ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΟΣ

Ο ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΟΣ Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων Ο ήταν Δευκαλίων γιος του και της Πανδώρας ή, κατά άλλες παραδόσεις, της Κλυμένης, θυγατέρας του είναι Έλληνας Πελοποννήσιος, διότι εκεί κατέφυγαν ο Προμηθέας και ο Άτλας μετά την Τιτανομαχία. Η διανομή του βασιλείου, κατά την παράδοση, έγινε στη Σικυώνα . Οι απόγονοι των Τιτάνων συνήθιζαν να επιστρέφουν τόσο εκεί όσο και στην Ηλιδα , επειδή θεωρούσαν τις περιοχές αυτές τόπους καταγωγής τους. Επειδή οι απόγονοι των Τιτάνων είχαν καταστεί ασεβείς και κακούργοι, ο Ζευς αποφάσισε, με τη συγκατάθεση των άλλων θεών, να εξολοθρεύσει το γένος αυτό. Ο Προμηθέας, πληροφορηθείς την απόφαση, συμβούλευσε τον Δευκαλίωνα πώς να σωθεί μαζί με την οικογένειά του από τον επικείμενο κατακλυσμό, επειδή ήταν ευσεβείς και δίκαιοι άνθρωποι. Η γυναίκα του, η Πύρρα , ήταν εξαδέλφη του και κόρη του . Ο Δευκαλίων κατασκεύασε πλοίο και κλείστηκε μέσα σε αυτό μαζί με την Πύρρα. Τότε ο Ζευς έφερε φοβερή βροχή, πλημμυρίζοντας τη χώρα και πνίγοντας ανθρώπους και ζώα, όσους δεν πρόλαβαν να καταφύγουν στα όρη. Κατά την παράδοση, ο κατακλυσμός του Ωγύγου αφάνισε τους ανθρώπους της Χρυσής Εποχής, ενώ ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα εξόντωσε το γένος των ανθρώπων της Εποχής του Χαλκού, επειδή είχαν καταστεί άδικοι και ασεβείς. Ο Δευκαλίων, περιπλανώμενος επί εννέα ημερονύκτια στα νερά, βγήκε κατά μία παράδοση στον Αθωνα , κατά άλλη στη Δωδώνη και κατά επικρατέστερη στον Παρνασσό , όπου θυσίασε στον Φύξιο Δία. Ο Ζευς, βλέποντας ότι ήταν ευσεβείς και δίκαιοι όσοι ήταν στο πλοίο του Δευκαλίωνα, έστειλε τον Ερμή να πει στον Δευκαλίωνα να ζητήσει ό,τι επιθυμούσε. Εκείνος ζήτησε να ξαναδημιουργηθεί το ανθρώπινο γένος. Τότε ο Ζευς τού είπε να ρίχνει πέτρες πίσω από το κεφάλι του και αυτές θα μεταμορφώνονταν σε ανθρώπους. Κατά άλλη εκδοχή, το ζεύγος συμβουλεύτηκε το μαντείο της Δωδώνης , το οποίο έδωσε χρησμό να ρίχνουν «τα οστά της μητέρας τους» πίσω από την πλάτη τους. Η Πύρρα θεώρησε αρχικά τον χρησμό ανόσιο, επειδή πίστεψε ότι εννοούσε τα οστά της μητέρας της. Ο Δευκαλίων όμως κατανόησε ότι «μητέρα όλων» είναι η Γη και ότι τα οστά της είναι οι λίθοι. Έτσι, από τις πέτρες που έριχνε ο Δευκαλίων γεννιούνταν άνδρες και από εκείνες της Πύρρας γυναίκες. Σύμφωνα με την παράδοση, έτσι ξανακοιμήθηκε η Ελλάδα. Από τη λέξη «λάας» ή «λας» (= λίθος) συνδέθηκε ετυμολογικά και η λέξη «λαός». Ο αποκαλεί το νέο ανθρώπινο γένος «λίθινον γόνον». Άλλες παραδόσεις αναφέρουν ότι ο Δευκαλίων είχε μαζί του στην κιβωτό και τους γιους του, καθώς και ανά δύο από κάθε είδος ζώου, όπως αργότερα αναφέρεται και στην παράδοση του Νώε. Μετά τον κατακλυσμό, ο Δευκαλίων έκτισε δέκα βωμούς προς τιμήν των θεών στο ιερό των Δελφών . Κατά άλλες παραδόσεις ίδρυσε τη Λυκώρεια στον Παρνασσό, ή πόλη στην της Λοκρίδας, ενώ σύμφωνα με άλλη εκδοχή μετέβη στην Αθήνα , όπου ίδρυσε ναό του Φυξίου Διός και καθιέρωσε τη γιορτή των Υδροφορίων. Από την Πύρρα απέκτησε δύο γιους, τον Ελληνα και τον Αμφικτύονα και , καθώς και δύο θυγατέρες, την Πρωτογένεια και τη Μελανθώ. Ο Έλλην διαδέχθηκε τον Δευκαλίωνα στη βασιλεία και νυμφεύθηκε τη νύμφη Ορσηίδα, από την οποία απέκτησε τρεις γιους: τον Δώρο, τον Ξούθο και τον Αίολο , τους γενάρχες των κυριότερων ελληνικών φύλων. Ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα δεν αναφέρεται από το Ομηρο ν ούτε από τον Ησίοδο , αλλά μνημονεύεται από τον Πίνδαρο και μεταγενέστερους συγγραφείς. Σχολιασμός 1.Ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα θεωρείται ο δεύτερος μεγάλος κατακλυσμός της ελληνικής παράδοσης μετά τον κατακλυσμό του Ωγύγου. Παρόμοιες παραδόσεις συναντώνται και σε άλλους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου, όπως η παράδοση του Νώε στους Εβραίους. 2.Πολλοί μεταγενέστεροι λαοί υιοθέτησαν μύθους κατακλυσμών και προσπάθησαν να τους συνδέσουν με τη δική τους παράδοση. Οι μύθοι αυτοί πιθανόν αντανακλούν κοινές μνήμες μεγάλων φυσικών καταστροφών. 3.Ο Δευκαλίων και η Πύρρα θεωρούνται οι επιζώντες του μεγάλου κατακλυσμού της ελληνικής μυθολογίας, αντίστοιχου προς τον κατακλυσμό του Νώε της Παλαιάς Διαθήκης. 4.Οι πανάρχαιοι Έλληνες, ως ναυτικός λαός, διέθεταν ήδη σημαντικές γνώσεις ναυπηγικής και θαλάσσιας ναυσιπλοΐας, γεγονός που αντανακλάται και στον μύθο της πλοίου του Δευκαλίωνα. 5.Η αλληγορία των λίθων πιθανόν να συμβολίζει όχι μόνο την αναγέννηση του ανθρώπινου γένους, αλλά και τη μετάβαση από μια πρωτόγονη κατάσταση σε μια νέα μορφή κοινωνικής και πνευματικής εξέλιξης. 6.Μεγάλα φυσικά γεγονότα συχνά επιφέρουν βαθιές κοινωνικές αλλαγές. Αντίστοιχα, η σύγχρονη εποχή της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης μετασχηματίζει ήδη ραγδαία τις ανθρώπινες κοινωνίες. 7.Η σημασία της λέξης «Προμηθεύς» συνδέεται με εκείνον που προβλέπει εγκαίρως τα επερχόμενα και προετοιμάζεται πριν βλαβεί. 8.Ορισμένοι ερευνητές και ερμηνευτές τοποθετούν τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα γύρω στο 14.000 π.Χ., χωρίς όμως να υπάρχει οριστική ιστορική ή αρχαιολογική τεκμηρίωση. 9.Η Ελλάδα υπήρξε διαχρονικά χώρος υψηλού πολιτισμού, πνευματικής δημιουργίας και ιστορικής συνέχειας. Το Αιγαίοι και ο ελληνικός χώρος αποτέλεσαν το λίκνο σημαντικών πολιτισμών που επηρέασαν βαθιά την εξέλιξη του δυτικού κόσμου. Η Ανθρωπότητα και ιδιαίτερα ο Δυτικός κόσμος οφείλουν να το προστατεύσουν από επίδοξους άρπαγες και βαρβάρους εισβολείς (15/5/26) Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ

ΑΚΛΟΝΗΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων Η κλασική ελληνική σκέψη εξακολουθεί να φωτίζει ακόμη και τις πιο σύνθετες διεθνείς εξελίξεις του 21ου αιώνα. Δεν είναι τυχαίο ότι, σε συζητήσεις γύρω από τον ανταγωνισμό Ηνωμένων Πολιτειών και Κίνας, επανέρχεται συχνά το όνομα του Θουκυδίδη. Ο Κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ, αναφερόμενος κάποτε στη θεωρία του Θουκυδίδη, φέρεται να υπενθύμισε στον Ντόναλντ Τραμπ ότι η ιστορία διδάσκει πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η σύγκρουση ανάμεσα σε μια κατεστημένη δύναμη και σε μια ανερχόμενη. Η αναφορά αυτή δεν ήταν απλώς φιλολογική· ήταν βαθιά πολιτική. Ο Θουκυδίδης, περιγράφοντας τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ανέλυσε με μοναδική διαύγεια τον φόβο που προκαλεί σε μια ισχυρή δύναμη η άνοδος μιας νέας. Η αντιπαράθεση Αθήνας και Σπάρτης δεν υπήρξε μόνο στρατιωτική· ήταν σύγκρουση ισχύος, συμφερόντων και πολιτικών αντιλήψεων. Το αποτέλεσμα υπήρξε καταστροφικό και για τους δύο κόσμους. Σήμερα, πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι κάτι ανάλογο μπορεί να συμβαίνει στις σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών και Κίνας. Η Αμερική εξακολουθεί να αποτελεί τη σημαντικότερη δύναμη του πλανήτη, ενώ η Κίνα αναπτύσσεται με ταχύτητα σε οικονομικό, τεχνολογικό και γεωπολιτικό επίπεδο. Ο ανταγωνισμός αυτός μπορεί να οδηγήσει είτε σε ισορροπία είτε σε επικίνδυνη σύγκρουση. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαχρονική αξία της ελληνικής σκέψης: δεν προσφέρει μόνο γνώση του παρελθόντος, αλλά και εργαλεία κατανόησης του παρόντος. Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όμως, αν στη συζήτηση αυτή προβαλλόταν όχι μόνο ο Θουκυδίδης αλλά και ο Περικλής. Στον περίφημο «Επιτάφιο», ο Αθηναίος ηγέτης εξυμνεί τη δημοκρατία, την ελευθερία του πολίτη, την αξιοκρατία και τον σεβασμό στους νόμους. Υπενθυμίζει ότι η πραγματική δύναμη μιας πολιτείας δεν βρίσκεται μόνο στα όπλα ή στον πλούτο, αλλά στην ποιότητα των θεσμών και των ανθρώπων της. Ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο μήνυμα της ελληνικής γραμματείας προς τον σύγχρονο κόσμο: ότι οι λαοί μπορούν να ανταγωνίζονται χωρίς να αυτοκαταστρέφονται και ότι η ειρήνη αποτελεί μορφή σοφίας, όχι αδυναμίας. Σε μια εποχή όπου κυριαρχούν οι οικονομικοί δείκτες, οι αγορές και οι γεωπολιτικοί υπολογισμοί, η κλασική παιδεία παραμένει πολύτιμη. Διότι χωρίς ιστορική γνώση και πνευματικό βάθος, ακόμη και η μεγαλύτερη ισχύς γίνεται κοντόφθαλμη. Και δυστυχώς ΗΠΑ και Ευρώπη που ήταν πρωτοπόρες στην Κλασική Παιδεία την έβγαλαν από τα σχολεία προς τον σκοπόν του «πολιτικώς ορθού» Έφτασε σε έσχατη παραχάραξη να αλλοιώσει και την Οδύσσεια του Ομήρου με μαύρη Ελένη ενώ η Ελένη ήταν γαλανόλευκη Αντίθετα η Κίνα προβαίνει με εντατικό ρυθμό στην διάδοση της Ελληνικής παιδείας στα σχολεία. Καλές είναι οι μπίζνες· ακόμη καλύτερη, όμως, είναι η Ελληνική Κλασσική Παιδεία. (16/5/26) Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

ΑΓΗΣ ΒΕΡΟΥΤΗΣ

Ο ΑΓΗΣ ΒΕΡΟΥΤΗΣ ΓΡΑΦΕΙ Πέμπτη, 14-Μαϊ-2026 00:01 Κάποιοι κατάπιαν τη γλώσσα τους FacebookXLinkedIn Πρόσθεσε το capital.gr ως αξιόπιστη πηγή στην Google THE BERKELEY PARTNERSHIP Most North York Families Haven't Noticed This Yet Stay in the loop with the newest updates LEARN MORE Κάποιοι κατάπιαν τη γλώσσα τουςΤου Άγη Βερούτη Υπήρξε για μερικές μέρες μια περίεργη ευφορία σε συγκεκριμένους κύκλους. Από αυτούς που λατρεύουν να φορολογούν οτιδήποτε κινείται, αναπνέει, επενδύει ή παράγει, αρκεί ο λογαριασμός να πηγαίνει σε κάποιον άλλον. Ο σοσιαλιστής δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Ζοχράν Μαμντάνι, πούλησε πολιτικά την ιδέα ότι η κοινωνική του ατζέντα θα πληρωθεί από νέους φόρους ιδιοκτησίας, με το γνώριμο περιτύλιγμα ότι τον λογαριασμό θα τον σηκώσουν οι "έχοντες". Και ξαφνικά εμφανίστηκαν παντού οι χειροκροτητές. Καμία σοβαρή ανάλυση δεν είχε γίνει για τη φοροδοτική αντοχή της πόλης. Κανείς δεν είχε υπολογίσει τι θα σημαίνει αυτή η αύξηση για επιχειρήσεις, γραφεία, επενδύσεις, μισθώσεις, θέσεις εργασίας. Σιγά μην κουραζόντουσαν τώρα. Το βασικό ήταν ότι κάποιος θα πλήρωνε. Και ευτυχώς, κατά τη γνωστή συνταγή, αυτός ο κάποιος θα ήταν ο "άλλος". Οι γνωστές καρικατούρες της ελληνικής πολιτικής και δημόσιας συζήτησης, που θεωρούν σχεδόν ανήθικο να έχεις περιουσία, επένδυση ή επιχείρηση που δουλεύει επειδή οι ίδιοι δεν έχουν, έδωσαν ρέστα. Μίλησαν για "δίκαιη αναδιανομή", λες και τα λεφτά φυτρώνουν σε γλάστρες στο Manhattan ή αλλού, και άρχισαν να νιώθουν ότι απέκτησαν ηθικό δικαίωμα πάνω στο πορτοφόλι όποιου βγάζει παραπάνω από εκείνους. Για λίγες ημέρες το κλίμα στα καθ’ ημάς ήταν σχεδόν πανηγυρικό. "Επιτέλους θα πληρώσουν οι πλούσιοι". "Επιτέλους μια πόλη απέναντι στους κερδοσκόπους". "Επιτέλους ένας δήμαρχος με θάρρος". Όποιος είχε λίγη μνήμη θα θυμόταν και τη Γαλλία επί Ολάντ, όταν ο Ντεπαρντιέ έφτασε να πάρει ρωσική υπηκοότητα για να αποφύγει τους εξωπραγματικούς φόρους. Σιγά μην στέκονταν ακίνητοι οι Αμερικανοί money managers και τα real estate funds για να τους ξεπουπουλιάσει ο κάθε Μαμντάνι. Μετά φυσικά εμφανίστηκε αμείλικτη η σκληρή πραγματικότητα. Αυτή η ενοχλητική λεπτομέρεια που χαλάει πάντα τα σοσιαλιστικά μανιφέστα. Η αγορά άρχισε να τιμολογεί την απειλή εξόδου. Hedge funds, family offices, επιχειρήσεις ακινήτων, επενδυτές και εταιρείες άρχισαν να υπολογίζουν το κόστος και το όφελος μιας μετακίνησης εκτός Νέας Υόρκης. Όχι για κάποια μακρινή χώρα. Ούτε για κάποιο φορολογικό παράδεισο με κοκοφοίνικες. Για το New Jersey λέμε. Jersey City και Hoboken, δώδεκα λεπτά δρόμος με το PATH train. Ή μπαίνεις στο αυτοκίνητο, περνάς το Lincoln Tunnel ή το Holland Tunnel και βρίσκεσαι σε περιβάλλον που δεν σε αντιμετωπίζει σαν ΑΤΜ με γραβάτα. Κάπου εκεί ο καλός μας σοσιαλιστής δήμαρχος Μαμντάνι άρχισε να ιδρώνει. Κρύος ιδρώτας. Η θεωρία του "φορολογώ τους πλούσιους" ακούγεται, αλήθεια, πολύ ελκυστική και επαναστατική, ώσπου να θυμηθείς ότι οι πλούσιοι έχουν μία κακή συνήθεια: μπορούν και να φύγουν. Κι όταν φεύγουν, παίρνουν μαζί τους τις εταιρείες τους, τις θέσεις εργασίας, την κατανάλωσή τους, τους φόρους εισοδήματός τους και τις επενδύσεις τους. Παίρνουν μαζί τους το ταμείο. Εκείνο, ντε, στο οποίο οι χειροκροτητές θεωρούν ότι έχουν δικαιωματικά πρόσβαση. Η Νέα Υόρκη δεν είναι στρατόπεδο, όπως στην παλιά ταινία του 1981 με τον Κερτ Ράσελ, την "Απόδραση από τη Νέα Υόρκη", για να κλειδώσεις τον κόσμο μέσα. Είναι μια πόλη που ζει από το κεφάλαιο, τις υπηρεσίες, τις επενδύσεις, την κατανάλωση και την οικονομική δραστηριότητα. Αν διώξεις αυτούς που πληρώνουν τον λογαριασμό, μένει σκέτος ο λογαριασμός. Τι ωραία ιδέα. Πόσο προοδευτική πια. Να τη βάλουμε σε αφίσα σαν την ταινία. Ξαφνικά όμως, ο ίδιος δήμαρχος που παρουσιαζόταν σαν σταυροφόρος απέναντι στους "πλούσιους ιδιοκτήτες", άρχισε να τα μαζεύει. Πρώτα οι υπερβολές. Κατόπιν οι φορολογικές κορώνες. Στο τέλος η επιθετική ρητορική. Άτακτη υποχώρηση. Εκεί όμως έγινε το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας μας. Εξαφανίστηκαν οι Έλληνες χειροκροτητές. Μουγκάθηκαν. Οι άνθρωποι που πριν από ελάχιστες μέρες έγραφαν με γνήσιο πασοκικό ενθουσιασμό για "ιστορική καμπή", ξαφνικά κατάπιαν τη γλώσσα τους. Σιγή ιχθύος. Ούτε εξηγήσεις, ούτε αυτοκριτική, ούτε μία μικρή παραδοχή ότι η αγορά έδειξε σε πραγματικό χρόνο τα όρια της σοσιαλιστικής τους ονείρωξης. Όντως είναι εύκολο να παριστάνεις τον επαναστάτη με τα λεφτά των άλλων. Και να λαϊκίζεις. Το δύσκολο ξεκινάει όταν τα λεφτά των άλλων μπαίνουν στο ασανσέρ του ουρανοξύστη, κατεβαίνουν στο πάρκινγκ και φεύγουν με λιμουζίνα για τη διπλανή Πολιτεία. Η αείμνηστη λαίδη Μάργκαρετ Θάτσερ το είχε πει περίπου έτσι: "ο σοσιαλισμός τελειώνει όταν τελειώσουν τα λεφτά των άλλων". Στην περίπτωση της Νέας Υόρκης δεν χρειάστηκε καν να τελειώσουν. Άρκεσε το χαστούκι της απλής διαπίστωσης: μπορούν να φύγουν λίγο παραδίπλα, με μια αλλαγή έδρας, ένα νέο μισθωτήριο και λίγη ψυχρή αριθμητική. Τόσο απλά. Τόσο πεζά. Τόσο εκνευριστικά για εκείνους που πιστεύουν ότι η οικονομία υπακούει σε συνθήματα. Το πιο αποκαλυπτικό σημείο είναι ότι ακόμη και οι κήρυκες της υπερφορολόγησης κατάλαβαν κάτι απλό: οι φορολογούμενοι δεν είναι δεμένοι σε καρέκλα. Ούτε είναι υποχρεωμένοι να μένουν αιώνια εκεί όπου το πολιτικό προσωπικό αποφασίζει να τους μετατρέψει σε φορολογικά μουλάρια. Στο 2026 το κεφάλαιο μετακινείται ταχύτερα από ποτέ. Με το πάτημα ενός πλήκτρου. Οι εταιρείες αλλάζουν πολιτεία, χώρα ή ήπειρο χωρίς συναισθηματισμούς. Ο φορολογούμενος δεν ψηφίζει με πανό. Ψηφίζει πρώτα με ψηφοδέλτιο, και αν αυτό δεν δουλέψει, με relocation services. Κι η Νέα Υόρκη θα έπρεπε να το ξέρει αυτό καλύτερα από όλους. Αυτή είναι η ίδια πόλη που έχει δει επιχειρήσεις και εύπορους κατοίκους να δραπετεύουν προς τη Φλόριντα και το Τέξας. Αλλά πήγε να την ξαναπατήσει από ιδεολογικό πείσμα. Αν ο ταλαντούχος σοσιαλιστής δήμαρχος Μαμντάνι δεν έκανε πίσω, θα ρίσκαρε να μείνει δήμαρχος μιας πόλης όπου θα αυξάνονταν οι ανάγκες ενώ θα μειωνόταν η φορολογική ύλη που τις χρηματοδοτεί. Περισσότερες απαιτήσεις από τον δημόσιο κορβανά, λιγότεροι φόροι για να τον γεμίζουν. Δηλαδή η κλασική συνταγή της σοσιαλιστικής χρεοκοπίας, αλλά με καλύτερο skyline. Κάπου εδώ κολλάνε και τα δικά μας. Από την κωλοτούμπα Τσίπρα μέχρι τις ιδέες Ανδρουλάκη για "ένα μισθό δώρο" στο Δημόσιο, η συνταγή είναι ίδια: δημόσια ευαισθησία, ανοιχτό χέρι και πάντα ένας άλλος να πληρώνει τον λογαριασμό. Έτσι είναι οι γνήσιοι σοσιαλιστές, ρε παιδί μου. Κάνουν μεγάλα δώρα με τα λεφτά των άλλων. Γιατί τελικά κάποιος πρέπει να πληρώνει για όλες αυτές τις "δωρεάν" υπηρεσίες. Κι όταν κυνηγάς αυτούς που τις πληρώνουν, στο τέλος μένεις αντιμέτωπος με άδεια γραφεία και μαγαζιά, πεσμένες αξίες ακινήτων, μειωμένα φορολογικά έσοδα, και μετά αναρωτιέσαι γιατί δεν βγαίνει ο λογαριασμός. Το γελοίο της υπόθεσης στα δικά μας είναι ότι εκείνοι που χειροκροτούσαν ξέφρενα πριν λίγες μέρες, τώρα κάνουν ότι δεν άκουσαν τίποτα. Χάθηκαν οι διθύραμβοι. Εξαφανίστηκε η "δικαιοσύνη". Ξεχάστηκε η γενναία φορολογική επιδρομή. Έμεινε μόνο αμηχανία. Ας μάθουν λοιπόν ένα βασικό μάθημα. Η πραγματικότητα έχει μία πολύ άσχημη συνήθεια: γελοιοποιεί όποιον μπερδεύει την οικονομία με φοιτητική συνέλευση. Και μένει το ερώτημα: αν ακόμα κι η τρανή Νέα Υόρκη σκιάχτηκε όταν τα λεφτά των "άλλων" κοίταξαν προς το New Jersey, πόσο μυαλό χρειάζεται για να καταλάβουμε ότι η ευημερία δεν χτίζεται τιμωρώντας αυτούς που την πληρώνουν; agissilaos@gmail.com

COCA++COLA

Πώς ένα ποτήρι «σιρόπι» έγινε το πιο ισχυρό «όπλο» ισχύος των ΗΠΑ Παρασκευή, 8 Μαΐου 2026 6:21 Δεν θα κατακτήσει απλώς την αγορά. Θα κατακτήσει τη φαντασία του πλανήτη SHARE: Share via Facebook Share via Twitter Share via LinkedIn Share via Email Share via WhatsApp Copy Link Προσθέστε την «Ν» ως προτιμώμενη πηγή στο Google Νατάσα Στασινού • nstasinou@naftemporiki.gr Στο φαρμακείο Jacobs’ Pharmacy, ένας άνδρας ανακατεύει ένα σκουρόχρωμο σιρόπι με ανθρακούχο νερό και το σερβίρει σε ποτήρι. Η τιμή είναι πέντε σεντς. Το προϊόν παρουσιάζεται ως τονωτικό σιρόπι που βοηθά στην κούραση και στους πονοκεφάλους. Το ημερολόγιο γράφει 8 Μαΐου 1886. Ο άνθρωπος πίσω από τη συνταγή λέγεται Τζον Πέμπερτον. Είναι φαρμακοποιός και βετεράνος του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου. Δεν γνωρίζει ότι εκείνη τη στιγμή δεν γεννιέται απλώς ένα νέο αναψυκτικό. Γεννιέται ίσως το πιο ισχυρό brand στην ιστορία του σύγχρονου καπιταλισμού. Η Coca-Cola δεν θα κατακτήσει απλώς την αγορά. Θα κατακτήσει τη φαντασία του πλανήτη. Το φαρμακείο που γέννησε έναν μύθο Η πρώτη Coca-Cola απέχει πολύ από αυτό που γνωρίζουμε σήμερα. Η αρχική συνταγή περιλαμβάνει εκχύλισμα φύλλων κόκας και καρύδι κόλα, από όπου προκύπτει και το όνομα. Στα τέλη του 19ου αιώνα, τα «φαρμακευτικά ποτά» είναι της μόδας στην Αμερική. Naftemporiki ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ «Πριν και Μετά τα Παιδιά»: Τι συμβαίνει στη ζωή όσων το Σαββατοκύριακο δεν έχουν τέσσερα παιδικά πάρτι; «Πριν και Μετά τα Παιδιά»: Τι συμβαίνει στη ζωή όσων το Σαββατοκύριακο δεν έχουν τέσσερα παιδικά πάρτι; Ο Πέμπερτον ψάχνει ένα προϊόν που θα του αποφέρει χρήματα σε μια εποχή όπου οι μικρές επιχειρήσεις γεννιούνται και πεθαίνουν καθημερινά. Τη μεγάλη διαφορά, ωστόσο, δεν θα την κάνει ο δημιουργός της συνταγής. Θα την κάνει η ιδέα του brand. Το όνομα Coca-Cola γράφεται με χαρακτηριστικά καλλιγραφικά γράμματα από τον λογιστή του Πέμπερτον, Φρανκ Ρόμπινσον. Το λογότυπο παραμένει σχεδόν ίδιο μέχρι σήμερα. Είναι η στιγμή που ένα προϊόν αποκτά ταυτότητα — και αργότερα, σχεδόν μυθολογία. Ο Πέμπερτον πεθαίνει φτωχός λίγα χρόνια αργότερα. Τα δικαιώματα της εταιρείας περνούν στα χέρια του επιχειρηματία Άσα Κάντλερ, ο οποίος αντιλαμβάνεται κάτι επαναστατικό για την εποχή: ότι δεν πουλά απλώς ένα ποτό, αλλά μια αίσθηση. Η Coca-Cola αρχίζει να διαφημίζεται παντού. Σε τοίχους, ημερολόγια, αφίσες, βιτρίνες. Είναι από τις πρώτες εταιρείες που επενδύουν τόσο επιθετικά στη δύναμη της εικόνας και της επανάληψης. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Αμερική μαθαίνει να καταναλώνει — και η Coca-Cola γίνεται το απόλυτο σύμβολο αυτής της νέας εποχής. Η στιγμή που η Coca-Cola έγινε κάτι περισσότερο από αναψυκτικό Η πραγματική έκρηξη έρχεται όταν η εταιρεία σταματά να πουλά απλώς γεύση και αρχίζει να πουλά συναίσθημα. Η Coca-Cola συνδέεται με τη χαρά, την οικογένεια, τη νεότητα, την ξεγνοιασιά. Οι διαφημίσεις της δεν μιλούν για συστατικά. Μιλούν για τρόπο ζωής. Είναι μια ιδέα που αργότερα θα αντιγράψουν σχεδόν όλες οι μεγάλες πολυεθνικές. Ακόμη και ο σύγχρονος Άγιος Βασίλης, με την κόκκινη στολή και τη χαμογελαστή όψη, καθιερώνεται παγκοσμίως μέσα από διαφημιστικές καμπάνιες της εταιρείας τη δεκαετία του 1930. Η Coca-Cola δεν ακολουθεί απλώς την ποπ κουλτούρα. Τη διαμορφώνει. Και όσο μεγαλώνει η επιρροή της, τόσο περισσότερο ταυτίζεται με την ίδια την Αμερική. Το αναψυκτικό που ακολούθησε τον αμερικανικό στρατό Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Coca-Cola αποκτά σχεδόν στρατηγική σημασία. Ο επικεφαλής της εταιρείας, Ρόμπερτ Γούντραφ, υπόσχεται ότι κάθε Αμερικανός στρατιώτης θα μπορεί να αγοράζει Coca-Cola όπου κι αν βρίσκεται στον κόσμο, στην ίδια τιμή των πέντε σεντς. Η εταιρεία στήνει εμφιαλωτήρια κοντά στα μέτωπα. Η Coca-Cola ταξιδεύει μαζί με τον αμερικανικό στρατό στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αφρική, στον Ειρηνικό. Για εκατομμύρια ανθρώπους εκτός ΗΠΑ, αυτή είναι η πρώτη επαφή με το αμερικανικό lifestyle. Μετά τον πόλεμο, τα εργοστάσια παραμένουν. Και μαζί τους παραμένει και η αμερικανική επιρροή. Δεν είναι τυχαίο ότι στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Coca-Cola αντιμετωπίζεται από πολλές κομμουνιστικές χώρες σχεδόν ως πολιτικό σύμβολο. Για τους επικριτές της Αμερικής, το αναψυκτικό αντιπροσωπεύει τον καταναλωτισμό και τον καπιταλισμό. Για εκατομμύρια νέους πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα, όμως, ένα μπουκάλι Coca-Cola μοιάζει με γεύση ελευθερίας. Από την Ατλάντα σε κάθε γωνιά του πλανήτη Στις δεκαετίες που ακολουθούν, η Coca-Cola μετατρέπεται σε παγκόσμια αυτοκρατορία. Το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα, το κυματιστό μπουκάλι, τα χριστουγεννιάτικα φορτηγά, τα διαφημιστικά σλόγκαν, οι χορηγίες σε Ολυμπιακούς Αγώνες και Μουντιάλ δημιουργούν κάτι πρωτοφανές: ένα προϊόν που αναγνωρίζεται σχεδόν παντού στον κόσμο, ανεξάρτητα από γλώσσα ή πολιτισμό. Η εταιρεία επιβιώνει από πολέμους, οικονομικές κρίσεις, πολιτικές συγκρούσεις, ακόμη και από τις σύγχρονες επιθέσεις κατά της ζάχαρης και των αναψυκτικών. Γιατί η Coca-Cola δεν είναι πια μόνο προϊόν. Είναι συνήθεια και ανάμνηση. Ακόμη και άνθρωποι που δεν πίνουν Coca-Cola μπορούν να αναγνωρίσουν αμέσως το λογότυπό της. Ελάχιστα brands στην ιστορία έχουν πετύχει κάτι τέτοιο. Μπορεί ένα αναψυκτικό να γίνει «πολιτισμός»; Η ιστορία της Coca-Cola είναι στην πραγματικότητα η ιστορία του αμερικανικού αιώνα. Είναι η ιστορία της διαφήμισης, της μαζικής κατανάλωσης, της δύναμης των brands, της παγκοσμιοποίησης και της αμερικανικής soft power. Είναι η απόδειξη ότι ένα προϊόν μπορεί να γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο από την πρακτική του χρήση. Κάπου στον κόσμο, αυτή τη στιγμή, ανοίγουν χιλιάδες κουτάκια Coca-Cola το λεπτό. Οι περισσότεροι δεν σκέφτονται ότι κρατούν στα χέρια τους κάτι περισσότερο από ένα αναψυκτικό. Κι όμως, μέσα σε αυτό το κόκκινο κουτί κρύβεται ολόκληρη η ιστορία της σύγχρονης Αμερικής.

ΜΥΘΟΙ

ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΚΑΤΙ ΚΡΥΒΟΥΝ Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων Είναι σε όλους γνωστό ότι οι Έλληνες αγαπούσαν και σέβονταν τη φύση και τα όντα της , διότι πίστευαν ότι ακόμη και τα φαινομενικά βλαβερά εκτελούσαν ωφέλιμο σκοπό που δεν τον γνωρίζουμε. Τώρα τελευταία η επιστήμη προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει όλα τα μυστικά του ζωικού βασιλείου. Όμως η μνημόνευση ορισμένων άγριων ζώων τα οποία ήταν φοβερά και τρομερά στον άνθρωπο και χρειάστηκαν εκστρατείες για να τα εξολοθρεύσουν δημιουργεί υπόνοιες ότι αυτά τα μυθολογικά τέρατα κρύβουν κάποια διαφορετική αλήθεια, όπως λ.χ κάποιος ληστής, μολυσματική νόσο, βλαβερά έντομα, ή μύθοι από ζώα προϊστορικών εποχών Τέτοια υπερφυσικά όντα στην Ελληνική Μυθολογία είναι τα εξής: 1/ Ο Καλυδώνιος Κάπρος 2/ Ο Ερυμάνθιος Κάπρος 3/ Η Κρομμυονία Συς 4/ Ο Λέων της Νεμέας 5/ Ο Κιθαιρώνιος Λέων 6/ Η Κερυνίτης και Μαιναλία Ελαφος 7/ Ο Μαραθώνιος Ταύρος 8/ Ο Μινώταυρος 9/ Ο Πύθων 10/ Ο Πήγασος 11/ Ο Χρυσόμαλος Κριός 12/ Οι ίπποι: του Αρείωνος, του Ξάνθου, του Βαλίου, Πηδάσου, Κυλλάρου και των Λαμιών κ.α Στο παρόν θα ασχοληθούμε με τα έξη πρώτα: Ο Καλυδώνιος κάπρος ήταν άγριο θηρίο και είχε μέγεθος σαν ταύρος, δόντια σαν ελέφαντας, τρίχες σαν βέλη, φωνή κροτώδη σαν κεραυνός, μάτια σαν φωτιές και από τους ώμους του έτρεχε αφρός θερμότατος. Τον κάπρο τον έστειλε η θεά Άρτεμις στην Καλυδώνα(περιοχή Αντιρρίου) για να τιμωρήσει τον ασεβή Οινέα επειδή δεν θυσίαζε σε αυτήν. Αυτός έτρωγε ανθρώπους και ζώα και έγινε ο φόβος και ο τρόμος στην περιοχή σε βαθμό ώστε οι άνθρωποι κλείστηκαν στα σπίτια τους . Κατόπιν τούτου ο Μελέαγρος γιός του Οινέως έκανε συμμαχία για να σκοτώσει τον κάπρο. Στην εκστρατεία έλαβαν μέρος όλοι οι επίσημοι ήρωες της Ελλάδος και σκότωσαν τον κάπρο. Το δέρμα και τα δόντια του τα αφιέρωσαν στον ναό της Αρτέμιδος . Μερικοί λένε ότι ήταν κάπρος , άλλοι λένε ότι ήταν κάποιος άγριος ληστής που τρομοκρατούσε την περιοχή.Είναι τόσο παλιές ιστορίες ώστε η αλήθεια κρύβεται στο μύθο Ο Ερυμάνθιος κάπρος πήρε το όνομα του από το όρος Ερύμανθο, όπου είχε φωλιά. Και αυτός έκανε καταστροφές στην Αρκαδία και τρομοκρατούσε τους κατοίκους και τα ποίμνια τους. Με τέχνη και πιθανόν με δίχτυ τον συνέλαβε ο Ηρακλής και τον πήγε στον Ευρυσθέα . Όταν τον είδε εκείνος στους ώμους του Ηρακλή λέγεται ότι κρύφτηκε σε χάλκινο πιθάρι. . Τα δόντια του αφιερώθηκαν στο ναό του Απόλλωνα σύμφωνα με τους Κυμαίους Ο Κρομμυονίδα Συς(γουρούνα) Ήταν θηρίο αγριότατο και ανίκητο. Εφώλευε στην Κρομμυώνα της Κορίνθου και κατέστρεφε την γύρω περιοχή. Την φόνευσε ο Θησέας περνώντας από την περιοχή. Και η Συς λένε ότι αλληγορούσε ληστή. γιό κάποιου Φαιάς ονομαζόμενου. Μάλιστα λέγεται ότι αυτή γέννησε τους δύο πιο πάνω κάπρους Ο Λέων της Νεμέας Αυτός εφώλευε σε βαθύτατο σπήλαιο στις υπώρειες του όρους Τρητού μεταξύ Νεμέας και Μυκηνών. Το όνομα πήρε το όρος Τρυτό από το δίστομο σπήλαιο (με δύο τρύπες εισόδου και εξόδου). Ο Λέων θεωρείτο άτρωτος από σίδερο και χαλκό. Στο σπήλαιο ήταν αδύνατον να τον φονεύσεις γιατί το είχε δίπορτο . Ο Ηρακλής τον τόξευσε αλλά ήταν αδύνατον να τον σκοτώσει με τόξο . Οπότε κλείνει με τοίχο τη μια οπή του σπηλαίου και κυνήγησε τον ταύρο εντός του σπηλαίου τον πιάνει από τον τράχηλο και τον έσφιξε μέχρι πνιγμού. Ο Λέων όμως του έκοψε το ένα δάτυλο και έμεινε ενεαδάκτυλος. Ο δάκτυλος του τάφηκε στη Λακεδαίμονα και ο τάφος του δακτύλου του φέρει πέτρινο λέοντα . Τη δορά του είχε ο Ηρακλής σαν σκέπασμα, την καλούμενη λεοντή. Ο Κιθαιρώνος Λέων ήταν στον Κιθαιρώνα και κατέβαινε και έτρωγε τα βόδια του Αμφιτρύωνα και του Θεστίου. Κι’ αυτόν τον σκότωσε ο Ηρακλής. Η Κερυνίτης και Μαινάλια Ελαφος . Ηταν η χρυσοκερατη προορισμένη για τον τρίτο άθλο του Ηρακλή όταν αυτή έφυγε προς τον Κελάδοντα ποταμόν. Στο διάστημα αυτό η Αρτεμις θήρευε τις άλλες τέσσερες ελάφους της . Εκεί ήλθε στον λόφο Κερύνειον και εξ’ αυτού ονομάστηκε Κερυνίτης και όταν ύστερα ήρθε στο όρος Μαίναλον της Αρκαδίας ονομάστηκε Μαιναλία. Ο Ηρακλής την συνάντησε στην Οινόη αλλά δεν τόλμησε να την φονεύσει κατ’ εντολή του Ευρυσθέα να την παρουσιάσει ζωντανή. Την κυνηγούσε ένα χρόνο έως ότου την κούρασε και όταν ήρθε στο Αρτεμίσιον όρος και κατέβηκε στον Λάδωνα ποταμό . Εκεί την τόξευσε και την έπιασε διαβαίνοντας το ποταμό. Κατ’ άλλους έπιασε τα ίχνη της και την έπιασε όταν κοιμόταν, ή με δίχτυ και την πήγε ζωντανή στον Ευρυσθέα Σχολιασμός Στην προϊστορική Ελλάδα ζούσαν πολλά εντυπωσιακά ζώα, ιδιαίτερα κατά την Πλειστόκαινο εποχή (Εποχή των Παγετώνων). Η περιοχή της Ελλάδας είχε τότε πλούσια πανίδα με μεγάλα θηλαστικά, αρπακτικά και παράξενα είδη. Μερικά από τα σημαντικότερα ήταν: μαμούθ και μαστόδοντες, νάνοι ελέφαντες στα νησιά του Αιγαίου, ιπποπόταμοι, σπηλαίες αρκούδες, σπηλαίοι ύαινες, λιοντάρια της στέπας, άγρια άλογα, γιγάντια ελάφια, ρινόκεροι, βίσονες, πρωτόγονοι ταύροι (άουροχς). Ιδιαίτερα γνωστά είναι: οι νάνοι ελέφαντες της Τήλος, τα μαστοδοντικά ευρήματα στα Γρεβενά, και τα απολιθώματα μεγάλων θηλαστικών στη Μηλιά Γρεβενών, όπου βρέθηκαν τεράστιοι χαυλιόδοντες μαστόδοντα. Οι δεινόσαυροι δεν έχουν βρεθεί σε σημαντικό βαθμό στον ελλαδικό χώρο, επειδή τα περισσότερα ελληνικά πετρώματα της εποχής εκείνης βρίσκονταν κάτω από θάλασσα. Αντίθετα, έχουν βρεθεί πολλά θαλάσσια απολιθώματα. Μερικά από αυτά τα ζώα πιθανόν επηρέασαν και την ελληνική μυθολογία: οι νάνοι ελέφαντες ίσως συνδέθηκαν με τον μύθο των Κυκλώπων, ενώ μεγάλα αγριογούρουνα και θηρία πέρασαν σε μορφές όπως η Κρομμυωνία συς. Ευρυσθέας και Ηρακλής Ο Ηρακλής ήταν ο μεγαλύτερος ήρωας της ελληνικής μυθολογίας, γιος του Δία και της Αλκμήνης. Διακρινόταν για την υπεράνθρωπη δύναμή του και το θάρρος του. Ο Ευρυσθέας ήταν βασιλιάς των Μυκηνών και συγγενής του Ηρακλή. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Ηρακλής αναγκάστηκε να τον υπηρετήσει, επειδή η Ήρα τον καταδίωκε από ζήλια. Ο Ευρυσθέας ανέθεσε στον Ηρακλή τους περίφημους «Δώδεκα Άθλους», δηλαδή εξαιρετικά δύσκολες αποστολές, όπως: τη θανάτωση του λιονταριού της Νεμέας, τη Λερναία Ύδρα, τον Ερυμάνθιο κάπρο, τον Κέρβερο από τον Άδη. Ο σκοπός ήταν να εξοντωθεί ο Ηρακλής. Ομως εκείνος ολοκλήρωσε όλους τους άθλους και έγινε σύμβολο δύναμης, αντοχής και υπέρβασης των δυσκολιών. (12/5/26) Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

ΜΑΝΑ

Δεν είμαι μηχανή, είμαι μάνα Της Δήμητρας Μιχαηλίδη Κυρ, 10/05/2026 - 16:57 Το να μεγαλώνεις ένα παιδί με αυτισμό είναι σαν να παλεύεις σε δύο μέτωπα: το ένα είναι μέσα στο σπίτι και το άλλο είναι εκεί έξω. Και το «έξω» ήταν, πολλές φορές, το πιο δύσκολο. Από τη μία ήταν οι ειδικοί και ελάχιστοι άνθρωποι μετρημένοι στα δάχτυλα που με στήριξαν. Κι από την άλλη ήταν οι «άλλοι». Θυμάμαι να ψάχνω για δουλειά. Μόλις ανέφερα ότι έχω παιδί, έβλεπα το βλέμμα του εργοδότη να αλλάζει. Με θεωρούσαν «προβληματική» υπάλληλο πριν καν ξεκινήσω, λες και η μητρότητα με έκανε λιγότερο ικανή. Πίστευαν ότι το παιδί θα είναι εμπόδιο. Δεν έβλεπαν μια γυναίκα που παλεύει, έβλεπαν ένα ρίσκο. Ήταν κι αυτοί που στον δρόμο κοίταζαν στραβά. Άκουσα λέξεις που δεν χωράει ο νους, όπως «δαιμονισμένος». Με κοίταζαν σαν να είχα κάνει λάθος στην ανατροφή του. Τους δικαιολογώ εν μέρει επειδή δεν ξέρουν, αλλά η άγνοια πονάει. Υπάρχουν στιγμές που η κοινωνία γίνεται πιο δύσκολη και από τον ίδιο τον αυτισμό. Πράγματα που σε κάποιον φαίνονται ασήμαντα, για εμάς ήταν βουνό. Όπως το καπέλο. Ο γιος μου δεν άντεχε την αίσθηση στο κεφάλι του, τον πίεζε. Κι όμως, άκουσα μια γιαγιά να λέει: «Κοίτα κάτι μάνες...» Με έβγαλε ανεύθυνη, γιατί ο ήλιος έκαιγε. Δεν ήξερε ότι για να μπει αυτό το καπέλο, θα έπρεπε να δώσω μια μάχη που θα τον τάραζε για ώρες. Ή το κούρεμα. Ο ήχος της μηχανής ήταν για εκείνον απειλή. Έκλαιγε με έναν τρόπο που σου ράγιζε την καρδιά. Βλέπουν το αποτέλεσμα και βγάζουν συμπεράσματα. Δεν βλέπουν ότι μερικές φορές, το να μη φοράει το παιδί καπέλο είναι μια πράξη αγάπης, για να μην πονάει η ψυχή του. Θυμάμαι μια μαμά που τράβηξε τα παιδιά της μακριά μόλις έμαθε τη διάγνωση, λες και ο αυτισμός «κολλάει». Ή μια άλλη που μου είπε πως είμαι τυχερή που ο γιος μου δεν με φωνάζει συνέχεια «μαμά», επειδή η ίδια δυσανασχετούσε με τα δικά της παιδιά. Δεν ήξερε ότι θα έδινα τα πάντα για να ακούσω αυτή τη λέξη. Και μετά ήταν η λύπησή τους. Εγώ όμως δεν την ήθελα. Η λύπηση είναι εύκολη, είναι ένα βλέμμα από μακριά που σε κάνει να νιώθεις ακόμα πιο μόνος. Πάντα έλεγα: «Αν λυπάσαι, βοήθα. Αν δεν βοηθάς, μη λυπάσαι». Μέσα σε όλα, είχα την τύχη να έχω γείτονες που δεν διαμαρτυρήθηκαν ποτέ. Άνθρωποι που κάνουν υπομονή στις φωνές του, που καταλαβαίνουν χωρίς να ρωτούν. Αυτή η σιωπηλή τους αποδοχή είναι για εμένα μια τεράστια ανάσα. Ο γιος μου όταν ήταν μικρότερος είχε τον δικό του τρόπο να προστατεύεται. Όταν ήμασταν έξω δεν άντεχε την πολυκοσμία και κοιμόταν επίτηδες. Ήταν το καταφύγιό του. Μέχρι που στα πέντε του χρόνια, έγινε κάτι μαγικό. Κάθισε στο αρμόνιο και χωρίς να τον διδάξει κανείς, με το ένα χεράκι του άρχισε να παίζει κλασική μουσική με το αυτί. Εκείνο το απόγευμα, η ησυχία του σπιτιού γέμισε μελωδίες. Κατάλαβα ότι ο γιος μου δεν είναι «κλειδωμένος». Απλώς μιλάει μια γλώσσα που δεν έχει γράμματα, αλλά νότες. Τα πρώτα χρόνια δεν έκλαιγα. Ήμουν σαν να έβλεπα τη ζωή μου σε ταινία. Φοβόμουν ότι αν άρχιζα να κλαίω, δεν θα σταματούσα ποτέ. Μέχρι που το σώμα μου με πρόδωσε με κρίσεις άγχους. Πήγα σε μια κοινωνική λειτουργό που με βοήθησε να δω την αλήθεια: για να είμαι σωστή μάνα, έπρεπε πρώτα να αγαπήσω και να φροντίσω τον εαυτό μου. Μου έμαθε ότι είναι ανθρώπινο να κουράζεσαι. Πριν, νόμιζα ότι έπρεπε να είμαι μια μηχανή. Εκείνη μου εξήγησε ότι η κούραση δεν με κάνει κακή μάνα, με κάνει άνθρωπο. Έμαθα ότι έχω δικαίωμα να λυγίσω. Τώρα πια, δεν φοβάμαι τα συναισθήματά μου. Θα κλάψω, θα χαρώ, θα στενοχωρηθώ. Τα ζητάω όλα, γιατί όλα είναι δικά μου. Σε αυτή τη διαδρομή, δεν θα ξεχάσω ποτέ τον παιδοψυχίατρο που με κοίταξε στα μάτια και μου είπε: «Δεν φταίτε εσείς για τον αυτισμό. Μην έχετε τύψεις». Δεν του είχα πει ποτέ ότι ένιωθα ενοχές, όμως εκείνος το κατάλαβε. Αυτή η κουβέντα ήταν η άδεια που χρειαζόμουν για να σταματήσω να με τιμωρώ. Και οι άλλοι; Ας λένε. Πάντα κάτι θα έχουν να πουν. Πια δεν τους δίνω σημασία. Το βλέμμα της γιαγιάς ή τα σχόλια για τον «δαιμονισμό» δεν με αγγίζουν. Εγώ ξέρω ποιος είναι ο γιος μου και εκείνος ξέρει ποια είναι η μάνα του. Αυτό μου φτάνει. Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες.

Κ Κ Ε ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Προκήρυξη προς τον μακεδονικό λαό που ζει κάτω από την ελληνική κυριαρχία! Θάνος Τζήμερος Θάνος Τζήμερος share facebook share twitter Προκήρυξη προς τον μακεδονικό λαό που ζει κάτω από την ελληνική κυριαρχία! Τη Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου του 1932 το κεντρικό άρθρο του Ριζοσπάστη είχε τίτλο: ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΛΑΟ ΠΟΥ ΖΕΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ! Είναι από αυτά τα ντοκουμέντα που προσπαθούν να ξεχάσουν οι μαρξιστές, αφού έχουν καταφέρει να κάνουν κι όλους τους άλλους να τα ξεχάσουν. Θα μου πεις: και γιατί να μην τα ξεχάσουμε; Τι βοηθάει να ανασκαλεύεις τις ιστορίες του εθνικού διχασμού; Μαζί σου, σύντροφε. Αρκεί αυτές τις ιστορίες να τις ξέρουμε κανονικά, κι όχι μέσω της κομμουνιστικής προπαγάνδας, που ήταν μανούλα στο να τις γράφει ανάποδα. Θα τις ξεχάσουμε λοιπόν όταν τις μάθουμε σωστά. Και όταν αποφασίσουμε, δεξιοί και αριστεροί, ότι οι σφαγές δεν είναι τρόπος επίλυσης πολιτικών διαφορών. Οι δεξιοί το έχουν αποφασίσει. Νομιμοποιώντας το ΚΚΕ, επί Κωνσταντίνου Καραμανλή, έδωσαν χέρι συμφιλίωσης, που θα μπορούσε να κλείσει το θέμα μόνιμα. Τι έκανε όμως το ΚΚΕ και οι θητεύσαντες στα μαρξιστικά του θρανία; Όχι μόνο δεν έχουν αποκηρύξει την πολιτική της λεπίδας, αλλά όπως έγραφα εδώ, την προβάλλουν ως διαχρονική θέση του κόμματος, ακόμα και σήμερα! Στα ΣΗΜΕΡΙΝΑ κείμενα του ΚΚΕ εδώ, υπάρχει η επίσημη θέση πως σε περίπτωση που η χώρα μας δεχθεί επίθεση, το ΚΚΕ θα ξαναξεκινήσει εμφύλιο, με στόχο την ολοκληρωτική ήττα της ΕΓΧΩΡΙΑΣ αστικής τάξης! Και πώς να μην το υποστηρίζουν αυτό, αφού ο προφήτης Λένιν έδωσε εντολή: "το εργατικό κίνημα της κάθε χώρας οφείλει να προτάξει την ήττα της δικής του κυβέρνησης, της δικής του πατρίδας στον πόλεμο"!!! (Λένιν, "Φιλοσοφικά Τετράδια"). Αυτή την ιδεολογία λοιπόν εξέφραζε ο τίτλος του Ριζοσπάστη του 1932. Κι ήταν συνεπής σε μια κομματική εμμονή που ξεκινάει από παλιά. Ας την παρακολουθήσουμε. Τον Οκτώβριο του 1918 και με συμμετοχή Ελλήνων κομουνιστών, ιδρύθηκε στην Μόσχα η Ομοσπονδία Σοβιετικών Δημοκρατιών της Βαλκανικής με ιδρυτικά μέλη και έλληνες κομμουνιστές. Ο σκοπός της ήταν προφανής: η επέκταση της κομμουνιστικής επανάστασης στα Βαλκάνια και η προσάρτησή τους στην υπό διαμόρφωση, τότε, ΕΣΣΔ. Τον Ιανουάριο του 1920 μετονόμασαν αυτό το φανταστικό κράτος σε ΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ (ΒΚΟ). Στις πρώτες ενέργειές της, η ΒΚΟ έθεσε θέμα αυτονομίας της Μακεδονίας αναφερόμενη στις τρεις "Μακεδονίες": του Βαρδάρη, του Πιρίν και του Αιγαίου. Ο Γ.Γ. του Κ.Κ.Ε. Κώστας Γεωργιάδης διαφωνεί. Το πειθήνιο στα κελεύσματα της Μόσχας ΚΚΕ τον καθαιρεί και τον διαγράφει! Δουλεύοντας σταθερά για την απόσχιση της Μακεδονίας, το ΚΚΕ υπερψηφίζει εισήγηση των Βούλγαρων συντρόφων, στο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κομιντέρν) που πραγματοποιήθηκε στην Μόσχα, η οποία έκανε λόγο για αυτονόμηση της Μακεδονίας και της Θράκης. Στην Ελλάδα, στο Γ' Συνέδριό του, τον Δεκέμβριο του 1924, επικυρώνει την απόφαση του 7ου συνεδρίου της ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ. (Σεπτέμβιος 1924) για "Ανεξάρτητο κράτος της Μακεδονίας" και για «το δικαίωμα των προλετάριων της Μακεδονίας - Θράκης να αποκτήσουν πλήρη κοινωνική και εθνική ανεξαρτησία». Να μην ξενάμε ότι προϋπόθεση για συμμετοχή κομμουνιστικού κόμματος στην Κομιντέρν ήταν να αποδέχεται ως θέσφατα, χωρίς καμμία απολύτως αντίρρηση τις αποφάσεις της. Όποιος είχε διαφορετική άποψη ήταν "χαφιές του κεφαλαίου" και "προδότης του λαού". Καθαιρείται ή εκτελείται. Το επίσημο έντυπο του ΚΚΕ, η «Κομμουνιστική Επιθεώρηση», γράφει τον Οκτώβριο του 1924: "Το μοίρασμα της Μακεδονίας μεταξύ της Γιουγκοσλαβίας, της Ελλάδος και της Βουλγαρίας, ενίσχυσε ακόμα περισσότερο τον πόθο των Μακεδόνων στα διάφορα κομμάτια της διαμελισμένης των πατρίδος προς την συνένωση και την αποκατάσταση μιας Μακεδονίας ενιαίας και ανεξάρτητης. Ο ίδιος πόθος για μια ενιαία και ανεξάρτητη Θράκη συνενώνει τον θρακικό λαό, που έχει κατατεμαχισθή σε τρία μέρη, από την Ελλάδα, την Τουρκία και τη Βουλγαρία."! Και προχωράει στην. ανάλυση της κατάστασης: "Από τον πόλεμο του 1912, ο Μακεδόνικος λαός έχασε την ενότητα του. Απελυτρώθη από τον Τούρκο αγά και βέη, διά να υποδουλωθή εις τους Έλληνας, Βουλγάρους και Σέρβους μεγαλέμπορους, βιομηχάνους και τσιφλικάδες, οι οποίοι εμοιράστηκαν μεταξύ τους τη Μακεδονία προς εκμετάλλευσιν." 26 Νοεμβρίου με 3 Δεκεμβρίου 1924, γίνεται το 3ο Συνέδριο του ΚΚΕ, το οποίο διαπιστώνει ότι «Η ντόπια μπουρζουαζία είναι εθνικός δυνάστης και καταπιεστής του μακεδονικού και θρακικού λαού», προτείνει να «συντρίψουμε τον εθνικό ζυγό της ντόπιας μπουρζουαζίας που βαρύνει στη Μακεδονία και στη Θράκη» και καταλήγει εντελώς επαναστατικά: Ζήτω η εργατοαγροτική επανάσταση της Βουλγαρίας! Ζήτω η εργατοαγροτική κυβέρνηση! Ζήτω η ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη! («Ριζοσπάστης», 14 Δεκεμβρίου 1924). Κορδάτος και Αποστολίδης διαφωνούν και φυσικά καθαιρούνται. Είμαστε λίγο μετά την μικρασιατική καταστροφή και η κυβέρνηση Μιχαλακοπούλου προσπαθεί να εγκαταστήσει στη Μακεδονία χιλιάδες ξεριζωμένους Έλληνες. Τι κάνει το ΚΚΕ; Καταγγέλλει την κυβέρνηση ότι «με τον βίαιο εποικισμό της Μακεδονίας εξοντώνουν τον μακεδονικό λαό»! Τον Νοέμβριο του 1931, η μαμά Σοβιετία καθαιρεί την εκλεγμένη ηγεσία του ΚΚΕ, και διορίζει αρχηγό του τον Νίκο Ζαχαριάδη. Του δίνει και σχέδιο πλεύσης: «Το Κόμμα οφείλει χωρίς αναβολή να διεξάγει τον αγώνα για το δικαίωμα της ελεύθερης αυτοδιάθεσης των εθνών, φτάνοντας και μέχρις αποχωρισμού, κατά της εθνικής καταπίεσης και του εκδιωγμού των Μακεδόνων και Τούρκων». Από κοντά κι ο Ριζοσπάστης. Και για όποιον δεν κατάλαβε, το επαναλαμβάνει στις 6 Μαρτίου 1932: "Η Ελλάδα είναι κράτος ιμπεριαλιστικό, που κατέκτησε διά της βίας ολόκληρες περιφέρειες κατοικημένες από άλλες εθνότητες (Μακεδονία, Θράκη) που τις καταπιέζει και τις υποβάλλει σε μια αποικιακή εκμετάλλευση". Μέχρι το 1935 οι Έλληνες κομμουνιστές επεδίωκαν με κάθε τρόπο την ανεξαρτησία της Μακεδονίας και της Θράκης από την Ελλάδα! Το Δεκέμβριο του 1935 έγινε το 6ο συνέδριο του ΚΚΕ με μία πρόσκαιρη κωλοτούμπα: η ανεξαρτησία έγινε "παραχώρηση ίσων δικαιωμάτων στις μειονότητες". Όμως δεν παρέλειψαν να θυμίσουν ότι: "Η αλλαγή του συνθήματος κάθε άλλο παρά αδυνάτισμα της δουλειάς μας στη Μακεδονία και ανάμεσα στις εθνικές μειονότητες σημαίνει. Αντίθετα, επιβάλλεται να δυναμώσουν οι προσπάθειες μας για την εξασφάλιση στις μειονότητες πλέριων δικαιωμάτων. Το Κόμμα δεν παύει να διακηρύττει πως τελικά και οριστικά το μακεδονικό ζήτημα θα λυθεί αδελφικά μετά τη νίκη της Σοβιετικής εξουσίας στα Βαλκάνια που θα σκίσει τις άτιμες συνθήκες των ανταλλαγών των πληθυσμών και θα πάρει όλα τα πρακτικά μέτρα, ώστε να εξαλειφθούν οι ιμπεριαλιστικές τους αδικίες. Μόνον τότε ο Μακεδονικός Λαός θα βρει την πλέρια εθνική του αποκατάσταση." Ακόμα και το 1940 λίγο πριν η Ελλάδα μπει στον πόλεμο, ο φυλακισμένος στην Ακροναυπλία Παντελής Πουλιόπουλος, πρώτος Γ.Γ. του ΚΚΕ γράφει: "Οι κομμουνιστές (.) δεν θ'' αρνηθούνε την πραγματικότητα της εθνικής καταπίεσης μιας εθνότητας και τον πόθο της που υπάρχει στην καρδιά και στο μυαλό κάθε Μακεδόνα εργαζομένου ν'' αποτινάξει μια μέρα τον εθνικό ζυγό. (.) Διακηρύττουν δυνατά από τώρα το δικαίωμά του να αυτοδιατεθεί μέχρι και του κρατικού αποχωρισμού του, αν τέτοια είναι η θέλησή του (.) και έτσι ετοιμάζουν από τώρα την αυριανή επαναστατική συμμαχία του κοινωνικού επαναστατικού κινήματος του προλεταριάτου με το εθνικό επαναστατικό κίνημα των Μακεδόνων κατά του κοινού εχθρού της βαλκανικής μπουρζουαζίας." Δεν μένουν στα λόγια. Το 1943, ενώ μαίνεται ο Β' ΠΠ το ΚΚΕ σε συνεργασία με τον ΕΛΑΣ και τον. Τίτο ιδρύουν στην Καστοριά και τη Φλώρινα το Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο (Slavjano ?akedonski Narodno Osloboditelen Front) ή ΣΝΟΦ. Σκοπός του το "χτίσιμο" εθνικής σλαβομακεδονικής συνείδησης στους πληθυσμούς της ελληνικής Μακεδονίας, και η στρατολόγησή τους για τη δημιουργία μιας ενιαίας ανεξάρτητης Μακεδονίας την οποία ο Τίτο εποφθαλμιούσε θέλοντας να την ενσωματώσει στην μεταπολεμική Γιουγκοσλαβία. Ίδιες βλέψεις είχαν και οι Βούλγαροι. Έδιναν δηλαδή στο ΚΚΕ το τυράκι της ανεξάρτητης Μακεδονίας, δήθεν στο πλαίσιο μιας βαλκανικής κομμουνιστικής ομσπονδίας, για να το έχουν σύμμαχο και οι Βούλγαροι και οι Γιουγκοσλάβοι για τα δικά τους σχέδια. Ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Ιωαννίδης, στις 12 Ιουλίου 1943, υπογράφει στο Πετρίτσι της Βουλγαρίας, με τον αντιπρόσωπο του ΚΚΒ Δασκάλωφ, συμφωνία για κοινή προσπάθεια των δύο πλευρών για να αποσπασθεί η Μακεδονία από την Ελλάδα και να ενταχθεί στη ΒΚΟ! Από την άλλη η κομμουνιστική "Μακεδόνικη ταξιαρχία" που συγκροτείται στο τέλος του 1943, με συμμετοχή 850 Ελλήνων θέλει να προσαρτήσει την Ελληνική Μακεδονία στη Γιουγκοσλαβία! Κατά. σύμπτωση η ίδρυση του ΣΝΟΦ συνέπεσε με τη δεύτερη σύνοδο του Αντιφασιστικού Συμβουλίου Εθνικής Απελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας (A.V.N.O.J.) που αποφάσισε την ομοσπονδοποίηση της Γιουγκοσλαβίας και την ένταξη της Μακεδονίας σ' αυτή. Την ίδια εποχή διεισδύει στη Μακεδονία η ΟΧΡΑΝΑ, μια βουλγαρική αυτονομιστική οργάνωση με αρχηγό τον κομιτατζή Άντον Κάλτσεφ, που προσπαθεί να προσαρτήσει τη Μακεδονία στη Βουλγαρία. Ένα τμήμα του ΣΝΟΦ συνεργάζεται μαζί της. Φυσικά, εχθρός των ενωμένων Σνοφικών και των βούλγαρων κομιταζήδων είναι. ο ελληνικός πληθυσμός της Μακεδονίας. Τον οποίον κατασφάζουν. Περισσότεροι από 3000 Μακεδόνες πλήρωσαν με τη ζωή τους το όραμα του ΚΚΕ για ενιαία κομμουνιστική Μακεδονία. Καθώς το 1944 ήταν εμφανές ότι η Γερμανία έχανε τον πόλεμο, στην ελληνική Μακεδονία ξεφυτρώνουν κάθε λογής "τάγματα" παραλλαγών του κομμουνισμού, που προσπαθούν να αποκτήσουν τα καθένα όσο το δυνατόν μεγαλύτερη δύναμη για να το μεταπολεμικό ξεκαθάρισμα των λογαριασμών. Έτσι, στις 16 Ιουνίου 1944 ιδρύεται, με πρωτοβουλία του Μάρκου Βαφειάδη, σλαβομακεδονικό τάγμα στην Έδεσσα που υπάγεται στο 30ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ! Στις 2 Αυγούστου 1944, στο χωριό Χαλάρα (Pozdivista) της Καστοριάς, ιδρύεται το σλαβομακεδονικό τάγμα Φλώρινας-Καστοριάς, γνωστό ως Τάγμα Goce. Τόσες πολλές ένοπλες ομάδες με σκοπό το πλιάτσικο της Μακεδονίας φυσικό είναι να ξεκινήσουν τις μεταξύ τους συγκρούσεις, με όλη την "κουλτούρα" της αριστεράς: προκηρύξεις, αποκηρύξεις, ενέδρες, συλλήψεις, εκτελέσεις. Κάποιοι Ελασίτες αντιδρούν στην προσπάθεια βουλγαροποίησης της Μακεδονίας από το ΣΝΟΦ. Άλλοι επειδή τα εθνικά τους αντανακλαστικά ξύπνησαν, έστω και αργά, και άλλοι επειδή η βουλγαροποίηση ήταν αντίθετη στις οδηγίες της ΕΣΣΔ για ανεξάρτητο μακεδονικό κράτος. Επιτίθενται στους μαχητές του ΣΝΟΦ και τους αναγκάζουν να φύγουν από τη Μακεδονία και βρουν καταφύγιο στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο. Νικιέται τελικά ο άξονας, τελειώνει ο Β' ΠΠ, φεύγουν οι Γερμανοί, ξεσπάει ο εμφύλιος, αλλά το ΚΚΕ απτόητο, συνεχίζει το ίδιο τροπάριο για ανεξάρτητη Μακεδονία. Και βέβαια, κατά την προσφιλή του τακτική, ξαναγράφει την ιστορία. Έτσι, κατά το ΚΚΕ ο Παύλος Μελάς ήταν Έλληνας. κομιτατζής που «έσφιγγε τη θηλειά στον λαιμό του μακεδονικού λαού», ο οποίος «στέναξε κάτω από τόσους ζυγούς σκλαβιάς» («Κομμουνιστική Επιθεώρηση», 1 Μαρτίου 1947). Τον Οκτώβριο του 1948 δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Δημοκρατικός Στρατός" ένα άρθρο του αντισυνταγματάρχη των συμμοριτών Παντελή Βαϊνά με τίτλο "Ο Δημοκρατικός Στρατός και οι Σλαβομακεδόνες"στο οποίο τονιζόταν το εξής: "Μέσα στην καινούρια λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα που ανοικοδομείται πάνω στα ερείπια, που άλλοι συσσώρευσαν, ο σλαβομακεδονικός λαός θα βρει την ισοτιμία, ισονομία, ισοπολιτεία και θα βρει τον καιρό ν'' αναπτύξει τον καινούριο εθνικό του πολιτισμό". (Περιοδικό "Δημοκρατικός Στρατός", έκδοση Ριζοσπάστη 1996, τόμος Α, σελ. 408-412). Ο Ζαχαριάδης έσπευσε να υπερθεματίσει το δημοσίευμα με σημείωμα που δημοσιεύτηκε στο ίδιο περιοδικό - τεύχος 12, Δεκέμβριος 1948 - και έλεγε: "Ο μακεδονικός λαός θα αποκτήσει μια ανεξάρτητη, κρατικά ενιαία και ισότιμη θέση στην οικογένεια των λεύτερων λαϊκοδημοκρατικών λαών στα Βαλκάνια, στην οικογένεια αυτή, όπου αύριο θα ανήκει και ο ελληνικός λαός με τη Λαϊκή Δημοκρατία. Γι'' αυτή την ανεξάρτητη κρατικά ενιαία και ισότιμη θέση παλεύει σήμερα και ο μακεδονικός λαός της Μακεδονίας του Αιγαίου και βοηθά με όλη του την ψυχή, με όλα του τα μέσα, τον ΔΣΕ, τόσο που ξεσηκώνει το θαυμασμό για το μεγαλείο και το ολοκαύτωμα της προσπάθειάς του" (σελ. 528). Λίγο πριν την ήττα των συμμοριτών, η 5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ που συνήλθε τον Ιανουάριο του 1949, στον Γράμμο, προπαγάνδιζε την απόσχιση της Μακεδονίας. Δείτε το ακριβές κείμενο της απόφασης: Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ (Σ.Σ. ΔΣΕ ήταν ο "δημοκρατικός" στρατός των συμμοριτών) και της λαϊκής επανάστασης, ο μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του έτσι όπως το θέλει ο ίδιος, προσφέροντας σήμερα με το αίμα του για να την αποχτήσει. (.) Παράλληλα, το ΚΚΕ πρέπει ριζικά να βγάλει απ'' τη μέση όλα τα εμπόδια, να χτυπήσει όλες τις μεγαλοελλαδίτικες σοβινιστικές εκδηλώσεις και τα έργα, που προκαλούν δυσαρέσκεια και δυσφορία μέσα στο μακεδονικό λαό και έτσι βοηθούν τους διασπαστές στην προδοτική δράση τους, ενισχύουν το έργο της αντίδρασης." ("Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ", τόμος 6ος, σελ. 337-338). Υπάρχει κάτι που χρειάζεται διευκρίνιση; Μεγαλοελλαδίτικες.. σοβινιστικές εκδηλώσεις ήταν η προσπάθεια της Ελλάδας να μην ακρωτηριαστεί! Τον αντίκτυπο αυτής της απόφασης μεταφέρει η Έλλη Παππά, στέλεχος του ΚΚΕ, σύντροφος του Νίκου Μπελογιάννη, και δημοσιογράφος του παράνομου Ριζοσπάστη: «Βράδυ, με καλά κλεισμένα τα πορτοπαράθυρα, ακούγαμε τον σταθμό. Μετέδιδε τις αποφάσεις της Ολομέλειας. Ήμασταν προσηλωμένοι στο άκουσμά τους και ξαφνικά ήρθαν και η απόφαση για το μακεδονικό και η θέση για τη σλαβομακεδονική μειονότητα και η υπόσχεση για την παροχή αυτονομίας. Κι εγώ δεν μπόρεσα να συγκρατήσω την αντίδρασή μου. «Αυτή η απόφαση είναι καρμανιόλα για τον αγώνα και για τους αγωνιστές», είπα. Ποιες ανάγκες επέβαλαν μιαν απόφαση τόσο επικίνδυνη, και μάλιστα στις πιο κρίσιμες στιγμές του εμφυλίου πολέμου, δεν εξηγήθηκε ποτέ ικανοποιητικά. Πώς και γιατί το Κόμμα υιοθέτησε αυτή την άποψη στη διάρκεια του εμφύλιου σηκώνει κάποιες εξηγήσεις, έστω και απαράδεκτες. Το πώς τη διατηρούσε, και μάλιστα φανατικά, έως τη δεκαετία του '60 είναι, για μένα τουλάχιστον, αίνιγμα που δεν μπόρεσα να λύσω.» (Έλλη Παππά: «Μαρτυρίες μιας διαδρομής») Στις 27 Μαρτίου του 1949 το ΚΚΕ ιδρύει την Κομμουνιστική Οργάνωση της Μακεδονίας του Αιγαίου (ΚΟΕΜ). Βρισκόντουσαν μια ανάσα πριν από την τελική τους ήττα, αλλά αυτοί εκεί το χαβά τους! Προσηλωμένοι στον στόχο τους για αφελληνισμό της Μακεδονίας! Ας κάνουμε ένα χρονικό άλμα. Είναι 30 Ιουλίου 1963 στη Μόσχα. Απονέμεται στον τότε βουλευτή της ΕΔΑ, Μανώλη Γλέζο το «Βραβείο Ειρήνης Λένιν». Ένας Καναδός δημοσιογράφος, (χώρα στην οποία οι Μακεδονικές οργανώσεις είχαν ισχυρό λόμπυ) ρωτάει τον Γλέζο την άποψή του για το Μακεδονικό. Και ο συνεπής κομμουνιστής διατυπώνει την ελπίδα πως «τριμερείς βαλκανικές διαπραγματεύσεις θα επέτρεπαν εις δεδομένην στιγμήν την ίδρυσιν μιας αυτονόμου Μακεδονίας». Την είδηση μεταδίδει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων και φυσικά γίνεται μείζον θέμα. Ο Γλέζος στην αρχή προσπαθεί να το μαζέψει, μετά το διαψεύδει, όμως το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων επιμένει επιβεβαιώνοντας την είδηση με επίσημη απάντηση που έστειλε στο πρωθυπουργικό γραφείο. Ο Γλέζος και η ΕΔΑ απειλούν με μηνύσεις τις οποίες ουδέποτε κάνουν. Εφημερίδα «Ελευθερία» (3-8-1963) - Δηλώσεις Μανώλη Γλέζου για Μακεδονία. Έκανα αυτή τη μικρή ιστορική αναφορά, για να καταδείξω ότι η στάση του ΚΚΕ στο θέμα της Μακεδονίας δεν ήταν "αντεθνική" όπως συχνά χαρακτηρίζεται. Διότι αντεθνικός είναι κάποιος που στόχο έχει να πλήξει το έθνος. Δεν είχαν αυτή την πρόθεση οι κομμουνιστές. Το ελληνικό έθνος δεν τους ενδιέφερε καθόλου! Είτε υπήρχε είτε όχι, ένα και το αυτό! Ήταν και είναι υπήκοοι του παγκόσμιου κομμουνιστικού έθνους, το οποίο στην εποχή που αναφερόμαστε περιελάμβανε την ΕΣΣΔ και τους δορυφόρους της. Σοβιετικά βαλκάνια ήθελε η ΕΣΣΔ (με στόχο την έξοδό της Μεσόγειο); Το ίδιο ήθελαν κι αυτοί. Κι ας κόστιζε αυτό το σχέδιο ποτάμια ελληνικού αίματος. Παράπλευρες απώλειες στην πορεία για τον σοσιαλιστικό μετασχηματικό της κοινωνίας. Βέβαια, σήμερα, μαμά Σοβιετία δεν υπάρχει. Το παγκόσμιο προλεταρικό έθνος περιορίζεται στον Περισσό, στην Κουμουνδούρου, στη Β. Κορέα, στη Βενεζουέλα και (για λίγο ακόμα) στην Κούβα. Καταλαβαίνουν ότι δεν "τους παίρνει" να προπαγανδίζουν αποσχίσεις και να φτιάχνουν "σλαβομακεδόνικα τάγματα". Όμως το δόγμα δεν άλλαξε. Ο κομμουνιστής δεν είναι πολίτης της χώρας του. Είναι πολίτης μιας προλεταριακής Ουτοπίας, για την οποία κράτη, έθνη, Μακεδονίες, Θράκες, Ελλάδες, Ευρώπες είναι απλώς εμπόδια. Γιατί κομμουνισμός δεν είναι πολιτική άποψη. Είναι θρησκεία. Κι ο πιστός της δεν ξέρει από ιστορικές εξελίξεις. Στέκεται μπροστά στα εικονίσματα του Μαρξ, του Λένιν, του Στάλιν, του Ζαχαριάδη και λέει το αριστερό "πιστεύω": Προσδοκώ ανάστασιν σοβιετιών και κομμουνισμό του μέλλοντος αιώνος. Αμήν.