28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΣ

28η Οκτωβρίου: O Μεταξάς είπε «ναι» και ο Κόσμος ολόκληρος χλόμιασε – Τι θα γινόταν αν οι Ιταλοί καταλάμβαναν την Ελλάδα αμαχητί; Άλλωστε… «η μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα»... 🕛 χρόνος ανάγνωσης: 13 λεπτά ┋ Πόλεμο είπατε; Χα... Πόλεμο είπατε; Χα... Προσθέστε το ΕΘΝΟΣ στη Google 28η Οκτωβρίου 1940: ο Μεταξάς είπε «ναι» και οι Ιταλοί κατέλαβαν την Ελλάδα, αμαχητί... Ξημερώματα Δευτέρας. Ο πρέσβης της Ιταλίας στην Ελλάδα Εμανουέλε Γκράτσι φτάνει στο σπίτι του Μεταξά στην Κηφισιά· κρατάει στα χέρια του έγγραφο με το οποίο η χώρα του απαιτεί την ελεύθερη διέλευση του στρατευμάτων της από την ελληνοαλβανική μεθόριο. Η Ιταλία απαιτούσε: 1. Ανεμπόδιστη είσοδο και στρατιωτική κατοχή βασικών στρατηγικών τοποθεσιών σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα από τις ιταλικές ένοπλες δυνάμεις. 2. Εγγυήσεις ουδετερότητας και συμμόρφωσης με τα ιταλικά συμφέροντα στη Μεσόγειο, μετά από κατηγορίες ότι η Ελλάδα είχε επιτρέψει στις βρετανικές δυνάμεις να χρησιμοποιούν τα λιμάνια και τα χωρικά της ύδατα. Και 3. Ελεύθερη διέλευση ιταλικών στρατευμάτων από τις 06:00 στις 28 Οκτωβρίου 1940, χωρίς καμία αντίσταση. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Ιστορία | 28.10.2023 15:25 O μύθος του «ΟΧΙ»: Στην πραγματικότητα δεν το είπε ο Μεταξάς αλλά το έγραψε διευθυντής αθηναϊκής εφημερίδας Ιστορία | 01.11.2025 07:55 Το έγκλημα του Μεταξά: Είπε «όχι» και έπεσε για ύπνο, έχοντας αφήσει τον Ελληνικό Στρατό να πολεμήσει ρακένδυτος, νηστικός, χωρίς σφαίρες! Ο Μεταξάς πήρε στα χέρια του το έγγραφο, το μελέτησε προσεκτικά και όταν ολοκλήρωσε την ανάγνωση κοίταξε χαμογελαστός τον Γκράτσι και του απάντησε: «Eh bien, nous eviterons la guerre» που σήμαινε: Λοιπόν, ας αποφύγουμε τον πόλεμο… Και η Ιστορία παθαίνει αποπληξία… Ούτε οι «Ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες», ούτε «Όχι» και άλλα συναφή, ούτε Έπος της Αλβανίας, ούτε Γερμανική Κατοχή και δηώσεις και εκτελέσεις και προπηλακισμοί, ούτε Μάχη της Κρήτης και, μάλλον, ούτε «εμπρός ΕΛΑΣ ΕΛΑΣ για την Ελλάδα» και Βελουχιώτης και ποιος Εμφύλιος; Ο Μεταξάς είπε: «Ναι, περάστε» και η Γη σταμάτησε για εκείνο το δευτερόλεπτο να γυρίζει, έτσι, για να ακούσει καλύτερα: “Τι είπε; Ναι; Τουτέστιν;». Διαβάστε, λοιπόν, τα «τουτέστιν». Αν... θα άλλαζε ολόκληρος ο Κόσμος Αν η Ελλάδα είχε ενδώσει στο τελεσίγραφο της Ιταλίας εκείνο το ξημέρωμα του 1940 , το στρατηγικό τοπίο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στη Μεσόγειο και την Ανατολική Ευρώπη θα είχε αλλάξει σημαντικά. Και δεν θα είχε αλλάξει μόνο το στρατηγικό τοπίο, αλλά και ο Κόσμος ολόκληρος ίσως και να ήταν διαφορετικός ακόμα και σήμερα: 1. Οι Βρετανοί θα έμεναν μακριά από τα ελληνικά εδάφη: Το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό και η Βασιλική Πολεμική Αεροπορία θα είχαν αποκλειστεί από τη χρήση των ελληνικών νησιών και της Κρήτης ως βάσεις ή ναυτικά ορμητήρια ή καταφύγια και θα παρακολουθούσαν αποδυναμωμένοι τις κινήσεις των δυνάμεων του Άξονα χάνοντας τυπικά και ουσιαστικά τον αεροπορικό και θαλάσσιο έλεγχο στην Ανατολική Μεσόγειο. 2. Κανένας Ελληνοϊταλικός Πόλεμος. Η καταστροφική για την Ιταλία στρατιωτική εκστρατεία και η επακόλουθη ελληνική αντεπίθεση στην Αλβανία δεν θα είχαν συμβεί ποτέ με άμεσο αποτέλεσμα να ζήσουν πάνω από 80.000 Έλληνες και 100.000 Ιταλοί που έπεσαν (οι περισσότεροι) μαχόμενοι στην πιο παραγωγική τους ηλικία. 3. Ουδεμία καθυστέρηση στην πολυπόθητη για τον Αδόλφο Χίτλερ Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Οι ιστορικοί το επισημαίνουν εντόνως ότι η αποτυχία των στρατευμάτων του Μουσολίνι στην Ελλάδα υποχρέωσε τη Ναζιστική Γερμανία να εκτελέσει την Επιχείρηση Μαρίτα, τον Απρίλιο του 1941, για να διασώσει το γόητρο του Άξονα, αλλά και τους Ιταλούς τους ίδιους από τον Ελληνικό Στρατό. Εκείνο το γεγονός καθυστέρησε την γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση κατά αρκετές, κρίσιμες, εβδομάδες, εκθέτοντας τον γερμανικό στρατό στον σκληρό ρωσικό χειμώνα. Η επιχειρήσεις των Γερμανών στη Γιουγκοσλαβία, μαζί με την Επιχείρηση Μαρίτα ανέβαλλαν τη ναζιστική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση κατά ένα μήνα. Εκείνη η καθυστέρηση των τεσσάρων εβδομάδων έφερε τον Χίτλερ έξω από τη Μόσχα τον Δεκέμβριο του 1941, αντί για τον Νοέμβριο, όπως υπαγόρευε το αυστηρό χρονοδιάγραμμα. Το ναζιστικό μεγαθήριο, αν δεν είχε να αντιμετωπίσει τον δριμύ ρωσικό χειμώνα, θα μπορούσε να είχε κατακτήσει τα εδάφη που ήθελε. Η ειρηνική παράδοση της Ελλάδας το 1940 θα είχε δώσει στη Γερμανία τον πολύτιμο χρόνο που απαιτούνταν για νίκη επί της Σοβιετικής Ένωσης. Και μετά; Οι ΗΠΑ δεν θα μπορούσαν μόνες να ανατρέψουν την κατάσταση! Στην Κρήτη;Στην Κρήτη; 4. Καμία Μάχη της Κρήτης. Η πρώτη και μεγαλύτερη αεραποβατική επιχείρηση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και η μοναδική από την οποία ο βασικός αντικειμενικός σκοπός καταλήφθηκε εξ ολοκλήρου από αέρος δεν θα είχε πραγματοποιηθεί. Ούτε οι Γερμανοί θα μετρούσαν τόσες απώλειες (8.000 άνδρες!), αλλά ούτε και οι Κρήτες θα μαρτυρούσαν στα χέρια ανάλγητων δημίων. Οι Βρετανοί, δε, θα αναζητούσαν άλλους τόπους για να ανακόψουν την πορεία των Ναζί. 5. Κατοχή και Υποδούλωση; Η Ελλάδα, σίγουρα, θα είχε διαπραγματευτεί με άλλους όρους την είσοδο των Ιταλών στη χώρα· πιθανότατα θα αντιμετώπιζε σκληρή κατοχή από την Ιταλία, όχι όμως από τη Βουλγαρία και ίσως όχι από τους Γερμανούς που δεν θα κατέβαιναν στο νότο αφού ο Αντικειμενικός Σκοπός τους θα τους προκαλούσε στην ανατολή. Σίγουρα, όμως, η Βρετανία θα επιχειρούσε εναντίον στόχων στην Ελλάδα. Τότε, και ως Σύμμαχοι, Βρετανοί και Αμερικανοί βομβάρδισαν το λιμάνι του Πειραιά. Αν οι «δικοί» μας, το 1944, ισοπέδωσαν λαϊκές και εργατικές συνοικίες όπως ο Άγιος Διονύσιος, η Δραπετσώνα, το Κερατσίνι, τα Καμίνια και η Κοκκινιά, προκαλώντας τεράστιο αριθμό θυμάτων μεταξύ των αμάχων (εκτιμάται ότι περίπου 546 έως και πάνω από 700-800 πολίτες έπεσαν νεκροί από τις συμμαχικές βόμβες, ενώ χιλιάδες κτίρια καταστράφηκαν ολοσχερώς), καταλαβαίνετε τι θα γινόταν αν μας μετρούσαν για εχθρούς τους... 6. Εθνική Αντίσταση. Η αναίμακτη κατάληψη της Ελλάδας από τους Ιταλούς, (ίσως) δεν θα επέβαλλε συνειδησιακά την άμεση δημιουργία αντιστασιακών ομάδων. Έλληνες αξιωματικοί και στρατιώτες θα ήταν ζωντανοί και ετοιμοπόλεμοι για όλα τα ενδεχόμενα. Ο ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ θα είχαν ιδρυθεί, μάλλον, αλλά ο βασικός στόχος τους θα ήταν τα κυβερνητικά στελέχη που θα είχαν συνθηκολογήσει και σε μεταγενέστερο χρόνο οι δυνάμεις Κατοχής. Επίσης διαφορετική θα ήταν η αντιμετώπιση των δυνάμεων Κατοχής στα χωριά και τις πόλεις της περιφέρειας. Ο λαός (στην πλειοψηφία, στην μειοψηφία δεν μπορούμε να το διακριβώσουμε) θα είχε ακολουθήσει την γραμμή-Μεταξά και θα συνέπλεε με τους κατακτητές, όπως οι Ρουμάνοι και οι Βούλγαροι. Επίσης: ελληνικά στρατεύματα θα υποχρεώνονταν να πολεμήσουν στο πλευρό των Γερμανών στις επιχειρήσεις του ανατολικού μετώπου. Θα ενέδιδε η Ελληνική Κυβέρνηση; Εδώ άφησε τους Ιταλούς να μπουν στην Ελλάδα, αυτό θα τους σταματούσε; Πείνα!Πείνα! Σύμμαχοι και κατακτητές προκάλεσαν τον λιμό! 7. Πείνα και ανέχεια. Την πείνα στην Ελλάδα του 1941-1944 την προκάλεσε εν πολλοίς ο ναυτικός αποκλεισμός των Βρετανών και όχι τόσο οι Γερμανοί. Για να λέμε την ιστορική πραγματικότητα, σύμφωνα με τη σύγχρονη ιστοριογραφία, η πείνα και η ανέχεια δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά σε μία μόνο αιτία, καθώς η δράση των δυνάμεων του Άξονα και η στρατηγική των Βρετανών αλληλοσυμπληρώθηκαν με τον πιο τραγικό τρόπο για τους Έλληνες. Η Μεγάλη Βρετανία εφάρμοσε σκληρή στρατηγική ολοκληρωτικού πολέμου, επιβάλλοντας αυστηρό ναυτικό αποκλεισμό στις ελληνικές ακτές αμέσως μετά την πτώση της χώρας. Σκεφτείτε να μην είχε πολεμήσει η Ελλάδα στο πλευρό τους. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ υποστήριζε ότι η τροφοδοσία των κατεχόμενων χωρών ήταν αποκλειστική νομική και ηθική υποχρέωση της δύναμης κατοχής (βάσει του Διεθνούς Δικαίου) και ότι οποιαδήποτε αποστολή τροφίμων θα κατέληγε να θρέψει τον γερμανικό στρατό. Από την άλλη, οι κατακτητές έπληξαν θανάσιμα την εγχώρια παραγωγή και επάρκεια τροφίμων με επίταξη και πλιάτσικο των αποθεμάτων τροφίμων (όπως λάδι, σιτηρά και φρούτα) για να συντηρήσουν τα στρατεύματά τους. Επίσης υποχρέωσαν την Ελλάδα να πληρώνει το τεράστιο οικονομικό κόστος για τη συντήρηση του στρατού κατοχής. Η έλλειψη ελέγχου και η ανοχή των αρχών κατοχής οδήγησαν στην έξαρση της μαύρης αγοράς. Όλα αυτά θα είχαν (ίσως) περιοριστεί με την αποδοχή της Ελλάδας σε όλους τους όρους του ιταλικού τελεσιγράφου… 8. Η Ελλάδα θα είχε αποφύγει μιαν άλλη παράμετρο της βάναυσης τριπλής Κατοχής του Άξονα (διαιρεμένη μεταξύ Γερμανίας, Ιταλίας και Βουλγαρίας) που προκάλεσε οικονομική καταστροφή και την εξόντωση πάνω από 80% του ελληνικού εβραϊκού πληθυσμού (συμπεριλαμβανομένης της ζωντανής σεφαραδίτικης κοινότητας της Θεσσαλονίκης). Οι Εβραίοι θα διώκονταν το δίχως άλλο, αλλά… Περίπου 60.000 Έλληνες Εβραίοι που χάθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ενδέχεται να είχαν επιβιώσει. Επίσης οι Βούλγαροι δεν θα κατέβαιναν στην Ελλάδα και θα γλύτωνε το θανάσιμο μίσος τους η δυτική Μακεδονία· ούτε οι Γερμανοί θα κατέφθαναν να υψώσουν σημαία στην Ακρόπολη, συνεπώς Μανώλης Γλέζος και Λάκης Σάντας θα πέθαιναν άσημοι... 9. Οι γραμμές ανεφοδιασμού του Άξονα κατά μήκος του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου προς τη Βόρεια Αφρική θα ήταν πολύ ασφαλέστερες, απαλλαγμένες από τα σαμποτάζ της ελληνικής εθνικής αντίστασης. Σίγουρα οι Βρετανοί θα επενέβαιναν, αλλά… 10. Μια συμμαχία Ελλάδας και Ιταλίας θα είχε ασκήσει τεράστια στρατηγική πίεση στην Τουρκία είτε για να ενταχθεί στον Άξονα είτε για να διατηρήσει μια άκαμπτη, απομονωμένη ουδετερότητα. Κάποια εικαζόμενα σενάρια υποδηλώνουν πιθανή συντονισμένη πίεση ή εδαφικές φιλοδοξίες στην περιοχή, αν και η Τουρκία προσπάθησε σε μεγάλο βαθμό να μείνει έξω από τον πόλεμο. 11. Χωρίς το κενό εξουσίας που άφησε η Κατοχή και το συντονισμένο και άγριο κίνημα αντίστασης υπό την ηγεσία των κομμουνιστών (ΕΑΜ-ΕΛΑΣ), η μεταπολεμική πορεία της Ελλάδας θα είχε αποφύγει τον ολέθριο και αιματηρό ελληνικό εμφύλιο πόλεμο. Και τελικώς αν… Αν η Γερμανία είχε ηττηθεί, η βασιλική-συνεργατική συμμαχία θα είχε συνδέσει άμεσα την τύχη της Ελλάδας με τους ηττημένους του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οδηγώντας σε Κατοχή, από τους Συμμάχους πλέον, μετά τον πόλεμο, την απώλεια διεθνούς κύρους και υποχρεωτικές εδαφικές ή πολιτικές παραχωρήσεις (αν και η Ιταλία παραχώρησε τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα μετά το 1947, μια φασιστική Ελλάδα πιθανότατα θα αντιμετώπιζε μια πολύ διαφορετική μεταπολεμική αντιμετώπιση). Αυτά και άλλα πολλά αν… Όμως το «αν» δεν χωράει ούτε ως υποπαράγραφος στα βιβλία πεπραγμένων της Ιστορίας. Θάνατος!Θάνατος! Η ανελέητη γλώσσα των αριθμών Τελευταίοι έχουν τον λόγο να εκθέσουν την εικόνα της πραγματικότητας οι αριθμοί, που στοιχειοθετεί εκατόμβη θυμάτων. Λοιπόν, απώλειες: υπολογίζονται σε περίπου 11.911 έως 13.513 οι νεκροί (συμπεριλαμβανομένων αξιωματικών, υπαξιωματικών και οπλιτών) κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, με περίπου 1.342 έως 7.948+ να έχουν ταυτοποιηθεί ή καταγραφεί μόνο στα πεδία των μαχών στη Βόρειο Ήπειρο. Στη Μάχη της Κρήτης η Ελλάδα μέτρησε 426 νεκρούς, 118 αγνοούμενους, ενώ περίπου 5.300 σύρθηκαν στην αιχμαλωσία με άδηλο μέλλον. Κατά τη διάρκεια της τριπλής Κατοχής στην Ελλάδα (1941–1944) οι ανθρώπινες απώλειες υπήρξαν από τις υψηλότερες αναλογικά στην κατεχόμενη Ευρώπη, εκτιμώμενες συνολικά μεταξύ 300.000 και 770.000 ανθρώπων (κυρίως αμάχων). Η πείνα, ήταν η βασικότερη αιτία θανάτου, με περίπου 300.000 νεκρούς (ιδίως στα μεγάλα αστικά κέντρα όπως η Αθήνα και ο Πειραιάς). Περίπου 49.000 άμαχοι εκτελέστηκαν από τους κατακτητές για μεμονωμένες αντιστασιακές πράξεις ή ως αντίποινα σε περιοχές όπως στα Καλάβρυτα, το Δίστομο, το Κομμένο, την Κάνδανο, το Κοντομαρί. Από τους 71.611 Ελληνες Εβραίους, εξοντώθηκαν περίπου 58.886 άνθρωποι στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Ιστορία | 27.10.2023 07:55 Πώς βρήκαν ανάπαυση οι νεκροί του έπους της Αλβανίας μετά 77 χρόνια - Οι Έλληνες ξεπλήρωσαν το χρέος τους αργά μεν, αλλά… Ιστορία | 28.10.2025 07:55 «Αν στην Ελλάδα υπήρχε ένας που αγαπά την Ιταλία, αυτός ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς»! – Ένας Αλβανός παραπλάνησε τον Μουσολίνι για να επιτεθεί Ο απότοκος της Κατοχής και των πολιτικών εντάσεων που προέκυψαν, Εμφύλιος Πόλεμος, συνέθλιψε στις μυλόπετρές του περίπου 70.000 ανθρώπους, ενώ οι κοινωνικές και υλικές συνέπειες ήταν ανυπολόγιστες! Λόγω του Εμφυλίου, επίσης, περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι κατέφυγαν σε χώρες του Ανατολικού Μπλοκ και στη Γιουγκοσλαβία. Εκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι της υπαίθρου εκτοπίστηκαν βίαια στις πόλεις λόγω των στρατιωτικών επιχειρήσεων στις περιοχές τους. Με δυο λίγες λέξεις: απόλυτη καταστροφή! Εκείνοι που συντάχτηκαν με το Κακό Οι χώρες που συνεργάστηκαν με τον Άξονα τιμωρήθηκαν κυρίως με οικονομικές αποζημιώσεις, σοβαρές εδαφικές απώλειες, γεωπολιτική υποδούλωση για κάποιο χρονικό διάστημα και δίωξη της ηγεσίας τους. Η Ρουμανία, η Ουγγαρία και η Φινλανδία υποχρεώθηκαν να πληρώσουν η καθεμία 300 εκατομμύρια δολάρια κυρίως στη Σοβιετική Ένωση. Η Βουλγαρία διατάχθηκε να καταβάλει 70 εκατομμύρια δολάρια στην Ελλάδα και στη Γιουγκοσλαβία. Η Ιταλία τιμωρήθηκε με πρόστιμο 366 εκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο κατανεμήθηκε μεταξύ της Γιουγκοσλαβίας, της Ελλάδας, της Σοβιετικής Ένωσης, της Αιθιοπίας και της Αλβανίας. Οι γάλλοι ηγέτες του καθεστώτος του Βισύ αντιμετώπισαν διώξεις: ο πρωθυπουργός Πιερ Λαβάλ εκτελέστηκε για έσχατη προδοσία και ο στρατάρχης Φιλίπ Πεταίν καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Πάνω από 38.000 γάλλοι συνεργάτες των κατακτητών φυλακίστηκαν. Για τα έθνη της Ανατολικής Ευρώπης που συνεργάστηκαν από επιλογή, οπορτουνισμό ή καταναγκασμό (όπως η Ουγγαρία, η Ρουμανία και η Βουλγαρία ), η βασική και μακροχρόνια τιμωρία τους ήταν η πλήρης απώλεια της πολιτικής τους ανεξαρτησίας. Καθώς ο Σοβιετικός Κόκκινος Στρατός προέλαυνε, αυτά τα έθνη μετατράπηκαν βίαια σε σοβιετικά κράτη-δορυφόρους. Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα έχανε την, σπουδαίας στρατηγικής σημασίας, Ελλάδα με κανέναν τρόπο. Άρα πάλι οι Άγγλοι και η προέκτασή τους Αμερικανοί θα διαγούμιζαν τον τόπο είτε η Ελλάδα είχε ανοίξει τις μπάρες των συνόρων της στους Ιταλούς, είτε όχι. Όλα αυτά, είπαμε, αν… Και τι έγραψε πραγματικά η Ιστορία; Έπος!Έπος! «Alors, c'est la guerre!» Όταν ο Μεταξάς τελείωσε την ανάγνωση του εγγράφου, που του είχε ενεχειρίσει ο Γκράτσι, τον κοίταξε κατά πρόσωπο και του είπε με φωνή λυπημένη αλλά σταθερή: «Alors, c'est la guerre!» που σήμαινε: λοιπόν έχουμε πόλεμο! Και το «Όχι» εκείνο το σωστό καταυγάζει στην Ελληνική Ιστορία ανεξαρτήτως του τι συνέβη μετά, του πώς και πόσο προδόθηκε η Ελλάδα από τους συμμάχους της και του πώς και πόσο τελικώς (ουσιαστικά) έχασε. Άλλωστε… «η μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα». Και από πύρωμα και αίμα η Ελλάδα; Πυρκαγιές και πλημμύρες!

ΜΕΔΟΥΣΑ

Μέδουσα: Ο Μύθος της στην Αρχαία Ελλάδα και η Μάχη με τον Περσέα kalinda kalinda 19 Οκτωβρίου 2026 · 3΄ ανάγνωση Μέδουσα: Ο Μύθος της στην Αρχαία Ελλάδα και η Μάχη με τον Περσέα Πρόσθεσε το olympia.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google Η Μέδουσα ήταν μια πανέμορφη ιέρεια στη Σέριφο της αρχαίας Ελλάδας Είχε λαμπερά μάτια και χρυσαφένια μαλλιά. Υπηρετούσε πιστά τη θεά Αθηνά στον ναό της και όλοι μιλούσαν για την καλοσύνη και την ομορφιά της. Όλα άλλαξαν όταν ο Ποσειδώνας, θεός της θάλασσας, μαγεύτηκε από τη Μέδουσα. Ένα βράδυ μπήκε στον ναό της Αθηνάς και πλησίασε τη νεαρή ιέρεια. Η Μέδουσα προσπάθησε να ξεφύγει, αλλά ο Ποσειδώνας την έπιασε. Η Αθηνά, βλέποντας το συμβάν στον ναό της, θύμωσε. Όμως δεν τιμώρησε τον Ποσειδώνα, αλλά τη Μέδουσα. Γιατί τα αρχαία ελληνικά αγάλματα είχαν το αριστερό πόδι μπροστά; ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Γιατί τα αρχαία ελληνικά αγάλματα είχαν το αριστερό πόδι μπροστά; Η Τιμωρία της Μέδουσας Η Αθηνά αποφάσισε να μεταμορφώσει τη Μέδουσα σε τέρας. Τα όμορφα μαλλιά της έγιναν φίδια. Το δέρμα της σκλήρυνε, και το βλέμμα της έγινε θανατηφόρο. Όποιος την κοίταζε στα μάτια, μετατρεπόταν αμέσως σε πέτρα. Φοβισμένη και λυπημένη, η Μέδουσα απομονώθηκε σε μια σπηλιά, μακριά από τον κόσμο. Οι άνθρωποι άρχισαν να αποφεύγουν την περιοχή, φοβούμενοι το νέο τέρας. Όμως, αυτή δεν ήταν η τελευταία της περιπέτεια. Ο Περσέας και η Δανάη Την ίδια εποχή, ο Περσέας μεγάλωνε στη Σέριφο. Ήταν γιος του Δία και της θνητής πριγκίπισσας Δανάης. Ο βασιλιάς του Άργους, Ακρίσιος, έμαθε από τον χρησμό των Δελφών πως ο εγγονός του θα τον σκότωνε. Για να προστατευτεί, ο Ακρίσιος έκλεισε τη Δανάη σε έναν μπρούντζινο πύργο. Όμως, ο Δίας τη βρήκε μεταμορφωμένος σε χρυσή βροχή. Έτσι γεννήθηκε ο Περσέας. Το Ιερό των Μεγάλων Θεών και η μαγεία της Σαμοθράκης ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Το Ιερό των Μεγάλων Θεών και η μαγεία της Σαμοθράκης Εξορία και Σωτηρία Όταν ο Ακρίσιος ανακάλυψε το παιδί, έκλεισε τη Δανάη και τον Περσέα σε ένα ξύλινο κιβώτιο και τους έριξε στη θάλασσα. Το κύμα τούς οδήγησε στη Σέριφο, όπου τους έσωσε ο ψαράς Δίκτυς. Μεγαλώνοντας στη Σέριφο Ο Δίκτυς φρόντισε τη Δανάη και τον Περσέα σαν οικογένειά του. Ο Περσέας μεγάλωσε με θάρρος, σοφία και αρετή. Ο βασιλιάς Πολυδέκτης ήθελε να παντρευτεί τη Δανάη. Ο Περσέας προστάτευε τη μητέρα του. Για να ξεφορτωθεί τον Περσέα, ο Πολυδέκτης του ανέθεσε να φέρει το κεφάλι της Μέδουσας. Οι θεοί βοήθησαν τον Περσέα. Ο Ερμής του έδωσε φτερωτά σανδάλια. Η Αθηνά του χάρισε αόρατη περικεφαλαία και αστραφτερή ασπίδα. Ο Ήφαιστος του έδωσε ένα μαγικό σπαθί. Η Αντιμετώπιση της Μέδουσας Ο Περσέας πλησίασε τη Μέδουσα χρησιμοποιώντας την ασπίδα σαν καθρέφτη, ώστε να μην τη βλέπει απευθείας. Έτσι, μπόρεσε να την αποκεφαλίσει. Από το σώμα της Μέδουσας βγήκαν ο Πήγασος και ο Χρυσάωρ. Η Ανδρομέδα Στην επιστροφή του, ο Περσέας είδε την Ανδρομέδα δεμένη σε έναν βράχο. Ήταν προσφορά σε θαλάσσιο τέρας. Με το κεφάλι της Μέδουσας, ο Περσέας πέτρωσε το τέρας και έσωσε την Ανδρομέδα. Οι δυο τους παντρεύτηκαν και γύρισαν μαζί στη Σέριφο. Ο Θάνατος του Πολυδέκτη Ο Περσέας έδειξε το κεφάλι της Μέδουσας στον Πολυδέκτη. Ο βασιλιάς μετατράπηκε αμέσως σε πέτρα. Ο Περσέας χάρισε το κεφάλι της Μέδουσας στην Αθηνά. Η θεά το τοποθέτησε στην ασπίδα της, την Αιγίδα, για να προστατεύει τους ήρωες στη μάχη. #ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΕΔΕΣΣΑΣ

18 Οκτωβρίου 1912: Η Απελευθέρωση της Έδεσσας kalinda kalinda 18 Οκτωβρίου 2026 · 4΄ ανάγνωση 18 Οκτωβρίου 1912: Η Απελευθέρωση της Έδεσσας Πρόσθεσε το olympia.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google Η απελευθέρωση της Έδεσσας υπήρξε αποτέλεσμα της προέλασης του ελληνικού στρατού κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού πολέμου και έθεσε τέρμα στη μακρόχρονη υποδούλωσή της στην Οθωμανική κυριαρχία, η οποία κράτησε πάνω από πεντακόσια χρόνια. Η επιβίωση του ελληνικού στοιχείου κατά τη διάρκεια της μακραίωνης αυτής δουλείας ήταν αξιοθαύμαστη δεδομένου ότι οι χριστιανοί Έλληνες όχι μόνο δεν αφομοιώθηκαν παρόλη τη μαύρη σκλαβιά και την εγκατάσταση πολλών μουσουλμάνων Τούρκων στην περιοχή αλλά αναπτύχθηκαν τόσο πνευματικά όσο και οικονομικά. Η μάχη στον ποταμό Λουδία, 18-20 Οκτωβρίου 1912 ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Η μάχη στον ποταμό Λουδία, 18-20 Οκτωβρίου 1912 Τελευταίος κρίκος στην αλυσίδα της μακραίωνης αυτής υποδούλωσης υπήρξε ο Μακεδονικός αγώνας η συμβολή του οποίου ήταν ιδιαίτερα σημαντική στη νικηφόρα έκβαση των βαλκανικών πολέμων. Οι Βούλγαροι κομιτατζήδες με σύνθημά τους την αυτονόμηση της περιοχής της Μακεδονίας παρουσιάστηκαν ως αυτόκλητοι προστάτες των καταπιεζόμενων χριστιανικών πληθυσμών. Όταν διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να αλλάξουν το φρόνημα των Ελλήνων κατοίκων της Μακεδονίας με αναίμακτα προπαγανδιστικά μέσα, εξαπέλυσαν ένα κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων επιδιώκοντας το βίαιο προσηλυτισμό τους. Απώτερος σκοπός ήταν η εθνολογική αλλοίωση της ελληνικότητας της Μακεδονίας και ο αφανισμός του ελληνικού στοιχείου με τους διωγμούς, τις δολοφονίες, τις σφαγές. Ενδεικτική της κατάστασης στην περιοχή μας ήταν μια επιστολή του μητροπολίτη Έδεσσας Στέφανου Δανιηλίδη προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη στις 15-9-1904, όπου γράφει μεταξύ άλλων: «οι λησταντάρται(εννοώντας τους κομιτατζήδες) αμείλικτον διωγμόν εκίνησαν εναντίον των χριστιανών της επαρχίας μου και των τριών τμημάτων αυτής, ελευθέρως και ανενοχλήτως πλέον … περιέρχονται εις τα χωρία και εξαναγκάζουσι τους χωρικούς δι απειλών, αικισμών, δολοφονιών και λοιπών φρικαλεοτήτων να εκδιώξουσι τους διδασκάλους και τους ιερείς των και να ασπασθώσι το σχίσμα…»…. Η Έδεσσα υπήρξε από τις πρώτες πόλεις όπου συγκροτήθηκε Επιτροπή αμύνης κατά της βουλγαρικής προπαγάνδας και των κομιτατζήδων και για να υποστηρίζει και να συνεργάζεται στενά με τα ελληνικά ανταρτικά σώματα. Πρόεδρος ο γιατρός Δημήτριος Ρίζος και μέλη ο Αθανάσιος Φράγκος, ο Ιωάννης Χατζηνίκος, ο Αρχιερατικός επίτροπος Παπασιβένας Ιωάννης. 18 Οκτωβρίου 1981: Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση ο λαός στην εξουσία ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ 18 Οκτωβρίου 1981: Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση ο λαός στην εξουσία Στενοί συνεργάτες υπήρξαν πολλοί άλλοι επώνυμοι και ανώνυμοι Εδεσσαίοι, η προσφορά των οποίων ήταν ανεκτίμητη. Ο αρχηγός και η ψυχή του αγώνα στην Έδεσσα και στην ευρύτερη περιοχή της ήταν ο υπολοχαγός Κων/νος Μαζαράκης ή καπετάν Ακρίτας. Με τον Μακεδονικό αγώνα οι ελληνόφωνοι και σλαβόφωνοι ελληνικοί πληθυσμοί της Έδεσσας και ολόκληρης της Μακεδονίας, κληρικοί και λαϊκοί, ανακτούν το θάρρος τους και την αυτοπεποίθησή τους που τα είχαν απολέσει τα δύσκολα χρόνια της βουλγαρικής τρομοκρατίας και προσφέρουν τα μέγιστα. Η επικοινωνία του ελληνισμού της Μακεδονίας με τους Έλληνες της υπόλοιπης Ελλάδας δημιουργεί στενότερους δεσμούς αλληλεγγύης μεταξύ τους. Το ηθικό και το εθνικό φρόνημα των κατοίκων της περιοχής εξυψώνεται σε μεγάλο βαθμό. Κατά το διάστημα αυτό τα στελέχη του ελληνικού στρατού, τα οποία υπηρετούν ως αρχηγοί ανταρτικών σωμάτων, ως εκπαιδευτές, πράκτορες και διαφωτιστές του ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας αποκτούν εμπειρίες και γνώσεις για την περιοχή, οι οποίες θα εξαργυρωθούν στους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους. Η Ελλάδα μέσα από το Μακεδονικό αγώνα βγαίνει ανανεωμένη και γεμάτη αυτοπεποίθηση έτοιμη να καθορίσει στα πεδία των μαχών το μελλοντικό καθεστώς της Μακεδονίας. Ο αγώνας αυτός είχε δώσει τότε στην πατρίδα μας το δικαίωμα όχι μονάχα να επικαλείται την ελληνικότητα της Μακεδονίας στα διάφορα συνέδρια, αλλά και να πραγματοποιήσει το μεγάλο όνειρο της φυλής με τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13. Πιο συγκεκριμένα στις 5 Οκτωβρίου 1912 η Ελλάδα κηρύττει τον πόλεμο κατά της Τουρκίας. Ο Ελληνικός στρατός μετά τη νίκη του στη μάχη του Σαρανταπόρου στις 9 και 10 Οκτωβρίου, προελαύνει ορμητικά στην πεδιάδα της κεντρικής Μακεδονίας και απελευθερώνει διαδοχικά τη Βέροια και τη Νάουσα. Καθώς τα νέα φτάνουν στην Έδεσσα, ανάμεικτα συναισθήματα δημιουργούνται στους κατοίκους της πόλης μας. Oι μεν Έλληνες περιμένουν με ανυπομονησία τον Ελληνικό στρατό και ανταλλάσσουν μεταξύ τους την ευχή «Χριστός Ανέστη», ενώ οι Τούρκοι αισθάνονται αγωνία για τη ζωή και τις περιουσίες τους μιας και ο τουρκικός στρατός εγκατέλειψε την πόλη και κατευθύνθηκε προς την πεδιάδα των Γιαννιτσών για να δώσει την αποφασιστική μάχη του πολέμου στις 19-20 Οκτωβρίου 1912. Στην Έδεσσα απομένουν μόνο λίγοι άνδρες της τουρκικής εθνοφρουράς, ο φρούραρχος της πόλης Ταγματάρχης Ρασίτ μπέης, ο καϊμακάμης Γκαλίπ μπέης και δήμαρχος της πόλης Αλή Ριζά. Οι Τούρκοι αξιωματούχοι λίγες μέρες πριν την απελευθέρωση της Έδεσσας ενεργώντας προληπτικά, συνέλαβαν ως ομήρους επιφανείς Εδεσσαίους που είχαν αναπτύξει αξιόλογη δράση στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα και τους μετέφεραν στη Θεσσαλονίκη, στις φυλακές Επταπυργίου … elkosmos #ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΕΔΕΣΣΑΣ Βρήκατε ενδιαφέρον το άρθρο; Κοινοποιήστε το

ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ

Το άδοξο τελος του Νικηταρά του Τουρκοφαγου, πέθανε άστεγος, τυφλός και επαίτης στους δρόμους kalinda kalinda 25 Σεπτεμβρίου 2026 · 2΄ ανάγνωση Το άδοξο τελος του Νικηταρά του Τουρκοφαγου, πέθανε άστεγος, τυφλός και επαίτης στους δρόμους Πρόσθεσε το olympia.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google Σαν σήμερα πέθανε άστεγος, τυφλός και επαίτης στους δρόμους ο αγωνιστής της επανάστασης Νικηταράς ο “Τουρκοφάγος”. Ο Νικηταράς κυνηγήθηκε από το Οθωνικό καθεστώς, με την κατηγορία πως είναι πράκτορας της Ρωσίας και φυλακίσθηκε για χρόνια μετά την επανάσταση. Στα σκίτσα που ακολουθούν, απεικονίζεται η τρομερή σκηνή που ένας ξένος πρέσβης πήγε να επισκεφθεί τον Νικηταρά στο μέρος που του επέτρεπε η Βαυαρική κυβέρνηση να ζητιανεύει για να ζήσει, μόνο μερικές ώρες και μέρες της εβδομάδος! Ντουρντουβάκια: Μαθαίνω, θυμάμαι, δεν ξεχνώ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Ντουρντουβάκια: Μαθαίνω, θυμάμαι, δεν ξεχνώ 🧐 Ο ξένος πρέσβης ρωτώντας τον Νικηταρά “τι κάνεις εκεί κάτω στο πάτωμα;” έλαβε την απάντηση από τον αγωνιστή πως “θαυμάζω την ελεύθερη πατρίδα μου. Αυτό το μέρος να ζητιανεύω η πατρίδα μου το έδωσε για ζητιανεύω και το εκτιμώ”. IMG 5707 💵 Τότε, ο πρέσβης άφησε να πέσει από την τσέπη του ένα πουγκί με χρυσά νομίσματα “καταλάθος” για να το πάρει ο Νικηταράς, διότι ο πρέσβης ντρεπόταν να δώσει έτσι απλά λεφτά στον αγωνιστή. 😮 Ο Νικηταράς όμως δεν τα πήρε, τυφλός όντας, άκουσε τον ήχο από το πουγκί και φώναξε τον πρέσβη να το πάρει, διότι στην περιοχή υπάρχουν κλέφτες και μπορεί να του το κλέψουν. 😓 Πριν πεθάνει, διορίστηκε γερουσιαστής μετά την επανάσταση του Σεπτεμβρίου του 1843 για απόδοση Συντάγματος από τον Όθωνα και έτσι του δόθηκε πρώτη φορά ένας μισθός από την κυβέρνηση για να ζήσει όσο καιρό του έμεινε. Αυτός ήταν ο Τουρκοφάγος. Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων 🔴 Η σκιτσογραφική αναπαράσταση των γεγονότων έγινε από τον καλλιτέχνη της καρδιάς μας @kn_pappas_art κατά παραγγελία της Πρακτικής Σκέψη #ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ Ο ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ

ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια το 1831 kalinda kalinda 27 Σεπτεμβρίου 2026 · 4΄ ανάγνωση Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια το 1831 Πρόσθεσε το olympia.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google Το ημερολόγιο γράφει 12 Ιανουαρίου 1828. Στον καθεδρικό Ναό της Παναγίας στην Αίγινα στέκονται δίπλα δίπλα δύο άνδρες: Ο Ιωάννης Καποδίστριας και ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας και ο γιος του «βασιλιά της Μάνης» Γεώργιος Μαυρομιχάλης. Τρία χρόνια αργότερα, σε έναν άλλο Ναό στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, στον Άγιο Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο ο δεύτερος θα εκτελούσε τον πρώτο! Η αγάπη και ο σεβασμός στον Σωτήρα, όπως όλοι τον έλεγαν είχε γίνει μίσος και κατέληξε σε βεντέτα. Ντουρντουβάκια: Μαθαίνω, θυμάμαι, δεν ξεχνώ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Ντουρντουβάκια: Μαθαίνω, θυμάμαι, δεν ξεχνώ Η Ελλάδα μπορεί να ήταν μικρή σε έκταση, αλλά τα πολιτικά της πάθη ήταν μεγάλα. Ο Καποδίστριας άφησε τα αξιώματα στη Ρωσία όπου έφθασε να γίνει υπουργός Εξωτερικών για να υπηρετήσει τη πατρίδα του. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνηςστα απομνημονεύματά του διεκδικεί την ιδέα της πρόσκλησής του στην Ελλάδα, αν και αρχικά δεν ήταν υπέρ αυτής της ιδέας. Όταν άλλαξε γνώμη έπεισε τον Άγγλο μοίραρχο Χάμιλτον και τον Στάμφορντ Κάνινγκ. Kap2 Οι Άγγλοι δεν είδαν την εκλογή του με καλό μάτι. Θεωρούσαν ότι στα επτά χρόνια που θα διαρκούσε η θητεία του θα επηρεαζόταν από τη Ρωσία και τον Τσάρο. Ο Καποδίστριας γνωρίζοντας τα προβλήματα της χώρας που αναλάμβανε να κυβερνήσει προσπάθησε να πάρει εγγυήσεις από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Ξεκίνησε από τη Λονδίνο, αλλά η υποδοχή ήταν ψυχρή. Άλλωστε την ίδια μέρα κηδευόταν ο Τζόρτζ Κάνινγκ. Ακολούθησε το Παρίσι και δέκα μήνες μετά την εκλογή του έφθανε, επιτέλους, στο Ναύπλιο στις 18 Ιανουαρίου 1928 και τέσσερις μέρες αργότερα πήγε στην Αίγινα, την τότε πρωτεύουσα του κράτους. Κράτος που δεν είναι… κράτος Βρήκε ένα κράτος σε αποσύνθεση, ή σωστότερα ένα κράτος που ποτέ δεν είχε αποκτήσει θεσμούς και ισχυρή διοίκηση. Τουρκικά στρατεύματα υπήρχαν ακόμα μέσα στα όρια του, οι μάχες δεν είχαν σταματήσει, η πειρατεία απειλούσε την τροφοδοσία της χώρας, εμφύλιες διαμάχες ξεσπούσαν με πρώτη ευκαιρία. Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων Στρατός δεν υπήρχε. Προσπάθησε να μετατρέψει τα άτακτα αποσπάσματα σε ενιαία στρατιωτική δύναμη, ενώ τα ιδιόκτητα πλοία των καραβοκύρηδων τα μετέτρεψε σε Πολεμικό Στόλο. Κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να διοικήσει δημοκρατικά μια χώρα που είχε πίσω της 400 χρόνια σκλαβιάς και ένα διοικητικό σύστημα απολυταρχικό που κατευθυνόταν από τον Σουλτάνο. Σε αυτό ήταν σαφέστατες οι επιρροές του κι από την Τσαρική Ρωσία όπου υπήρχε παντελής έλλειψη Δημοκρατίας. Θεωρούσε ότι σε πρώτη φάση θα έπρεπε να υπάρχει Δεσποτεία, να λειτουργήσουν οι θεσμοί κι έπειτα να αποφασίζει ο λαός για το μέλλον του. Άλλωστε για το μέλλον δεν αποφάσιζε ούτε ο λαός, ούτε η κυβέρνηση, αλλά οι Μεγάλες Δυνάμεις που ήταν εγγυήτριες της δημιουργίας του. Επί των ημερών του τερματίστηκαν οι μάχες με τους Τούρκους με την νικηφόρα μάχη της Πέτρας (Σεπτέμβριος 1829), ενώ λίγο έλειψε στο νέο ελληνικό κράτος να περιληφθούν η Σάμος και η Κρήτη. Ενώ συμφώνησαν σε αυτό οι πρεσβευτές των Μεγάλων Δυνάμεων, υπαναχώρησαν οι κυβερνήσεις τους. Προσπάθησε να περιορίσει τα προνόμια που είχαν δοθεί σε διάφορους τοπάρχες από τους Τούρκους, είχαν διατηρηθεί στη διάρκεια της Επανάστασης, αλλά δεν μπορούσαν να γίνουν αποδεκτά σε μια ανεξάρτητη χώρα. Αυτό δημιούργησε συγκρούσεις, εντάσεις στις οποίες ρόλο έπαιξαν και οι Μεγάλες Δυνάμεις. Άγγλοι και Γάλλοι δεν τον έβλεπαν ως Κυβερνήτη της Ελλάδας, αλλά ως Υπουργό Εξωτερικών του Τσάρου. Κι ας είχε αρνηθεί την οικονομική αποζημίωση της Ρωσίας όπως επίσης μισθό από το κράτος. Η βεντέτα που οδήγησε στη δολοφονία του Το 1830 ξέσπασε ανταρσία στη Μάνη με ηγέτη τον Τζανή Μαυρομιχάλη, αδελφό του Πετρόμπεη. Ο τελευταίος μπήκε σε περιορισμό στο Ναύπλιο, ενώ είχε ζητήσει να πάει στη Μάνη για να ηρεμήσει τα πνεύματα. Η απόπειρά του να διαφύγει με Αγγλικό πολεμικό έκανε ακόμα πιο δύσκολη την κατάσταση. Η απόφαση πάρθηκε: Εκδίκηση, δηλαδή βεντέτα. Ο Κωνσταντής και ο Γιώργης Μαυρομιχάλης, αδελφός και γιος του Πετρόμπεη αντίστοιχα ανέλαβαν να πάρουν το αίμα τους πίσω. Konsandis Ο Κωνσταντής Μαυρομιχάλης Στις 27 Σεπτεμβρίου μαχαίρωσαν και πυροβόλησαν τον πρώτο Κυβερνήτη έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο. Ο Γιώργης Μαυρομιχάλης τον πλησίασε και του έμπηξε ένα μαυρομάνικο μαχαίρι στην κοιλιά. Ο Καποδίστριας τραυματισμένος οπισθοχώρησε, αλλά πίσω του ο Κωνσταντής Μαυρομιχάλης έβγαλε το πιστόλι του και πυροβόλησε. Μαζί τους ο αστυνομικός Ιωάννης Καραγιάννης που πυροβόλησε αλλά αστόχησε. Αμέτοχος έμεινε ο τέταρτος, επίσης αστυνομικός Ανδρέας Γεωργίου. Georgios Ο Γιώργης Μαυρομιχάλης Ο Κρητικός σωματοφύλακας Γιώργος Κοζώνης που είχε χάσει το χέρι του στην αγώνα για την ανεξαρτησία του νησιού του πυροβόλησε τον Κωνσταντή που τον αποτελείωσε ο Ταγματάρχης Χρήστος Φωτομάρας. Την ώρα που ο Κυβερνήτης ξεψυχούσε ο Γιώργης Μαυρομιχάλης κατέφυγε στο σπίτι του Γάλλου πρέσβη. Το εξοργισμένο πλήθος το κύκλωσε κι απειλούσε να βάλει φωτιά. Τελικά παραδόθηκε στις αρχές. Δικάστηκε, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε λίγες μέρες αργότερα. Το πτώμα του Κωνσταντή πετάχτηκε στη θάλασσα. Ο ρόλος των ξένων και η ομολογία του Πετρόμπεη Υπάρχουν στοιχεία που εμπλέκουν τη Γαλλία στη δολοφονία του Κυβερνήτη με την Αγγλία να γνωρίζει, αλλά να μην αντιδρά. Χρόνια αργότερα, το 1840 ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ακούγοντας κάποιον να κατηγορεί τον Καποδίστρια, φέρεται να είπε: «Δεν μετράς καλά φιλόσοφε … Ανάθεμα στους Αγγλογάλλους που ήσαν η αιτία κι εγώ έχασα τους δικούς μου, και το Έθνος έναν άνθρωπο που δε θα τονε ματαβρεί, και το αίμα του με παιδεύει ως τώρα …». #ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

ΑΠΟΨΕΙΣ

ΓΙΑΤΙ, ΕΛΛΗΝΑ, ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΑΛΥΣΕΙ; του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη Η Κυβέρνηση προχωρεί σε εξοπλιστικά προγράμματα τεράστιου κόστους, προκειμένου να αντιμετωπίσει την υπαρκτή τουρκική απειλή και καλώς πράττει. .Την ίδια στιγμή, όμως, εισβάλουν στρατιές του Ισλάμ οι οποίοι μπορεί εν δυνάμει να γίνουν εχθροί. Αποβιβάζονται αδιάκοπα με μικρά σκάφη στην Κρήτη, στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, ακόμη και στην Πελοπόννησο, ενώ άλλοι διέρχονται πεζή από τον Έβρο. Εκατομμύρια άλλοι αναμένουν στον Τρίτο Κόσμο την είσοδό τους στην Ελλάδα, την οποία θεωρούν χώρα με ανοιχτά σύνορα και ευνοϊκές συνθήκες υποδοχής. Ανάλογες μεταναστευτικές ροές καταγράφονται και προς την Κυπριακή Δημοκρατία, καθώς και προς άλλες μεσογειακές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και το εξωφρενικό, είναι ότι η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής, η γνωστή μας «Frontex», η οποία έχει ως αποστολή την υποστήριξη της διαχείρισης των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκτελεί στην πράξη ρόλο ναυαγοσώστη , ενώ το Λιμενικό μας Σώμα τον δωρεάν μεταφορέα των παράνομων μεταναστευτικών ροών προς την Ελλάδα Οι μεταναστευτικές ροές αποτελούν αντικείμενο γεωπολιτικής εκμετάλλευσης από την Τουρκία, και οικονομικής εκμετάλλευσης από ένα ευρύ φάσμα ημεδαπών και αλλοδαπών διακινητών , μεσαζόντων και ΜΚΟ . Είναι πολύ το χρήμα. Οι ελληνικές κυβερνήσεις , ενεργούν σαν δωρεάν ξενοδόχοι και φιλάνθρωποι, παρέχοντας στέγαση, εκλεκτή τροφή και άλλες ακριβές υπηρεσίες στους νεοεισερχομένους. Παράλληλα, δημιουργούν και επεκτείνουν «πόλεις» και «χωριά» μεταναστών (δομές φιλοξενίας τις λένε) ,που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, τόσο στην ηπειρωτική Ελλάδα όσο και στα νησιά του Αιγαίου. Μέρος των μεταναστών συνεχίζει προς τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης, ενώ άλλοι παραμένουν στη φιλόξενη Ελλάδα. Η φυλάκιση τους θεωρείται γι’αυτούς προσωρινός και πληρωμένος χρόνος διακοπών, μέχρις ότου πάρουν την ιθαγένεια Οι ευνοικές συνθήκες υποδοχής και οι προοπτικές παραμονής αποτελούν, ισχυρό κίνητρο για ανθρώπους που αναζητούν καλύτερες συνθήκες ζωής, προερχόμενους από φτωχότερες χώρες του Τρίτου Κόσμου. Ο αριθμός των μεταναστών που φθάνουν και παραμένουν στη χώρα δεν ανακοινώνεται και τηρείται μυστικός . Χωρίς αξιόπιστα στοιχεία, η κοινωνία αδυνατεί να γνωρίζει την πραγματική έκταση του προβλήματος . Είναι και αυτό μια μέθοδος εξαπατήσεως των ψηφοφόρων. Όμως κανένα από τα κοινοβουλευτικά κόμματα και κομματάκια δεν αρθρώνει λέξη Το άκρον άωτον της πολιτικής σύγχυσης, είναι η χορήγηση «Ελληνικής ιθαγένειας» σε αλλοδαπούς, καθώς πρόκειται για μια απόφαση που συνδέεται με την ιδιότητα του Έλληνα το γένος , σε άτομα που ούτε την γλώσσα γνωρίσου , ούτε την Ελληνική ιστορία , αλλά και ούτε και τον Ελληνικό Πολιτισμό. Τούτο έχει σαν αποτέλεσμα την «περιθωριοποίηση » τους και την δημιουργία γκέτο Με την πολιτική αυτή μεταβάλλεται ραγδαία η δημογραφική σύνθεση της χώρας μας που αντιμετωπίζει οξύτατο δημογραφικό πρόβλημα, με τον δείκτη γονιμότητας να βρίσκεται πολύ κάτω από τα περίπου 2,1 παιδιά ανά γυναίκα που απαιτούνται, μακροπρόθεσμα, για την αναπλήρωση των γενεών χωρίς μεταναστευτικές εισροές. Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΟΗΜΑΤΩΝ … 1. Η απομάκρυνση από το Φυσικό Νόμο( σύμφωνα με τον οποίο κάθε είδος ζει, αναπτύσσεται και υπερασπίζεται τον χώρο του) ονομάστηκε «εκσυγχρονισμός» 2. Η ανάμειξη λαών, πολιτισμών και θρησκειών, παρουσιάστηκε ως «παγκοσμιοποίηση».. 3. Η στέρηση της εθνικής κυριαρχίας των κρατών και το άνοιγμα των συνόρων ονομάζεται ατομικό δικαίωμα του Μετανάστη. 4. Η αγάπη προς την πατρίδα και η υπεράσπιση της εθνικής ταυτότητας θεωρείται ύποπτη ή αντιδημοκρατική στάση. 5. Η αντίθεση στους μετανάστες χαρακτηρίζεται ως εχθρική ή καταδικαστέα πράξη , ακόμη και όταν εκφράζεται ως πολιτική διαφωνία και όχι ως υποστήριξη εγκληματικών πράξεων ή βίας. 6. Η αυστηρότερη φύλαξη των συνόρων και ο περιορισμός των παράτυπων εισόδων παρουσιάζονται ως αντιευρωπαϊκή και εθνικιστική πράξη, 7. Η δωρεάν στέγαση και η παροχή βασικών αγαθών στους μετανάστες, με δημόσια χρηματοδότηση, παρουσιάζονται ως έκφραση ανθρωπισμού και αλληλεγγύης , έστω κι’αν οι γηγενείς δυστυχούν. Οι διαμαρτυρόμενοι μπορεί να χαρακτηριστούν ακόμη και Ναζιστές 8. Η χορήγηση επιδομάτων και άλλων παροχών από δημόσιο χρήμα, σε μετανάστες που τεμπελιάζουν στις δομές θεωρείται φιλανθρωπία. 9. Η απονομή της ελληνικής ιθαγένειας σε άτομα αλλοδαπής καταγωγής έχει απλουστευθεί, σε τέτοιο βαθμό ώστε να γεννά ανησυχίες για τη διαφύλαξη της εθνικής ταυτότητας και των κοινοβουλευτικών εκλογών 10. Η ευρεία χορήγηση ελληνικής ιθαγένειας προκαλεί ανησυχίες για πιθανές μελλοντική δημογραφική διαφοροποίηση της σύστασης του πληθυσμού και του αποτελέσματος των κοινοβουλευτικών εκλογών. 11. Αντί η ελληνική Κυβέρνηση να λαμβάνει σοβαρά υπόψη τις απόψεις και τις ανησυχίες των Ελλήνων πολιτών, παραμερίζει τους γηγενείς προς όφελος της μεταναστευτικής πολιτικής της. 12. Και αντί να εξετάσουμε με σοβαρότητα παραδείγματα αυστηρής μεταναστευτικής πολιτικής, όπως εκείνη του Ισραήλ, διότι και οι δύο λαοί αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα από μεγάλες ισλαμικές χώρες . ΤΑ ΚΡΙΣΙΜΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ Γιατί συγκεντρώνονται τόσο μεγάλες μεταναστευτικές ροές στην Ελλάδα; Γιατί το ιστορικό κέντρο της Αθήνας μεταβλήθηκε τόσο έντονα πληθυσμιακά και πολιτισμικά, προκαλώντας σε πολλούς κατοίκους φόβο και ανησυχία για την ταυτότητα και τη φυσιογνωμία της πόλης; Γιατί ενώ η Τουρκία ενισχύει με πράξεις τις μεταναστευτικές ροές ως εργαλείο πολιτικής πίεσης προς την Ελλάδα, αλλά και προς την Ευρώπη γιατί η χώρα μας και οι Βρυξέλλες δεν αντιδρούν; Μήπως οι ίδιοι ευνοούν την μελλοντική ισλαμοποιηση της Ευρώπης; Μήπως η γνωστή ρήση του Τουργκούτ Οζάλ, ότι «δεν χρειάζεται πόλεμος για να αλλάξουν οι ισορροπίες εις βάρος της Ελλάδας», αντανακλά έναν ευρύτερο φόβο που οφείλουμε να εξετάσουμε με σοβαρότητα και τεκμηρίωση; Γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις εμφανίζονται αδύναμες να διαμορφώσουν μια συνεκτική, σταθερή και αποτελεσματική πολιτική προστασίας των συνόρων και να δώσουν ένα όραμα στους πολίτες, αλλά πλέουμε με πλοίο χωρίς πυξίδα. Γιατί η φύλαξη των συνόρων και η αντιμετώπιση των δικτύων παράνομης διακίνησης ανθρώπων δεν αποτελούν σταθερά αντικείμενο μιας πολιτικής με μετρήσιμα αποτελέσματα, σαφείς στόχους και ουσιαστική λογοδοσία, αντίθετα απουσιάζει από τον δημόσιο διάλογο ; Γιατί ακολουθούμε συχνά, χωρίς επαρκή διαπραγμάτευση ή διεκδίκηση εξαιρέσεων, αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ακόμη και όταν θεωρούμε ότι ενδέχεται να βλάπτουν τα εθνικά μας συμφέροντα; Γιατί η πολιτεία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι εταιρείες δημοσκοπήσεων δεν έχουν συμβάλει σε μια σταθερή, συστηματική και διαφανή καταγραφή της γνώμης των πολιτών για το Μεταναστευτικό; Γιατί δεν έχει αναδειχθεί μέσα από μια ευρεία δημόσια διαβούλευση ή, όπου κρίνεται σκόπιμο, ένα δημοψήφισμα η πραγματική βούληση της κοινωνίας για τις βασικές κατευθύνσεις της μεταναστευτικής πολιτικής; Είναι δίκαιο να τίθενται πάντοτε τα συμφέροντα των μεταναστών υπεράνω των συμφερόντων των Ελλήνων πολιτών; ; ΕΛΛΗΝΑ, ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΜΕΝΕΙΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ; Η Ελλάδα έχει δικαίωμα και υποχρέωση να προστατεύει τα σύνορά της, να εφαρμόζει τους νόμους της, να ελέγχει τις μεταναστευτικές ροές και να επιστρέφει όλους τους παράνομους λαθρομετανάστες και δεν πρέπει να παραμείνουν στην επικράτειά της. Έχει, επίσης, δικαίωμα να απαιτεί από την πολιτική της ηγεσία την μηδενική άφιξη λαθρομεταναστών. Η προστασία της εθνικής κυριαρχίας, η δημογραφική επιβίωση, η κοινωνική συνοχή και η ασφάλεια των πολιτών δεν είναι ζητήματα που μπορούν να αντιμετωπίζονται με αδιαφορία ή με ευχολόγια. Απαιτούν συγκεκριμένες αποφάσεις, υπεύθυνη πολιτική, αξιόπιστα στοιχεία και ουσιαστική λογοδοσία. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται πολίτες παραλυμένους από τον φόβο ή παθητικούς θεατές των εξελίξεων. Δεν πρέπει να σε φοβίζει κανένας νόμος επειδή δεν θέλεις τους μετανάστες να σου πάρουν την πατρίδα. Υπέρτατος Νόμος η Σωτηρία της Πατρίδας" Οι διάφορες ευκαιριακές ενώσεις και αυτοκρατορίες πέφτουν .Η Ελλάδα είναι αιωνία. Σύμβολο Ελευθερίας και Δημοκρατίας και πνευμτικού φωτός. Το μέλλον της χώρας απαιτεί εγρήγορση., συμμετοχή, ΘΑΡΡΟΣ και ΑΓΩΝΑ ΕΛΛΗΝΑ, ΜΗΝ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ (15/10/26) Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

ΠΕΛΑΣΓΟΙ 1

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΠΕΛΑΣΓΩΝ-Μέρος Ι του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη Οι Πελασγοί και ο Ελληνικός κόσμος Οι Πελασγοί ήταν πραγματικοί Αρχαιοέλληνες κάτοικοι της Ελλάδος. Τούτο δηλώνεται περίτρανα από «ΤΑ ΟΡΦΙΚΑ» και τις νεώτερες ανθρωπολογικές έρευνες που έγιναν στην Ελλάδα, στην Μεσοποταμία, στη Νότιο Ρωσία, τη Δυτική Ευρώπη, στην Αμερική και αλλαχού. Ο Θουκυδίδης είναι ακριβέστατος και όχι παραμυθάς, ο οποίος λέγει ότι: «Οι Έλληνες και οι Πελασγοί αποτελούν το αυτό έθνος». Ιστορικά, οι Πελασγοί αποτελούν το παλαιότερο πρόγονο του ελληνικού κόσμου. Οι αρχαίες πηγές τους συνδέουν με διάφορες περιοχές του ελλαδικού χώρου, ιδιαίτερα με την Αρκαδία, τη Θεσσαλία και τη Δωδώνη. Ο Όμηρος μάλιστα αναφέρεται στον Δία ως «Ζεῦ ἄνα Δωδωναῖε Πελασγικέ». Όμως ο Ηρόδοτος, είτε από άγνοια είτε από επιπολαιότητα, αγνοεί τον Όμηρο, Εύφορο, Αντικλείδα, Ατθιδογράφους κ.λπ. Τα ελληνικά φύλα και η κοινή ταυτότητα Με τον χρόνο διαμορφώθηκαν τα επιμέρους φύλα — Αιολείς, Αχαιοί, Ίωνες και Δωριείς. Οι διαφορετικές ονομασίες και οι τοπικές ταυτότητες όμως δεν αναιρούν την ευρύτερη ελληνική τους ταυτότητα. Όπως σήμερα ο Έλληνας της Μακεδονίας δεν παύει να είναι Έλληνας επειδή είναι Μακεδόνας, ούτε ο Πελοποννήσιος παύει να είναι Έλληνας επειδή είναι Πελοποννήσιος, έτσι και τότε το φύλο και η περιοχή δεν αναιρούσαν την κοινή ελληνική ταυτότητα. Αυτή στηριζόταν στα κοινά στοιχεία που χαρακτήριζαν τον Ελληνικό κόσμο: το όμαιμον, το ομόγλωσσον, το ομόθρησκον και το ομότροπον. Ο ελλαδικός χώρος και η εξάπλωση του Ελληνισμού Η Θεσσαλία, η Μακεδονία, η Ήπειρος, η Πίνδος, η κεντρική Ελλάδα και τα νησιά του Αιγαίου αποτέλεσαν σημαντικό χώρο διαμόρφωσης και μετακίνησης ελληνικών πληθυσμών και παραδόσεων. Οι Έλληνες ήταν από αμνημονεύτων χρόνων ναυτικός λαός και ιδιαίτερα στα νησιά του Αιγαίου, στην Κρήτη, και ξαπλώθηκαν σε όλο τον κόσμο. Ο Ελληνισμός δεν περιορίστηκε στην κοινή καταγωγή. Όσο εξαπλωνόταν, τόσο μεγαλύτερη σημασία αποκτούσαν η κοινή γλώσσα, η θρησκεία, τα ήθη, η παιδεία και ο πολιτισμός. Ο Ισοκράτης θα εκφράσει αργότερα αυτή την εξέλιξη, συνδέοντας το «Ἕλληνες» όχι μόνο με την καταγωγή αλλά και με την κοινή παιδεία. Οι Πελασγοί ως εκπολιτιστές και φορείς πολιτισμού Οι Πελασγοί ταξίδεψαν, ίδρυσαν αποικίες, δημιούργησαν εμπορικούς σταθμούς και εγκαταστάθηκαν σε ξένους τόπους. Μαζί τους έφεραν τη γλώσσα, τους θεούς, τους μύθους, την τέχνη, την αρχιτεκτονική και τον πολιτισμό τους. Γι’ αυτό σε μακρινά μέρη του κόσμου μπορεί να συναντούμε ίχνη Ελληνικής παρουσίας ή Ελληνικής πολιτισμικής επίδρασης: λέξεις, σύμβολα, μύθους, παραδόσεις, τοπωνύμια ή αρχιτεκτονικά στοιχεία κ.σ., σαν απομεινάρια του παρελθόντος. Αυτά αποτελούν ενδείξεις επαφής, πολιτισμικής επίδρασης ή πραγματικής εγκατάστασης Ελλήνων, οι οποίοι με τα χρόνια αφομοιώθηκαν Οι αρχαίες αντιλήψεις για τους Πελασγούς Οι αρχαίοι συγγραφείς έχουν συγκεχυμένη ιδέα για την προέλευση της φυλής μας, διότι ελάχιστα γνώριζαν περί των Αιγαίων και του αρχαίου πολιτισμού τους, όπως και μεις μέχρι πρότινος ελάχιστα γνωρίζαμε για τα Ορφικά. Πάντως όλοι γνώριζαν ότι οι Πελασγοί ήταν μέγας λαός που είχε επεκταθεί στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και αποτελούσε τον γνωστό μας Ελληνικό κόσμο, στη Μικρά Ασία, την Κύπρο, την Κρήτη, την Ιταλία κ.ά. Τους Πελασγούς θα τους βρούμε στη Λήμνο, στην Ίμβρο, στους οικιστές Τηρσηνούς του Αβυος στην Ιταλία αλλά και στην Αθήνα. Αρκαδία, Τυρρηνία και οι διαφορετικές ονομασίες Οι Πελασγοί αναπτύχθηκαν στην Αρκαδία και κατόπιν πήγαν στην Τυρρηνία, από την οποίαν όμως επέστρεψαν αργότερα στην Αρκαδία σαν Τυρσηνοί και εν συνεχεία εισέδυσαν στα μέρη που προαναφέρθηκαν. Στις διάφορες χώρες πήραν και διαφορετικά ονόματα, αλλά ο πολιτισμός τους ήταν καθαρά Ελληνικός, έχοντες κοινό το όμαιμον, ομόθρησκον, ομόγλωσσον και ομότροπον. Από την Κρήτη, λ.χ., μετέβησαν στην έναντι Μικρά Ασία και ονομάστηκαν Ετεοκρήτες και εγκατεστάθηκαν εκεί ως Χετταίοι ή Μιττάνι. Η διάδοση του πολιτισμού Στις χώρες που πήγαν έγιναν το κυρίαρχο στοιχείο και δημιούργησαν οργανωμένα κράτη με τους πρωτόγονους εκεί πληθυσμούς, στους οποίους μετέδωσαν τον Ελληνικό πολιτισμό, γιατί σύμφωνα με τις μέχρι τώρα ενδείξεις αυτοί εφεύραν πρώτοι και την γραφή. Ο Αισχύλος στις «Ικέτιδες» παρουσιάζει τον γηραιό βασιλιά του Άργους να ορίζει το Πελασγικό κράτος του, ενώπιον του Δαναού, από της Πελοποννήσου — όπου ήδρευε — μέχρι της Μακεδονίας και της Ηπείρου. Η παρουσία των Πελασγών στην Ελλάδα Συνεπώς, οι Πελασγοί ανέκαθεν κυριαρχούσαν στην Ελλάδα και από την απώτατη αρχαιότητα εμφανίζονται ως μόνιμοι κάτοικοι ολόκληρης της Ελλάδος. Η απόδειξη ότι δεν αναφέρεται κανένα άλλο φύλο της αρχαιότητας στην περιοχή αυτή και στον χώρο που ήκμασαν οι Πελασγοί. Ο Ευσέβιος γράφει ότι οι Πελασγοί ήταν θαλασσοκράτορες — προφανώς οι Κυκλαδίτες και Κρητικοί ναυτικοί — οι οποίοι μετέπειτα δημιούργησαν τον Μινωικό και βραδύτερα τον Μυκηναϊκό πολιτισμό ως την Κύπρο πριν από τους Φοίνικες. Η ελληνική παρουσία στον κόσμο Οι Πελασγοί ταξίδεψαν, ίδρυσαν αποικίες, δημιούργησαν εμπορικούς σταθμούς και εγκαταστάθηκαν σε ξένους τόπους. Μαζί τους ταξίδεψαν η γλώσσα, οι θεοί, οι μύθοι, η τέχνη, η αρχιτεκτονική και οι ιδέες τους. Γι’ αυτό σε μακρινά μέρη του κόσμου συχνά συναντούμε ίχνη ελληνικής παρουσίας ή ελληνικής πολιτισμικής επίδρασης: λέξεις, σύμβολα, μύθους, παραδόσεις, τοπωνύμια ή αρχιτεκτονικά στοιχεία, τοπωνύμια κ.ά. Αυτά αποτελούν ενδείξεις επαφής, πολιτισμικής επίδρασης ή πραγματικής εγκατάστασης Ελλήνων. Οι Έλληνες εγκαταστάθηκαν πραγματικά σε ξένους τόπους. Άλλοι αφομοιώθηκαν με τους γηγενείς και άφησαν πίσω τους το αποτύπωμά τους· άλλοι διατήρησαν την ταυτότητά τους και δημιούργησαν ελληνικές κοινότητες. Αυτό διατηρείται ακόμη και σήμερα στην ελληνική ομογένεια ανά τον κόσμο. Οι Έλληνες δημιουργούν πολιτιστικούς φορείς, συλλόγους και κοινότητες στις χώρες όπου ζουν, διατηρώντας τη γλώσσα, την παράδοση, τη θρησκεία και τα έθιμά τους. Γι’ αυτό και η ελληνική ομογένεια διακρίνεται για την έντονη πολιτιστική της πρόοδο Δυστυχώς το Ελληνικό κράτος στερείται ενός μακροπρόθεσμου οράματος για το μέλλον του Ελληνισμό ανά τον κόσμο με αποτέλεσμα την σταδιακή αφομοίωση του . ( 6/10/26) Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΠΕΛΑΣΓΟΙ 2

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΠΕΛΑΣΓΩΝ-Μέρος ΙΙ του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη Ο ελληνικός μυθολογικός και πολιτισμικός ορίζοντας Ακόμη και οι αρχαίες παραδόσεις που συνδέουν τον Ηρακλή, τον Διόνυσο, τον Περσέα, τον Μέμνονα, τον Ιάσονα ή τον Ορφέα κ.σ. σε μακρινούς τόπους της Δύσης, της Ανατολής, του Βορρά και του Νότου δείχνουν πόσο μακριά έφτασε ο ελληνικός μυθολογικός και πολιτισμικός ορίζοντας. Αργότερα, με τον Αλέξανδρο, ο ελληνικός πολιτισμός θα κινηθεί ακόμη βαθύτερα στην Ανατολή και θα δημιουργήσει τον ελληνιστικό κόσμο. Η Ινδοευρωπαϊκή θεωρία Και ελλείψει αποδείξεων περί του αντιθέτου προβάλλουν την αστήριχτη θεωρία «περί Ινδοευρωπαίων». Η Ινδοευρωπαϊκή θεωρία υποστηρίζει ότι πολλές γλώσσες της Ευρώπης και της Ασίας προέρχονται από μια κοινή, αρχαία μητρική γλώσσα, την Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή. Στηριζόμενοι στην ομοιότητα ορισμένων κοινών λέξεων, χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν ότι σε πανάρχαια χρόνια από εκεί πέρασε ο εκπολιτιστής Ηρακλής, Διόνυσος και αργότερα ο Μέμνων και, μεταξύ των άλλων, άφησαν το αποτύπωμά τους και στη γλώσσα, όχι μόνο στην Ινδία αλλά και στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Σχολιασμός 1. Η αμφισβήτηση της καταγωγής μας Κι’ όμως υπάρχουν σήμερα επίσημα κέντρα που αμφισβητούν την καταγωγή μας, δηλαδή ότι είμαστε γηγενείς, που ανέκαθεν οι πρόγονοί μας κατοικούσαν στα ίδια τούτα μέρη και ότι δεν ήρθαν από ξένη χώρα, ούτε ότι υπεστήκαμε κάποια ολοσχερή γενοκτονία ώστε να αδειάσει ο τόπος και να τρέξουν άλλοι να τον γεμίσουν. 2. Τα τεκμήρια και η προϊστορία Οι άνθρωποι που μας αμφισβητούν δεν ακολουθούν φυσικά τη λογική, ούτε τα γραπτά της ιστορίας, αλλά θέλουν τεκμηριωμένες αποδείξεις. Οι πανάρχαιοι Πελασγοί άφησαν πίσω τους πολλά τεκμήρια, αλλά δυστυχώς για κάποιο λόγο το κατεστημένο δεν θέλει να φτάσει στην προϊστορία, γιατί εκεί συναντάει παντού τον Πελασγό και τον Ελληνικό πολιτισμό να προηγείται όλων των άλλων, σαν ο ευρετής του σε πανάρχαια χρόνια παγκόσμιου πολιτισμού. 3. Η αμφισβήτηση της ιστορικής αλήθειας Ακόμη και σήμερον οι φανεροί εχθροί του Ελληνισμού και οι αποδεδειγμένοι διαστρεβλωτές της Ιστορικής αλήθειας, με ασύστολα ψευδολογήματα και με αναπόδεικτους και υποχθόνιους ισχυρισμούς, επιβάλλουν ανθελληνικές απόψεις. 4. Η φωνή των υπερασπιστών του Ελληνισμού Όπως γράφει ο μεγάλος ιστοριογράφος Ντρόυσεν, ότι η τίμια και ειλικρινής φωνή των υπερασπιστών του Ελληνισμού πνίγεται από τον θόρυβο και τις συνεχείς κραυγές από όλα τα ελεγχόμενα κέντρα, μίντια κ.ά., οι οποίες μοιάζουν με αυτές που δημιουργούσαν οι Μαινάδες του Διονύσου όπου μετέβαιναν. 5. Τα ιστορικά τεκμήρια Έχουν στερεοποιήσει (κοινώς τσιμεντάρει) τα ιστορικά ψεύδη τους και δεν δέχονται πλέον νεώτερα τεκμήρια της ιστορικής έρευνας και φυσικά δεν θεωρούν αξιόπιστους τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς — όπως λ.χ. ο έγκριτος Θουκυδίδης — χωρίς προηγουμένη τεκμηρίωση. 6. Η αμφισβήτηση και οι ιδεολογικές αναφορές Είναι γνωστό το αντιδημοκρατικό και απολυταρχικό κέντρο από το οποίον εκπηγάζει η αμφισβήτηση. Ο καλύτερος όμως εκφραστής του είναι ο διεθνής κομμουνισμός και τα παρακλάδια του. 7. Ο πληθυσμός των Πελασγών Ήταν τόσο πολυπληθείς στην εποχή τους οι Πελασγοί, ώστε αν είχαν σχηματίσει ένα ενιαίο έθνος και δεν είχαν κατακερματιστεί με τη δημιουργία διαφορετικών εθνών, σήμερα ίσως να ήταν η πολυπληθέστερη πληθυσμιακά χώρα, όπως είναι η Κίνα. 8. Το Πελασγικό DNA Το Πελασγικό DNA δεν βρίσκεται μόνο στους Έλληνες της Ελλάδας, αλλά και σε μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων στη Μικρά Ασία, στην Κάτω Ιταλία, στην Βαλκανική, στην Νότια Ευρώπη, στον Εύξεινο Πόντο κ.ά. Επίλογος Η συνέχεια του Ελληνισμού Ο Ελληνισμός δεν έμεινε στατικός. Μετακινήθηκε, εξαπλώθηκε, αφομοιώθηκε, επηρέασε και επηρεάστηκε και δημιούργησε τον μεγαλειώδη Ελληνικό Πολιτισμό, τον μοναδικό ανθρωπιστικό. Και έχοντας μια τόσο μεγάλη κληρονομιά, έχουμε και μια ευθύνη: να τη διατηρήσουμε ζωντανή και να την ακτινοβολήσουμε στον κόσμο, όχι ως υπεροχή απέναντι στους άλλους, αλλά ως προσφορά στην ανθρωπότητα. Οι αξίες της κληρονομιάς μας Δημοκρατία, ελευθερία, δικαιοσύνη, ενωτικό πνεύμα, συνεργασία, ανθρωπισμός και ειρήνη. Αυτή είναι η ουσία της κληρονομιάς μας: όχι μόνο να γνωρίζουμε από πού ερχόμαστε, αλλά να κάνουμε αυτό που παραλάβαμε δημιουργική δύναμη για το μέλλον. Το καθήκον μας σήμερα Να μεταδώσουμε και πάλι τις Αξίες αυτού του πολιτισμού στην ανθρωπότητα που παραπαίει και τραβάει στο χάος ένεκα των τεράστιων προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα (Περιβάλλον — Κλιματική κρίση, Πυρηνικά όπλα, τεχνολογικός προσανατολισμός της ΑΙ κ.ά.). Δυστυχώς, σήμερα, καθώς το αυταρχικό τουρκικό κράτος, με λόγια και έργα, προωθεί την ανασύσταση της οθωμανικής του επιρροής, το ελληνικό κράτος, στερούμενο ενός σαφούς οράματος για το μέλλον, αντιμετωπίζει παθητικά την τουρκική πίεση και διστάζει ακόμη και να αναλάβει μια διεθνή πολιτιστική εκστρατεία για τη διάδοση και την ανάδειξη των διαχρονικών ιδανικών της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας και της Ειρήνης. (7/10/26) Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΣΙΚΕΛΙΑ

Αποικισμός της Σικελίας: Πώς οι Έλληνες και οι Καρχηδόνιοι Εδραιώθηκαν στο Νησί kalinda kalinda 6 Οκτωβρίου 2026 · 4΄ ανάγνωση Αποικισμός της Σικελίας: Πώς οι Έλληνες και οι Καρχηδόνιοι Εδραιώθηκαν στο Νησί Πρόσθεσε το olympia.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google Η Ελληνική Άφιξη και Επέκταση Ο Αποικισμός της Σικελίας και πώς οι Έλληνες και οι Καρχηδόνιοι εδραιώθηκαν στο νησί ξεκινά το 735 π.Χ. Τότε άποικοι από τη Χαλκίδα έφτασαν στις ανατολικές ακτές του νησιού. Εκεί, βρήκαν ένα ιδανικό μέρος με ένα φυσικά προστατευμένο λιμάνι και ίδρυσαν την πρώτη Ελληνική αποικία, τη Νάξο. Αυτή η επιτυχία πυροδότησε μια μεγάλη αποικιστική κίνηση. Μέσα σε μόλις δέκα χρόνια, οι Έλληνες είχαν ήδη δημιουργήσει έξι ακόμη οικισμούς, ενώ σε έναν αιώνα ο αριθμός τους έφτασε τις είκοσι. Σύντομα, οι Ελληνικές πόλεις-κράτη, που κυβερνούσαν ισχυροί τύραννοι, κυριαρχούσαν στις ανατολικές και νότιες ακτές της Σικελίας. Η Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία και η Σημασία της ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Η Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία και η Σημασία της Η Άνοδος των Τυράννων: Ιπποκράτης και Γέλων Στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ., ο τύραννος Ιπποκράτης κυβέρνησε τη Γέλα και επέκτεινε την επιρροή του σε μεγάλο μέρος της ανατολικής Σικελίας. Πράγματι, ο στρατός του ήταν ασταμάτητος. Ωστόσο, ο Ιπποκράτης έπεσε νεκρός το 491 π.Χ. κατά την πολιορκία των Μεγάρων Υβλαίων. Τότε, ο ανώτερος αξιωματικός του, ο Γέλων, ένας φιλόδοξος άνδρας από ευγενές υπόβαθρο, ανέλαβε τον έλεγχο. Συνεπώς, συνέχισε την επέκταση του προκατόχου του και μάλιστα κατάφερε να κατακτήσει τις Συρακούσες το 483 π.Χ.. Επιπλέον, αναγνωρίζοντας τη στρατηγική σημασία τους, ο Γέλων μετέφερε την αυλή του εκεί, καθιστώντας τις το νέο κέντρο της αυτοκρατορίας του. Η Καρχηδονιακή Δύναμη και Επικράτεια Παράλληλα, στις δυτικές και βόρειες ακτές, οι Καρχηδόνιοι, ένας λαός Φοινικικής καταγωγής, εδραίωναν τη δική τους αυτοκρατορία. Από την ίδρυσή της, περίπου το 814 π.Χ., η Καρχηδόνα είχε κάνει επέκταση σε ολόκληρη τη Δυτική Μεσόγειο, ωστόσο η Σικελία ήταν το πιο κερδοφόρο μέρος για αυτούς. Ίδρυσαν την πρώτη τους αποικία, τη Μότυα, στο δυτικό άκρο του νησιού και σύντομα απέκτησαν ισχυρή βάση. Οι Καρχηδόνιοι προστάτευαν με σθένος την επικράτειά τους και νίκησαν κάθε ελληνική προσπάθεια για ίδρυση οικισμών στη σφαίρα επιρροής τους. Η Αναπόφευκτη Σύγκρουση Μέχρι το 483 π.Χ., η Σικελία θα έκανε δύο μεγάλες ζώνες επιρροής. Στα ανατολικά και νότια, ο Γέλων και ο σύμμαχός του, Θήρων, είχαν δημιουργήσει ένα ισχυρό Ελληνικό μπλοκ. Στα δυτικά και βόρεια, η Καρχηδόνα με τους συμμάχους της κυριαρχούσαν. Αν και οι δύο πλευρές διατηρούσαν μέχρι τότε ήπιες σχέσεις, οι περιστασιακές διαμάχες για την κυριαρχία στο νησί ήταν ένας σαφής δείκτης ότι μια σύγκρουση πλησίαζε. Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Καρχηδόνιοι, λοιπόν, εδραιώθηκαν στο νησί, αλλά αυτός ο αποικισμός της Σικελίας και πώς οι Έλληνες και οι Καρχηδόνιοι εδραιώθηκαν στο νησί τους οδήγησε αναπόφευκτα στην αντιπαράθεση. Η Ελληνική Άφιξη και Επέκταση Ο Αποικισμός της Σικελίας και πώς οι Έλληνες και οι Καρχηδόνιοι εδραιώθηκαν στο νησί ξεκινά το 735 π.Χ. Τότε άποικοι από τη Χαλκίδα έφτασαν στις ανατολικές ακτές του νησιού. Εκεί, βρήκαν ένα ιδανικό μέρος με ένα φυσικά προστατευμένο λιμάνι και ίδρυσαν την πρώτη Ελληνική αποικία, τη Νάξο. Αυτή η επιτυχία πυροδότησε μια μεγάλη αποικιστική κίνηση. Μέσα σε μόλις δέκα χρόνια, οι Έλληνες είχαν ήδη δημιουργήσει έξι ακόμη οικισμούς, ενώ σε έναν αιώνα ο αριθμός τους έφτασε τις είκοσι. Σύντομα, οι Ελληνικές πόλεις-κράτη, που κυβερνούσαν ισχυροί τύραννοι, κυριαρχούσαν στις ανατολικές και νότιες ακτές της Σικελίας. Πώς οι Έλληνες απέκτησαν ενιαία ταυτότητα μέσα από μύθους, πόλεις-κράτη και κοινή θρησκεία ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Πώς οι Έλληνες απέκτησαν ενιαία ταυτότητα μέσα από μύθους, πόλεις-κράτη και κοινή θρησκεία Η Άνοδος των Τυράννων: Ιπποκράτης και Γέλων Στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ., ο τύραννος Ιπποκράτης κυβέρνησε τη Γέλα και επέκτεινε την επιρροή του σε μεγάλο μέρος της ανατολικής Σικελίας. Πράγματι, ο στρατός του ήταν ασταμάτητος. Ωστόσο, ο Ιπποκράτης έπεσε νεκρός το 491 π.Χ. κατά την πολιορκία των Μεγάρων Υβλαίων. Τότε, ο ανώτερος αξιωματικός του, ο Γέλων, ένας φιλόδοξος άνδρας από ευγενές υπόβαθρο, ανέλαβε τον έλεγχο. Συνεπώς, συνέχισε την επέκταση του προκατόχου του και μάλιστα κατάφερε να κατακτήσει τις Συρακούσες το 483 π.Χ.. Επιπλέον, αναγνωρίζοντας τη στρατηγική σημασία τους, ο Γέλων μετέφερε την αυλή του εκεί, καθιστώντας τις το νέο κέντρο της αυτοκρατορίας του. Η Καρχηδονιακή Δύναμη και Επικράτεια Παράλληλα, στις δυτικές και βόρειες ακτές, οι Καρχηδόνιοι, ένας λαός Φοινικικής καταγωγής, εδραίωναν τη δική τους αυτοκρατορία. Από την ίδρυσή της, περίπου το 814 π.Χ., η Καρχηδόνα είχε κάνει επέκταση σε ολόκληρη τη Δυτική Μεσόγειο, ωστόσο η Σικελία ήταν το πιο κερδοφόρο μέρος για αυτούς. Ίδρυσαν την πρώτη τους αποικία, τη Μότυα, στο δυτικό άκρο του νησιού και σύντομα απέκτησαν ισχυρή βάση. Οι Καρχηδόνιοι προστάτευαν με σθένος την επικράτειά τους και νίκησαν κάθε ελληνική προσπάθεια για ίδρυση οικισμών στη σφαίρα επιρροής τους. Η Αναπόφευκτη Σύγκρουση Μέχρι το 483 π.Χ., η Σικελία θα έκανε δύο μεγάλες ζώνες επιρροής. Στα ανατολικά και νότια, ο Γέλων και ο σύμμαχός του, Θήρων, είχαν δημιουργήσει ένα ισχυρό Ελληνικό μπλοκ. Στα δυτικά και βόρεια, η Καρχηδόνα με τους συμμάχους της κυριαρχούσαν. Αν και οι δύο πλευρές διατηρούσαν μέχρι τότε ήπιες σχέσεις, οι περιστασιακές διαμάχες για την κυριαρχία στο νησί ήταν ένας σαφής δείκτης ότι μια σύγκρουση πλησίαζε. Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Καρχηδόνιοι, λοιπόν, εδραιώθηκαν στο νησί, αλλά αυτός ο αποικισμός της Σικελίας και πώς οι Έλληνες και οι Καρχηδόνιοι εδραιώθηκαν στο νησί τους οδήγησε αναπόφευκτα στην αντιπαράθεση. #ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

ΜΟΝΗ ΣΙΝΑ

ΘέματαΔιεθνήςΕκκλησία Η προθεσμία της 24ης Οκτωβρίου: Η Μονή της Αγίας Αικατερίνης αντιμετωπίζει μια καθοριστική στιγμή Με Ελληνοσκόπιο-5 Οκτωβρίου 202601 ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΥΝΤΑΚΤΗ (Νίκος Σταματάκης). Οι αναγνώστες του Helleniscope γνωρίζουν ότι η Μονή της Αγίας Αικατερίνης είναι κάτι περισσότερο από μια απλή διαμάχη για περιουσιακά στοιχεία. Ως ένα από τα παλαιότερα χριστιανικά μοναστήρια που λειτουργούν συνεχώς στον κόσμο, κατέχει μια μοναδική θέση στην χριστιανική και μουσουλμανική ιστορία και εδώ και καιρό αποτελεί σύμβολο θρησκευτικής συνύπαρξης στο Σινά. Συνεπώς, οι τρέχουσες διαπραγματεύσεις έχουν συνέπειες που εκτείνονται πολύ πέρα ​​από τα ζητήματα ιδιοκτησίας γης: αγγίζουν τη θρησκευτική ελευθερία, την πολιτιστική κληρονομιά, την αιγυπτιακή κυριαρχία και τη διατήρηση μιας αιώνιας ορθόδοξης παρουσίας. Όπως εξηγεί το ακόλουθο ρεπορτάζ του tovima.gr, οι επόμενες εβδομάδες μπορεί να αποδειχθούν καθοριστικές. Μια διαπραγματευτική λύση θα προσέφερε τόσο στην Αίγυπτο όσο και στη μοναστική κοινότητα την ευκαιρία να προστατεύσουν τον ιστορικό χαρακτήρα του μοναστηριού, θέτοντας παράλληλα το νομικό του καθεστώς σε πιο στέρεες, σύγχρονες βάσεις. Η μη επίτευξη συμφωνίας πριν από την αναμενόμενη δικαστική απόφαση της 24ης Οκτωβρίου, ωστόσο, θα μπορούσε να ανοίξει ξανά ζητήματα που παραμένουν άλυτα εδώ και δεκαετίες και να εντείνει μια ήδη ευαίσθητη διπλωματική και εκκλησιαστική διαμάχη. ======================= πηγή – tovima.gr Μονή Σινά: Οι 20 ημέρες που θα καθορίσουν την τύχη της — Η κρίσιμη προθεσμία της 24ης Οκτωβρίου Έντονοι παρασκηνιακοί ελιγμοί ενόψει της απόφασης του Αιγυπτιακού Ακυρωτικού Δικαστηρίου σχετικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Μονής της Αγίας Αικατερίνης — Συναντήσεις με στόχο την επίτευξη συμβιβασμού, «εμπόδια» από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Άγιο Όρος, και διπλωματικές προσπάθειες της Ελλάδας Ο δρόμος προς τη Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά δεν είναι εύκολος. Οι επισκέπτες πρέπει να ταξιδέψουν κατά μήκος ενός σύγχρονου αυτοκινητόδρομου μέσα από μια απέραντη έρημο, περνώντας συχνά από σημεία ελέγχου. Η περιοχή είναι αφιλόξενη και υπόκειται σε ειδικό καθεστώς επειδή, για την Αίγυπτο, συνδέεται με την εθνική ασφάλεια. Στο σημείο ελέγχου, περίπου 800 μέτρα από το μοναστήρι, οι έλεγχοι ασφαλείας είναι εξαιρετικά αυστηροί και τα οχήματα γενικά αφήνονται εκεί. Το επιβλητικό τείχος, που χτίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιουστινιανού και στέκεται στο κενό ανάμεσα σε δύο τεράστιους ορεινούς όγκους, δίνει στον προσκυνητή που πλησιάζει την εντύπωση ενός φρουρίου. Αυτή η εντύπωση έρχεται σε έντονη αντίθεση με τη μικρή πόρτα από την οποία οι επισκέπτες σχεδόν αναγκάζονται να σκύψουν για να μπουν. Δεν πρόκειται απλώς για μια πράξη ευλάβειας: εκεί κοντά υπήρχε κάποτε μια μεγάλη είσοδος από την οποία ακόμη και καμήλες μπορούσαν να περάσουν μέσα και έξω από το μοναστήρι. Οι μοναχοί το έκλεισαν νωρίτερα για να ελαχιστοποιήσουν την ευαλωτότητά τους σε πιθανούς εισβολείς. Η σχεδόν 15 αιώνες αδιάλειπτης λειτουργίας του μοναστηριού αντικατοπτρίζονται στη συναρπαστική, αν και κάπως δαιδαλώδη, κατασκευή του, όπου συνυπάρχουν κτίρια από διαφορετικές περιόδους. Η ιστορία του ήταν ταραχώδης και γεμάτη γεγονότα, αλλά η κατάσταση έγινε ιδιαίτερα περίπλοκη μετά το 2015, όταν κατατέθηκε η πρώτη αγωγή για το ιδιοκτησιακό του καθεστώς, και ιδιαίτερα μετά τον Μάιο του 2022, όταν το Πρωτοδικείο του Νότιου Σινά εξέδωσε μια απόφαση εχθρική προς το μέλλον του μοναστηριού. Σε εκείνο το σημείο, η Μονή Σινά αναγκάστηκε να αποκρούσει ένα διαφορετικό είδος εισβολής: τη δικαστική στέρηση της περιουσίας της — με άλλα λόγια, των πόρων που ήταν απαραίτητοι για την επιβίωσή της. Η κύρια υπεράσπιση της μονής ήταν ότι το δικαστήριο έπρεπε να απορρίψει την αγωγή επειδή την είχε ασκήσει ένας ιδιώτης, ο οποίος δεν κατείχε την εν λόγω γη. Οι αιγυπτιακές αρχές παρενέβησαν στη συνέχεια, διεκδικώντας την κυριότητα των ακινήτων. Το Πρωτοδικείο εφάρμοσε, με τυπική αυστηρότητα, τη γενική νομοθεσία της Αιγύπτου που χρονολογείται από το 1963, καθώς και την πιο συγκεκριμένη αιγυπτιακή νομοθεσία σχετικά με το Σινά που θεσπίστηκε το 1983, μετά την επιστροφή της χερσονήσου στην αιγυπτιακή κυριαρχία. Σύμφωνα με αυτή τη νομοθεσία, όλα τα μνημεία ανήκουν στο κράτος, όπως και στις ευρωπαϊκές χώρες, ενώ οι μη Αιγύπτιοι πολίτες και τα ξένα νομικά πρόσωπα - δηλαδή οι οντότητες που ελέγχονται από ξένους υπηκόους - απαγορεύεται να κατέχουν γεωργική γη. Συγκεκριμένα στο Σινά, όλες οι «έρημες εκτάσεις» και οι «φυσικά προστατευόμενες περιοχές» ανήκουν αποκλειστικά στο κράτος, το οποίο μπορεί να παραχωρήσει τη χρήση ή την εκμετάλλευσή τους, υπό κρατική εποπτεία, για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Για τον λόγο αυτό, το Πρωτοδικείο όχι μόνο αναγνώρισε την ιδιοκτησία του αιγυπτιακού κράτους, αλλά διέταξε και την κατεδάφιση όλων των κατασκευών που έχτισαν οι μοναχοί και δεν είχαν χαρακτηριστεί ως μνημεία, την έξωσή τους ακόμη και από το ίδιο το μοναστήρι, καθώς και την καταβολή σημαντικής αποζημίωσης στο αιγυπτιακό κράτος για την παράνομη κατοχή και χρήση της περιουσίας του. Η αδελφότητα του Σινά άσκησε έφεση στο Εφετείο της Ισμαηλίας, το οποίο εφάρμοσε ευνοϊκότερα το αιγυπτιακό δίκαιο για το μοναστήρι. Αναγνώρισε την εγκυρότητα των συμβάσεων του μοναστηριού σχετικά με γεωργικές εκτάσεις, ενώ στην περίπτωση των χώρων λατρείας έκρινε ότι, αν και χαρακτηρίζονται ως μνημεία, έχουν παραμείνει στη συνεχή χρήση των μοναχών και ότι, ως εκ τούτου, οι μοναχοί έχουν το δικαίωμα να συνεχίσουν να τους χρησιμοποιούν. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι η εξαιρετικά μακροσκελής απόφαση του δικαστηρίου αναφέρεται στα διατάγματα του Ιουστινιανού αλλά όχι στην Αχτινάμη — τη Διαθήκη — του Μωάμεθ, καθώς ούτε η Ιερά Μονή την επικαλέστηκε ούτε το δικαστήριο θεώρησε τον εαυτό του νομικά δεσμευμένο από αυτήν. Αντίθετα, εμφανίζονται πολυάριθμες αναφορές στο σύγχρονο Αιγυπτιακό Σύνταγμα. Οι δύο αποφάσεις έφεραν στην επιφάνεια κάτι που οι μοναχοί είχαν ήδη καταλάβει καλά το 1984, όταν επιχείρησαν να καταχωρίσουν όλη τη γη που είχαν στην κατοχή τους. Η αιγυπτιακή νομοθεσία δεν τους επέτρεπε την πλήρη κυριότητα ούτε των μνημείων ούτε των άλλων ακινήτων της μονής. Ωστόσο, επειδή οι αιγυπτιακές αρχές δεν είχαν εφαρμόσει τη νομοθεσία, μια «γκρίζα ζώνη» παρέμεινε και τελικά έγινε η βάση για το επιχείρημα ότι η μακροχρόνια κατοχή είχε ωριμάσει σε κυριότητα μέσω παραγραφής. Το αιγυπτιακό δικαστήριο απέρριψε αυτό το επιχείρημα, αρνούμενο να αναγνωρίσει την παραγραφή κτήσης επί κρατικής γης. Αναταραχή για την Απόφαση Η απόφαση για την Ισμαηλία προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, όχι μόνο στον χριστιανικό κόσμο — η Μονή της Αγίας Αικατερίνης είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO — αλλά ευρύτερα λόγω της Διαθήκης του Μωάμεθ, που φέρει το αποτύπωμα του χεριού του ως σφραγίδα, η οποία εγγυόταν την πλήρη προστασία των μοναχών και της περιουσίας τους. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Το ιστορικό έγγραφο – μια απόφαση υπογεγραμμένη από τον ίδιο τον Προφήτη Μωάμεθ – που αναγνωρίζει τα προνόμια της Μονής της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά. Αυτό το έγγραφο έχει γίνει σεβαστό σε όλη την ιστορία και θεωρείται σύμβολο ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ του μουσουλμανικού και του χριστιανικού κόσμου. Αυτός ο συμβολισμός ενισχύεται από την αρμονική αντιπαράθεση, μέσα στο μοναστηριακό συγκρότημα, ενός τρούλου με σταυρό στην κορυφή και ενός μιναρέ που φέρει ημισέληνο. Όπως αναμενόταν, η υπόθεση έφτασε τελικά στο Ακυρωτικό Δικαστήριο. Το δικαστήριο έχει ήδη λάβει την απόφασή του, αλλά έχει αναβάλει τη δημοσίευση της απόφασης τέσσερις φορές για να δώσει στο μοναστήρι και στο αιγυπτιακό κράτος — που εκπροσωπείται από τα Υπουργεία Δικαιοσύνης και Εξωτερικών — χρόνο για διαπραγματεύσεις. Αυτό συμβαίνει επειδή, σύμφωνα με την αιγυπτιακή νομοθεσία, εάν τα μέρη καταλήξουν σε συμβιβασμό πριν από την επίσημη δημοσίευση της απόφασης, ο συμβιβασμός γίνεται δεκτός και η απόφαση του δικαστηρίου δεν δημοσιοποιείται. Πληροφορίες που φτάνουν στην αδελφότητα από αιγυπτιακές πηγές επιμένουν ότι δεν θα υπάρξει πέμπτη αναβολή και ότι, εκτός εάν επιτευχθεί συμβιβασμός, η απόφαση θα δημοσιευτεί στις 24 Οκτωβρίου. Αυτό απομένει μόνο 20 ημέρες για να συναφθεί μια πιθανή συμφωνία και να αποφευχθούν τα χειρότερα για το μοναστήρι. Η κατάσταση βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο λόγω των προφανών επιπλοκών, αλλά και λόγω της σοβαρής ασθένειας του Αρχιεπισκόπου Συμεών, ο οποίος αναρρώνει στην Αθήνα. Όλα όσα έχουν συμβεί μέχρι στιγμής δείχνουν πόσο εύθραυστη έχει γίνει η ισορροπία στις διαπραγματεύσεις. Μετά τη σοβαρή εσωτερική κρίση εντός της αδελφότητας του Σινά, η οποία κορυφώθηκε με την παραίτηση του 90χρονου πρώην αρχιεπισκόπου Δαμιανού στις 12 Σεπτεμβρίου 2025, μετά από 52 χρόνια στο αξίωμα, ο Συμεών εξελέγη νέος Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ. Ενθρονίστηκε επίσημα στη μονή στις 31 Οκτωβρίου. Προφορική Συμφωνία Αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Συμεών διόρισε μια ομάδα εμπειρογνωμόνων για να καταρτίσει μια ακριβή απογραφή της ακίνητης περιουσίας της μονής και των χρήσεών της: ποια ακίνητα εξυπηρετούσαν θρησκευτικούς σκοπούς και ποια γεωργικούς, ποια ήταν κοντά στη μονή και επομένως μείζονος σημασίας, και ποια δεν ήταν προτεραιότητας. Συγκεντρώθηκαν ιστορικά στοιχεία και αντλήθηκαν τα απαραίτητα έγγραφα από τη διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα. Το αιγυπτιακό κράτος θεώρησε αυτή την τεχνοκρατική προσέγγιση ως θετική και ειλικρινή βάση για διαπραγματεύσεις και ξεκίνησαν οι συνομιλίες. Τελικά, κατέληξαν σε προφορική συμφωνία για μια σημαντική συμφωνία που αναγνώριζε και προστάτευε την ελληνορθόδοξη ταυτότητα της μονής, ρύθμιζε το καθεστώς λειτουργίας της, αναγνώριζε τη θρησκευτική ελευθερία των μοναχών και, το πιο σημαντικό, διαφύλαγε τους Θεμελιώδεις Κανονισμούς της μονής. Η σημαντική συμφωνία θα ήταν η πρώτη και μοναδική συμφωνία μεταξύ της Αιγύπτου και της Ιεράς Μονής και θα αποτελούσε στρατηγική επιτυχία για τη μονή και για τη θέση της εντός της αιγυπτιακής έννομης τάξης. Στο ζήτημα των ακινήτων, η αδελφότητα έκανε έναν έξυπνο ελιγμό. Αποδέχτηκε ότι τα ακίνητα υπόκεινται στην αιγυπτιακή νομοθεσία, αλλά ζήτησε να γίνουν αντικείμενο παράλληλων διαπραγματεύσεων, οι οποίες εντάθηκαν από τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, μια πρόταση που συζητήθηκε ήταν τα ακίνητα που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για θρησκευτικούς σκοπούς να παραμείνουν στην κατοχή και χρήση του μοναστηριού επ' αόριστον και χωρίς ενοίκιο, ενώ οι γεωργικές περιουσίες θα παραμείνουν στην κατοχή του έναντι συμβολικού ενοικίου. Η συμφωνία είχε ολοκληρωθεί κατά 99%, αλλά δεν κατέστη δυνατή η οριστικοποίηση, παρά τις τρεις μακροσκελείς συναντήσεις μεταξύ των δύο αντιπροσωπειών. Λίγο πριν από την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου — που εορτάζεται στην Αγία Αικατερίνη στις 28 Αυγούστου — η ανταλλαγή προτάσεων σταμάτησε επειδή το μοναστήρι δέχεται μεγάλο αριθμό επισκεπτών εκείνη την εποχή και έπρεπε να τους εξυπηρετήσει. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, διάφοροι παράγοντες που αντιτίθεντο σε μια συμφωνία, συνειδητοποιώντας ότι πλησίαζε στην ολοκλήρωσή της, άρχισαν να κινητοποιούνται. Εκείνη την εποχή, η 26η Αυγούστου θεωρούνταν η κρίσιμη ημερομηνία για τη δημοσίευση της απόφασης του Αιγυπτιακού Ακυρωτικού Δικαστηρίου, προτού το δικαστήριο εγκρίνει την τέταρτη αναβολή του. Ομάδες πίεσης που αντιτίθενται σε οποιαδήποτε συμφωνία υπάρχουν τόσο στην Αίγυπτο όσο και στην Ελλάδα, τροφοδοτώντας την δυσπιστία μεταξύ των δύο πλευρών. Την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο Μάικλ Ρήγας, ο Ελληνοαμερικανός Υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, επισκέφθηκε το μοναστήρι ως προσκυνητής. Ο Ρήγας ακολουθεί το Παλαιό Ημερολόγιο, έχει δεσμούς με την υπερσυντηρητική Μονή Εσφιγμένου στο Άγιο Όρος και έχει επανειλημμένα μιλήσει για παραβιάσεις των δικαιωμάτων της αδελφότητας του Σινά. Η επίσκεψή του προκάλεσε ανησυχία στο αιγυπτιακό Υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο απέστειλε αντιπροσωπεία για να τον συνοδεύσει. Ο Ρήγας δεν έκανε δημόσιες δηλώσεις. Λίγες μέρες αργότερα, ο Συμεών αρρώστησε σοβαρά και αναγκάστηκε να ταξιδέψει στην Αθήνα για θεραπεία. Ενώ ο Αρχιεπίσκοπος Σινά ήταν άρρωστος, δημοσιοποιήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου μια επιστολή 20 μοναστηριών της αθωνικής κοινότητας προς τον Συμεών, στην οποία εξέφραζαν την αντίθεσή τους σε οποιαδήποτε πιθανή αλλαγή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς της μονής. «Αυτό που έχουν σεβαστεί δεκαέξι αιώνες ιστορίας πρέπει να παραμείνει σεβαστό σήμερα», τόνισαν, προειδοποιώντας ότι οποιαδήποτε αλλαγή στις υπάρχουσες ρυθμίσεις θα δημιουργούσε επικίνδυνο προηγούμενο για άλλα ιερά μοναστήρια και μνημεία. Σύμφωνα με όσους γνωρίζουν τις παρασκηνιακές εξελίξεις, ο συντάκτης της επιστολής φέρεται να είναι ο π. Ιερώνυμος Σιμωνόπετρας, ο οποίος εκφράζει τη θέση του Δαμιανού. Ο πρώην αρχιεπίσκοπος χαιρέτισε γρήγορα την παρέμβαση των 20 μοναστηριών, με την υποστήριξη του Παντοκράτορα Θεόφιλου και του Καρακάλλου Αρσενίου. Η επιστολή προκάλεσε δυσάρεστη έκπληξη στην αδελφότητα της Αγίας Αικατερίνης, επειδή εκδόθηκε εν αγνοία του Αρχιεπισκόπου Σινά και, στην πραγματικότητα, αντιμετώπισε το μοναστήρι τους σαν να ήταν μοναστήρι του Αγίου Όρους, παρόλο που το πνευματικό του σημείο αναφοράς είναι το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Η πρωτοβουλία θεωρήθηκε επίσης προσβλητική από τον Πατριάρχη Θεόφιλο και τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Το πιο σημαντικό, θεωρήθηκε παραπλανητική κοινή γνώμη σχετικά με την πραγματική νομική θέση της μονής μετά τις δικαστικές αποφάσεις. Ο Βαρθολομαίος, στη δικαιοδοσία του οποίου εμπίπτει το Άγιο Όρος, κάλεσε αμέσως τους υπογράφοντες την επιστολή για συνομιλίες στο Φανάρι . Αυτοί απάντησαν ότι η Ιερά Κοινότητα έπρεπε πρώτα να συγκληθεί και αργότερα τον ενημέρωσαν ότι θα έρθουν σε μια ημέρα που είχε προγραμματιστεί να ταξιδέψει στην Αγγλία. Με άλλα λόγια, δεν πήγαν ποτέ. Σε αυτό το κλίμα, ο Κυριάκος Βελόπουλος — ο οποίος ευθυγραμμίζεται με τα επιχειρήματα που προέβαλε η Ρωσική Εκκλησία — η Μαρία Γρατσία, η οποία εκπροσώπησε τους Σιναϊτικούς μοναχούς που αντιτίθεντο στη δημιουργία ενός νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου για τη διαχείριση της περιουσίας του μοναστηριού στην Ελλάδα, και το πολιτικό κόμμα Νίκη βρήκαν όλοι την ευκαιρία να ευθυγραμμιστούν με την επιστολή. Τις τελευταίες εβδομάδες, αρκετά δημοσιεύματα στα αιγυπτιακά μέσα ενημέρωσης έχουν παρουσιάσει διάφορα σενάρια για την απόφαση του Ακυρωτικού Δικαστηρίου. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι θα είναι πιο κοντά στην απόφαση του Εφετείου, ενώ άλλοι ότι θα μοιάζει περισσότερο με την απόφαση του Πρωτοδικείου —εκτός εάν, έστω και την τελευταία στιγμή, επιτευχθεί συμβιβασμός. Η ελληνική κυβέρνηση υποστηρίζει σιωπηλά αλλά σταθερά τις προσπάθειες της αδελφότητας του Σινά. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, κατά τη διάρκεια της συνάντησης μεταξύ του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του Αιγύπτιου προέδρου Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι στο Ελ Αλαμέιν, στο περιθώριο της τριμερούς συνάντησης Ελλάδας-Αιγύπτου-Κύπρου στις 8 Σεπτεμβρίου, ο Μητσοτάκης προσπάθησε διακριτικά να κερδίσει περισσότερο χρόνο για το μοναστήρι. Το άγχος των μοναχών Από τα παράθυρα και τις επάλξεις των τειχών της Αγίας Αικατερίνης, δεν βλέπει κανείς πλέον απειλητικούς επιδρομείς, αλλά αντίθετα τεράστιες τουριστικές αναπτύξεις που επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν την εγγύτητά τους στο μοναστήρι ως τουριστικό αξιοθέατο. Οι μοναχοί συνεχίζουν να ζουν σύμφωνα με τον δικό τους ρυθμό, αλλά τους προβληματίζει μια πραγματικότητα που απειλεί να τον διαταράξει. Τα ενθαρρυντικά νέα είναι ότι ο Συμεών αναρρώνει και αναμένεται να ξαναρχίσουν οι συνομιλίες. «Το μοναστήρι έχει επιβιώσει από πολλές αυτοκρατορίες. Ο Προφήτης Μωάμεθ και ο Ναπολέων πέρασαν από εδώ, όπως και Χριστιανοί αυτοκράτορες και Μουσουλμάνοι χαλίφηδες. Μετά από κάθε δοκιμασία, γίνεται πιο δυνατό. Δεν φοβόμαστε τίποτα για το μοναστήρι», λέει ο μοναχός που μας προσφέρει καφέ στον ξενώνα. Δεκαεπτά μοναχοί παραμένουν στο μοναστήρι. Τέσσερις από αυτούς βρίσκονται στην Αθήνα συνοδεύοντας τον Συμεών, ενώ άλλοι πέντε ανήκουν στον κύκλο του Δαμιανού. Η κοινότητα είναι διχασμένη και εξακολουθεί να προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές που άφησαν τα γεγονότα του Αυγούστου 2025. Η ζωή εκεί φαίνεται να κινείται ανάμεσα σε γήινες και μεταφυσικές ανάγκες. «Στο Σινά, τα βράχια είναι γυμνά. Δεν υπάρχει πουθενά να κρυφτείς από τον εαυτό σου. Ή από τον Θεό που κάποτε περπάτησε σε αυτά τα βουνά. Εδώ, δεν έχεις άλλη επιλογή από το να είσαι ειλικρινής», παρατηρεί ένας άλλος μοναχός. Γύρω από το μοναστήρι και τον τουρισμό που προσελκύει περιστρέφεται αυτό που κάποτε ήταν μια ακμάζουσα ελληνική κοινότητα, η οποία κάποτε αριθμούσε έως και 80.000 Έλληνες, αλλά σήμερα έχει μειωθεί σε περίπου 2.000, συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων Αιγυπτίων. Κεντρική προσωπικότητα σε αυτήν την κοινότητα είναι ο Αντώνης Καζαμίας, πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Καΐρου, ο οποίος εδώ και καιρό βοηθά το μοναστήρι διατηρώντας παράλληλα άριστες σχέσεις με την αιγυπτιακή κυβέρνηση και κοινωνία. Μεταξύ των περιουσιακών στοιχείων της ελληνικής κοινότητας περιλαμβάνεται επίσης το Ίδρυμα Abet, το ελληνικό σχολείο στο Κάιρο, το οποίο διαθέτει εκτεταμένη περιουσία και του οποίου πρόεδρος είναι, βάσει νόμου, ο εν ενεργεία Αρχιεπίσκοπος Σινά. Πριν από την παραίτησή του, ο Δαμιανός ψήφισε μια τροποποίηση του καταστατικού του ιδρύματος που ορίζει ότι ο νέος αρχιεπίσκοπος δεν θα έχει το δικαίωμα να λάβει καμία απόφαση για τα επόμενα τρία χρόνια. Το ίδρυμα διοικείται επί του παρόντος από άτομα του στενού περιβάλλοντος του Δαμιανού. Τα τελευταία χρόνια, ένα τμήμα της ελληνικής κοινότητας είχε περιέλθει σε σύγκρουση μαζί του και θεωρεί αυτόν και τους γύρω του υπεύθυνους για τις τρέχουσες δυσκολίες του μοναστηριού. Συνάντηση με τον Μούσα Ο Καζαμίας χρησιμεύει επίσης ως άτυπος ξεναγός στο Σινά για διάφορους επισκέπτες αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένου του βουλευτή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου του ΠΑΣΟΚ Νικόλα Φαραντούρη, ο οποίος επισκέφθηκε πρόσφατα το μοναστήρι για να ενημερωθεί για την κατάσταση και να διερευνήσει πώς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα μπορούσε να συμβάλει σε μια δίκαιη και βιώσιμη λύση. Κατά τη συνάντησή του με την Γιασμίν Μούσα, νομική σύμβουλο στο γραφείο του Αιγύπτιου Υπουργού Εξωτερικών και υπεύθυνη για το «φάκελο του Σινά», ο ευρωβουλευτής επέμεινε στη διατήρηση «του ιδιοκτησιακού καθεστώτος του μοναστηριού αμετάβλητου». Παρόλο που η Μούσα άκουσε τα επιχειρήματά του, παρουσίασε το σκεπτικό της αιγυπτιακής πλευράς για το γιατί η κυριότητα δεν μπορούσε να μεταβιβαστεί στο μοναστήρι, παρόλο που η Αίγυπτος λαμβάνει οικονομική υποστήριξη 4 δισεκατομμυρίων ευρώ από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το επεισόδιο καταδεικνύει τόσο τη δυσκολία των διαπραγματεύσεων όσο και τις ευαισθησίες ενός κράτους που είναι αποφασισμένο να διεκδικήσει την κυριαρχία του επί της επικράτειάς του, ενώ παράλληλα αποκηρύσσει το αποικιακό του παρελθόν.

ΤΑΙΝΑΡΟ

Ταίναρο: Τα ρωμαϊκά λουτρά, ο επιβλητικός φάρος και το πιο ενδιαφέρον μονοπάτι της μέσα Μάνης kalinda kalinda 5 Οκτωβρίου 2026 · 4΄ ανάγνωση Ταίναρο: Τα ρωμαϊκά λουτρά, ο επιβλητικός φάρος και το πιο ενδιαφέρον μονοπάτι της μέσα Μάνης Πρόσθεσε το olympia.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google Το νοτιότερο άκρο των Βαλκανίων είναι τόπος αρχαίος και σαγηνευτικός, με ρωμαϊκά ψηφιδωτά πλάι σε απόκρημνα βράχια και ορμητικά κύματα IMG 7435 Το Ταίναρο είναι τόπος αρχαίος και απόκοσμος, με ρωμαϊκά ψηφιδωτά δίπλα σε απόκρημνα βράχια και ορμητικά κύματα. Photo: Shutterstock Πάπυρος του Δερβενίου: Το αρχαιότερο ευρωπαϊκό χειρόγραφο και η ορφική φιλοσοφία ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Πάπυρος του Δερβενίου: Το αρχαιότερο ευρωπαϊκό χειρόγραφο και η ορφική φιλοσοφία Το Ταίναρο ηχεί γνώριμο από τα σχολικά χρόνια, αφού είναι τότε που μαθαίνουμε ότι πρόκειται για το νοτιότερο άκρο όχι μόνο της ηπειρωτικής Ελλάδας, αλλά και όλης της Βαλκανικής Χερσονήσου. Στην πραγματικότητα, όμως, λίγοι έχουν φτάσει μέχρι εκεί προκειμένου να θαυμάσουν το απόκοσμο και αρχαίο του τοπίο, με τα απόκρημνα βράχια, τα ξέφρενα κύματα και τους υπήνεμους, φυσικά προστατευμένους όρμους. Το ακρωτήρι βρίσκεται στο μεσαίο από τα τρία «πόδια» της Πελοποννήσου, ανάμεσα σε δύο θαλάσσιους κόλπους: από τη μία το βρέχει ο Μεσσηνιακός, από την άλλη ο Λακωνικός. Διοικητικά και γεωγραφικά ανήκει στο λακωνικό κομμάτι της Μάνης, έχοντας άμεσες σχέσεις με τους οικισμούς γύρω από τον όρμο Στέρνες (Πόρτο Στέρνες), 2 χιλιόμετρα βορειότερα. Το Ταίναρο θα το ακούσετε να λέγεται και Κάβο Ματαπάς. Πρόκειται για όρο που διαδόθηκε μεν από τη νεότερη γλώσσα των ναυτικών (οι οποίοι ήδη από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας το χρησιμοποιούσαν ως μεζούρα μέτρησης θαλάσσιων αποστάσεων), μα έχει αρχαίες καταβολές, καθώς αντανακλά την ονομασία «Μεταπέα Άκρα» που μας είναι γνώριμη από τις πηγές. Tainaro 01 Ερείπια του ναού του Ποσειδώνα στο Ταίναρο, όπου λειτουργούσε και νεκρομαντείο. Photo: Περικλής Μεράκος Χαμός με τα Φαντάσματα του Star στο διαδίκτυο ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Χαμός με τα Φαντάσματα του Star στο διαδίκτυο Η πύλη του Άδη, τα ρωμαϊκά λουτρά και τα «αφανή νερά» Για την αρχαία Ελλάδα η «Μεταπέα Άκρα» αποτελούσε πύλη εισόδου για τον κόσμο των νεκρών: είναι από εκεί, σύμφωνα με τους μύθους, όπου κατέβηκε ο Ηρακλής στον Άδη. Γι’ αυτό και στα ανατολικά του ακρωτηρίου μαρτυρείται ότι βρισκόταν ψυχοπομπείο μέσα σε σπήλαιο. Αν γνωρίζουμε κάτι με βεβαιότητα, είναι ότι το Ταίναρο υπαγόταν στο ομώνυμο πόλισμα που είχε χτιστεί στο σημερινό Πόρτο Στέρνες. Οι παλιότεροι κάτοικοί του λάτρευαν τον Ήλιο, αλλά ως τα κλασικά χρόνια κυρίαρχος θεός ήταν πλέον ο Ποσειδώνας, ο οποίος διέθετε εδώ ένα διάσημο ιερό, που λειτουργούσε και ως νεκρομαντείο. Τα ερείπιά του είναι ακόμα ορατά, καθώς και επισκέψιμα. Tainaro 02 Το ψηφιδωτό δίπλα στην παραλία της Αριάς εξασφαλίζει μια μοναδική εμπειρία στον επισκέπτη του Ταινάρου, αποκαλύπτοντας την ύπαρξη Ρωμαϊκών λουτρών. Photo: Περικλής Μεράκος Στα μεσαιωνικά χρόνια το Ταίναρο έγινε διαβόητο ορμητήριο πειρατών –με τα εμπορικά πλοία να το αποφεύγουν επιμελώς– ενώ κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου διεξήχθη η Ναυμαχία του Ταινάρου (Μάρτιος 1941) στα ανοιχτά του, μεταξύ του βρετανικού και του ιταλικού στόλου. Το αρχαίο παρελθόν συνεχίζει να κάνει αισθητή την παρουσία του, δίνοντας μοναδικές διαστάσεις σε μια επίσκεψη στην ευρύτερη περιοχή. Κατά κύριο λόγο, βέβαια, αυτό οφείλεται στο θεσπέσιο και καλοδιατηρημένο ψηφιδωτό που είναι γνωστό ως «Αστέρι της Αριάς». Συνδυαστικά με την άγρια, μανιάτικη ομορφιά του χερσαίου τοπίου και με την παραλία της Αριάς –όπου μπορείτε να επιχειρήσετε και μια βουτιά, το καλοκαίρι– η παρουσία του εξασφαλίζει μια ξεχωριστή εμπειρία. Tainaro 03 Αεροφωτογραφία της παραλίας της Αριάς, με τα ρωμαϊκά ερείπια του ναυτικού σταθμού και του λουτρού ακριβώς δίπλα. Photo: Shutterstock Το Αστέρι της Αριάς έχει άμεση σχέση με τα λεγόμενα «αφανή νερά» του Ταινάρου. Κατά τα χρόνια της ρωμαϊκής κυριαρχίας, δηλαδή, οι προστατευμένοι από τους ισχυρούς ανέμους όρμοι λίγα μίλια πιο πάνω από το ακρωτήρι έγιναν λιμάνια καταφυγής πλοίων. Έτσι, δίπλα ακριβώς στην παραλία της Αριάς, διαμορφώθηκε ένας καλά εξοπλισμένος ναυτικός σταθμός. Ο σταθμός στηριζόταν σε εμπόριο πόσιμου νερού. Μάλιστα, σε ένα από τα παρακείμενα καταλύματα είχε διαμορφωθεί και ολόκληρη αίθουσα λουτρού, με το σωζόμενο ψηφιδωτό να αποτελεί τμήμα του δαπέδου. Κάτι τέτοιο, φυσικά, προϋποθέτει εξαιρετικές υποδομές συλλογής όμβριων υδάτων, γιατί στο Ταίναρο δεν υπάρχουν καθόλου τρεχούμενα νερά. Δεν τις έχουμε βρει, ωστόσο τις εικάζουμε, με δεδομένη και την επιδεξιότητα των Ρωμαίων στην ανέγερση υδραγωγείων. Tainaro 04 Ο φάρος στο Ταίναρο θεωρείται ο πιο επιβλητικός σε όλη την Ελλάδα. Photo: Περικλής Μεράκος Ο περίφημος φάρος Ο φάρος που δεσπόζει στο Ταίναρο θεωρείται ένας από τους πιο επιβλητικούς σε όλη την Ελλάδα. Είναι οικοδόμημα Γάλλων τεχνικών, χτισμένο από πέτρα πάνω σε πλάτωμα στους φυσικούς βράχους του ακρωτηρίου, με ύψος 16 μέτρων. Ξεκίνησε να λειτουργεί το 1887 και ανακαινίστηκε το 1930. Το 1984 στήθηκε εκεί αυτόματο φωτιστικό μηχάνημα, οπότε εγκαταλείφθηκε από τους τελευταίους του φαροφύλακες. Το κτίσμα αναπαλαιώθηκε το 2008 και έκτοτε φυλάσσεται από προσωπικό του Πολεμικού Ναυτικού. Κάθε τρίτη Κυριακή του Αυγούστου η πρόσβαση στο κοινό είναι ελεύθερη, λόγω της Παγκόσμιας Ημέρας Φάρων. Tainaro 05 Στο Ταίναρο θα φτάσετε πεζοπορώντας στο πιο ενδιαφέρον μονοπάτι της μέσα Μάνης. Photo: Shutterstock Πώς θα πάτε στο Ταίναρο Ο μοναδικός τρόπος να φτάσετε στο Ταίναρο είναι πεζοπορώντας σε ένα μονοπάτι που πολλοί θεωρούν ως το πιο ενδιαφέρον της «μέσα» Μάνης. Είναι προσιτό και σε αρχάριους (δεν υπάρχουν σημαντικές υψομετρικές διαφορές) κι έχει συνολικό μήκος 2,2 χιλιόμετρα –υπολογίστε ότι θα φτάσετε στον φάρο μέσα σε 50 λεπτά, ξεκινώντας από το χωριό Κοκκινόγεια. Τα Κοκκινόγεια θα τα βρείτε στο τέλος του δρόμου Αρεόπολης-Ταινάρου. Το σηματοδοτημένο, χωμάτινο μονοπάτι ξεκινά από την εκκλησία των Αγίων Ασωμάτων, περνώντας δίπλα ακριβώς από την παραλία της Αριάς με το ρωμαϊκό ψηφιδωτό. Η γύρω φύση είναι τυπική της Μάνης: βάτα με αγκάθια, θυμάρι, χαμηλή βλάστηση, στουρναρόπετρες και καθόλου σκιά, οπότε φροντίστε να έχετε καπέλο, καλό αντηλιακό και άφθονο νερό. Η θέα, όσο πορεύεστε προς το Ταίναρο, θα σας αποζημιώσει. Αν έχετε όρεξη για περισσότερη πεζοπορία θα πρέπει να βρείτε το (κάπως δυσδιάκριτο) μονοπάτι στη θέση Σπακωτό, λίγο πριν τον Φάρο. Ακολουθώντας το, θα φτάσετε στον οικισμό Μιανές. Πηγή: travel

ΝΕΑΡΧΟΣ

Η Οδύσσεια του Νέαρχου: Μύθοι, θρύλοι και πραγματικότητα στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου kalinda kalinda 1 Οκτωβρίου 2026 · 3΄ ανάγνωση Η Οδύσσεια του Νέαρχου: Μύθοι, θρύλοι και πραγματικότητα στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου Πρόσθεσε το olympia.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google Ο Μέγας Αλέξανδρος αποτελεί διαχρονικό σύμβολο για την Ελλάδα και τον κόσμο. Η εκστρατεία του στην Ανατολή δεν ήταν μόνο μια αλυσίδα κατακτήσεων αλλά και ένα ταξίδι που γέννησε μύθους, θρύλους και πολιτιστικές ανταλλαγές. Στο πρόσφατο διεθνές συνέδριο της Ακαδημίας Αθηνών, 18 ερευνητές ανέδειξαν άγνωστες πτυχές αυτής της πορείας. Τι φυτεύουμε τον Οκτώβριο; ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Τι φυτεύουμε τον Οκτώβριο; Οραματιστής στρατηλάτης με κοσμοπολίτικο όραμα Ο Αλέξανδρος δεν περιορίστηκε σε στρατιωτική δόξα. Επιδίωξε να δημιουργήσει μια νέα «κάστα» μέσα από γάμους Μακεδόνων με Περσίδες, οικοδομώντας μια πολυπολιτισμική αυτοκρατορία. Αυτό το όραμα δείχνει πώς η στρατηγική του ξεπερνούσε την εποχή του. Ο Νέαρχος: Ο Κρητικός που χάραξε άγνωστες θάλασσες Ο Νέαρχος, ναύαρχος και έμπιστος του Αλεξάνδρου, ανέλαβε το τολμηρό εγχείρημα να χαρτογραφήσει τη διαδρομή από τον Ινδό ποταμό έως τον Περσικό Κόλπο. Με 150 πολεμικά πλοία και χιλιάδες άνδρες, ξεκίνησε ένα ταξίδι που συνδύασε στρατηγική τόλμη, γεωγραφική εξερεύνηση και περιπέτεια. Αντιμέτωποι με άγριες φυλές και θάλασσες Στην πορεία τους, οι Μακεδόνες συνάντησαν ιθαγενείς με γαμψά νύχια που καθάριζαν ψάρια χωρίς εργαλεία. Ωστόσο, η αντίστασή τους κατεστάλη με ευφυή στρατηγική του Νέαρχου. Έτσι, απέδειξε για ακόμη μια φορά την ψυχραιμία και την οξυδέρκειά του. Τα μύδια-γίγαντες και η μάχη με τις φάλαινες Η έλλειψη τροφής ανάγκασε τους στρατιώτες να καταναλώνουν γιγάντια μύδια και στρείδια που ξεπερνούσαν σε μέγεθος τα μεσογειακά. Ακόμη πιο εντυπωσιακή ήταν η «σύγκρουση» με κοπάδι φαλαινών. Οι ναύτες τρόμαξαν, μα ο Νέαρχος βρήκε λύση: διέταξε θόρυβο με κουπιά και φωνές ώστε να τρομάξουν τα θαλάσσια θηρία. Το σχέδιο πέτυχε και ο στόλος συνέχισε αλώβητος. Ο Γιώργος Κύρτσος αποδομεί τις επιδοτήσεις Μητσοτακη: Κοροϊδία και φοροληστεία χωρίς όρια ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Ο Γιώργος Κύρτσος αποδομεί τις επιδοτήσεις Μητσοτακη: Κοροϊδία και φοροληστεία χωρίς όρια IMG 5131 Επιγραφή τιμής στον Νέαρχο, τον Κρητικό ναύαρχο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που συνόδευσε τον στρατηλάτη στην εξερεύνηση του Ινδικού Ωκεανού. Η μυστηριώδης Νηρηίδα και οι παραλληλισμοί με την Οδύσσεια Στο νησί Νοσάλα, οι Μακεδόνες άκουσαν τον θρύλο μιας Νηρηίδας που προσέφερε έρωτα και μετά μεταμόρφωνε τους άντρες σε ψάρια. Ο μύθος θυμίζει έντονα την Κίρκη της Οδύσσειας, στοιχείο που φανερώνει πώς οι αφηγήσεις του Νέαρχου αναμείγνυαν το πραγματικό με το μυθικό. Η θριαμβευτική επιστροφή στα Σούσα Όταν ο στόλος έφτασε στα Σούσα, ο Αλέξανδρος υποδέχτηκε τον Νέαρχο με θερμό εναγκαλισμό. Ήταν η αναγνώριση ενός κατορθώματος που ξεπερνούσε τη στρατιωτική επιτυχία και είχε ανεκτίμητη γεωγραφική και πολιτισμική αξία. Κληρονομιά ενός ταξιδιού γνώσης Η πορεία του Νέαρχου έμεινε στην ιστορία ως ένα από τα πιο τολμηρά ναυτικά εγχειρήματα. Χάραξε για πρώτη φορά τον χάρτη του Ινδικού Ωκεανού και του Περσικού Κόλπου, αποδεικνύοντας πως η κατάκτηση δεν ήταν μόνο θέμα όπλων αλλά και γνώσης. Συχνές Ερωτήσεις Ποιος ήταν ο Νέαρχος; Ήταν Κρητικός αξιωματούχος και ναύαρχος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Οδήγησε τον στόλο από τον Ινδό ποταμό έως τον Περσικό Κόλπο. Γιατί η ιστορία του Νέαρχου θυμίζει Οδύσσεια; Επειδή οι αφηγήσεις του περιλαμβάνουν μυθικά στοιχεία, όπως η Νηρηίδα, και μοιάζουν με τα ταξίδια του Οδυσσέα. Ποια ήταν η σημασία της αποστολής; Η εξερεύνηση είχε ανεκτίμητη γεωγραφική και πολιτισμική αξία. Χάραξε νέους χάρτες και απέδειξε την πρωτοποριακή στρατηγική του Αλεξάνδρου. https://arxaiaellinika.gr/archives/megas-alexandros-nearxou #ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ

Θεμιστοκλής: Η μεγαλύτερη ιδιοφυία της αρχαιότητας kalinda kalinda 2 Οκτωβρίου 2026 · 17΄ ανάγνωση Θεμιστοκλής: Η μεγαλύτερη ιδιοφυία της αρχαιότητας Πρόσθεσε το olympia.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google Δίχως αμφιβολία, η ακμή και η γιγάντωση του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, με αιχμή του δόρατος βεβαίως την αθηναϊκή δημοκρατία, δεν θα είχε επιτευχτεί, τουλάχιστον στον βαθμό της πλήρωσής του, χωρίς την συμβολή του Αθηναίου Θεμιστοκλή του Νεοκλέους. Ο Θεμιστοκλής στο πρόσωπό του συγκεντρώνει εκείνα τα χαρακτηριστικά, που με τις αντινομίες τους, τον κατατάσσουν στις πιο αξιομνημόνευτες προσωπικότητες του παγκόσμιου πολιτισμού. Ζεύγμα: Η βυθισμένη αρχαία Ελληνική πόλη με τα ανεκτίμητα ψηφιδωτά ηλικίας 2.000 ετών ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Ζεύγμα: Η βυθισμένη αρχαία Ελληνική πόλη με τα ανεκτίμητα ψηφιδωτά ηλικίας 2.000 ετών Γράφει ο Χρήστος Μπαρμπαγιαννίδης Είναι γεγονός πως ο Θεμιστοκλής υπήρξε μεγαλοφυής άνδρας. Δεν θα του αποδώσω ξανά αυτόν τον χαρακτηρισμό μέσα σε αυτό το άρθρο, γιατί αυτό θα γίνει εύκολα και εξόφθαλμα κατανοητό μέσα από την πολιτική και στρατιωτική του δράση. Αρκεί να αναφερθεί πως είναι ο ιδρυτής της ναυτικής δύναμης των Αθηνών, που γέννησε την ηγεμονία στην Ανατολική Μεσόγειο, που έφερε δύναμη και πλούτη, που κατασκεύασε εκείνα τα κλασικά αξεπέραστα και μνημειώδη έργα των Αθηνών και που δημιούργησε τον κλασικό ελληνικό πολιτισμό, τον πρώτο μεγάλο πολιτισμό του δυτικού κόσμου. AVvXsEjhdeldXSa38GeHmnwcufDgvQXhklKILyj gCXbOBSZW7ZNj4x L3SFL45qORCsiD1cPDmc65mles9M1XjHhqnPnlHQ3yZkMawjwSn2jQPG60dZ 950tTgBFYms bXs dPxv4F5q6sk5wljU5SJCD Ο Θεμιστοκλής του Νεοκλέους ο Φρεάριος (527 π.Χ. – 459 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας πολιτικός και στρατηγός. Υπήρξε αρχηγός της δημοκρατικής παράταξης στην κλασική Αθήνα, έλαβε μέρος στη Μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ. και στη Ναυμαχία του Αρτεμισίου το 480 π.Χ. Ο πατέρας του, Νεοκλής, που ανήκε στο αρχαίο αττικό γένος των Λυκομιδών, και ήταν Φρεάρριος όσον αφορά τον Δήμο, καταγόμενος από τη Λεωντίδα φυλή, δεν είχε παντρευτεί Ατθίδα (Αθηναία) και γι’ αυτό το λόγο, ο Θεμιστοκλής, σύμφωνα με τους ισχύοντες νόμους στην Αθήνα, δεν είχε τις προϋποθέσεις του τέλειου πολίτη, αφού η μητέρα του Αβρότονον ή Ευτέρπη ήταν ξένη, από τη Θράκη ή την Καρία. Γι’ αυτό τον λόγο δεν είχε το δικαίωμα να συμμετέχει στις ασκήσεις των νέων στις παλαίστρες, την Ακαδημία και το Λύκειο, αλλά φοιτούσε στο Κυνόσαργες, γυμνάσιο του Ηρακλή, που ήταν νόθος μεταξύ των θεών, ως γιος θνητής. Οκτώβριος, εργασίες στον κήπο ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Οκτώβριος, εργασίες στον κήπο Το έτος της γέννησής του δεν είναι γνωστό με ακρίβεια, φαίνεται ότι γεννήθηκε ένα – δυο χρόνια μετά τον θάνατο του Πεισίστρατου ανάμεσα στο 527 – 525 π.Χ. Από την παιδική του ηλικία εμφανίστηκαν τα πνευματικά προσόντα με τα οποία τον είχε προικίσει η φύση. Υπερτερούσε από τους συνομηλίκους του σε οξύνοια, πνευματική διαύγεια και στην ταχύτητα και ευστοχία που εξέφραζε τις κρίσεις του. Ο Θεμιστοκλής είναι αυτός που γκρέμισε τα παγιωμένα τείχη αντιλήψεων της σχέσεως καταγωγής – προσόντων. Αυτός ο «ημίαιμος», ο «νόθος» όπως άκουσε πολλές φορές στην παιδική του ηλικία να τον ψέγονται, απέδειξε περίτρανα την γελοιότητα των απόψεων περί πνευματικής κυριαρχίας των αριστοκρατικών ανώτερων τάξεων. Ο “μισοαθηναίος” και “μισοέλληνας” Θεμιστοκλής απέδειξε πως τα πλούσια χαρίσματα δε κάνουν διακρίσεις και μπορούν με μεγάλη ευκολία να εγκατασταθούν σε οποιοδήποτε ανθρώπινο μυαλό. . Ωστόσο, επειδή ουδείς τέλειος, ήταν οξύθυμος και εύκολα οδηγούταν στη βία και στην αυθαιρεσία. Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος (Θεμιστοκλής 2.10) ο διδάσκαλός του συνήθιζε να λέει: «εσύ, παιδί μου, δεν θα γίνεις καθόλου κάτι μέτριο, αλλά οπωσδήποτε κάτι μεγάλο, ή καλό ή κακό». Από την παιδική του ηλικία είχε κλίση στην πολιτική και ήταν το αγαπημένο του μάθημα. Όταν διακόπτονταν τα μαθήματά του, ασκούταν συντάσσοντας λόγους υπέρ ή κατά των συμμαθητών του. Έχοντας λοιπόν πλήρη συνείδηση για τα προσόντα του απέκτησε τέτοια αυτοπεποίθηση, ώστε με θάρρος και ανυπομονησία περίμενε να ωριμάσει, για να εμφανιστεί στην Εκκλησία του Δήμου, της νεοσυσταθείσας αθηναϊκής Δημοκρατίας. Η νομοθεσία του Σόλωνα είχε ανοίξει το πεδίο για κάθε δραστήριο και ικανό νέο για να ασχοληθεί με την πολιτική, μεριμνώντας παράλληλα να μην είναι κληρονομικό το δικαίωμα και προνόμιο της πολιτικής δύναμης. Αλλά όσο ευφυής και να ήταν κάποιος δεν μπορούσε να προχωρήσει μεμονωμένα. Επομένως, έπρεπε να ενταχθεί σε μια πολιτική εταιρεία. Και ήταν αυτή που είχε για σύνθημα τον πόλεμο εναντίον των Περσών. Ο Θεμιστοκλής θα γίνει η ψυχή και ο αρχηγός της. Μέχρι την εποχή της εμφάνισης του Θεμιστοκλή οι Αθηναίοι θεωρούσαν τον όρμο του Φαλήρου το φυσικό λιμάνι της χώρας, κατάλληλος για την εμπορική επικοινωνία και την εποπτεία από τους λόφους της πόλης. Ο Θεμιστοκλής θα τους πείσει πως η χερσόνησος του Πειραιά έπρεπε να γίνει η βάση της ναυτικής δύναμης των Αθηνών και επιπλέον να τους πείσει και για την ανάγκη περιτείχισης, παρά την εναντίωση του Μιλτιάδη. Ευνοημένος από τον κλήρο, θα γίνει το 493 π.Χ. πρώτος άρχοντας των Αθηνών. Και κατά το ίδιο έτος αποφασίστηκε μετά από πρότασή του το κτίσιμο του επίνειου του Πειραιά. Αλλά το ίδιο έτος η συνέχιση του έργου θα διακοπεί, λόγω του επαπειλούμενου κινδύνου κατά της πόλης από τις πολεμικές προετοιμασίες των Περσών. Ο Θεμιστοκλής θα καταφέρει να προσδώσει στον αγώνα κατά των Περσών χαρακτήρα εθνικό, ενώ ο κίνδυνος απειλούσε μόνο την πόλη των Αθηνών, έπειτα από την αποστολή βοήθειας μερικών αθηναϊκών πλοίων προς τους επαναστάτες Ίωνες. Θα καταστήσει την Αθήνα το πανελλήνιο στρατόπεδο κατά του εθνικού εχθρού. Η επιτυχία του ήταν το αποτέλεσμα επιδέξιων διαπραγματεύσεων με τους Σπαρτιάτες, με τις οποίες πέτυχε την προσέγγιση των δυο πόλεων και απέφυγε την παράδοση των κρατουμένων στην Αθήνα δέκα ομήρων από τους επιφανέστερους των Αιγινητών, αρχηγών της φιλομηδικής φατρίας στο νησί τους. Με την κράτηση αυτών των ομήρων αποφεύχθηκε τότε η προσχώρηση των Αιγινητών στις τάξεις των Περσών. AVvXsEioVKJE4WMw7ZQv3AVtKrMdxw S5g8 d2p36ECRmZMWCv F8CNGd eQvKQW7pU1AEsF9cqQHKuLoPgzkREY0ag Ue roAUsBs0RpaXrvHXV4uUjocxrM2PITi5QWYliKX6gD dr1hBXWp wHjGCX9eY2MCI4SvXS nOKZWrwnZuoPo9KCdV70j5sQX9 Q=s600 Ο Σόλωνας είχε μοναδικές αρετές, μετριοπάθεια, συνείδηση του δικαίου, καθώς και ειλικρινή αγάπη για την πατρίδα. Solon, the wise lawgiver of Athens. Μετά την μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ., ενώ πολλοί Αθηναίοι πίστευαν πως απαλλάχθηκαν από την περσική απειλή, ο Θεμιστοκλής θα προβλέψει ότι οι Πέρσες θα επανέλθουν και πως τελικά ο αγώνας θα κρινόταν στη θάλασσα. Τότε θα βάλει μπρος ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο για την αύξηση του στόλου των Αθηνών. Θα προτείνει με ψήφισμα του Δήμου την κατάργηση της διανομής μεταξύ των Αθηναίων πολιτών των χρημάτων που προέρχονταν από τα μεταλλεία και τη δημιουργία πολεμικού ταμείου από τα ετήσια πλεονάσματα με σκοπό τη ναυπήγηση πολεμικών πλοίων. Αποτέλεσμα του ψηφίσματος ήταν η ναυπήγηση 100 τριηρών και η συρροή για την κατασκευή τους πολλών ξένων τεχνιτών, επειδή δεν επαρκούσαν οι εγχώριοι! Το ημερομίσθιο αυξήθηκε, η ζωή έγινε δαπανηρότερη και οι συντηρητικοί συγκεντρωμένοι γύρω από τον Αριστείδη άρχισαν να μιλούν για αλλοίωση των ηθών λόγω της συρροής τόσων ξένων. Την ώρα λοιπόν που ο διορατικός προοδευτικός Θεμιστοκλής έβαζε τις βάσεις για τη σωτηρία του ελληνισμού αλλά και της μετέπειτα αθηναϊκής ηγεμονίας, οι πολιτικοί του αντίπαλοι μιλούσαν για αλλοίωση των ηθών από τους ξένους εργάτες και τεχνίτες! Μετά από συνεχείς αγώνες, κατά το έτος 483 π.Χ. ο Θεμιστοκλής είναι κυρίαρχος στην πολιτική σκηνή των Αθηνών. Έχοντας την εμπιστοσύνη των συμπολιτών του θα αφεθεί ελεύθερος να εφαρμόσει το πολιτικό και πολεμικό του πρόγραμμα. Η συρροή των ξένων εργατών αυξήθηκε και η δραστηριότητα των πολιτών στη ναυπήγηση των πολεμικών πλοίων διπλασιάστηκε. Έτσι, όταν εξερράγη η θύελλα του νέου πολέμου, όπως άλλωστε είχε προβλέψει ο μεγάλος Θεμιστοκλής, ο στόλος των Αθηναίων είχε φτάσει τις 200 ετοιμοπόλεμες τριήρεις που για τη ναυπήγησή τους εφαρμόστηκε κάθε είδους εφεύρεση, που δοκιμάστηκε μάλιστα σε όλες τις ναυτικές πόλεις της Ελλάδας! Τουλάχιστον σε όσες αποφάσισαν να αντισταθούν, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των υπολοίπων που συνεργάστηκαν με τους Πέρσες! Πάντως, η Αθήνα θα καταστεί εκείνη τη στιγμή η ισχυρότερη ναυτική ευρωπαϊκή δύναμη. Και όταν το φθινόπωρο του 481 π.Χ., μαζί με την αγγελία ότι η περσική στρατιά είχε συγκεντρωθεί στις Σάρδεις, έφτασαν και οι πρέσβεις του Ξέρξη για να ζητήσουν “γη και ύδωρ”. Οι αντιπρόσωποι των ελληνικών πόλεων συγκεντρωμένοι στον ισθμό, έπειτα από πρωτοβουλία του Θεμιστοκλή και του βοηθού του Τεγεάτη Χείλεου, θα συγκροτήσουν την επί τω Μήδω ξυμμαχίαν (Θουκ. Α΄ 102). Ο Ηρόδοτος θα ονομάσει στο μνημειώδες έργο του την πατριωτική φατρία (τονίζω και πάλι πως οι περισσότερες ελληνικές πόλεις – κράτη και φυλές συμπορεύτηκαν με τους Πέρσες) του ελληνικού έθνους «Οι τω αμείνω φρονέοντες» (Άνθρωποι με ανώτερο φρόνημα) [Ηρόδ. Ζ΄145]. Στο συνέδριο της Κορίνθου θα ληφθούν τρεις αποφάσεις: να συνδιαλλαγούν μεταξύ τους οι εχθρικά διακείμενες πόλεις, να ζητήσουν βοήθεια από τις πόλεις της Κρήτης και, κυρίως, της Σικελίας και να καταρτίσουν αμέσως το πολεμικό σχέδιο. Οι δυο πρώτες αποφάσεις πάρθηκαν εύκολα, στην τρίτη όμως διαφώνησαν, διότι οι Πελοποννήσιοι υποστήριξαν ότι μόνο ο ισθμός της Κορίνθου ήταν δυνατό να αποτελέσει φυσική αμυντική γραμμή. Ο Θεμιστοκλής θα αντιταχτεί σε αυτή την γνώμη, θεωρώντας πως μ’ αυτό τον τρόπο παραδιδόταν αμαχητί η μέση και βόρεια Ελλάδα. Ευτυχώς, η γνώμη του θα υπερισχύσει και έτσι αποφασίστηκε ως πρώτη γραμμή άμυνας η κοιλάδα των Τεμπών. Στάλθηκαν λοιπόν στην περιοχή 10.000 άνδρες με επικεφαλής τον ίδιο τον Θεμιστοκλή και τον Σπαρτιάτη Ευαίνετο. Όταν όμως έγινε γνωστό ότι ο εχθρός είχε τη δυνατότητα να εισβάλει στη Θεσσαλία από άλλες στενές οδούς, και αφού επιβεβαιώθηκε ο φιλομηδισμός των Θεσσαλών, η στρατιά αποσύρθηκε και ορίστηκε σαν γραμμή άμυνας το στενό των Θερμοπυλών, προστατευμένο από τη θάλασσα από τον ελληνικό στόλο, ο οποίος είχε παραταχτεί στο ακρωτήριο της Εύβοιας Αρτεμίσιο. Τον στόλο θα τον βάλει στο παιχνίδι ο Θεμιστοκλής γιατί πίστευε (και ήταν από τους ελάχιστους) ότι θα φέρει το νικηφόρο τέλος στον αγώνα. Αλλά μετά την κατάληψη του στενού των Θερμοπυλών, ο στόλος θα εγκαταλείψει το Αρτεμίσιο και θα καταπλεύσει στον κόλπο της Σαλαμίνας. Εκεί ο Θεμιστοκλής θα δώσει αγώνα για να πείσει τους κατοίκους της Αθήνας να την εγκαταλείψουν, οι οποίοι αρνιόνταν να το πράξουν από δεισιδαιμονία. Τελικά, θα καταφέρει να τους πείσει χρησιμοποιώντας τους ιερείς, οι οποίοι διακήρυξαν, μετά από εισήγησή του, ότι ο ιερός όφις, ο φύλακας της Ακρόπολης, εγκατέλειψε την πόλη, διότι η προστάτιδα Αθηνά είχε επιβιβασθεί στον στόλο, ο οποίος ήταν το ξύλινο τείχος του χρησμού, με το οποίο θα σώζονταν οι πολίτες. AVvXsEh eTHVVz6135r7s8hWtjsq5ulOcSF8yhYn5QnPi3tMPE5Z5f6 lSSKl0sV0Z0 s7eebOTwMK6oWANfjRdXO6O489Ln9IGelxNqBV RbRYSnFhdjm2cZusMUmtMF6ELr 49b5MDq51efDzfTW1e7o2YR9acv2I1HLS893zkiVkqParwD2J2S35wdNmLEw=s600 Εντγκάρ Ντεγκά (Edgar Germain Hilaire Degas, 1834-1917). Νεαροί άνδρες και γυναίκες στην αρχαία Σπάρτη. After Plutarch, who tells about the ancient Spartan legislator Lycurgus. Lycurgus urged the Spartan girls to engage in wrestling. Here they urge the boys to fight. Τότε, εκεί στη Σαλαμίνα, ο Θεμιστοκλής θα συναντήσει ένα νέο πρόβλημα, την επιμονή του Κορίνθιου ναυάρχου, του Αδείμαντου, ο οποίος ήθελε να καταπλεύσει ο στόλος στον ισθμό της Κορίνθου, όπου και είχε συγκεντρωθεί όλη η στρατιά των Πελοποννησίων, αποκαλύπτοντας με αυτή την επιμονή του ότι τροφοδοτούταν από το μίσος του κατά της Αθήνας που είχε αναδειχτεί σε μεγάλη ναυτική δύναμη. Ο Αδείμαντος χλεύασε τον Θεμιστοκλή, όταν του είπε πως δε μπορεί να ομιλεί και να εκφέρει άποψη κάποιος που δεν έχει πατρίδα. (Λίγες μέρες πριν η Αθήνα είχε λεηλατηθεί από τα περσικά στρατεύματα). Ο ευφυής Θεμιστοκλής θα απαντήσει ανάλογα με το μέγεθος της κλάσης του: Αθήνα είναι ο ισχυρός στόλος της, δύναμη ισχυρότερη από τη δύναμη όλων των άλλων Ελλήνων! Έτσι, θα παρασύρει με την καρτερία του τον άτολμο Σπαρτιάτη αρχιναύαρχο Ευρυβιάδη, την οποία διατήρησε η παράδοση με τη γνωστή φράση «πάταξον μέν άκουσον δέ» και φυσικά με την απειλή ότι θα αποπλεύσει με τον στόλο των Αθηναίων στην Ιταλία, για να ιδρύσει νέα Αθήνα! Έτσι, ο Θεμιστοκλής θα αναγκάσει τον ελληνικό στόλο να οργανώσει τη ναυμαχία στο στενό της Σαλαμίνας. Η ναυμαχία της Σαλαμίνας είχε το γνωστό αποτέλεσμα, με πρωτεργάτη τον πανούργο Θεμιστοκλή. Όμως, κατά τη γιορτή των επινικίων, όχι μόνο δεν έλαβε το στρατηγικό έπαθλο, που αναμφισβήτητα του ανήκε, αλλά ούτε τα δευτερεία του δόθηκαν, αν και συνέπεσε η ψήφος όλων των στρατηγών υπέρ του. Μέχρι και οι Δελφοί έδειξαν τη δυσμένειά τους, φανερώνοντας ακόμα μια φορά τον φθόνο που υπάρχει στις ψυχές των ανθρώπων. Μόνο η Σπάρτη έπραξε το καθήκον της, όταν την επισκέφτηκε ο νικητής της Σαλαμίνας: δημόσια τον στεφάνωσε και του δώρισε άρμα πολυτελές το οποίο συνόδευσαν τιμητικά μέχρι τα όρια της Λακωνικής 300 ιππείς! Οι εξαιρετικές τιμές, που σε κανέναν ως τότε ξένο δεν είχαν απονεμηθεί στη Σπάρτη, προκάλεσαν τη δυσμένεια των Αθηναίων, οι οποίοι, λίγους μήνες μετά τη Σαλαμίνα, λησμόνησαν τις υπηρεσίες του και ανέθεσαν το επόμενο έτος την αρχηγία του στρατού ξηράς στον Αριστείδη και του στόλου στον Ξάνθιππο (τον πατέρα του Περικλή), γι’ αυτό και θα λείπει από τη κομβική μάχη των Πλαταιών (τη μεγαλύτερη σε αριθμό στρατιωτών που έγινε ποτέ στην Ελλάδα εκ παρατάξεως) και την τελευταία των Περσικών Πολέμων, στη Μυκάλη. Βέβαια, η μεταλλαγή των συναισθημάτων των Αθηναίων προς το πρόσωπό του οφειλόταν και στον χαρακτήρα του, που πολλές φορές ακροβατούσε μεταξύ βίας και αυθαιρεσίας. Μετά τη φυγή του Ξέρξη, την οποία είχε επιταχύνει ο Θεμιστοκλής, αφού του διαμήνυσε, δήθεν κρυφά, ότι οι Έλληνες σκέφτονταν να διαλύσουν τις γέφυρες του Ελλησπόντου -τη διάλυση των γεφυρών είχε σκεφτεί ο ίδιος, δεν είχαν όμως επιδοκιμάσει οι άλλοι ναύαρχοι- ο στόλος των Αθηνών έπλευσε στο Αιγαίο για να τιμωρήσει τα νησιά που είχαν μηδίσει. Ο Θεμιστοκλής, χωρίς να ρωτήσει τους συστρατηγούς του, επέβαλε με αυταρχισμό διάφορα πρόστιμα στα νησιά, αναφέροντας σε αυτά που καθυστερούσαν την πληρωμή ότι είχε καταπλεύσει φέρνοντας μαζί του τις θεές Πειθώ και Ανάγκη. AVvXsEgw6 lG1cdFLCpEiyDe4Iyy3iqhfe7IuX0ZaoppkOtBkFSI jykyP2crrxXgnCDLnF5QYL3x XW9 ZRIISeDzOdKmYEoEARcp1 VykOw60oFyR1hCmxQ0yH1zUBgoLY2WGN6 Kj KvwfxGFZaC853yeTfTs gaU0jVtn8hQaK78ctZR7RfPhP8Ubwu Q=s600 Δελφοί. Το κεφάλι μίας από τις τρεις κόρες του ακανθωτού κίονα με τις χορεύτριες. 330-325 π.Χ. Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών Κατά το 478 π.Χ. άρχισε η ανοικοδόμηση των οικιών της πυρπολυθείσας από τους Πέρσες Αθήνα και η συνέχεια της περιτείχισης του Πειραιά, η οποία είχε διακοπεί λόγω της εκστρατείας του Ξέρξη. Και πάλι η προσφορά του Θεμιστοκλή κρίθηκε αναγκαία. Αυτά έγιναν αφορμή δημιουργίας μίσους και αντιζηλίας από τις γειτονικές πόλεις Αίγινα και Κόρινθο, που έβλεπαν με δυσφορία τη δόξα της Αθήνας. Οι δυο αυτές πόλεις έσπευσαν να επιστήσουν την προσοχή της Σπάρτης, δηλώνοντας ότι αν οχυρωθεί η Αθήνα, να μην υπολογίζει πλέον στην αναγνώριση από αυτές της ηγεμονίας της, την οποία από ανάγκη έως τότε είχαν αναγνωρίσει. Οι Σπαρτιάτες με τη δικαιολογία ότι καμιά ελληνική πόλη πέρα του ισθμού της Κορίνθου δεν συνέφερε να οχυρωθεί, για να μη χρησιμεύσει ως ορμητήριο σε περίπτωση κατάληψής της από μελλοντικό εχθρό, όπως συνέβη με τη Θήβα, όχι μόνο αξίωσαν να σταματήσει η περιτείχιση του Πειραιά, αλλά και ζήτησαν τη συνδρομή και των Αθηναίων για να κατεδαφίσουν και τα άλλα εκτός των Αθηνών τείχη! Οι Αθηναίοι, μετά από υπόδειξη του Θεμιστοκλή, διέκοψαν τότε την περιτείχιση και του ανέθεσαν τις διαπραγματεύσεις με τους Σπαρτιάτες. Έφτασε στην Σπάρτη, αφού έδωσε εντολή στους Αθηναίους να συνεχίσουν με σπουδή την ανέγερση των τειχών και να μην επιτρέψουν την από την Αθήνα αναχώρηση των Σπαρτιατών πρέσβεων, που επρόκειτο να σταλούν στην Αθήνα πριν από την επιστροφή του. Εκεί με την πρόφαση ότι περίμενε τους συμπρέσβεις του Αβρένιχο και Αριστείδη, ανέβαλε την εμφάνισή του ενώπιον των αρχών και όταν έφτασαν αυτοί, είπε ότι οι πληροφορίες περί συνέχισης του τείχους δεν ήταν ακριβείς και αξίωσε να σταλούν αξιόπιστοι πρέσβεις για να μάθουν την αλήθεια. Οι Σπαρτιάτες πρέσβεις στάλθηκαν και αφού έφτασαν στην Αθήνα κρατήθηκαν, σύμφωνα με την εντολή του Θεμιστοκλή. Μόλις πληροφορήθηκε ότι τα τείχη είχαν ανυψωθεί ικανοποιητικά, εμφανίστηκε στις αρχές και δήλωσε απροκάλυπτα, ότι οι Αθηναίοι περιτειχίζουν τον Πειραιά διότι είναι ελεύθεροι να κανονίζουν τις τύχες τους. Ήθελε πραγματικά μεγάλο θάρρος για να δηλώσεις κάτι τέτοιο μέσα στη Σπαρτιατική συνέλευση. Οι Σπαρτιάτες αναγκάστηκαν να ανεχθούν τα τετελεσμένα. Έτσι, μετά από δυο χρόνια περατώθηκε η οχύρωση των Αθηνών και του Πειραιά και το πρόγραμμα του δαιμόνιου πολιτικού είχε πραγματοποιηθεί. Πέρα πλέον του πανίσχυρου στόλου, η πόλη της Παλλάδας ήταν και ένα απόρθητο φρούριο. Το 476 π.Χ θα διδαχτεί η τραγωδία του Φρύνιχου «Φοίνισσαι» με υπόθεση τον κατά θάλασσα αγώνα των Ελλήνων και τον θρίαμβο του Θεμιστοκλή. Αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα η δόξα του ήταν τεράστια, αρκεί να αναφέρουμε πως, κατά την επίσκεψή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όλοι οι θεατές λησμόνησαν τους αγωνιζόμενους και όλοι είχαν στρέψει τα βλέμματά τους στον ήρωα της Σαλαμίνας. AVvXsEj6WoQYC2PRqQLBrbrzjnjpq2P7f1vW W6lRcitx5vIwJz7TfSd0PnMKodDiaemly8hpPJgwhOw 5Vn05ULp8qOALBuaQGxYz SIoV4Y xSUfgd87hYq65Dl jZ1Y3KMSjq675aft9IIlUrScVgj6LM5bWQayk4bg0 Cl9 Διάγραμμα των κινήσεων στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας Ωστόσο τα ελαττώματά του αμαύρωναν τη δόξα του. Ο δεσποτικός του χαρακτήρας τον οδηγούσε σε ασέβεια των δικαιωμάτων των άλλων και ο αυταρχισμός του δεν του επέτρεπε να υποχωρήσει σε αντίθετη γνώμη. Επιπλέον, ο εγωισμός του θιγόταν όταν απονεμόταν τιμή σε άλλον. Επιπρόσθετα, όταν ερεθιζόταν εκφραζόταν δηκτικά και προκαλούσε την οργή και την έχθρα των άλλων. Εν μέρει, βέβαια, είχε δίκιο όταν έλεγε για τους συμπολίτες του πως όταν κινδυνεύουν προστρέχουν σ’ αυτόν, όπως οι οδοιπόροι κατά την ώρα της καταιγίδας τρέχουν κάτω από κορμό πλατάνου και όταν επανέλθει η γαλήνη, του κόβουν τα κλαδιά! Με λίγα λόγια η σχέση του με τους Αθηναίους ήταν ασίγαστου μίσους και ατέρμονης αγάπης. Για να θυμίζει την υπεροχή του, ίδρυσε κοντά στο σπίτι του, το ιερό της Αρτέμιδος Αριστοβούλης, στο οποίο τοποθέτησε μικρή εικόνα του με όψη ηρωική. Τέτοιες συμπεριφορές, έφεραν την αντίδραση της πολιτείας, που η αρχή της βρισκόταν πλέον στα χέρια των συντηρητικών, με ηγέτες τον Αριστείδη και τον Κίμωνα. Έτσι, θα πετύχουν το 470 π.Χ. τον εξοστρακισμό του. Ο σωτήρας του Ελληνισμού λοιπόν έφευγε εξόριστος από την πόλη που υπηρέτησε και τη γιγάντωσε. Αλλά αυτό είναι και η πεμπτουσία της δημοκρατίας: να υπάρχει συμμόρφωση στις εντολές του λαού. Εξόριστος πλέον κατέφυγε στο Άργος, όπου ήλπιζε να τύχει καλής υποδοχής, διότι με ενέργειές του, παρά την επιμονή της Σπάρτης, δεν είχαν αποβληθεί από τη Δελφική Αμφικτιονία οι Αργείοι, για την αποχή τους από τον αγώνα κατά των Περσών. Δεν παρέμεινε όμως πολύ εκεί, γιατί η παραμονή του συνέπεσε με την καταδίκη για προδοσία στη Σπάρτη του αντιβασιλιά και ηγέτη των Ελλήνων στις Πλαταιές Παυσανία (μια στημένη πλεκτάνη των αρχών της Σπάρτης εναντίον του Παυσανία, που είχε άριστες σχέσεις με τους είλωτες και σκεφτόταν να τους παραχωρήσει κάποια δικαιώματα). Επειδή σε μια από τις επιστολές του Παυσανία προς τον σατράπη Αρτάβαζο γινόταν μνεία και του Θεμιστοκλή, οι έφοροι της Σπάρτης για να επιρρίψουν ένα μέρος της ντροπής της Σπάρτης και στην Αθήνα (και φυσικά για τον εμπαιγμό της από τον Θεμιστοκλή στο θέμα της περιτείχισης της Αθήνας) και επειδή φοβόνταν τον Θεμιστοκλή που διέμενε στην Πελοπόννησο, τον καταμήνυσαν στην Αθήνα, όπου οι εχθροί του πέτυχαν την αποδοχή της καταγγελίας. Κλήθηκε τότε να κριθεί στη Σπάρτη ενώπιον ελληνικού δικαστηρίου, σαν κοινός προδότης της κοινής πατρίδας. Με σαθρές και αστήρικτες κατηγορίες και με πλαστογραφημένες επιστολές, οι δυο από τους τρεις ηγέτες (ο Λεωνίδας ήταν νεκρός από τις Θερμοπύλες) των Περσικών πολέμων εξοντώθηκαν από τους πολιτικούς τους αντιπάλους. AVvXsEhSXNDYQA5ftFuhseBK1H5WUxJ8 i5c QHaX4lfInHBfotQzoJSgZZrAWMaPe1SpuM Dz53L4RrsKHcqGEO1Fck i9FxpgaGHm4tZ45xkTH4SMqCJ j114xWV1Fxs 4s7GNSmdjcqNauWJi3ORHF PllA Xtq1s06SrTPXX2MY4HAP2SIeB1DGpSCrag=s600 Πέρσες τοξότες. Παράσταση στο παλάτι του Δαρείου, στα Σούσα. Persian Archers at Darius’ palace at Susa. Exhibited in Pergamon Museum / Vorderasiatisches Museum in Berlin. Όπως ήταν φυσικό ο Θεμιστοκλής δεν εμφανίστηκε στη δίκη και τελικά καταδικάστηκε και η δίωξη του ανατέθηκε από κοινού στη Σπάρτη και στην Αθήνα, και θεωρήθηκε σαν υπόθεση η οποία αφορούσε όλους τους Έλληνες. Και αν ο Παυσανίας, σίγουρος για τη αθωότητά του, εμφανίστηκε στη Σπάρτη, όπου τον περίμενε ένας ειδεχθής και τραγικός θάνατος, ο Θεμιστοκλής δεν έκανε το ίδιο λάθος. Από την άλλη όμως, δεν ήθελε να επικυρώσει με τη φυγή του εκτός Ελλάδος τις κατηγορίες των εχθρών και γι’ αυτό τον λόγο κατέφυγε στην Κέρκυρα την οποία είχε ευεργετήσει ως διαιτητής διαφοράς της με την Κόρινθο. Αλλά εκδιώχτηκε και από εκεί και ζήτησε άσυλο ως ικέτης στον βασιλιά των Μολοσσών Άδμητο. Οι διώκτες μου όμως τον ανακάλυψαν και αναγκάστηκε να φύγει και από εκεί. Διαμέσου της δύσβατης Πίνδου πέρασε στη Μακεδονία και έφτασε στο λιμάνι της Πύδνας απ’ όπου διέπλευσε στην Έφεσο μετά από πολλές κακουχίες. Εν τω μεταξύ, εκεί τον καταδίωκαν και οι Πέρσες, μη ξεχνώντας τη ζημιά που τους είχε προκαλέσει. Μάλιστα, ο Μέγας Βασιλιάς τον είχε επικηρύξει για 200 τάλαντα. Κατάφερε και έφτασε στη Μοισία όπου βρισκόταν ένας φίλος του, ο Νικογένης. Αυτός τον έστειλε κρυφά μέσα σε γυναικεία άμαξα, διαμέσου των Σάρδεων, στα Σούσα, προς τον βασιλιά των Περσών. Ο βασιλιάς των Περσών τέλεσε θυσία προς του θεούς που του έστειλαν τον μεγάλο ηγέτη. Τόση χαρά ένιωσε, ώστε λέγεται ότι τρεις φορές στον ύπνο του αναφώνησε: «Έχω Θεμιστοκλέα τόν Αθηναίον» Μετά από ένα έτος είχε μάθει την περσική γλώσσα και τα έθιμα της χώρας και μπορούσε να επικοινωνεί χωρίς διερμηνέα με το βασιλιά, απόκτησε μεγάλη δύναμη και έτρωγε και κυνηγούσε μαζί του, ενώ τον έθελγε και τον συγκινούσε με την πνευματική του ευστροφία. Δείγματα αυτού του θαυμασμού αποτελούν οι δωρεές του βασιλιά Αρταξέρξη προς αυτόν. Του δώρισε τη Μαγνησία κοντά στον Μαίανδρο, η οποία του παρείχε πρόσοδο 50 τάλαντα. Επίσης, τις πόλεις Μυούντα στην Καρία, Λάμψακο και Περκώτη κοντά στον Ελλήσποντο και Σκήψη στην Αιολίδα. Εκτός όμως απ’ αυτά, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, του έδωσε και 200 τάλαντα, για τα οποία είχε επικηρυχτεί, αφού, καθώς είπε σ’ αυτόν, ο ίδιος παρέδωσε τον εαυτό του! Προτίμησε για έδρα διαμονής τη Μαγνησία όπου έζησε ως Πέρσης σατράπης κόβοντας μάλιστα και νομίσματα που φέρουν χαραγμένο το όνομά του στην ελληνική και ήταν του αττικού σταθμητικού κανόνα. Για μερικά χρόνια απέφυγε, λόγω και κάποιων εσωτερικών προβλημάτων του Αρταξέρξη, να κληθεί για να προσφέρει τις υπηρεσίες του εναντίον της πατρίδας του, όπως είχε υποσχεθεί. Όταν όμως ο βασιλιά έστρεψε την προσοχή του στην Αίγυπτο, όπου υπήρχε φόβος συμμαχίας των Ελλήνων με τους αποστάτες Αιγυπτίους, κλήθηκε ο Θεμιστοκλής να αναλάβει τη διοίκηση του Περσικού στόλου ο οποίος θα επιτίθετο κατά του στόλου των Αθηναίων, τον οποίο κυβερνούσε ο αήττητος στρατηγός και πολιτικός του αντίπαλος Κίμων. AVvXsEg2oDl 2fFLGQXG5B9jViAaCUO6TZS9prFrPc N4wzJA3eRObzTYEBjqd HTtC8s0 8j lJ6au202yFSgwNm ppUnQ73LBzSdr1Z3al34Q65UB4W1ML Ji mT6OcVz4buz2mnZc46kF9cfuSmSvE6PUc90x Ναυμαχία της Σαλαμίνας (πίνακας Βολανάκη). Ελληνικό γραμματόσημο. Ο Θεμιστοκλής, όπως ήταν φυσικό, βρέθηκε μπροστά σε ένα συνειδησιακό δίλημμα, αποτέλεσμα του οποίου υπήρξε ο αιφνίδιος θάνατός του το 461 π.Χ, σε ηλικία περίπου 65 ετών. Ο Θουκυδίδης αναφέρει πως πέθανε από αρρώστια (Α΄ 138) ή, κατά την διαδοθείσα παράδοση, πίνοντας δηλητήριο ή αίμα ταύρου. Στην αγορά της Μαγνησίας ανεγέρθηκε λαμπρός τάφος, στον Παρθενώνα προσφέρθηκε σαν αφιέρωμα η εικόνα του από τους γιους του, όταν επανήλθαν από την εξορία και τα οστά του μετέφεραν κρυφά στην Αττική οι συγγενείς του, εκτελώντας την εντολή του, και τα έθαψαν σε βραχώδη περιοχή της ακτής, κοντά στο λιμάνι του Πειραιά. Ενδεικτική βιβλιογραφία Πλούταρχου: Βίοι Παράλληλοι : Θεμιστοκλής– Κάμιλλος ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΚΤΟΣ Αναστάσιος Καζιάνης : Αθήνα – Ρώμη Βίοι Παράλληλοι , Εκδ. Ερωδιός Θουκυδίδης: Ιστορία, ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ της «ΕΣΤΙΑΣ» ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΓΓΕΛΟΣ Σ.ΒΛΑΧΟΣ. Paul Cartledge, Οι Σπαρτιάτες, Εκδ. Λιβάνη. Ηρόδοτος, Ιστορίαι, Εκδ. Γκοβόστη. Πηγή: eranistis