ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΗΜΕΡΑ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΚΙΛΚΙΣ- ΛΑΧΑΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ Στην επική μάχη (που περιγράφεται κατωτέρω) όπου περίπου 8.000 Έλληνες έδωσαν την ζωή τους για την απελευθέρωση της Μακεδονίας μας. Μετείχε ως εθελοντής, που τον τιμώ σήμερα και ο εικονιζόμενος θείος μου αδελφός της μητέρες μου Γεώργιος Νεοφύτου Κύπριος. image.png image.png Όπως μετείχαν ως εθελοντές στους Βαλκανικούς πολέμους και σχεδόν όλοι οι νέοι Έλληνες της Κύπρου. Και ο πατέρας μου image.png Και ό δεύτερος θείος μου από την μητέρα μου επίσης, ο Στυλιανός Νεοφύτου Κύπριος. Που μετά χάθηκε με τον αδελφό του στην προδομένη από την διεξαγωγή εκλογών εν καιρώ πολέμου Μικρά Ασία Αποτελεί εντροπή για το νυν «Ελληνικό» κράτος που πρόδωσε πρόσφατα τη Μακεδονία μας (θα επανέλθουμε), το να μην τιμά την επέτειο της μεγάλης αυτής ημέρας 2ος Βαλκανικός Πόλεμος Μια φάση του Μακεδονικού ζητήματος (17 Ιουνίου μέχρι 18 Ιουλίου 1913) Συμπληρώνονται αυτές τις μέρες 90 ολόκληρα χρόνια από τότε πού ο Βουλγαρικός ιμπεριαλισμός, επιδιώκοντας να προσαρτήσει με τό «έτσι θέλω» στο Βουλγαρικό κράτος την Μακεδονία, κήρυξε στις 17 Ιουνίου 1913 τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδος και της Σερβίας. Μετά την σύναψη της συνθήκης ειρήνης με την Οθωμανική αυτοκρατορία τον Μάιο τού 1913, ήλθε ή ώρα να ξεκαθαρίσουν τις μεταξύ τους διαφορές τα βαλκανικά κράτη, για την διανομή των Οθωμανικών εδαφών τής Βαλκανικής. Οι απαιτήσεις της Βουλγαρίας απέβλεπαν στην επέκτασή της σ' ολόκληρη την Μακεδονία. Ή Σερβία και ή Βουλγαρία είχαν συνάψει συμφωνία διανομής, αλλά ή Σερβία δεν ανεγνώριζε πια την συμφωνία αυτή, γιατί ενώ υπολόγιζε ότι στο μερίδιο της θα περιλαμβάνονταν και ή Αλβανία και θα αποκτούσε διέξοδο στην Αδριατική, τώρα με την ίδρυση του Αλβανικού κράτους, περιορίζονταν τα κέρδη της προς δυσμάς. Ή Βουλγαρία όμως επέμεινε να πάρει όλα τα εδάφη. Με την Ελλάδα δεν υπήρχε καμιά συμφωνία διανομής. Οι Σέρβοι ανεγνώριζαν τα δικαιώματα της Ελλάδος επί των εδαφών που είχε κατακτήσει ο Ελληνικός Στρατός, ή Βουλγαρία όμως επεδίωκε να διώξει την Ελλάδα από τα εδάφη αυτά και να ιδρύσει την Μεγάλη Βουλγαρία της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου του 1878. Τα Βουλγαρικά στρατεύματα πού είχαν καταλάβει την Ανατολική Μακεδονία, διέπραξαν ανήκουστα εγκλήματα κατά των Τούρκων. Τους Έλληνες κατοίκους τους ανάγκαζαν να φεύγουν από το Πατριαρχείο πού άνηκαν και να πηγαίνουν στην Βουλγαρική Εξαρχία, να χρησιμοποιούν την Βουλγαρική γλώσσα, να βουλγαροποιούν τα ονοματεπώνυμα τους και να στέλνουν τα παιδιά τους στα Βουλγαρικά Σχολεία Στα σημεία επαφής τους με τα Σερβικά και Ελληνικά στρατεύματα οι Βούλγαροι χρησιμοποιούσαν δόλιες μεθόδους διεισδύσεως στις περιοχές κατοχής τους. Ανέδειξαν μεγάλη δεξιοτεχνία στον δόλο και στην απάτη. Επακολούθησαν συγκρούσεις και ή κατάσταση επιβαρύνονταν. Ή Ελλάδα και ή Σερβία έβλεπαν ότι ο από Βουλγαρίας κίνδυνος ήταν κοινός και στις 19 Μαΐου του 1913 συνδέθηκαν με αμυντική συμφωνία. image.png Τη νύκτα της 16ης προς 17η Ιουνίου 1913, ο Βουλγαρικός στρατός επιτέθηκε κατά των Ελληνικών και Σερβικών θέσεων. Ή 2α Βουλγαρική Στρατιά επιτέθηκε κατά των Ελληνικών προφυλακών στο Παγγαίο. στις 17 Ιουνίου οι επιθέσεις επεκτάθηκαν στην περιοχή του Πολυκάστρου, Γαλλικού ποταμού, Μελισσοχωρίου, Λαγκαδά και προς Νιγρίτα. Την νύκτα της 17ης προς 18η Ιουνίου 1913 ή Βουλγαρική δύναμη των 1250 ανδρών πού διέμενε φιλοξενούμενη στην Θεσσαλονίκη, αιχμαλωτίσθηκε μετά από μάχη. στις 18 Ιουνίου έφθασε στην Θεσσαλονίκη και ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος. Ό δεύτερος Βαλκανικός πόλεμος άρχισε ακήρυχτος. Στον νέο αυτό πόλεμο έμπαινε ο Ελληνικός Στρατός με ακμαιότατες ηθικές δυνάμεις, φλεγόμενος από την επιθυμία να δώσει ένα καλό μάθημα στους Βουλγάρους, για την προκλητικότητα και την διολιότητά τους. Ό Βούλγαρος Στρατηγός Ίβάνωφ, αφού απώθησε τις Ελληνικές προφυλακές, σχεδίαζε να αναλάβει στις 19 Ιουνίου γενική επίθεση προς Θεσσαλονίκη, Τον πρόλαβε όμως ή επιθετική εξόρμηση ολοκλήρου του Ελληνικού στρατού το πρωί της 19ης Ιουνίου 1913 και τον καθήλωσε σε άμυνα. Οι δυνάμεις του Στρατηγού Ίβάνωφ ανέρχονταν σε 59 Τάγματα Πεζικού. 124 πυροβόλα και 7 Ίλες ιππικού. Τα ισχυρότερα κέντρα αμύνης των Βουλγάρων ήταν το Κιλκίς και ο Λαχανάς. Προς αυτά τα κέντρα στράφηκε το μεγαλύτερο μέρος του Ελληνικού στρατού και μετά από τριήμερη λυσσώδη μάχη, οι Βούλγαροι αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν πανικόβλητοι τις τοποθεσίες και να συμπτυχθούν εσπευσμένα προς την κοιλάδα του Στρυμόνος ποταμού. Βαρύ ήταν το τίμημα της μάχης του Κιλκίς -Λαχανά στον Ελληνικό στρατό, αλλά και καθοριστικό το αποτέλεσμα αύτης για την τύχη της Θεσσαλονίκης, της Μακεδονίας μας και τού δευτέρου Βαλκανικού πολέμου, πού ήταν μια επικίνδυνη φάση του Μακεδονικού ζητήματος. Μετά την μάχη του Κιλκίς-Λαχανά οι Βούλγαροι αιφνιδιάστηκαν, τρόμαξαν και ποτέ δεν μπόρεσαν να συνέλθουν από το μεγάλο σοκ πού έπαθαν. Στο μεταξύ ο Ελληνικός στρατός συνέχισε την προέλαση του προς την κοιλάδα του Στρυμόνος πόταμου, δίδοντας μάχες μικρής εκτάσεως και στις 8 με 11 Ιουλίου 1913 αφού κατέλαβε τα στενά της Κρέσνας, αναπτύχθηκε στην βόρεια έξοδο της, ενώ ή αριστερή ομάδα του ανέβαινε το οροπέδιο της Καδίτσας βορείως του Πετσόβου και ή δεξιά έφθανε στην Μαχωμία. Ή Βουλγαρική Στρατιά για να ανακόψει την προέλαση του Ελληνικού στρατού, εγκαταστάθηκε αμυντικά στην περιοχή Τζουμαγιάς στο ύψος Σιμιτλή. Αριστερά τού Ελληνικού στρατού υψώνονταν ή οροσειρά Κάβκα νοτίως του Τσάρεβο Σέλο, προ της οποίας είχε σταματήσει ή δεξιά πτέρυγα του Σέρβικου στρατού. Ή μάχη της Τζουμαγιάς - Σιμιτλή αποτελεί την τελευταία φάση του Ελληνοβουλγαρικού πολέμου του 1913. Ή μάχη πού άρχισε στις 12 Ιουλίου 1913 ήταν σκληρή, αμφίρροπη στα πρώτα στάδια της και πολύνεκρη. Το βράδυ όμως της 17ης Ιουλίου 1913 ή κατάσταση είχε αποσαφηνισθεί. Οι Βούλγαροι κατάκοποι και ηττημένοι ζητούσαν με αγωνία ανακωχή. στις δύο μετά τα μεσάνυχτα ελήφθη στο Γενικό Στρατηγείο του Ελληνικού Στρατού, τηλεγράφημα του Πρωθυπουργού της Ελλάδος Ελευθερίου Βενιζέλου από το Βουκουρέστι, ότι συμφωνήθηκε πενθήμερη ανακωχή, πού θα άρχιζε το μεσημέρι της 18ης Ιουλίου 1913. Η συνθήκη ειρήνης υπογράφηκε στις 28 Ιουλίου 1913 στο Βουκουρέστι. Ή Ελλάδα αποκτούσε την Ανατολική Μακεδονία. Ή συνοριακή γραμμή μεταξύ Ελλάδος και Σερβίας είχε καθορισθεί με την συνθήκη της 19ης Μαΐου 1913. Για μια ακόμη φάρα ο αδάμαστος Ελληνικός λαός έθεσε τέρμα στις επεκτατικές βλέψεις της Βουλγαρίας Το αποτέλεσμα των μαχών του Δεύτερου Βαλκανικού πολέμου, οφείλεται κατά ένα με γάλο ποσοστό στην Εθνική ενότητα πού επικρατούσε την εποχή εκείνη και στον μεγάλο πατριωτισμό του Ελληνικού στρατού και του Ελληνικού λάου. Ο Στρατός των Βαλκανικών πολέμων ήταν ένας Στρατός ηρώων, ήταν ένας Στρατός λεόντων, ήταν ένας Στρατός θρύλος!!! image.png Δρ. Ευριπίδης Μπίλλης