Πριν κοιμηθώ όταν ήμουν μικρός, είχα ένα μικρό τελετουργικό: κοίταζα το ταβάνι, κι ακριβώς δίπλα απ’ τη λάμπα του δωματίου, φανταζόμουν ένα παράθυρο που έβλεπε στον ουρανό. Όχι στον έξω — στον ουρανό μέσα μου. Και κάθε βράδυ, λίγο πριν σβήσουν τα φώτα, η μητέρα μου ερχόταν στην άκρη του δωματίου, μου χάιδευε το μέτωπο και έλεγε πάντα την ίδια φράση: «Καληνύχτα. Να είσαι φως Χριστού εκεί που θα πας απόψε. Όπου κι αν πας απόψε» Δεν ήξερα τότε τι σήμαινε. Αλλά μες στον ύπνο, τα όνειρά μου είχαν πάντα ένα σημείο απαλό. Ένα μέρος στο οποίο μπορούσα να πάω όταν όλα σκοτείνιαζαν. Δεν είχε όνομα, ούτε μορφές. Μόνο ασφάλεια. Και ένα φως χωρίς πηγή. Μια φορά τη ρώτησα: «Μαμά, γιατί το λες αυτό;» Κι εκείνη απάντησε: «Γιατί όταν κοιμάσαι, η ψυχή ταξιδεύει. Και θέλω να ξέρει ότι έχει μέσα της ένα αναμμένο φανάρι ουρανού. Αν περάσει από σκιές, να θυμηθεί πως φωτίζει.» Μαθήματα περί Θεού μαθήματα και βιώματα που έμαθα Όχι στις αίθουσες, αλλά ανάμεσα σε κουβέρτες, αναπνοές και μια φράση που έγινε αλήθεια. Τώρα, χρόνια μετά, σε νύχτες χωρίς φωνή, κλείνω τα μάτια και νιώθω το ίδιο χάδι. Όχι στο σώμα. Στην ψυχή. Και την ίδια φράση, σαν ευχή που επέμεινε να μείνει: «Καληνύχτα. Να είσαι φως Χριστού εκεί που θα πας απόψε. Όπου κι αν πας απόψε» Όσες φορές κι αν πέρασα σκοτάδια, πολέμους μέσα μου, ψυχρές νύχτες χωρίς προσευχή… πάντα κάτι μέσα μου έλαμπε λίγο παραπάνω απ’ το σκοτάδι. Όχι γιατί ήμουν γενναίος. Αλλά γιατί κάποτε μου το είπαν — κι εγώ το πίστεψα. Ήθελα σήμερα το πρωί να σου πω ότι η πτώση δεν ξεκίνησε με την αμαρτία. Ξεκίνησε όταν σταματήσαμε να ευλογούμε τον ύπνο των άλλων. Όταν ξεχάσαμε να στέλνουμε το φως εκεί που δεν φτάνουμε. Κι αν με ρωτήσεις, ποια ήταν η πρώτη μου προσευχή… δεν θα σου πω λόγια. Θα σου πω: ένα χάδι, μια φράση, ένας ύπνος που δεν φοβόταν να περάσει μέσα απ’ τα όνειρα Και μια φράση: «Καληνύχτα. Να είσαι φως Χριστού εκεί που θα πας απόψε. Όπου κι αν πας απόψε» Κι εγώ με τη σειρά μου σου εύχομαι: «Καλημέρα. Να είσαι φως Χριστού εκεί που θα πας σήμερα. Όπου κι αν πας σήμερα» |
No comments:
Post a Comment