Friday, 2 January 2026

Η ΓΗ ΜΕΓΑΛΩΣΕ

 

Η μέρα που η Γη μεγάλωσε (και η παγκοσμιοποίηση άρχισε)

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2025 7:53

20 Σεπτεμβρίου 1519: Ο Φερδινάνδος Μαγγελάνος σαλπάρει από τη Σεβίλλη και αλλάζει για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο

Η Σεβίλλη ξυπνά με θόρυβο, φωνές και ψίθυρους προσμονής. Στο λιμάνι, πέντε καράβια ετοιμάζονται να σαλπάρουν για ένα ταξίδι που μοιάζει με τρέλα. Το ημερολόγιο γράφει 20 Σεπτεμβρίου 1519.

Η Trinidad, η San Antonio, η Concepción, η Victoria και η Santiago δένουν τα πανιά τους. Στο κατάστρωμα της ναυαρχίδας, ο Φερδινάνδος Μαγγελάνος, Πορτογάλος που υπηρετεί τον ισπανικό θρόνο, κοιτάζει το πλήρωμά του με βλέμμα ψύχραιμο αλλά αποφασισμένο.

Ο στόχος του είναι φιλόδοξος: να βρει δυτική θαλάσσια διαδρομή για τα νησιά των μπαχαρικών, τις πλούσιες Μολούκες. Στην πραγματικότητα, όμως, ανοίγει δρόμο για κάτι πολύ μεγαλύτερο: για τον πρώτο περίπλου της Γης, που θα αποδείξει έμπρακτα ότι ο κόσμος δεν έχει άκρα αλλά κύκλο.

Ένα πλήρωμα τυχοδιωκτών

Πάνω από 250 άνδρες στοιβάζονται στα πλοία: ναυτικοί, μισθοφόροι, στρατιώτες, τυχοδιώκτες, ακόμη και κατάδικοι που διάλεξαν τη θάλασσα αντί για τη φυλακή. Ο καθένας έχει τα δικά του κίνητρα.

Άλλοι ονειρεύονται πλούτο και δόξα. Άλλοι θέλουν να ξεφύγουν από τη φτώχεια ή την καταδίωξη. Κανείς τους δεν ξέρει τι πραγματικά τους περιμένει.

Οι χάρτες είναι γεμάτοι κενά. Οι θάλασσες, άγνωστες. Ακόμη ζωντανοί οι μύθοι για θαλάσσια τέρατα και αβύσσους που καταπίνουν τα καράβια. Ο Μαγγελάνος, ωστόσο, είναι βέβαιος: η Γη είναι στρογγυλή, και η θάλασσα μπορεί να τους οδηγήσει.

Οι πρώτες δοκιμασίες

Ο στόλος διασχίζει τον Ατλαντικό, φτάνει στις ακτές της Βραζιλίας και κατόπιν κατεβαίνει νοτιότερα. Η πορεία είναι γεμάτη καταιγίδες, κακουχίες, πείνα. Το ηθικό καταρρέει. Σύντομα ξεσπά στάση.

Ο Μαγγελάνος, ψυχρός και σκληρός, την καταστέλλει: τρεις εκτελούνται, άλλοι φυλακίζονται. Ξέρει ότι χωρίς πειθαρχία το ταξίδι είναι καταδικασμένο.

Όσο προχωρούν νοτιότερα, τα καράβια παλεύουν με τους πάγους και τα μανιασμένα νερά. Τελικά, βρίσκουν το πολυπόθητο πέρασμα: έναν στενό γεμάτο φιόρδ και ρεύματα. Είναι ο πορθμός που θα μείνει για πάντα με το όνομά του – ο Πορθμός του Μαγγελάνου. Από εκεί, τα πλοία βγαίνουν σε έναν απέραντο ωκεανό τόσο γαλήνιο, που του δίνουν το όνομα «Ειρηνικός».

Η θυσία του καπετάνιου

Το ταξίδι συνεχίζεται μήνες ολόκληρους, γεμάτο λιμό και ασθένειες. Οι άντρες καταρρέουν από το σκορβούτο. Όμως, τελικά, φτάνουν σε νησιά που κανένας Ευρωπαίος δεν έχει ξαναδεί.

Στις Φιλιππίνες, ο Μαγγελάνος έρχεται σε σύγκρουση με τοπικούς φύλαρχους. Στις 27 Απριλίου 1521, στη μάχη της Μακτάν, ο ίδιος πέφτει νεκρός από τα βέλη και τα δόρατα των ιθαγενών.

Δεν θα δει ποτέ την ολοκλήρωση του οράματός του: τον πρώτο περίπλου της Γης. Αλλά οι άντρες του συνεχίζουν.

Υπό την ηγεσία του Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο, το μόνο καράβι που απομένει – η Victoria – κατορθώνει να επιστρέψει στην Ισπανία τον Σεπτέμβριο του 1522. Από τους 250 που ξεκίνησαν, μόλις 18 επιζούν.

Η Γη μεγαλώνει

Η επιστροφή της Victoria είναι ένα σοκ για τον κόσμο της εποχής. Η Γη δεν είναι ένας χώρος γεμάτος σύνορα και άγνωστες αβύσσους, αλλά ένας πλανήτης που μπορεί να διασχίζεται ολόκληρος.

Η περιπλάνηση των ναυτικών του Μαγγελάνου αποδεικνύει έμπρακτα την ενότητα του κόσμου.

Οι χάρτες ξαναγράφονται. Τα εμπορικά δίκτυα ανοίγουν νέους δρόμους. Τα μπαχαρικά, τα μετάξια και τα πολύτιμα μέταλλα ταξιδεύουν από τη μία άκρη της Γης στην άλλη. Η ανταλλαγή αγαθών και γνώσεων παίρνει διαστάσεις που ποτέ πριν δεν είχαν υπάρξει. Ξαφνικά ο κόσμος έχει…μεγαλώσει.

Η απαρχή της παγκοσμιοποίησης

Η μέρα που ξεκίνησε το ταξίδι, στις 20 Σεπτεμβρίου 1519, μπορεί να θεωρηθεί η πρώτη στιγμή της παγκοσμιοποίησης. Από τότε, κανένας λαός δεν μπορούσε να νιώθει απομονωμένος. Οι θάλασσες δεν χώριζαν – ένωναν.

Η κληρονομιά του Μαγγελάνου είναι διπλή: από τη μια, απέδειξε με πράξη μια επιστημονική αλήθεια.

Από την άλλη, έβαλε σε κίνηση μια διαδικασία που θα άλλαζε την οικονομία, την πολιτική και τις κοινωνίες. Από το εμπόριο των μπαχαρικών ως τις σημερινές αλυσίδες εφοδιασμού, το νήμα ξεκινά από εκείνο το ισπανικό λιμάνι.

Ένα μάθημα για το σήμερα

Η ιστορία του Μαγγελάνου θυμίζει ότι η πρόοδος απαιτεί τόλμη και θυσίες. Η πρώτη περιπλάνηση της Γης ήταν ένα κατόρθωμα της ανθρώπινης θέλησης, αλλά και ένα βήμα προς μια νέα εποχή ανισοτήτων, καθώς οι ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες άρχισαν να εκμεταλλεύονται νέους λαούς και πόρους.

Η παγκοσμιοποίηση που ξεκινά τότε δεν είναι μόνο εμπορική. Είναι πολιτισμική, επιστημονική, κοινωνική.

Και, όπως και σήμερα, συνοδεύεται από αντιφάσεις: ενώνει και διχάζει, φέρνει πλούτο αλλά και συγκρούσεις.

Το ταξίδι που συνεχίζεται

Στις 20 Σεπτεμβρίου 1519, η Γη «μεγάλωσε». Ή, καλύτερα, οι άνθρωποι συνειδητοποίησαν πόσο μεγάλη – αλλά και πόσο ενιαία – είναι. Από τα πέντε καράβια που σαλπάρουν, μόνο ένα επιστρέφει. Από τους εκατοντάδες που ξεκινούν, λιγότεροι από είκοσι ζωντανοί φτάνουν ξανά στη Σεβίλλη.

Κι όμως, μέσα από αυτή τη φρίκη, γεννιέται μια νέα εποχή. Μια εποχή που συνεχίζει μέχρι σήμερα, σε κάθε πτήση που διασχίζει τον πλανήτη, σε κάθε φορτηγό πλοίο που ενώνει τις αγορές, σε κάθε ψηφιακή πλατφόρμα που καταργεί αποστάσεις.

Η ιστορία του Μαγγελάνου δεν είναι μόνο ένα παρελθόν ηρωισμού και θυσίας. Είναι το σημείο μηδέν της παγκοσμιοποίησης. Και παραμένει ζωντανή, κάθε φορά που θυμόμαστε ότι η Γη είναι μία – και μας χωράει όλους.

Η  ΓΗ  ΜΕΓΑΛΩΣΕ
Posted by at No comments:

LARI ELISON

 

Από «CEO των πάντων» σε σκιώδη πρόεδρο της Αμερικής: Ο άνθρωπος που τα «βλέπει» όλα

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2025 7:30 •
MONICA DAVEY/EPA

O αόρατος αρχιτέκτονας ενός κόσμου όπου τα δεδομένα, η τεχνητή νοημοσύνη και τα μέσα ενημέρωσης ενώνονται σε ένα σύστημα ελέγχου

Νατάσα Στασινού • nstasinou@naftemporiki.gr

Στα 81 του, ο Λάρι Έλισον μοιάζει να αγγίζει κάτι που ξεπερνά την επιχειρηματική ισχύ.

Με την Oracle να ελέγχει τεράστια δίκτυα δεδομένων και υπολογιστικής ισχύος, την οικογένειά του να αποκτά τα Paramount και CBS, και το TikTok να φιλοξενείται στους servers του, ο Έλισον έχει γίνει ο άνθρωπος που κινεί τα νήματα της τεχνολογίας, των media και, εμμέσως, της πολιτικής.

Ο ίδιος το αποκαλεί πρόοδο: έναν κόσμο όπου «όλοι θα έχουν την καλύτερη συμπεριφορά, επειδή όλοι θα καταγράφονται». Για τους επικριτές του, όμως, αυτή είναι η πιο γυαλιστερή μορφή μιας νέας, ιδιωτικής δυστοπίας.

Βγαίνει στη σκηνή, λακωνικός, τεχνικός, ακριβής. Δεν πουλά γυαλιστερά προϊόντα· πουλά πρόσβαση σε υπολογιστική ισχύ και συγκρότηση δεδομένων. Από τις πρώτες μέρες της Oracle—τότε που οι βάσεις δεδομένων έμοιαζαν με ξηρό τεχνικό αντικείμενο—καταλαβαίνει ότι η καρδιά της οικονομίας είναι η τάξη στα δεδομένα.

Τέσσερις δεκαετίες μετά, το μεγάλο κύμα της AI απαιτεί αυτό ακριβώς: αποθήκες δεδομένων χωρίς ταβάνι, ορχήστρες GPU που παίζουν σε απόλυτο συγχρονισμό, συμβόλαια πολλαπλών δισεκατομμυρίων με παίκτες που θέλουν να εκπαιδεύσουν γιγαντιαία μοντέλα. Ο Έλισον βρίσκεται στο φυσικό του στοιχείο.

Από τα data στα media και το TikTok

Το επώνυμο περνά το κατώφλι των στούντιο. Με τον Ντέιβιντ Έλισον στο τιμόνι της Skydance και την εξαγορά της Paramount, ο έλεγχος αγγίζει ταινίες, σειρές, ειδησεογραφικά brands, τον τρόπο που «ράβεται» και διανέμεται η αφήγηση.

Ο Λάρι δεν παριστάνει τον παραγωγό· σκέφτεται σαν μηχανικός: πώς μειώνεται το κόστος, πώς χτίζονται cloud pipelines παραγωγής/διανομής, πώς «δένει» η τηλεόραση με την πλατφόρμα και η πλατφόρμα με τα data.

Στον κόσμο των κοινωνικών δικτύων, ο Έλισον τοποθετείται εκεί όπου χτυπά ο παλμός: στη φιλοξενία, την ασφάλεια, τον αλγόριθμο.

Η Oracle «σηκώνει» κρίσιμα κομμάτια του TikTok στις ΗΠΑ—και η συμφωνία για αμερικανικά σχήματα ιδιοκτησίας τον φέρνει πιο κοντά στο «μηχανοστάσιο» της πλατφόρμας. Δεν είναι ο εκδότης των βίντεο, είναι ο άνθρωπος που ελέγχει το πώς αυτά φτάνουν σε σένα. Ο μοχλός δεν είναι ορατός στο timeline, αλλά κινεί το timeline.

Η πρόταση-σοκ: «όλοι θα παρακολουθούνται»

Σε παρουσίαση προς επενδυτές περιγράφει ένα μέλλον όπου τα πάντα καταγράφονται: σώματα ασφαλείας με κάμερες που στέλνουν live εικόνα στο κέντρο, AI που «βλέπει» και ειδοποιεί αυτόματα, συστήματα που δεν σβήνουν ποτέ—απλώς «κλειδώνουν» ώσπου να υπάρξει δικαστική εντολή.

Το παρουσιάζει ως πρόοδο: «Με συνεχή καταγραφή, οι πολίτες θα έχουν την καλύτερη συμπεριφορά».
Το ακροατήριο διχάζεται: για τον ίδιο είναι τάξη και λογοδοσία· για τους επικριτές είναι ο σχεδιασμός μιας ψηφιακής δυστοπίας με ιδιωτικό ανάδοχο.

Ανατομία της ισχύος: 3 άξονες που συγκλίνουν

  • Υπολογιστική ισχύς (compute): Συμβόλαια-θηρία, data centers, πρόσβαση σε GPU. Όποιος ελέγχει το compute θέτει τους ρυθμούς της καινοτομίας.
  • Δεδομένα (data gravity): Βάσεις, εφαρμογές, ροές. Τα δεδομένα «βαραίνουν» εκεί όπου βρίσκονται ήδη άλλα δεδομένα—και ο Έλισον ξέρει να τα «μαγνητίζει».
  • Αφήγημα και προσοχή (attention): Μέσω media assets και πλατφορμών διανομής. Η προσοχή είναι το νόμισμα· η διανομή είναι η κεντρική τράπεζα.

Η ταυτόχρονη κατοχή αυτών των τριών δημιουργεί συγκέντρωση ισχύος που ξεπερνά την αγορά και αγγίζει θεσμικές σφαίρες: επηρεάζει πολιτικές επιλογές, ρυθμιστικές προτεραιότητες, δημόσιο διάλογο.

Η πολιτική και η σύγκρουση συμφερόντων

Ως συνομιλητής προέδρων και μεγάλος δωρητής, εμφανίζεται συχνά στο παρασκήνιο μεγάλων αποφάσεων: επενδύσεις υποδομής AI, συμβόλαια με κρατικούς φορείς, «διασώσεις» πλατφορμών που θεωρούνται κρίσιμες για την εθνική ασφάλεια.

Δεν νομοθετεί—αλλά ορίζει το πεδίο εφαρμογής των νόμων μέσω της τεχνολογικής αρχιτεκτονικής. Έτσι γεννιέται ο χαρακτηρισμός «σκιώδης πρόεδρος»: ο ιδιώτης που κάνει υλική την πολιτική βούληση.

Η συγκέντρωση τόσης ισχύος στα χέρια ενός ιδιώτη γεννά εύλογες ανησυχίες για σύγκρουση συμφερόντων. Όταν ο ίδιος ο πάροχος της τεχνολογικής υποδομής είναι ταυτόχρονα επενδυτής ή διαμεσολαβητής στις πλατφόρμες που ελέγχουν τη ροή της προσοχής, το ερώτημα «ποιος ελέγχει ποιον» γίνεται ουσιαστικό. Η δημοσιογραφική ανεξαρτησία, από την άλλη, τίθεται υπό αμφισβήτηση όταν τα κανάλια παραγωγής και διανομής της είδησης λειτουργούν πάνω σε ιδιωτική στοίβα υποδομών· πόσο ανεξάρτητος μπορεί να είναι ο έλεγχος της εξουσίας όταν εξαρτάται από την τεχνολογική αρχιτεκτονική μιας εταιρείας;

Την ίδια στιγμή, η τεχνολογία που υπόσχεται ασφάλεια μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε μόνιμο μηχανισμό επιτήρησης — ιδιαίτερα όταν ο σχεδιαστής της την αντιμετωπίζει ως «αρετή». Και όσο κι αν προβάλλεται η διαβεβαίωση πως «υπάρχει πάντα δικαστική εντολή», η απάντηση μοιάζει ανεπαρκής σε έναν κόσμο όπου ο όγκος των δεδομένων και η δύναμη των αλγορίθμων δημιουργούν μια βαθιά ασυμμετρία γνώσης υπέρ του ιδιώτη-παρόχου.

Ο μύθος και το σενάριο

Δύο φορές drop-out, αυτοδίδακτος προγραμματιστής, νικητής στο America’s Cup, ιδιοκτήτης της Λαναΐ—ο μύθος είναι συναρπαστικός. Αλλά το σταθερό μοτίβο είναι ένα: επιστροφή στα δεδομένα.

Ό,τι κι αν κάνει—εξαγορές, συμμαχίες, media—είναι μέθοδοι να ενισχύσει την κεντρομόλο δύναμη της Oracle πάνω στη ροή πληροφορίας.

Ο «CEO των πάντων» δεν χρειάζεται να κατακτήσει θεσμικά αξιώματα. Αρκεί να κατακτήσει την αρχιτεκτονική μέσα στην οποία λειτουργούν τα θεσμικά αξιώματα. Αν η επόμενη δεκαετία κριθεί από το ποιος ελέγχει τα data pipelines, τα AI εργοστάσια και τους διανομείς της προσοχής, τότε ο Λάρι Έλισον δεν είναι απλώς πρωταγωνιστής.

Είναι το σκηνικό. Και σε ένα έργο όπου η υποδομή γράφει το σενάριο, αυτός που κατέχει την υποδομή αγγίζει κάτι που μοιάζει επικίνδυνα με σκιώδη προεδρία.

Posted by at No comments:

INTEL Ai

 

Ο άνθρωπος που έδωσε στον κόσμο το πιο πολύτιμο εργαλείο του

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2025 6:45
Robert Noyce - Gordon Moore
Ο Ρόμπερτ Νόις (αριστερά) και ο Γκόρντον Μουρ/ Intel Free Press

Πολύ πριν τον Μασκ, τον Όλτμαν και τον Χουάνγκ, ο Νόις ήταν εκείνος που εφηύρε το μέλλον

Νατάσα Στασινού • nstasinou@naftemporiki.gr

Σε μια μικρή πόλη της Αϊόβα μια μητέρα κρατάει στην αγκαλιά της το νεογέννητο, που θα αλλάξει τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος.

Το ημερολόγιο γράφει 12 Δεκεμβρίου 1927. Και το όνομα του βρέφους είναι Ρόμπερτ Νόις. Χωρίς να το ξέρει, γεννιέται μέσα σε έναν αιώνα που θα έχει ανάγκη από το μυαλό του.

Ο Νόις δεν είναι παιδί που αρκείται στο «πώς δουλεύει κάτι». Θέλει να μάθει πώς γίνεται καλύτερο. Στα δώδεκά του φτιάχνει αεροπλάνο, στα δεκάξι του ανακατασκευάζει τον κινητήρα του πατρικού αυτοκινήτου. Έχει εκείνο το βλέμμα του ανθρώπου που δεν θέλει να περιμένει το μέλλον. Θέλει να το εφεύρει, να το κατασκευάσει.

1959: Η σπίθα που αλλάζει τον αιώνα

Φτάνουμε στο 1959. Ο Νόις πλέον στη Fairchild Semiconductor, κοιτάζει ένα κομμάτι πυριτίου που λάμπει κάτω από τα εργαστηριακά φώτα σαν κάτι που δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν είναι πολύτιμος λίθος ή τεχνητή ύλη.

Είναι η στιγμή που του έρχεται η ιδέα: ένα ενιαίο ολοκληρωμένο κύκλωμα πάνω σε ένα chip, όπου όλα—τρανζίστορ, αντιστάσεις, καλωδιώσεις—θα συνυπάρχουν σε μία συστοιχία.

Μία ιδέα τόσο απλή και τόσο μεγαλειώδης ώστε, όταν τελειώσει η δεκαετία, τα πάντα θα βασίζονται σε αυτή: οι υπολογιστές, τα αεροπλάνα, τα τηλέφωνα, το διάστημα.

Αυτή είναι η στιγμή που ο Νόις χωρίς να το ξέρει ακόμη, γίνεται ο αρχιτέκτονας της ψηφιακής εποχής.

Η γέννηση της intel

To 1969 ο Νόις μαζί με τον Γκόρντον Μουρ ιδρύουν την Intel. Η Silicon Valley δεν είναι ακόμη αυτό που γνωρίζουμε σήμερα.

Είναι χωράφια, εργοστάσια, μερικά εργαστήρια και πολλή, πάρα πολλή ανασφάλεια. Αλλά ο Νόις έχει μια σπάνια ικανότητα: να εμπνέει. Να κάνει τους μηχανικούς να νιώθουν ότι βρίσκονται στο κέντρο της ανθρώπινης προόδου.

Η Intel γεννιέται για να φτιάξει μνήμες. Αλλά γρήγορα θα αλλάξει ρόλο: θα φτιάξει τον πρώτο μικροεπεξεργαστή, τον 4004, το 1971.

Και σε εκείνη τη στιγμή, σε αυτό το μικροσκοπικό κομμάτι πυριτίου, βρίσκεται όλο το μέλλον:

  • οι προσωπικοί υπολογιστές
  • οι φορητές συσκευές
  • το Διαδίκτυο
  • η τεχνητή νοημοσύνη
  • οι ψηφιακές οικονομίες
  • οι εταιρικοί κολοσσοί του σήμερα.

Όλα ξεκινούν εκεί. Από την ιδέα ενός ανθρώπου που γεννήθηκε σαν σήμερα, 12 Δεκεμβρίου.

Ρόμπερτ Νόις (Δεξιά) και Γκόρντον Μουρ/Intel Free Press

«Δήμαρχος της Silicon Valley»

Ο Noyce δεν γίνεται διάσημος όπως οι σημερινοί αστέρες της τεχνολογίας. Δεν δίνει αιχμηρές συνεντεύξεις. Δεν έχει μπροστά του μια «πλατφόρμα» για προκλητικές, παραλληρηματικές αναρτήσεις. Δεν προκαλεί τυφλό φανατισμό.

Η ηγεσία του είναι διαφορετική: ήρεμη, συνεργατική, «εμπνέουσα» και όχι «επιθετική».
Οι μηχανικοί της εποχής τον αποκαλούν «Δήμαρχο της Σίλικον Βάλεϊ» γιατί καταφέρνει να ενώνει αντί να διχάζει.

Είναι ο άνθρωπος που επινοεί ένα νέο μοντέλο εταιρικής κουλτούρας.

  • ανοιχτά γραφεία
  • οριζόντια ιεραρχία
  • μετοχές σε εργαζόμενους
  • χώρος για λάθη και πειραματισμό

Είναι όλα τα στοιχεία που σήμερα οι big tech τιτλοφορούν ως «καινοτομία» αλλά τότε ήταν επαναστατικά.

Robert Noyce – intel.com

Απέναντι στους σημερινους πρωταγωνιστές

Σήμερα, ο κόσμος της τεχνολογίας έχει άλλους «ήρωες»: τον θορυβώδη Έλον Μασκ, τον Τζένσεν Χουάνγκ της Nvidia, τον Σαμ Όλτμαν της OpenAI, τους ηγέτες τους ηγέτες των big tech που κρατούν στα χέρια τους όχι μόνο αγορές, αλλά πολιτικές ισορροπίες και κοινωνικές δυναμικές.

Αν ο Νόις ζούσε στη σημερινή εποχή, θα έβλεπε ότι η τεχνολογία δεν είναι πλέον μόνο μία βιομηχανία. Είναι πανίσχυρος μηχανισμός επιρροής. Είναι σύστημα εξουσίας. Και οι πρωταγωνιστές της συχνά μοιάζουν περισσότερο με πολιτικούς παρά με μηχανικούς.

Η σύγκριση έχει ενδιαφέρον: Ο Νόις χτίζει θεμέλια — οι σημερινοί χτίζουν αυτοκρατορίες.
Χωρίς το ολοκληρωμένο κύκλωμα, χωρίς την Intel, δεν υπάρχει Nvidia, δεν υπάρχει Tesla, δεν υπάρχει OpenAI, δεν υπάρχει global cloud.

Ο Νόις λύνει τεχνικά προβλήματα — οι σημερινοί λύνουν (ή πυροδοτούν) γεωπολιτικά.
Ο Χουάνγκ διαπραγματεύεται με κυβερνήσεις, ο Όλτμαν επηρεάζει κανονιστικά πλαίσια, ο Μασκ επηρεάζει εκλογές.

Ο Νόις θέλει πρόσβαση σε γνώση — οι σημερινοί θέλουν πρόσβαση σε δεδομένα.
Ο Νόις οδηγεί μια βιομηχανία — οι σημερινοί οδηγούν έναν κόσμο.
Κι όμως, όλα τα μονοπάτια ξεκινούν από αυτόν. Στον άνθρωπο που έδωσε στη Silicon Valley το DNA της.

Η κληρονομιά του κινεί ολόκληρες αλυσίδες αξίας

Το 2025, ο κόσμος παλεύει με ελλείψεις chips, με γεωπολιτικές κρίσεις γύρω από την Ταϊβάν, με κούρσες εξοπλισμών AI.

Και μέσα σ’ αυτή τη νέα πραγματικότητα, το όνομα του Νόις μφανίζεται ξανά και ξανά στα βιβλία, στις μεγάλες μελέτες, στα εργαστήρια.

Το ολοκληρωμένο κύκλωμα δεν ήταν απλώς μια τεχνική λύση. Ήταν μια νέα φιλοσοφία κατασκευής: ότι η τεχνολογία πρέπει να γίνει μικρή, γρήγορη, συμπαγής και προσβάσιμη.

Αυτή η φιλοσοφία είναι η βάση κάθε iPhone, κάθε cloud server, κάθε GPU.Αν ο Τζένσεν Χουάνγκ είναι ο «βασιλιάς της AI», ο Ρόμπερτ Νόις είναι ο άνθρωπος που έφτιαξε το στέμμα.

Andy Grove, Robert Noyce, Gordon Moore Rubylith – Intel.com

Η τελευταία εικόνα

Ο ιδρυτής της Intel πεθαίνει το 1990, πριν δει τον κόσμο που δημιούργησε να απογειώνεται.
Δεν βλέπει το Διαδίκτυο, τα smartphones, τα social media, ούτε τη σημερινή μάχη των chips που καθορίζει γεωπολιτικές συμμαχίες.

Αλλά βλέπει κάτι άλλο: μια νέα γενιά μηχανικών που πιστεύει πως όλα είναι δυνατά.
Και αυτό, ίσως, ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμά του.

Σήμερα, στις 12 Δεκεμβρίου, κάθε φορά που ανάβει μια οθόνη, κάθε φορά που ένας αλγόριθμος κάνει μια πρόβλεψη, κάθε φορά που ένας επεξεργαστής υπολογίζει κάτι σε νανοδευτερόλεπτα, ένα μικρό κομμάτι του Νόις ζει μέσα σε αυτή την πράξη.

Γιατί αυτός ήταν ο άνθρωπος που έδωσε στον κόσμο το πιο σημαντικό του εργαλείο: τη δυνατότητα να κατασκευάσει το μέλλον.

Διαβάστε περισσότερα για τη ζωή και το έργο του Ρόμπερτ Νόις, ΕΔΩ.


Posted by at No comments:

GREECE

 

How Greek Resistance Will Save Greece

By
 Helleniscope
 -
0
39

By Alex Aliferis

As 2026 begins, Greek resistance will save Greece.

Let me explain. Many Greeks, both inside and outside of Greece, may look at the current situation and feel hopeless.

I do not see it that way. Successful people across the world have hit rock bottom in their lives. Did they give up? Did they commit suicide when they had zero employment? No—they had resistance. They resisted the idea that they would remain at rock bottom forever, and they took action.

An athlete rebuilds himself after an injury to come back stronger. Greece must do the same.

Greece has hit rock bottom. Yet there is a way out, and it will not be easy. NATO, the USA, or the EU will not save Greece. Israel will not save Greece. Greeks will save Greece.

There is a reason the Greek military song “Greece Never Dies” motivates millions of Greek soldiers and Greeks worldwide. It represents resistance—the belief that Greece will never die. The Greek language will not go extinct. Greek culture, traditional dancing, and Greek food will not disappear.

Globalist elites want to erase ethnic Greek identity, the Greek language, Greek traditional dancing, Greek traditional music, and Greek traditional food. Every Greek, inside and outside of Greece, must resist globalization and the parasitic globalist elites.

It is essential to speak Greek whenever possible with fellow Greeks in the USA and around the world. If your parents did not speak Greek to you as a child, I suggest enrolling in an online Greek language course. Listen to Greek music and learn common phrases. Learn traditional Greek dances. Read Greek history books written by Greeks, because some books and YouTube videos promote anti-Greek narratives.

On the political front, Greeks must stop voting for traitorous globalist elite parties. Resist these globalist entities. Greeks must expose NGOs that bring illegal migrants into Greece to weaken the nation through population replacement policies. Greek citizen journalists must expose these NGOs online and apply pressure for investigations and arrests. Elites often use foreigners to undermine their own nations.

As an act of resistance, we must strengthen the Greek family. Young men and women should marry in their twenties. Greek families must be strong and maintain close relationships with cousins, siblings, aunts, uncles, and extended relatives. Infighting exists within many Greek families. Unity and mutual support are essential to resisting forces that seek to divide and destroy Greece.

Greeks must resist any war with Russia. I urge Greeks to fly Greek and Russian flags throughout Greece as a sign of defiance against globalist elites controlling the country. Greek soldiers should resist fighting for NATO against Russia.

Greeks should plant gardens and raise goats, chickens, pigs, cattle, and sheep at home. Food inflation is one method globalist elites use to weaken Greece, the USA, Europe, Canada, Australia, and New Zealand. This goes hand in hand with controlling food production. In 1917, one of the first actions taken by communists in Russia was to destroy and control food production.

Globalist elites forced many Greeks to take what they call the globalist bioweapon—the COVID-19 vaccine. Many took it only to believe later it caused harm. Over the past five years, various natural-path remedies have been promoted as methods to detox the body from mRNA COVID-19 spike proteins. I urge readers to research these claims independently. Resources such as Natural News and Jonathan Otto’s discussions on healing mRNA damage are available for those who wish to explore alternative perspectives.

According to this view, the primary goal of globalist elites is human depopulation. They attempt to achieve this through food inflation, wars, control of food production, and harmful medicine.

Greek resistance will save Greece from the globalist elites.

Posted by at No comments:

MAUROGIALOUROS

 

Νοσταλγώντας τον… Μαυρογιαλούρο!

By
 Helleniscope
 -
0
36

source – antinews.gr

Του Θανάση Κ. (Χρύσανθος Λαζαρίδης)

​Είδα προχθές – και απόλαυσα για πολλοστή φορά – τη θρυλική ελληνική ταινία “Υπάρχει και Φιλότιμο”, με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα στο ρόλο του ανεπανάληπτου Μαυρογιαλούρου.
​Και συνειδητοποίησα ξαφνικά πως
​ό,τι τότε χλευάζαμε, τώρα το νοσταλγούμε…

​Πράγματι στο έργο εκείνο του Αλέκου Σακελλάριου,
​ο Μαυρογιαλούρος δεν είναι απλώς ο “ελαφρούτσικος” πολιτικός
​που τον έχει καταπιεί το σύστημα και δεν ήξερε τι γινόταν
​στο υπουργείο του και στην περιφέρειά του.
​Είναι ταυτόχρονα ο άνθρωπος που όταν, από τυχαίες συμπτώσεις,
​καταλαβαίνει τι πραγματικά συμβαίνει γύρω του, αντιδρά,
​μουντζώνει τελετουργικά τον… εαυτό του
​και παίρνει τους φαύλους συνεργάτες του παραμάζωμα…

​Τελικά ο Μαυρογιαλούρος είχε Φιλότιμο! Εξ ου και ο τίτλος…

​Τον τελευταίο καιρό έχουν ξαμοληθεί διάφοροι κονδυλοφόροι να μας εξηγήσουν πόσο «επιτυχημένη» υπήρξε η πρωθυπουργία Μητσοτάκη.
​Όμως, αν διαβάσει κανείς προσεκτικά αυτά τα “δοξαστικά”, διαπιστώνει κάτι παράδοξο: σχεδόν όλα όσα εμφανίζονται στο “ενεργητικό” του Πρωθυπουργού βρίσκονται, στην πραγματικότητα, στο “παθητικό” του!
​ Πρόκειται για πολιτικές που αρχικά τις πολέμησε, τις καθυστέρησε, ή τις εφάρμοσε ανάποδα – και τις οποίες σήμερα επιχειρεί να “διορθώσει”, πρόχειρα και συχνά αντιφατικά.
​Το πρόβλημα όμως δεν σταματά εκεί. Διότι ακόμη και σε όσα εκ των υστέρων κάνει “σωστά”, παραμένει ταυτόχρονα προσκολλημένος και στα αντίθετά τους! Έτσι, καταλήγει να ακυρώνει στην πράξη τις ίδιες του τις “διορθώσεις”!
​Πέρα από αυτά, κάτι ακόμα πιο ανησυχητικό: μια πρωτοφανής ανικανότητα στη διαχείριση ακόμη και ζητημάτων όπου δεν παρεμβάλλεται ιδεολογία, γεωπολιτική ή «μεγάλα διλήμματα». Απλές, στοιχειώδεις διοικητικές δυσλειτουργίες.
​Τα θαλασσώνει και στην απλή διαχείριση…
​Ας τα πάρουμε με τη σειρά:

​* Πρώτο παράδειγμα: Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ
​Η τριμερής συνεργασία Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ δεν ήταν επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Ήταν στρατηγική επιλογή, εγκαινιάστηκε το 2013 επί κυβέρνησης Σαμαρά και στόχευε στη δημιουργία ενός σταθερού άξονα ασφάλειας, ενέργειας και αποτροπής στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο Τσίπρας δεν την ανέτρεψε – απλώς προσέθεσε το «συν ένα» με τις ΗΠΑ…
​Η κυβέρνηση Μητσοτάκη την κράτησε στα χαρτιά, αλλά την αναιρούσε στην πράξη. Την ώρα που οι σχέσεις Ισραήλ– Τουρκίας βρίσκονταν στη χειρότερη φάση τους, κι ενώ η Τουρκία κλιμάκωνε τις έμπρακτες προκλήσεις της και κατά της Ελλάδας, η Αθήνα διακήρυσσε τη… «φιλία» της με την Άγκυρα! ​
​Σήμερα συνυπογράφουμε συνεργασίες με το Ισραήλ κι έρχεται ο ίδιος ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ να δηλώσει ανοικτά προς την Άγκυρα: «ξεχάστε τις νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες, θα μας βρείτε απέναντι»!
​Δηλαδή ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός αποδοκιμάζει ανοικτά τις διακηρυγμένες νεο-οθωμανικές βλέψεις του Ερντογάν και τη “Γαλάζια Πατρίδα” – που στρέφεται κυρίως εναντίον μας…
​Κι εμείς…αγωνιούμε μην υπάρξει τουρκική “αντίδραση”!
​Και ταυτόχρονα ετοιμάζουμε “πενταμερή” για την Ανατολική Μεσόγειο, ΜΕ την Τουρκία, αλλά ΧΩΡΙΣ το Ισραήλ!
​Αντίφαση – ή αυτο-υπονόμευση;

​Για την ώρα πάντως, η Τριμερής Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ διασώζεται προσωρινά, όμως το καλώδιο Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας δεν προχωρά.
​Και ζητούν να τους πούμε και …συγχαρητήρια!

​* Δεύτερο παράδειγμα: Εξοπλισμοί και “ξέπλυμα” της Τουρκίας
​Η αγορά των Rafale και των φρεγατών Belharra ήταν σωστή επιλογή. Όμως και εδώ η αλήθεια είναι λιγότερο κολακευτική. Η πρόταση Μακρόν υπήρχε στο τραπέζι έναν ολόκληρο χρόνο και παρέμενε αναπάντητη. Ο Σαμαράς το φώναζε τότε: προχωρήστε άμεσα και τις αγορές γαλλικών όπλων και την ελληνογαλλική συμφωνία αμυντικής συνδρομής. Η κυβέρνηση δίσταζε…
​Τελικά, προχωρήσαμε όχι από στρατηγική διορατικότητα, αλλά «από σπόντα»: όταν προέκυψε η κρίση ΗΠΑ– Γαλλίας με την ακύρωση των γαλλικών υποβρυχίων προς την Αυστραλία – και η Ουάσιγκτον, για να κατευνάσει το Παρίσι, επέτρεψε στην Ελλάδα να προχωρήσει σε εξοπλισμούς από τη Γαλλία. Κάναμε το σωστό, αλλά από καραμπόλα συμπτώσεων.
​Και ούτε αυτό το κάναμε ολοκληρωμένα. Τα συστήματα δεν παραλήφθηκαν πλήρως εξοπλισμένα, υπήρξαν ελλείψεις τόσο στα Rafale όσο και στην πρώτη Belharra. Αυτό μπορεί να διορθωθεί, βέβαια, στο μέλλον. Αλλά την σωστή επιλογή την κάναμε… μισή!
​Και μόλις επιβεβαιώσαμε τη – δυνητική τουλάχιστον – ελληνική υπεροχή στον αέρα, τι άλλο κάναμε; Συμφωνήσαμε – άτυπα αλλά σαφώς – να μην την αξιοποιήσουμε στο Αιγαίο! Να μην αντιδρούμε στις προκλήσεις την ώρα που η Τουρκία προωθούσε τη “Γαλάζια Πατρίδα”. Με τον υπουργό μας των Εξωτερικών να δηλώνει πως όταν μας προκαλεί η Άγκυρα – όπως κάνει συνεχώς, παρά τα λεγόμενα “ήρεμα νερά” – εμείς δεν απαντάμε για να μην αναγκαστούμε να αναδιπλωθούμε μετά!
​Τους αφήνουμε να επιβάλλουν τα τετελεσμένα τους χωρίς αντιδράσεις.
​Οπότε, γιατί εξοπλιζόμαστε;
​Αποκτήσαμε αποτρεπτικό πλεονέκτημα και ταυτόχρονα δηλώνουμε δημόσια ότι δεν το χρησιμοποιούμε! Άρα, πρώτα πληρώνουμε να ενισχύσουμε την “αποτροπή” μας – κι ύστερα την καταργούμε μόνοι μας.
​Και σαν να μην έφτανε αυτό, συμβάλαμε και στο “ξέπλυμα” της Τουρκίας, διακηρύσσοντας ότι η Τουρκία είναι πια “φίλη” μας (την ώρα που μας απειλεί απροκάλυπτα), με αποτέλεσμα να ανοίξει ο δρόμος για να πάρει και η Τουρκία ως το 2030 αεροσκάφη Eurofighter – που μέχρι τώρα της τα αρνούνταν!
​Και γιατί να μη της τα δώσουν; Αφού η Ελλάδα, η κύρια χώρα που απειλείται από την Τουρκία, διακηρύσσει ότι η Τουρκία είναι πια “φίλη” της…
​Έτσι, σε λίγα χρόνια θα ακυρωθεί το ελληνικό “πλεονέκτημα” που μόλις αποκτήθηκε! Πρώτα επενδύσαμε – και μετά βοηθάμε τον αντίπαλο να εξουδετερώσει την επένδυσή μας.

​* Τρίτο παράδειγμα: Το (λαθρο)μεταναστευτικό
​Εδώ η εικόνα αγγίζει τα όρια του παραλόγου. Στις αρχές του 2020, όταν η Τουρκία εξαπέλυσε την οργανωμένη “μεταναστευτική πίεση” στα ακριτικά νησιά μας του Ανατολικού Αιγαίου, οι κάτοικοί τους – που παλαιότερα είχαν αγκαλιάσει τους πρόσφυγες – αυτή τη φορά αντέδρασαν. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έστειλε τα ΜΑΤ στη Λέσβο, όχι για να ανακόψουν τις ροές, αλλά για να καταστείλουν τους κατοίκους που αντιδρούσαν στις παράνομες ροές!​
​Όταν τα ΜΑΤ απέτυχαν και οι τοπικές κοινωνίες επέμειναν να αντιδρούν, η πίεση της Άγκυρας μετατοπίστηκε προς τον Έβρο. Και τότε η κυβέρνηση έστειλε τα ίδια ΜΑΤ να κάνουν το ακριβώς αντίθετο: να εμποδίσουν, μαζί με τους κατοίκους του Έβρου, την είσοδο των “εργαλειοποιημένων”. Καθυστερημένα, υπό πίεση, αναιρώντας την προηγούμενη πολιτική της.
​Στη συνέχεια οι ροές συνεχίστηκαν – κι έμπαιναν «λίγοι-λίγοι» πλέον. Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: επί Σαμαρά μέσα σε δυόμιση χρόνια δόθηκαν άδειες παραμονής σε περίπου 2.500 άτομα. Επί Τσίπρα μέσα σε πέντε χρόνια δόθηκαν άδειες παραμονής σε περίπου 50.000. Επί Μητσοτάκη, μέσα σε έξη χρόνια, οι άδειες παραμονής ξεπέρασαν τις 150.000!
​Και τώρα, μετά την εκλογή Τραμπ, η πολιτικής της Κυβέρνησης μετατοπίστηκε σε διακηρύξεις περί «σκλήρυνσης»! Αλλά μόνο διακηρύξεις…
​Ήδη πριν λίγες μέρες ξαναβλέπουμε ροές από Γαύδο και Κρήτη.
​Η πολιτική παραμένει ίδια…
​Και ζητάνε να τους χειροκροτήσουμε!

​* Συνέχεια Τσίπρα – όχι τομή
​Σε όλα τα παραπάνω, η κυβέρνηση Μητσοτάκη λειτούργησε περισσότερο ως συνέχεια της πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ, παρά ως “εναλλακτική”:
​Κατευνασμός της Τουρκίας, μεταναστευτικό, «λύσεις» εθνικών θεμάτων μέσω μονομερών υποχωρήσεων…
​Οι Πρέσπες του ΣΥΡΙΖΑ δεν έλυσαν το πρόβλημα. Δημιούργησαν νέο, με τη Βουλγαρία αυτή τη φορά να κάνει ό,τι η Ελλάδα δεσμεύτηκε να μην κάνει: να ασκεί βέτο! Και δεν ασκούμε βέτο, επικαλούμενοι μια διμερή συμφωνία που τα Σκόπια ήδη παραβιάζουν…
​Και τώρα συζητούνται και «Πρέσπες του Αιγαίου» από την κυβέρνηση Μητσοτάκη-Γεραπετρίτη!
​– Το ίδιο και στην οικονομία. Η κυβέρνηση μείωσε τον φόρο εισοδήματος, αλλά διατήρησε τους υψηλούς έμμεσους φόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Με τον πληθωρισμό που μεσολάβησε, οι έμμεσοι φόροι γονάτισαν τα νοικοκυριά. Και επιπλέον, εκτόξευσε το κόστος ενέργειας με τη βεβιασμένη «πράσινη μετάβαση» και την απανθρακοποίηση. Η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας εξαφανίζεται, η ανθεκτικότητα της κοινωνίας διαλύεται.
​Και το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμά της για τα επόμενα 4 χρόνια, ενδιαφέρεται μόνο για τα πλεονάσματα, όχι για την πραγματική οικονομία.
​
​* Το ίδιο και στην ενέργεια.
​Το 2014 η κυβέρνηση Σαμαρά με υπουργό τον Γιάννη Μανιάτη, έβγαλε 19 οικόπεδα για έρευνα υδρογονανθράκων. Και πρόλαβε να υπογράψει δύο συμβόλαια με ξένες εταιρίες για έρευνες και εξορύξεις. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τα πάγωσε. Και πριν φύγει το 2019 ξανάβγαλε τα περισσότερα από αυτά τα οικόπεδα για έρευνες.
​Μόλις ανάλαβε η κυβέρνηση Μητσοτάκη τα πάγωσε κι αυτή! Κι ύστερα διακήρυσσε ότι δεν την ενδιαφέρουν οι υδρογονάνθρακες, γιατί εμείς είμαστε με την “πράσινη ενέργεια”, λέει…
​Μέχρι που μια εταιρία, η Γαλλική Total, έφυγε απηυδισμένη.
​Και τώρα, αφού βγήκε ο Τράμπ στις ΗΠΑ με σύνθημα drill baby drill,
​η κυβέρνηση άλλαξε γραμμή και υπέγραψε έρευνα εξόρυξης
​για ένα από το οικόπεδα που είχαν παγώσει από το 2014.
​Αλλά στους στόχους της “πράσινης μετάβασης”, στους οποίους είχε προσχωρήσει – καθ’ υπερβολήν μάλιστα – παραμένει προσκολλημένη!
​Ποιός θα την πάρει στα σοβαρά;

​* Και τέλος: η ανικανότητα – ΟΠΕΚΕΠΕ
​Εδώ δεν χωρά καμία ιδεολογική δικαιολογία. Η «τεχνική λύση» του ΟΠΕΚΕΠΕ νομοθετήθηκε στρεβλά επί ΣΥΡΙΖΑ κι εφαρμόστηκε ακόμη πιο στρεβλά επί Μητσοτάκη. Δεν είχαμε απλώς υπέρ-πληρωμές όπως παλιά. Είχαμε τεράστια ποσά να καταλήγουν σε μη δικαιούχους και να τα στερούνται οι πραγματικοί παραγωγοί.
​Οι αγρότες έμειναν χωρίς χρήματα και βγήκαν στους δρόμους. Ενώ ταυτόχρονα τους δέσμευε ο ΕΛΓΑ αυτά τα ολίγα που τους έδινε η κυβέρνηση!
​Όταν η κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι η κοινωνία ήταν αυτή τη φορά στο πλάι των αγροτών, τότε “ανακάλυψε” ξαφνικά ότι είχε χρήματα να τους πληρώσει. Και μόλις τους πλήρωσε, πάλι… ο ΕΛΓΑ δέσμευσε τα χρήματα που τους έδωσε. Δύο φορές, μέσα σε λίγες εβδομάδες!
​– Για να μη θυμηθούμε βέβαια τη σύμβαση 717 για τον εκσυγχρονισμό και την ασφάλεια των σιδηροδρομικών συγκοινωνιών. Την υπέγραψε η κυβέρνηση Σαμαρά τον Οκτώβριο-Νοέμβριο του 2014, την… ξεχαρβάλωνε ο ΣΥΡΙΖΑ επί πέντε χρόνια, ύστερα προσπάθησε να την αποκαταστήσει κι ύστερα ανάλαβε η κυβέρνηση Μητσοτάκη που δεν κατάφερε να την εφαρμόσει. Μέχρι που έγινε το φοβερό δυστύχημα κι ήλθε η Ευρωπαία Εισαγγελέας να καταγγείλει ότι, αν είχε εφαρμοστεί η 717, θα υπήρχε ήδη από χρόνια και τηλε-διοίκηση και αυτόματα πέδηση, και δεν θα γινόταν ποτέ τέτοιο δυστύχημα.
​Οι ανίκανοι διαδέχθηκαν του ανίκανους. Και τώρα ζητάνε και τα ρέστα…
​
​Συμπέρασμα: δεν έχουμε μπροστά μας έναν Πρωθυπουργό που «έκανε λάθη και τα διόρθωσε». Έχουμε μια διακυβέρνηση που κάνει λάθη επί πέντε χρόνια, τώρα διακηρύσσει ότι κάνει τα αντίθετα, και τα κάνει πάλι λάθος – ή μισά!
​Και στο τέλος ζητά να της πούμε και συγχαρητήρια.
​Έχουμε μια κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι είναι ”η μόνη εναλλακτική” της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ στην πραγματικότητα σε όλα τα βασικά συνέχισε την Πολιτική ΣΥΡΙΖΑ! Σε κάποια τη διόρθωσε, σε κάποια την επιδείνωσε, αλλά επί της ουσίας ΔΕΝ την άλλαξε.
​Έχουμε μια κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί την “σταθερότητα” και μέσα σε ένα χρόνο
​έβγαλε εκατομμύρια ανθρώπους στους δρόμους για τα Τέμπη,
​έβγαλε τους αγρότες στους δρόμους με την συμπαράσταση της κοινωνίας, ​έδιωξε πάνω από τους μισούς ψηφοφόρους της
​- που πεισματικά αρνούνται να επιστρέψουν –
​και αρχίζει να ζητάει… “εύσημα”,
​γιατί προσπαθεί, χωρίς να τα καταφέρνει,
​να κάνει τα αντίθετα από όσα διακήρυσσε μέχρι πριν λίγο!

​Μας κάνει να νοσταλγούμε τον Μαυρογιαλούρο…
​Εκείνη την εμβληματική φάτσα του ελληνικού Κινηματογράφου,
​που όμως, είχε το φιλότιμο στο τέλος να παραδεχθεί πλήρως
​τα σφάλματα και την πλάνη του.

​Τότε ακόμα ΥΠΗΡΧΕ φιλότιμο.
​Τώρα…

Posted by at No comments:
Subscribe to: Posts (Atom)