβώλου, Αγγελόπουλου, Ασκούτση, Μάντακα κλπ. Και εις το υπόμνημα τούτο εγράφοντο τα εξής: ‘’Εγινε ένα κίνημα που όλοι αναγνωρίζουν ότι δεν έπρεπε να γίνη και έπρεπε να αποφευχθή… Και δυστυχώς κατά το κίνημα αυτό έγινα όσα έγιναν εναντίον αμάχων και αθώων…» Τι Αποκαλύπτουν οι συγγενείς των Θυμάτων και οι δολοφόνοι εκτελεστές Θα προτιμουσαμε να ειχε γίνη σεβαστή η πραγματική λήθη με σεβασμό για τα θύματα και μεταμέλεια από τους ενόχους. Ατυχώς όμως αυτό δεν συμβαίνει. Και όχι μόνο. Οι δολοφόνοι και ιδεολογικοί επίγονοι αντί να μετανοήσουν για τα εγκλήματά τους, δεν αφήνουν ευκαιρία που να μην δηλώσουν, πόσο υπερήφανοι εξακολουθούν να είναι. Διοργανώνουν γιορτές και πανηγύρια όπου εκθειάζουν τα έργα τους αμετανόητοι και προκλητικοί. Κάθε μέρα ρίχνουν λαδί στη φωτιά. Ενώ με τα ψεύδη και την προπαγάνδα τους από τα μαρξιστοκρατούμενα Μέσα Ενημερώσεως βιώνουμε την αντεστραμμένη κατάσταση. Όπου τα υπαρκτά θύματα έχουν παραδοθεί στη λήθη, οι θύτες έχουν αγορευθεί σε «ηρωικούς μαχητές» και το μισητικό κόμμα του εγκλήματος και της προδοσίας, παρουσιάζεται ως το απαύγασμα της Δημοκρατίας. Ταυτόχρονα οι πολιτικοί των αστικών κόμματων εν ονόματι της ψηφοθηρίας και του «προοδευτισμού» συνοδοιπορούν. Ενταφιάζουν με Εθνικές τιμές του αρχισφαγείς του Ελληνικού λαού, τους πρωτεργάτες του παιδομαζώματος, τους φανατικούς υποστηρικτές της διαιρέσεως της Ελλάδας αλά Κορέα. Επισκέπτονται μονομερώς τόπους εξορίας αριστερών κομμουνιστών, ενώ ηθελημένα αγνοούν παντελώς τις θυσίες των Ελλήνων που προσέφεραν την ζωήν των , για να μπορούν οι σημερινοί ανεπάγγελτοι κληρονομικοί πολιτικοί μας, να έχουν μια θέση στο Κοινοβούλιο. Έτσι μολονότι το έγκλημα είναι έγκλημα και δεν θα έπρεπε να αναφέρεται από σεβασμό στη μνήμη των νεκρών και για να επέλθη λήθη, αυτή η συμπεριφορά του μίσους και του ψεύδους προς τα θύματα, της περιφρονήσεως και της πλαστογραφήσεως της αληθείας, μας εξαναγκάζει να τα επαναφέρουμε στην ιστορική μνήμη και να μνημονεύουμε τα θύματα, μέχρις ότου η αληθινή συμφιλίωση αν ποτέ υπάρξει, να είναι προϊόν ειλικρινούς μετανοίας και συγγνώμης. Αποδόσεως της ευγνωμοσύνης και του σεβασμού που αρμόζει σ’ αυτούς που πολέμησαν για να μπορούμε όλοι εμείς να είμεθα σήμερα ελεύθεροι. Όχι λιμοκτονούντες βορειοκορεάτες ή πτωχοί βαλκάνιοι μετανάστες. 1. Ελένη Παπαδάκη. Στό πόνημα του Πολύβιου Μαρσάν « Ελενη Παπαδακη,» εξιστορείται, ένα απ’ αυτά, η δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη, την οποία ουσιαστικώς κατεδίκασε η Γενική Συνέλευση του αριστερού σωματείου των Ελλήνων ηθοποιών (ΣΕΗ) και εξετέλεσαν οι δήμιοι του ΚΚΕ / ΕΑΜ / ΕΛΑΣ. Βεβαίως αν η Ελένη Παπαδάκη ηταν κομμουνίστρια, θα είχαμε μνημείο με την προτομή της, δρόμο με το όνομά της και θα ήταν γραμμένη και στο βιβλίο ιστορίας της τρίτης λυκείου.Ενω σε καθε επετειο θα ειχαμε διαγωνισμο αρθρων εξιστορουντα τα του θανατου της. «.. Στον χώρο των Διυλιστηρίων γενικός δερβέναγας ήταν ο καπετάν Ορέστης. Εκεί βρίσκονταν και οι φοβεροί δήμιοι Ιωάννης Κοκότσης, που ηταν ο φρούραχος της περιοχής, ο Πέτρος Τζογανάλης, ο Στέφανος Λιόλιος , ο Βλάσης Μακαρώνας μπακάλης από τους Ποδαράδες.Τα υποψήφια θύματα τα οδηγούσαν σ’ ένα από τα οικήματα των Διυλιστηρίων, όπου κρατούντο πολλοί από τους συλληφθέντας. Τους αφαιρούσαν ό,τι πολύτιμο είχαν και ο Ορέστης έπαιρνε τα δαχτυλίδια τα κοσμήματα τα ρολόγια τα χρήματα τις λίρες που είχαν μερικοί μαζί τους. Μετά οδηγούσαν ένα ένα τα θύματα στο χώρο των εκτελέσεων, καμιά εκατοστή μέτρα από τα οικήματα της Ούλεν. ..’’ Μου την φεραν με ενα ταξι ‘’ διηγηθηκε ο Μακαρωνας, ‘’ την ειχαν στριμωγμενη ανθρωποι της πολιτοφυλακης .’’ Απο τις καταθεσεις των αλλων εκτελεστων , που εγινα μετα την συλληψη τους , φαινεται οτι το ιδιο βραδυ εκτος απο την Ελενη μετεφεραν για εκτελεση και εφτα χωροφυλακες...Γράφει ο Δημήτρης Μυράτ στο τελευταίο του βιβλίο. ‘ ..Σαν ήρθε ο καπετάν Ορέστης άρχισαν να παρελαύνουν μπροστά του οι κρατούμενοι. Οπως μάθαμε στη δίκη (των εκτελεστών) όταν πέρασε η Ελένη, ο καπετάνιος της πήρε τα δαχτυλίδια και την ξαπόστειλε για ομηρία. Οταν πέρασαν καμμιά δεκαριά άλλοι την θυμήθηκε. Πως είπε αυτή πως την λένε? Παπαδάκη? Δεν είναι αυτή που καταδίκασαν στο σωματείο ηθοποιών? Κι’ έδωσε την διαταγή του Θανάτου, Ο απόηχος της περίφημης δίκης… Το τέλος της άτυχης Ελένης ήταν φοβερό. Ο Μακαρώνας την παρέλαβε μπροστά στον Ορέστη, ο οποίος είχε διατάξει την εκτέλεση με τσεκούρι, όπως γινόταν με τα άλλα πολυάριθμα θύματα. Την διέταξαν να γδυθή ενώ εκείνη είχε αντιληφθεί ότι πλησιάζει το τέλος της. Ετρεμε από το κρύο και το φόβο και κλαίγοντας τους παρακαλούσε. Εβγαλε την γούνα της την οποία παρέλαβε ο Ορέστης και όταν την διέταξε να βγάλει και τα υπόλοιπα ρούχα της αναλύθηκε σε δυνατές κραυγές απελπισίας και γόους. Ορμησαν τότε αφιονισμένοι πάνω της και μεσα σ’ ένα κατήφορο από προπηλακισμούς την έσυραν κοντά σε ένα ανοιγμένο λάκκο κι’ εκεί την έγδυσαν με την βία. …» Και ο επίλογος του δράματος. «..Είχε περάσει πάνω από δυο μήνας από τότε που έγινε η απαγωγή της Ελένης από το σπίτι των Μυράτ την 21η Δεκεμβρίου 1944 , όταν στις 26 Ιανουαρίου του Ιανουαρίου 1945 ο προιστάμενος του Β’ Νεκροταφείου στα πατήσια ειδοποίησε τον Σαμ Μπράντενμπουργκ, ότι κατά την εκταφή πτωμάτων που είχε αρχίσει στον περίβολο των Διυλιστηρίων της Ουλεν, κάτι τον ενδιέφερε. Ο Σαμ οδηγούμενος από τον Γελαδάκη , πιστοποίησε αυτή του τη ανακάλυψη: Σωστό ράκος αναγνώρισε την Ελένη Παπαδάκη που ήταν σε κοινό όρυγμα με τρις- τέσσερις άλλους. Σε μια κατηφόρα φυτεμένη με πεύκα ήταν ο λάκκος που βρέθηκε η Ελένη. Με μια κομπιναιζόν ανασηκωμένη γύρω από τον θώρακα, με τις ζαρτιέρες ζωσμένη στη μέση, η Ελένη αναγνωρίστηκε αμέσως. Μία σφαίρα στον αυχένα με διέξοδο στην αριστερή μετωπική χώρα είχε δώσει τέλος στο μαρτύριο της…Η βοηθός του καθηγητή Γεωργιάδη που έκανε την ιατροδικαστική εξέταση θυμόταν.. ‘ Εχω δή πολλά ως εκ του επαγγέλματος μου, αλλά τέτοια φρικτή κατάσταση δεν έχω ξαναδή..’… Οι φοβεροί σφαγείς των Διυλιστηρίων της Ούλεν, οι φυσικοί αυτουργοί συνελήφθησαν δύο μήνες αργότερα τελείως συμπτωματικά. Μέσα σ’ ένα τράμ ένας επιβάτης αναγνώρισε ότι το πουλόβερ που φορούσε ένας τροχιοδρομικός υπάλληλος ανήκε σ’ ένα εκτελεσθέντα συγγενή του. Έτσι σιγά-σιγά συνελήφθη όλο το συνεργείο των δημίων. Η αναπαράσταση των εγκλημάτων έγινε στα τέλη Μαρτίου 1945 στον τόπο των εκτελέσεων και έφερε στο φώς τις φρικιαστικές λεπτομέρειες.» 2. « Ιωάννης Γκουζιας του Κωνσταντίνου. Ετών 23. Σφαγιασθείς παρά των κανιβάλλων της ΟΠΛΑ Ζωγράφου. Πρωτοστάτης εκτελεστής ο Αλέκος Λεμπέσης του Χρήστου. Εξετελέσθη δια συρμάτινου βούρδουλα εις το δεσμωτήριο υπόγειον της πολιτοφυλακής, τη 1/10/1944, ώρα 5μμ. Το έδειρε το παιδί μου με συρμάτινον βούρδουλα, αφού εγύμνωσαν το παιδάκι μου , μέχρις αίματος σκίσας τας σάρκας του παιδιού μου, έως ότου υπέκυψεν την 1/10/1944, ζητών στα τελευταία λόγια να ειδοποιήσουν τους γονείς του, να τους ίδη προτού αποθάνει. Ημείς εβεβαιωθήμεν τον θάνατο του παιδιού μας την 10.3.1945, παρά του Εμμαν. Μανδαλάκη. Στην πηγάδα Άγιος Πέτρος Καισαριανής, έρριψαν το βασανισμένο και αγιασμένο σώμα του.» 3. «Η Απελεύθερωσις της Ελλάδος και τα μετά ταύτην Γεγονότα» (Είναι ένα από τα ολίγα διασωθέντα πριν την πολτοποίηση επί υπουργίας του Ευάγγελου Αβέρωφ στο υπουργείο Εθνικής Αμύνης το 1976 .) «Μόνον στην πρωτεύουσα και τον Πειραιά εσφαγιάσθησαν 15.685 άτομα και συνελήφθησαν περί τους 9.800 όμηρους ανδρών και γυναικών πάσης τάξεως και ηλικίας, οίτινες , πάντες εν μέσω χειμώνι απήγοντο νυκτωρ εκ των οικιών των και πεζή , νήστεις και ρακένδυτοι δια μέσου των χιόνων και των χαράδρων ωδηγούντο ως όμηροι. Οι εκ των συλλαμβανόμενων προς εκτέλεσιν ωδηγούντο εις διάφορα σημεία των Αθηνών εκ των προτέρων καθορισμένα. Εις τον συνοικισμόν Περιστέρι οι κομμουνισταί εξετελούν τα προσαγόμενα θύματα με ομαδικόν τυφεκισμόν και εν συνεχεία έρριπτον αυτά εντός ορυγμάτων. Εις τα διυλιστήρια της Ούλεν , αποκεφάλιζαν τα θύματα των δια πελέκεως και τα ενεταφιάζον εις παρακείμενον αγρόν. Εις το πεδόον βολής της Σχολής Ευελπίδων εξετελούν ομαδικώς δια μαχαίρας όργανα της ασφάλειας του κράτους, χωροφύλακες, αστυφύλακες καθώς και ιδιώτας. Εις το φρέαρ του Αγίου Πέτρου Καισαριανής μετά φρικώδη βασανιστήρια εφόνευον τα θύματα των δια σφαίρας εξ επαφής εις τον αυχένα. Κατά παρομοίους τρόπους εξετελούν τα θύματα των εις το κέντρων Ροσινιόλ της περιοχής των Σεπολίων, εις τα λατομεία της Κυψέλης και της Καισαριανής εις τα τουρκοβούνια την χωματερήν , την Γούβαν, το Μπραχάμι το Δουργούτι, το άσυλον Κοκινιάς. Ο εκ των εκτελεστών κομμουνιστής Σταμάτιος Λιόλιος ενώπιον του δικαστηρίου περιέγραψε, ως κάτωθι τον τρόπο εκτελέσεως των θυμάτων του εις τα διυλιστήρια Ούλεν. « Τους διέταζα πρώτα να γδυθούν και ύστερα τους έβαζα να γονατίσουν στο χώμα και να σκύψουν το κεφάλι πάνω σε μεγάλε πέτρες, που είχα αραδιάσει έξω από τα διυλιστήρια. Τότε έπαιρνα το τσεκούρι και τους έδινα μια τσεκουριά πάνω στο κεφάλι και αν δεν τους αποτελείωνα με την πρώτη τους έδινα και δεύτερη και τρίτη ώσπου να τα βροντήξουν. Άλλα παλληκάρια τους έδινα κάμποσες μαχαιριές στην καρδιά και κατόπιν έρχονταν αλλουνού σειρά. Όταν κουραζόμουνα έπαιρνε άλλος την σειρά μου.» Άλλοι δήμιοι κομμουνισταί ήσαν, ο Τζογανάκος, ο Μακαρονάς, ο Μπουρδής, ο Μονέδας ( ο οποίος έκλεινε τα στόματα των θυμάτων του δια των σπλάχνων των) και άλλοι δια τους οποίους το ΚΚΕ και ο διεθνής κομμουνισμός οργάνωσαν παγκόσμιο σταυροφορίαν δια την μη εκτέλεσιν των μετά την καταδίκην των. Οι λόγοι εκτελέσεων ήσαν απίστευτοι. Η συμμετοχή των θυμάτων εις εθνικάς οργανώσεις, η υπηρεσία των εις τον Εθνικόν Στρατόν ή συγγένεια με στρατιωτικούς ή των σωμάτων ασφαλείας , η συμπάθεια και η περίθαλψις Βρετανών… ήσαν ικαναί να οδηγησώσιν εις εκτελέσιν... 4. Έκθεσις της επιτροπής του Βρετανικού Εργατικού Ηγέτου Γουόλτερ Σίτριν 38. Από πολλάς πηγάς ηκούσαμε τρομακτικάς ιστορίας δια τα φρικαλεότητας τας οποίας διέπραξε ένα τμήμα του ΕΛΑΣ, υπό τα όμματα της ΟΠΛΑ. Οιαδήποτε και αν είναι η αλήθεια είναι αξιωματικά πίστευτον από το σύνολο του πληθυσμού των Αθηνών , ότι η ΟΠΛΑ είναι μια τρομοκρατική οργάνωσις υπό της οποίας πολλοί πολίται, χωρίς να έχουν αναμιχθή εις τας μάχας εδολοφονήθησαν. Αποδείξεις μας εδόθησαν από τας χήρας , αι οποίαι μας κατέκλυζαν καθημερινώς των οποίων είχον φονεύσει τους συζύγους των, χωρίς καν να απολογιθωσι. Από αυτήν την απόδειξιν , θα ήτο λάθος να βεβαιωθώμεν ότι όλαι αι εκτελέσεις ηκολούθησαν το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου. Διότι πολλές εκτελέσεις έλαβον χώραν συστηματικώς πολύ ενωρίτερον. Επεσκέφθημεν επίσης το Περιστέρι, προάστειον των Αθηνών, όπου εις το έδαφος το οποίον περιέβαλεν το νεκροταφείον , είδομεν πτώματα εκθαμμένα από τα ορύγματα. Περίπου 350 ήσαν εκτεθειμένα δι αναγνώρισιν και υπήρχον ακόμη πολλά ορύγματα τα οποία δεν είχον ανοίχθη. 39. Ηρωτήσαμεν διαφόρους συγγενείς , οι οποίοι ήσαν εκεί και δεν υπήρχε λόγος να αμφιβάλωμε, ότι όλα ήσαν θύματα οργανωμένης δολοφονίας. Είχαν εκτελέσθει εις κλειστόν χώρον και δεν υπήρχον δείγματα , ότι είχε προηγήθη μάχη. Διότι πολλά από αυτά τα θύματα είχον τας χείρας των δεμένας με ηλεκτρικά καλώδια εις την πλάτην των άλλων ήσαν διαρρηγμένα τα κρανία δι αιχμηρού οργάνου κλπ. Εβεβαιωθήμεν, ότι εις την περιοχήν αυτήν ούτε Ελληνικά ούτε Βρετανικά στρατεύματα ούτε τμήματα της Εθνοφυλακής , ευρίσκοντο, όταν έγιναν αι ομαδικαί εκτελέσεις Αυτά τα πτώματα απεκαλύφθησαν ολίγας ημέρας προ της αφίξεως μας και κατά βεβαίωσιν των Ελλήνων και Βρετανών ιατρών, οι οποίοι προέβησαν εις νεκροψίας , οι θάνατοι των θυμάτων είχον προέλθει προ μηνός. Μέχρι της 31ης Ιανουαρίου 1945 μόνον εις ελαχίστας περιοχάς των Αθηνών τας οποίας επεσκέφθημεν είχον εκταφή 1050 πτώματα ανδρών και γυναικών. Εις αυτά δεν συμπεριλαμβάνονται περί τα 800 άλλα πτώματα , τα οποία είχον φονευθεί κατά τας μάχας και των οποίων τα πτώματα , μετεφέρθησαν εις το νεκροταφείον. Τα περισσότερα από τα πτώματα , τα οποία είδομεν ήσαν γυμνά χωρίς υποδήματα... 42 Είχομεν δυο ευκαιρίας κατά την διάρκειαν της επισκέψεως μας να συναντηθώμεν με ομήρους , μόλις απελευθερωθέντας από τον ΕΛΑΣ. Με την πρώτην ομάδα συνηντήθημεν εις τα Αθήνας. Η κατάστασις αυτών των ανθρώπων ήτο αξιοθρήνητος. Κανείς από αυτούς δεν είχεν υποδήματα και ήσαν πολύ ελαφρά ενδεδυμένοι ή έφερον παλαιά ράκη ενδυμάτων. Όλοι διηγούντο φρικτός ιστορίας κακομεταχειρίσεως της οποίας έτυχον από τους φρουρούς του ΕΛΑΣ... Υπάρχουν εκατοντάδες περιπτώσεις θυσιασθέντων μαρτύρων που έστω και έτσι, όπως σ’ αυτές που μας περιγράφουν οι συγγενείς των, με τις τραγικές τους αναμνήσεις, είχαν την «τύχη» οι συγγενείς των να τα ξεθάξουν, να τα αναγνωρίσουν παρουσία του κτηνώδους δημίου, που τις περισσότερες φορές, φοράει τα ρούχα του θύματος, και εν συνεχεία να τα να νεκρολογήσουν και να τα ξαναθάψουν με αιώνια αναπάντητα ερωτηματικά και ακοίμητες ενοχές γιατί δεν μπόρεσαν να τα σώσουν ή να απαλύνουν το μαρτύριο τους. Οι περισσότεροι όμως, ούτε αυτή την «τύχη» της ταφής και τού θρήνου της κηδείας είχαν. Διότι οι νεκροί των δεν ευρέθησαν και τα οστά των αγαπημένων τους λευκάνθησαν στις πηγάδες, στους ασβεστόλακκους και στις απρόσιτες χαράδρες, που θα παραμείνουν άγνωστες Ας είναι και αυτή η αναφορά ένα μνημόσυνο τιμής αγάπης σεβασμού και μνήμης της θυσίας των. Ο Γεώργιος Παπανδρέου για τα Δεκεμβριανά και το ΚΚΕ /ΕΑΜ /ΕΛΑΣ Δημοσιευθείσα συνέντευξις του Γ. Παπανδρέου εις τα «καθημερινά νέα» της 24ης Μαρτίου 1945 «...Ο γ.γ του ΚΚΕ Γ. Σιαντος έδωσε μακρόν συνέντευξιν εις τον Ριζοσπάστην της 20ης Μαρτίου (1945) δια ν’ απαντήση «εις τα ερωτήματα που γεννηθήκαν στην κοινή γνώμη σχετικά με τα γεγονότα του Δεκέμβρη» Εις την συνέντευξι του μου κάμνει την τιμήν διαρκώς να με αναφέρη, του οφείλω επομένως απάντησιν. «Επνιξαμεν εις το αίμα τον άοπλον λαόν της Αθήνας!!!» γράφει ο Σιαντος. Ηυτοκτόνησαν λοιπόν οι αστυφύλακες οι οποίοι έπεσαν νεκροί την ημέραν του συλλαλητηρίου; Και έπρεπε να υποστούν ομαδικόν αφοπλισμόν και να παραδώσουν όλα τα αυτόματα όπλα των εις τα ωργανωμένας ομάδας του Κομμουνισμού, χωρίς να αντιτάξουν άμυνα; «Το λαϊκόν Δημοκρατικό κίνημα» γράφει ο Σιαντος «υποχρεώθηκε να δεχθή την πρόκληση.» Ήτο λοιπόν πρόκλησις ιδική μας η επίθεσις εναντίον των αστυνομικών τμημάτων και η σφαγή των αστυνομικών, μέχρις ότου την 6ην Δεκεμβρίου, τα Βρεταννικά στρατεύματα ηναγκάσθησαν πλέον να επέμβουν; Αλλά υπάρχουν οι όμηροι και οι φόνοι. Ο Σιαντος , δια να ελαφρύνει την ανεξιλέωτων ευθύνη του, γράφει ότι η κυβέρνησις είχε συλλάβει ομήρους. Απόλυτον ψεύδος! Η κυβέρνησις είχε συλλάβει μόνον στασιαστάς και τους έστειλε εις το εξωτερικό, διότι άδω δεν υπήρχε τρόπος ούτε φρουρήσεως ούτε στεγάσεως ούτε τροφής. Δια να επανέλθουν όμως αμέσως μετά την στάσιν, όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερον... Ενώ ο ΕΛΑΣ συνελάμβανε ομήρους κατά τετράγωνα, άνδρας, γέροντας, γυναίκας και παιδιά, τους έστελνε γυμνούς εις τα βουνά δια να μην επιστρέψουν πολλαί χιλιάδες.!... «Αν έγιναν» λέει ο Σιαντος «και από μέρους ατόμων της παράταξής μας εκτελέσεις αυτό ήταν αναπόφευκτο από αυτή τη φύση του εμφυλίου πολέμου.» Αν έγιναν Κε Σιαντο! Αλλά όταν αι εκτελέσεις ανέρχονται εις χιλιάδας παύουν να είναι εξαίρεσις η οποία βαρύνει τα άτομα, είναι τραγικός κανών και βαρύνει την ηγεσίαν. Και με την ευκαιρίαν αυτήν θα ηθέλαμεν να απευθυνθώμεν προς την Κυβέρνησιν: Τώρα που αποκαθίσταται το Ελληνικόν κράτος εις όλην την χώραν, πρέπει επιτέλους να γίνη μια απαρίθμησις των εγκλημάτων. Διότι πρέπει κάποτε να μάθωμεν ακριβώς –και ημείς και η συμμαχική κοινή γνώμη και η ιστορία, πόσους Γερμανούς και πόσους Έλληνας έχει φονεύσει ο ΕΛΑΣ, ο απελευθερωτικός αγών του ΕΛΑΣ!.. Υπάρχει όμως και άλλη καταπληκτική αποκάλυψις! Γράφει ο Σιαντος «Πολλά εκατομμύρια ξοδεύτηκαν σε πολυάριθμα συνεργεία που ξέθαβαν τους νεκρούς απ’ όλες τις γωνίες της Αθήνα και τον Πειραιά και τους κουβαλούσαν στο Περιστέρι. Πολλά ειδικά συνεργεία ασχολήθηκαν για να βγάζουν μάτια και άντερα και να κόβουν γεννητικά όργανα από νεκρούς για να βεβαιωθούν οι ωμότητες της αριστεράς. Αυτή η τυμβωρυχία και θηριωδία πάνω σε νεκρούς αποτελεί πρωτάκουστη βαρβαρότητα που μόνον φασίστες μπορούσαν να κάνουν…» Είναι πράγματι απίστευτον! Θεωρεί λοιπόν τόσον ηλίθιους όλους και τους οπαδούς και τους αναγνώστας του ο Σιαντος ώστε να αποτολμά την καταπληκτική κατασκευή αυτού του μύθου προς μετάθεσιν των τρομερών ευθυνών του;» Επιστολή Γεωργίου Παπανδρέου Της 8ης Ιανουαρίου 1944, προς την Ελληνικήν Κυβέρνησιν και το Συμμαχικό Στρατηγείο. «…..Όσοι σωθούν από την μανία του κατακτητού, κινδυνεύουν από την αδελφοκτόνο μανία των κουμμουνιστικών οργανώσεων» γράφει ο Γέρος της Δημοκρατίας , όπως τον αποκαλούσαν οι οπαδοί της Ενώσεως Κέντρου, και συνεχίζει. «Ο Ελληνικός λαός , αγωνιών διερωτάται, πως και πότε θα σωθή από τα εγκλήματα και την κατατυράννησιν των δυναμικών οργανώσεων του ΕΑΜ, σπονδυλική στήλη των οποίων, ηγετική δύναμις είναι το Κομμουνιστικόν Κόμμα, το οποίον ενώ αποτελεί ελαχίστην μειοψηφίαν του Ελληνικού λαού, ασκεί δια των οργανώσεών του τρομοκρατίαν. Διότι πρέπει να γνωσθή ότι το ΕΑΜ επέρασεν από τρείς φάσεις. Κατ’ αρχάς υπήρξε μεγάλη εθνική, ηθική, λαική δύναμις. Βαθμιαίως όμως έγινε η αποκάλυψις των πολιτικών του σκοπών. Ο λαός αντελαμβάνετο ότι η σημαία του εθνικού αγώνος εχρησιμοποιείτο υπό της κομμουνιστικής ηγεσίας του ΕΑΜ δια την προετοιμασίαν της μετακατοχικής επικρατήσεως δια την βιαίαν κατάληψιν της εξουσίας εκ μέρους του κομμουνιστικού κόμματος. Και τότε άρχισε η Δευτέρα φάσις, αι αμφιβολίαι και αι επικρίσεις του λαού, δια την κατάπνιξιν των οποίων, η κομμουνιστική ηγεσία του ΕΑΜ , κατέφυγεν εις την βίαν, την καταδυνάστευσιν και την δίωξιν του λαού. Και τότε το ΕΑΜ εισήλθε εις την τρίτην φάσιν, η οποία πλέον έχει διαμορφωθεί οριστικώς . Επαυσε να είναι εθνική, λαική δύναμις, έγινε λαομίσητον. Και αποτελεί πλέον την ένοπλον οργάνωσιν της ελαχίστης μειοψηφίας η οποία ασκεί απηνή, αιματηρά τρομοκρατίαν εναντίον της μεγάλης πλειονοψηφίας Σημερα : Η γενικη διαχρονικη διαπιστωσις για το ΚΚΕ και τους σταλινικους επιγονους των : «..Και μετά την κατατροπωσιν αυτών και την γενικην αποδοκιμασιαν δια τα φρικώδη εγκλήματα αυτων κατα της πατριδος ημων εγκληματα και των αγρίων σφαγών δεν αισχύνονται,...αλλά επιτίθενται εναντίον της αστικής τάξεως , εναντίον του καθεστωτος..Απεναντι τούτων τι καμνει το αντιπαλον στρατοπεδον;...καθευδει υπό μανδραγορα και πάντες μοιρολατρικώς οικτίρομε την καταστασιν αλλά ουδεν πραττομεν.. Αλλά καιρός του σιγαν και καιρός του λαλειν. ..αναγκάζομαι ενταύθα να παρενειρω τινα αυτων... ινα αποδείξω πόσον ρευστός ειναι ο χαρακτήρ των Ελλήνων και πόση κατάπτωσις παρατηρείται εις εν τέταρτον μόνον του αιώνος , σύμπτωμα ουχί ευοίωνον δια το μέλλον της φυλής..» http://www.thermopilai.org/content/dekembriana-meros-1on-o-efialtis-tis-%C2%ABlaikias-dimokratias%C2%BB

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ 2ον

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ 2ον Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων Οι Πρώτες Δυναστείες-Πρώτη Εποχή Οι έξι πρώτες δυναστείες –πρώτοι κυβερνήτες της Αιγύπτου ήταν Έλληνες θεοί και ημίθεοι , όπως τους αναφέρει ο Μανέθων.( Από 28.125 π.Χ και κατ’ άλλους 30.544 π.Χ) Ο Ηφαιστος με τους απογόνους του βασίλευσε 11.985 χρόνια.: Ηφαιστος ,Ηλιος,(γιός Ηφαίστου) Σώσις , Κρόνος, Όσιρις , Τυφών(αδελφός Οσιρις) Ωρος (αδελφός του Οσιρι) Αργότερα άλλοι βασιλείς συνέχισαν επί 13.900 χρόνια . Μετά τους Θεούς βασίλεψαν οι Ηρωες 1.255 χρόνια. Και μετά άλλοι . Συνολικά 32 δυναστείες έως τους Πτολεμαίους και την Κλεοπάτρα και 2.000 έως σήμερα περίπου Ο Μανέθων αναφέρει ότι οι Θεοί του Ολύμπου υπήρξαν άνθρωποι που κυβέρνησαν τον Ελληνισμό και τους άλλους λαούς της Μεσογείου και με τα χρόνια θεοποιήθηκαν. Ο Απίων ο γραμματεύς που έγραψε ιστορία της Αιγύπτου αναφέρει ότι την εποχής που ήταν κυβερνήτης στην Αίγυπτο ο Ανουβις στο Αργος ήταν βασιλιάς ο Ιναχος Η Δεύτερη Εποχή Αυτή ξεκινά από την πτώση των Ατλάντων και την επικράτηση των Ελλήνων στο Μεσογειακό χώρο για δεύτερη φορά σύμφωνα με τις αναφορές του Αισχύλου, Πλάτωνα και των άλλων κλασσικών. Ακολούθησε ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνος ( 14.000 Π.Ε περίπου) Ακολουθεί νέα σιγή της ιστορικής παράδοσης σύμφωνα με τα κείμενα και νέα μεγάλη χρονολογική διαφορά Τρίτη Εποχή Βασίλεψαν πολλοί Έλληνες θεοποιημένοι από τους Αιγυπτίους και ακολούθησε ο Πρωτεύς( Οι Αιγύπτιοι τον ονόμαζαν Κετην (εποχή του Τρωικού πολέμου) Ο Παρις ‘ήρθε στον Πρωτέα . Αργότερα ήρθε ο Μενέλαος που έλεγε ότι ήταν συγγενής του. Δεύτερος γνωστός ο Ρέμφις γιός του Πρωτέως και ακολουθούν άλλοι βασιλείς που έχουν καταγωγή από το Αργος και τις Μυκήνες Τετάρτη Εποχή Μετά τον Κατακλυσμό της Αιγύπτου βασίλεψαν επί 252 χρόνια ο Μίνωας και επτά απόγονοι του. Ο Μίνωας ένωσε την Άνω με την Κάτω Αίγυπτο σε ενιαίο βασίλειο , διέδωσε την θρησκεία του Ήλιου-Ρα,τη φωνητική γραφή, το ημερολόγιο και έχτισε μνημεία στην Αβυδο, Χελώνα και Σακκάρα. Η αναφορά του Ομήρου ότι ήρθε προς το τέλος του πολέμου σύμμαχος των Τρώων ο βασιλιάς της Αιθιοπίας Μέμνων μαζί με Αιγυπτίους συμπίπτει με την πραγματική ημερομηνία του πολέμου της Τροίας 3.500 π.Χ. Τότε βασίλευε στην Αίγυπτο ο Μίνωας -πρώτος κυβερνήτης της 1ης δυναστείας -της Νέας Εποχής , αλλά και στην Αιθιοπία ο γιος του Μέμνων. Τον Μίνωα ή Μινην άρπαξε και φόνευσε ένα τεράστιος ιπποπόταμος Ο Αθωσις ήταν γιατρός που έγραψε βιβλία ανατομίας .Αυτός λέγεται ότι οικοδόμησε τα ανάκτορα της Μέμφιδας Σχολιασμός Ο Ηφαίστου, Ήλιος, Κρόνος, Όσιρις και Ίσιδα Οι αναφορές αυτές προέρχονται κυρίως από τον αρχαίο συγγραφέα Διόδωρος Σικελιώτης, ο οποίος ταύτιζε αιγυπτιακές θεότητες με ελληνικούς θεούς. Στην Ελληνική ιστορία παρουσιάζεται ένα όχι μόνο θλιβερό και οικτρό φαινόμενο, το οποίον μπορεί να χαρακτηριστεί και εγκληματικό, αφού αμφισβητούν όλους τους αρχαίους συγγραφείς και τους θεωρούν ως μυθοπλάστες , διότι αισθάνονται αλλεργία από το βάθος της Ελληνικής προϊστορίας που εκτείνεται σε πολλές δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν . Και με την μέθοδο της δογματικής ψαλίδας την ακρωτηριάζουν στα μέτρα τους, ώστε να μην υπερβαίνει όσα γεγονότα αυτοί θέλουν να προβάλουν σαν αρχαιότερα. Την ίδια μέθοδο έχουν εμβάλλει και στην ΑΙ . Και ο νοών νοείτω 1. Οι χρονολογίες δεκάδων χιλιάδων ετών Αμφισβητούν τις χρονολογίες του Μανέθωνα για βασιλεία θεών και ημιθέων επί δεκάδες χιλιάδες χρόνια κατά τρόπον δογματικό θεωρούνται από τη σύγχρονη ιστορική έρευνα μυθολογικές και συμβολικές. Συχνά όμως διαψεύδονται και οι αρχαίοι επιβεβαιώνονται από τις ανασκαφές και την αρχαιολογική έρευνα Η οργανωμένη αιγυπτιακή ιστορία αρχίζει περίπου την 4η χιλιετία π.Χ. με την ενοποίηση της Άνω και Κάτω Αιγύπτου , όπως συμβαίνει και με την ιστορία της Ευρώπης, την οποία αρχίζουν από τον Καρλομάγνο και λησμονούν χιλιάδες χρόνια προηγούμενου ιστορικού βίου 2. Ο Μίνωας και ο Μένης Ο Μένης (Μηνάς ή Μιν), ήταν γιός του Μίνωα βασιλιά της Κρήτης . Αυτός έκανε την ιστορική ενοποίηση της Αιγύπτου. 3. Η Σάις και οι Έλληνες Οι αρχαίοι Έλληνες πράγματι θεωρούσαν ότι υπήρχαν αρχαιότατοι δεσμοί μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου. Στον Πλάτωνα αναφέρεται ότι οι ιερεις της Σαιδος διατηρούσαν πανάρχαιες παραδόσεις για την Αθήνα πριν από τον κατακλυσμό. Και ο Πλάτων όπως οι άλλοι Έλληνες σοφοί ήταν λίαν αξιόπιστοι και είχαν μελετήσει σε βάθος την προιστορία Οι Ελληνικές Πόλεις της Αιγύπτου Εκατόν είκοσι έξη (126) πόλεις ίδρυσαν στην Αίγυπτο οι Έλληνες Οι σημαντικότερες είναι: Αλεξάνδρεια – ιδρύθηκε το 331 π.Χ. από τον Μέγας Αλέξανδρος και εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο πνευματικό κέντρο του ελληνιστικού κόσμου. Ναύκρατις – η πρώτη οργανωμένη ελληνική αποικία στην Αίγυπτο, ήδη από τον 7ο αιώνα π.Χ. Πτολεμαΐς Ερμίου – σημαντικό διοικητικό και πολιτιστικό κέντρο των Πτολεμαίων. Αρσινόη – μία από τις πολλές πόλεις που έφεραν το όνομα μελών της πτολεμαϊκής δυναστείας. Φιλοτερίς Αντινόπολη – με έντονο ελληνικό χαρακτήρα. Ηλιούπολη – την οποία η ελληνική παράδοση συνέδεε με τον Ακτί, γιο του Ήλιου. Θήβα – ταυτίστηκε από τους Έλληνες με τη δική τους Θήβα και συνδέθηκε μυθολογικά με τον Όσιρι. Μέμφιδα – σημαντικό κέντρο όπου εγκαταστάθηκαν και Έλληνες κατά τις ύστερες περιόδους. Κατά την ελληνιστική εποχή των Πτολεμαίος Α΄ Σωτήρ και των διαδόχων του, δεκάδες πόλεις και οικισμοί έφεραν ελληνικά ονόματα όπως Αρσινόη, Βερενίκη, Πτολεμαΐς, Φιλαδέλφεια, Αντινόπολη και άλλες, δημιουργώντας ένα εκτεταμένο δίκτυο ελληνικού πολιτισμού στην Αίγυπτο. Πανάρχαια η Ελληνική παρουσία στην Αίγυπτο «Πέρα από τις προιστορικές και ιστορικές μαρτυρίες , η ελληνική παρουσία στην Αίγυπτο αποδεικνύεται από τις ελληνικές πόλεις που αναπτύχθηκαν εκεί. .Σημαντικότερες ήταν η Ναύκρατις, η Αλεξάνδρεια, η Πτολεμαΐς, η Αρσινόη, η Φιλαδέλφεια και πολλές άλλες πόλεις των Πτολεμαίων. Η Αλεξάνδρεια εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο πνευματικό κέντρο του ελληνισμού, με τη Βιβλιοθήκη και το Μουσείο της να συγκεντρώνουν τη γνώση ολόκληρου του αρχαίου κόσμου. Η ελληνική γλώσσα παρέμεινε επί αιώνες η γλώσσα της διοίκησης, της επιστήμης και του εμπορίου στην Αίγυπτο.» Γενικό Συμπέρασμα : Ο Ελληνισμός τους έδωσε τα φώτα να εισέλθουν στον πολιτισμό και να βγουν από την βαρβαρότητα τώρα οι αγνώμονες και αμνήμονες δογματικά τον υποβαθμίζουν 3/6/26 Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ 1ον Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων Πρώτος βασιλιάς της Αιγύπτου ήταν ο Ηφαιστος, μετά ο Ηλιος και ύστερα ο Κρόνος . Αυτός νυμφεύτηκε την αδελφή του Ρέα και γέννησε τον Οσιρι και την Ισιν. Ο Όσιρις-Διόνυσος και η γυναίκα του Ισις έχτισαν την Εκατομπυλον πόλη και της έδωσαν το επώνυμο της μητέρας τους Ρέας και αργότερα το όνομα Θήβα. Ο Οσιρις απέκτησε και τον Ανουβι με την αδελφή του Νέμφθυα. Οπως Αναφέρει ο Διόδωρος Σικελιώτης : Ο Ακτύς γιός του Ηλιου, απόγονος πρώτων κατοίκων της Ρόδου, Τελχίνων οι οποίοι κατά παράδοση ήταν παλιοί, ώστε φρόντιζαν τον Ποσειδώνα όταν ήταν βρέφος. Ο Ακτίς λοιπόν απέπλευσε από την Ρόδο για την Αίγυπτο και εκεί έκτισε την Ηλιούπολη. Αργότερα έγινε κατακλυσμός στους Έλληνες και από την νεροποντή χάθηκαν οι περισσότεροι άνθρωποι, μαζί με αυτούς και τα γραπτά μνημεία των Ελλήνων. Λαο αθτ’π ε’ομαο η αιτία που οι Αιγύπτιοι ιδιοποιήθηκαν τη γνώση της Αστρονομίας , καθώς οι Ελληνες δεν μπορούσαν τότε να επικαλεστούν γραπτές μαρτυρίες και επικράτησε η γνώμη ότι αυτοί πρώτοι ανακάλυψαν τους αστερισμούς και την ονοματοθεσία των . Κατά τον ίδιο τρόπο και οι Αθηναίοι που έχτισαν μια πόλη που ονομάζεται Σαίς δοκίμασαν την ίδια άγνοια εξαιτίας του κατακλυσμού. Γι’ αυτούς τους λόγους πολλές γενιές αργότερα ο Κάδμος και ο γιός του Αγήνορας θεωρήθηκε ότι ήταν ο πρώτος που ανακάλυψε τα γράμματα από την Ελληνική άλλωστε Φοινίκη και τα έφερε στην Ελλάδα. Οι θεοί των Ελληνων και οι Έλληνες έκτισαν στην Αίγυπτο Εκατόν είκοσι έξη (126) πόλεις από την εποχή του Ηγαίστοφ έως την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου καθώς και τις πολεις των Πτολεμαίων. Οι Δυναστείες των Αρχαίων Αιγυπτίων Πριν από το μεγάλο κατακλυσμό στην Αίγυπρο κυβερνούσαν οι θεοί από το 32.544 Π.Ε έως το 18.644 Π.Ε, Από το 16.644 Π.Ε έως το 15,389 Π.Ε κυβερνούσαν οι Ημίθεοι. Μετά κυβερνούσαν οι ήρωες έως 11.985 χρόνια . Αργότερα άρχισε η εποχή των βασιλέων και οι Δυναστείες των Πνευμάτων των Νεκρών Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως 11.340 χρόνια πριν από αυτόν , κυβερνούσαν την Αίγυπτο οι Θεοί. Μετά κανένας θεός δεν εμφανίστηκε με ανθρώπινη μορφή (συνεχίζεται) 2/6/26 Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ 1821

Ο έρωτας στα χρόνια της Επανάστασης: Οι άγνωστες ερωτικές ιστορίες των ηρώων του 1821 Ο έρωτας στα χρόνια της Επανάστασης: Οι άγνωστες ερωτικές ιστορίες των ηρώων του 1821 1 iStock Ανάμεσα στα βουνά της Επανάστασης, πίσω από τις φουστανέλες και τις σημαίες, ανθούσαν μυστικοί έρωτες, ίντριγκες και πάθη. Πίσω από τους ήρωες του ’21 υπήρχαν άνθρωποι που πόθησαν και ρίσκαραν τα πάντα – πρώτα για την ελευθερία, αλλά και για την αγάπη. ΑΠΟ ΣΙΝΤΥ ΧΑΤΖΗ 31 ΜΑΪ 2026 Η ιστορία της Ελληνική Επανάσταση του 1821 έχει συχνά παρουσιαστεί μέσα από τα κατορθώματα των αγωνιστών, τις πολιορκίες, τα αφιλόξενα βουνά όπου οι φουστανέλες λερώνονταν από χώμα, αίμα και ιδρώτα, και τα πεδία όπου η ελευθερία κατακτιόταν με κάθε τίμημα. Λιγότερο έχουμε φανταστεί τι γινόταν πίσω από τα όπλα και τις σημαίες, στα σπίτια, στα καπηλειά, στις κρυφές γωνιές όπου ο έρωτας και το πάθος ανθούσαν. Οι οπλαρχηγοί του Αγώνα, μακριά από τα χαρέμια των Οθωμανών πασάδων, έδιναν τη δική τους μάχη για να κερδίσουν την καρδιά των γυναικών, με μια ακατάλυτη φλόγα που καθρεφτιζόταν τόσο στα πεδία των μαχών όσο και στα κρυφά τους πάθη. Η Μαριώ του Γεώργιου Καραϊσκάκη Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, παρά τον γάμο του με τη Γκόλφω Ψαρογιαννοπούλου και τα τρία τους παιδιά, δεν ήταν άνδρας που μπορούσε να ζήσει χωρίς ερωμένη. Η ζωή του ήταν πολυκύμαντη, αφού ξεκίνησε κλέφτης στα βουνά, έγινε αρματολός κι αργότερα εισήλθε στον Αγώνα, όπου έθετε τη ζωή του σε συνεχή κίνδυνο. Μαζί του σε κάθε μάχη βρισκόταν η Μαριώ, μια εκχριστιανισμένη Τουρκάλα, την οποία είχε αιμαλωτίσει στο Ναύπλιο. Γρήγορα, η νεαρή κοπέλα έγινε η σκιά του. Τον φρόντιζε όταν ήταν άρρωστος, του μαγείρευε και τον βοηθούσε σε κάθε ανάγκη. Στις εκστρατείες, ντυνόταν με ανδρικά ρούχα και τη φώναζαν «Ζαφείρη». Όπως περιγράφει ο ιστοριοδίφης Γιάννης Βλαχογιάννης στην εφημερίδα «Εστία» το 1917, «ήταν στρογγυλοπρόσωπη, με μαύρα μάτια και μια κοτσίδα γύρω από το κόκκινο φέσι με τη γαλάζια φούντα. Ο Καραϊσκάκης, αρρωστιάρης και μακριά από τους δικούς του, είχε ανάγκη από τη φροντίδα μιας γυναίκας». Όταν η Γκόλφω δυσανασχέτησε για τη συνεχή παρουσία της Μαριώς, ο Καραϊσκάκης της απάντησε με το χαρακτηριστικό αθυρόστομο χιούμορ του: «Έγνοια σου, μωρή, μη μου χολιάζεις, έχω και για τα σένα!». Κολοκοτρώνης και Μαργαρίτα Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο αδάμαστος Γέρος του Μοριά,δεν καταγράφεται μόνο ως στρατηγικός νους και ηγέτης, αλλά και ως μια προσωπικότητα με έντονη ερωτική ζωή, η οποία ξεδιπλώνεται στις λιγότερο προβεβλημένες σελίδες της ιστορίας. Κατά τη φυλάκισή του στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία στην Ύδρα, τον φρόντιζε η πρώην μοναχή Μαργαρίτα. Μέσα σε αυτό το ιδιότυπο περιβάλλον εγκλεισμού, γεννήθηκε ο έρωτάς τους. Μετά την αποφυλάκισή του, ο Κολοκοτρώνης την πήρε μαζί του, ακόμη και κατά τη διάρκεια των εκστρατειών. Έναν χρόνο αργότερα, η Μαργαρίτα γέννησε το παιδί του, στο οποίο δόθηκε το όνομα Πάνος, ως φόρος τιμής στον γιο του Κολοκοτρώνη που είχε δολοφονηθεί κατά τον εμφύλιο του 1824. Παρά τα αυστηρά ήθη της εποχής, ο Κολοκοτρώνης δεν δίστασε να συμπεριλάβει το εξώγαμο παιδί στη διαθήκη του, γράφοντας: «αφήνω κι ένα μερίδιο στον υιό μου Παναγιωτάκην, τον οποίο απέκτησα με τη Μαργαρίτα, θυγατέρα του Αγγελή Βελισσάρη από τα Χαλικιάνικα». Ο Πάνος μεγάλωσε και έγινε αξιωματικός, υπασπιστής του βασιλιά Γεωργίου Α’ και διοικητής της Σχολής Ευελπίδων. Ο έρωτας στα χρόνια της Επανάστασης: Οι άγνωστες ερωτικές ιστορίες των ηρώων του 1821 2 Οι έρωτες της Μπουμπουλίνας Η Μπουμπουλίνα λέγεται πως είχε πολλές κατακτήσεις με Γάλλους πλοιάρχους αλλά κι ένα σύντομο ειδύλλιο με τον Κολοκοτρώνη. Τα κουτσομπολιά γύρω από αυτή τη σχέση ήταν έντονα και για να κοπάσουν οι φήμες, πάντρεψε την κόρη της Ελένη με τον γιο του Κολοκοτρώνη, Πάνο. Η Ελένη όμως, σχεδόν αμέσως, έκανε παράλληλο δεσμό με τον Θεόδωρο Γρίβα.Ένας άλλος έρωτας, όμως, θα κόστιζε τη ζωή της Μπουμπουλίνας. Ο γιος της ο Γιώργης είχε ερωτευθεί παράφορα τη Βγενή Κούτση, την οποία οι δικοί της ήθελαν να παντρέψουν με άλλον. Εκείνος την έκλεψε και την πήγε στο σπίτι της μητέρας του. Όταν έφτασαν τα αδέλφια της για να την πάρουν πίσω, η Μπουμπουλίνα στάθηκε στο πλευρό του γιου της και στον καυγά που ακολούθησε, δέχθηκε πυροβολισμό και σκοτώθηκε. «Πολεμιστής που θα μαγαριστεί, θα τον φάει το μαύρο φίδι» Η ζωή του Καπετάν Ζαχαριά, δασκάλου του Κολοκοτρώνη, ήταν γεμάτη πάθη που συχνά συγκρούονταν με τις σκληρές συνθήκες του πολέμου. Γνωστός για τη βιαιότητα που επέβαλε στα όρη του Μοριά, ο Ζαχαριάς Μπαρμπιτσιώτης δεν μπορούσε να αντισταθεί στη γοητεία των γυναικών. Η μεγαλύτερη ερωτική του περιπέτεια ήταν με την Ειρήνη Μουρτζίνου, την οποία ερωτεύτηκε με πάθος. Αυτός ο έρωτας, τελικά, θα του κόστιζε τη ζωή του. Ο Ζαχαριάς την έκλεψε και την πήρε μαζί του στα βουνά, αφήνοντας πίσω την ασφάλεια και την οικογενειακή τάξη, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει την επιθυμία της καρδιάς του. Το πάθος του όμως είχε συνέπειες. Ο πατέρας της Ειρήνης, αποφασισμένος να προστατεύσει την κόρη του, συνεννοήθηκε με τον κουμπάρο του τον Κουκέα, και όταν ο Ζαχαριάς εμφανίστηκε για να πάρει την αγαπημένη του, τον πυροβόλησε θανάσιμα. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει τη λαϊκή ρήση: «πολεμιστής που θα μαγαριστεί, θα τον φάει το μαύρο φίδι». Ένας σαιξπηρικός έρωτας στα χρόνια της Επανάστασης Η Μαντώ Μαυρογένους και ο Δημήτριος Υψηλάντης γνωρίστηκαν στην Τεργέστη, σε μια περίοδο όπου οι ελληνικές παροικίες της Ευρώπης λειτουργούσαν ως πυρήνες πολιτικής ζύμωσης πριν την Επανάσταση. Η νεαρή Μυκονιάτισσα, με σημαντική περιουσία και έντονη δράση υπέρ του Αγώνα, και ο Φαναριώτης αξιωματικός της Φιλικής Εταιρείας έγιναν γρήγορα ζευγάρι και αρραβωνιάστηκαν. Ο Υψηλάντης της έδωσε γραπτή υπόσχεση γάμου, την οποία θα εκπλήρωνε, σύμφωνα με το περιεχόμενό της, μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας. Μετά την έναρξη της Επανάστασης, οι δρόμοι τους συναντήθηκαν ξανά στον ελλαδικό χώρο και, ύστερα από την άλωση του Ναυπλίου το 1822, εγκαταστάθηκαν στην ίδια πόλη. Η Μαυρογένους είχε ήδη διαθέσει μεγάλο μέρος της περιουσίας της για τον εξοπλισμό πλοίων και τη συγκρότηση στρατιωτικών σωμάτων στις Κυκλάδες, ενώ στο Ναύπλιο κατοικούσε απέναντι από την οικία του Υψηλάντη. Η σχέση τους εξελίχθηκε εκεί, μέσα σε ένα περιβάλλον έντονων πολιτικών ανταγωνισμών και στρατιωτικών επιχειρήσεων. Όμως ο γαλλόφιλος Ιωάννης Κωλέττης, επιδιώκοντας να αποδυναμώσει την επιρροή του Υψηλάντη, διέδωσε φήμες ότι η Μαντώ είχε παράλληλη σχέση με τον Βρετανό φιλέλληνα Έντουαρντ Μπλάκιερ. Ο Υψηλάντης, προδομένος, διέλυσε τη σχέση. Η Μαντώ προσπάθησε να αποδείξει την αθωότητά της και φαίνεται πως υπήρξαν προσπάθειες επανασύνδεσης κι από τις δύο πλευρές, όμως το γυαλί είχε ήδη ραγίσει. Κατά τη Γ’ Εθνοσυνέλευση, η Μαντώ Μαυρογένους ζήτησε να διαβαστεί η αναφορά της μαζί με τη γραπτή υπόσχεση γάμου, αλλά το προεδρείο την αντιμετώπισε απαξιωτικά και το κείμενο δεν διαβάστηκε ποτέ. Ο Δημήτριος Υψηλάντης πέθανε το 1832. Η Μαυρογένους παρέστη στην κηδεία του και έζησε τα τελευταία της χρόνια μακριά από το Ναύπλιο, μέχρι τον θάνατό της το 1848 στην Πάρο. Η αρπαγή της Ωραίας Ελένης της Τζιάς Ο σλαβικής καταγωγής φιλέλληνας Βάσος Μαυροβουνιώτης, από τους πιο δραστήριους οπλαρχηγούς της Επανάστασης, γνώρισε το 1826 στην Κέα την Ελένη —ή Λέγκω— Ιωαννίτη, κόρη εύπορης εμπορικής οικογένειας με καταγωγή από την Ήπειρο. Εκείνη ήταν μόλις δεκαέξι ετών, μορφωμένη, με γνώσεις μουσικής και έντονη παρουσία στους κύκλους του νησιού. Είχε ήδη παντρευτεί τον προεστό Μιχαήλ Πάγκαλο, σημαντικό τοπικό παράγοντα μεγαλύτερης ηλικίας, και ήταν έγκυος στο παιδί του. Η γνωριμία με τον Μαυροβουνιώτη υπήρξε καθοριστική: την ερωτεύτηκε και, με τη συναίνεσή της, την απήγαγε, μεταφέροντάς τη στην Άνδρο, στον πύργο του Δημήτριου Γιαννούλη στον Αμμόλοχο, όπου την εγκατέστησε υπό φύλαξη για μήνες. Λίγο αργότερα, ο Πάγκαλος πέθανε βαριά άρρωστος, χωρίς να γνωρίσει την κόρη του, και μετά την επιστροφή του Μαυροβουνιώτη από εκστρατεία στον Λίβανο, το ζευγάρι παντρεύτηκε στο μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής στο Γαύριο. Η Ελένη ακολούθησε τον Μαυροβουνιώτη στις εκστρατείες, αναλαμβάνοντας τον ρόλο της νοσοκόμας στα πεδία των μαχών, αλλά και της γραμματέος του, αξιοποιώντας τη μόρφωσή της. Η παρουσία της καταγράφεται σε επιχειρήσεις στην Εύβοια και σε άλλα μέτωπα, ενώ αναφέρεται και ως από τις πρώτες γυναίκες που συνδέθηκαν ενεργά με την υγειονομική υποστήριξη του Αγώνα. Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, εγκαταστάθηκαν αρχικά στη Σαλαμίνα και στη συνέχεια στην Αθήνα, όπου ο Μαυροβουνιώτης εντάχθηκε στη στρατιωτική ιεραρχία του νέου καθεστώτος. Μαζί απέκτησαν τέσσερις γιους, τον Αλέξανδρο, τον Κωνσταντίνο, τον Γεώργιο και τον Τιμολέοντα. Η ρήξη ήρθε το 1839. Οι διαφορές στον χαρακτήρα και τον τρόπο ζωής τους —εκείνη εγγράμματη, με φιλελεύθερες ιδέες και έντονη κοινωνική δραστηριότητα στην Αθήνα, εκείνος στρατιωτικός με μακρές απουσίες λόγω της θέσης του στην Οροφυλακή στη Στυλίδα— οδήγησαν σε απομάκρυνση. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Ελένη ξέκινησε σχέση με άλλον άνδρα, κάτι που παραδέχτηκε σε γράμμα στον Μαυροβουνιώτη, βάζοντας τέλος στο γάμο τους. Ένας Καζανόβας κληρικός Ο Γρηγόριος Δικαίος, γνωστός ως Παπαφλέσσας, έδειξε από νωρίς έναν χαρακτήρα ορμητικό και απείθαρχο. Στα νιάτα του σύναψε ερωτικές σχέσεις με τη γυναίκα ενός Τούρκου αγά και αναγκάστηκε να γίνει μοναχός για να σωθεί. Πριν φύγει, φέρεται να δήλωσε πως θα επιστρέψει «ή δεσπότης ή πασάς». Στην Κωνσταντινούπολη αναδείχθηκε σε αρχιμανδρίτη και ήρθε σε επαφή με τη Φιλική Εταιρεία, όμως η καθημερινότητά του απείχε πολύ από το πρότυπο του κληρικού. Ήταν συνεχώς μπλεγμένος σε γυναικοδουλειές, συμμετείχε σε γλέντια και ξόδευε χρήματα της Εταιρείας σε μια έντονη νυχτερινή ζωή. Οι οθωμανικές αρχές τον συνέλαβαν επανειλημμένα για «άτοπον και ανοίκειον διαγωγήν», ενώ το όνομά του συνδεόταν με σκάνδαλα στη συνοικία όπου διέμενε. Αργότερα, έπεσε ηρωικά στο Μανιάκι, έχοντας γευτεί τις ηδονές της ζωής που τον γοήτευαν. Η παρολίγον κουμπαριά με τον Τζορτζ Ουάσινγκτον Κάτω από τη λάμψη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821, ξεχωρίζει η φιγούρα του νεαρού Αμερικανού αξιωματικού Ουίλιαμ Ουάσιγκτον, ανιψιού του πρώτου προέδρου των ΗΠΑ, Τζορτζ Ουάσιγκτον. Κατά την παραμονή του στην Ελλάδα, ο Ουάσιγκτον ερωτεύτηκε την δεκαεξάχρονη Βασιλική, κόρη του οπλαρχηγού των Σουλιωτών Μάρκου Μπότσαρη, ο οποίος είχε πεθάνει το 1823, σε ηλικία μόλις 33 ετών. Η ομορφιά και η χάρη της Βασιλικής μάγεψαν τον νεαρό φιλέλληνα, ο οποίος ζήτησε να την παντρευτεί· η πρότασή του όμως απορρίφθηκε κατηγορηματικά από τη μητέρα της και τη θεία της, που επέμεναν να συμβουλευτούν και έναν άνδρα συγγενή. Έτσι, απευθύνθηκαν στον καπετάν Κώστα Μπότσαρη, αδελφό του Μάρκου, αποστέλλοντας γράμμα το οποίο διασώζεται: «... εις τις µέρες ταύτας του θρήνου µας και κοπετού µας κατακλησµένες, µας ήλθεν εδώ προς χαιρετισµόν κάποιος Βάσικτος αµερικάνος, ο οποίος είναι γνωστός σας και ο ίδιος κοµιστής της παρούσης µας, αυτός λέγω µας επερίσευσε την λύπη µας ζητώντας µας την Βασιλική διά γυναίκαν του νόµιµην». Ο Κώστας Μπότσαρης, μόλις επέστρεψε στο Ναύπλιο από μια αποτυχημένη εκστρατεία στην Αττική, απάντησε αρνητικά, κλείνοντας έτσι τον δρόμο στον νεαρό φιλέλληνα. Τρεις μήνες αργότερα, στις 16 Ιουλίου 1827, ο Ουίλιαμ Ουάσιγκτον έπεσε στη μάχη, χτυπημένος από σφαίρα, και άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία μόλις 30 ετών, αφήνοντας πίσω του την ατελέσφορη ερωτική του ιστορία και τη μνήμη της γενναιότητάς του.